Copyright © Wydawnictwo Arbitror sp. z.o.o. 2019

Projekt okładki i stron tytułowych

Łukasz Stachniak

Redakcja

Magdalena M. Baran

Skład, łamanie, korekta

Witold Kowalczyk

Przygotowanie wydania elektronicznego

Michał Nakoneczny, Hachi Media

Wydanie I

ISBN 978-83-66095-17-5

Wydawnictwo Arbitror spółka z o.o.

ul. Krucza 41/43 lok 67

00-525 Warszawa

www.arbitror.pl

e-mail: kontakt@arbitror.pl

Spis treści

Prolog

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział XIV

Rozdział XV

Rozdział XVI

Rozdział XVII

Rozdział XVIII

Rozdział XIX

Rozdział XX

Rozdział XXI

Rozdział XXII

Rozdział XXIII

Rozdział XXIV

Posłowie

Rzecz oparta na faktach

Prolog

Nie miała jak dalej uciekać. Żeby nie mogli jej dosięgnąć, starała się wcisnąć w szczelinę między ścianą a piecem, boleśnie ocierając się o wystające z niego rurki. Ale kryjówka była marna. I tak zaraz ją stąd wyciągną… Miała wrażenie, czuła, że ci mężczyźni szykują się, by zrobić jej krzywdę. Dokonać na niej zbiorowego gwałtu? Nic ich już nie powstrzyma. Banda oszalałych zwyrodnialców. Kiedy ją gonili, szarpali się z nią i prawie całkiem zdarli z niej ubranie. Była teraz półnaga. Odruchowo zasłoniła rękami drobne piersi. Miała tylko piętnaście lat – dlaczego ją to spotkało?

W rytuale uczestniczyła grupka duchownych i świeckich wstawienników. Ciasnym pierścieniem otaczali miejsce, gdzie się schroniła. Trudno byłoby im tam wejść, więc na razie tylko stali z boku, a niektórzy klęczeli, krzyżami blokując jej drogę odwrotu. Demony, które weszły w dziewczynę, muszą być z niej wypędzone. Tak chce Bóg. Zaintonowali pieśń, pokorne błaganie do Ducha Świętego o pomoc w walce z szatanem.

Ona kuliła się w wąskiej niszy, zasłaniała uszy rękami… Trzęsła się cała, patrząc z przerażeniem na mężczyzn, którzy mieli za chwilę rzucić ją na ziemię i rozpocząć rytuał. Wiedziała, że nie zdoła im uciec. Ich ręce były coraz bliżej, dotykały już ciała, nie miała żadnych szans na ratunek. Ojciec, który ją w to wszystko wpakował, gdzieś przepadł – dlaczego go tutaj nie ma?

Jeden z egzorcystów sięgnął po kropidło, uniósł je i zaczął pryskać wodą święconą. Zimne krople ją dosięgły, zawyła…

Z boku wysunął się niewidoczny dotąd zakonnik. Śpiewał:

– Za tobą, Duchu Święty… Duchu Święty, pouczaj mnie. Duchu Święty, poprowadź mnie. Chcę iść za Tobą, Duchu Święty! Alalalala… Alalala… Alalala…

Zebrani zaczęli się kiwać, powtarzając:

– Alalalala… Alalala… Alalala…

– A teraz wszyscy pomodlimy się w językach, bo kiedy przyjęliśmy chrzest, to każdy otrzymał ten dar. Więc wszyscy razem w Duchu Świętym… Alalalala… Alalala… Alalala… – głos zakonnika znowu przekształcił się w niezrozumiałe, orientalnie brzmiące zawodzenie.

Najchudszy z prześladowców zdołał wcisnąć się do szczeliny i chwyciwszy dziewczynę za ręce, mocno ciągnął ją ku sobie. Zaczęła rozpaczliwie krzyczeć, piszczeć, wyła jak ranne zwierzę, bo wiedziała, co za chwilę się stanie.

Rozdział I

Dwa miesiące wcześniej

Ten tydzień okazał się wyjątkowo pechowy. Kolejna rogacizna miała być łatwa i przynieść sporo funtów, a zakończyła się wpadką, co gorsza, nie tylko finansową. Początkowo śledzenie figuranta – tak z przyzwyczajenia z pracy w komendzie Andrzej nazywał osobę, na którą dostał zlecenie – wydawało się proste. Klientka podejrzewała, że jej mąż kogoś ma. Facet był zatrudniony w wytwórni kanapek przy lotnisku Heathrow, gdzie odbywał regularne dyżury, często z nadgodzinami. Po pracy zwykle szybko wracał do mieszkania i szedł spać. Nic ciekawego. Nie było jednak jasne, co – poza rytualnym chodzeniem na mszę do polskiego kościoła na Ealingu – figurant robi w weekendy. To właśnie wymagało sprawdzenia.

We wstępnej rozmowie zazdrosna żona była bardzo rzeczowa.

– Pieniądze na dzieci przysyła. Nie powiem złego słowa, terminowo.

– O co więc pani chodzi? – dopytywał Andrzej.

– No bo przedtem latał co miesiąc do domu, wie pan, tymi tanimi, co to grosze kosztuje. Ale teraz jakoś nie ma do tego melodii, a od piątku wieczór w ogóle nie odbiera ode mnie telefonu. Musi jaką dupę podłapał – stwierdziła. – Ze mną nie sypia od roku. A wcześniej był zupełnie inny, zabiegający. Opędzić się nie mogłam.

Ze zrozumieniem pokiwał głową. Patrząc na twarz i sylwetkę klientki, w głębi duszy myślał, że i jemu też by się nie chciało wracać do takiej kobiety nie tylko na weekendy, ale i na święta. Trudno było znaleźć w niej coś pociągającego: przysadzista, niezgrabna, brzydka. W dodatku nakładała zbyt mocny makijaż i malowała kredką łuki brwi, które wcześniej kompletnie wyskubała. Tworzyło to groteskowy efekt, jakby nosiła na twarzy maskę klauna.

– A facet bez ruchania długo nie potrafi, prawda? – uzupełniła diagnozę, najwyraźniej znając życie i męskie potrzeby. – W tym wieku chce mu się już mniej niż kiedyś, ale raz w miesiącu na pewno musi, bo inaczej go nosi – stwierdziła. – I wtedy może chodzić bokami…

Nękana podejrzeniami i zachęcana przez koleżanki nie wytrzymała ciągłej niepewności i ukradkiem przyleciała do Londynu. Musiała sprawdzić, jak to naprawdę jest z tym jej mężem. Może chory? Ale chyba jednak nie, boby coś przecież wyczuła, zna go tyle lat. Bardziej doświadczona przyjaciółka, już rozwódka z dobrymi alimentami, poradziła, by zdradzana żona wynajęła detektywa, to w razie czego będzie od razu dowód do sądu.

Po pobraniu zaliczki Andrzej energicznie zabrał się do pracy. Rzeczywiście facet chyba z kimś się spotykał, bo w wynajmowanym z kolegami mieszkaniu w weekendy na ogół nie nocował i dokądś – dość elegancko ubrany – wyjeżdżał. Ale dokąd? I po co? Poszlaki wskazujące na romantyczną przygodę istniały, ale równie dobrze mógł to być zarówno mały skok w bok, jak i weekendowa chałtura – dodatkowa, nieopodatkowana praca, którą mąż nie pochwalił się żonie, bo pewnie zaraz chciałaby od niego więcej kasy. A jeśli gość po prostu oszczędza na samochód? Dorabia jako kelner, portier czy opiekun do dzieci lub domowych zwierząt? Albo ma jakieś hobby ukrywane przed rodziną?

Dyskretna obserwacja figuranta w piątkowy wieczór doprowadziła detektywa do taniego pensjonatu na przedmieściu. Facet, uwieczniany teraz na zdjęciach robionych długim, 300-milimetrowym teleobiektywem, raźno wmaszerował do budynku z kupioną po drodze butelką wina… Sytuacja zaczęła się klarować. Wprawdzie kochanki nie było nigdzie widać, ale mogła przyjść wcześniej. Pewnie mości gniazdko lub za chwilę się pojawi, jeśli to rzeczywiście jest miłosna schadzka – rozważał Andrzej. Odczekał chwilę, obserwując wejście, przez które wyszła jakaś zgarbiona staruszka, a wszedł czarnoskóry młodzian w meloniku. Potem wszelki ruch ustał.

Postanowił działać dalej. Jakoś bez problemu zdobył numer pokoju – pod pozorem dostarczenia zamówionej przez Mr. Kowalskiego niezwykle pilnej, a zarazem cennej przesyłki, którą on, kurier, musiał doręczyć osobiście. Piegowata recepcjonistka, sądząc z akcentu Czeszka, była wyraźnie znudzona i dosyć gadatliwa. Bez zbędnych fochów dała się przekonać ostatecznym argumentem, 10-funtowym banknotem, a jej lekko dwuznaczny uśmiech potwierdzał podejrzenia detektywa.

– But please, do not disturb him, might be busy, he’s got a very nice partner – dodała, szczerząc zęby. Chyba myślała, że Andrzej coś kręci. Bo jaki kurier daje łapówki? Pewnie naprawdę jest dilerem i przywiózł klientowi zamówiony koks, mający uatrakcyjnić erotyczną zabawę.

Bez problemu dotarł do właściwych drzwi na samym końcu korytarza i się zatrzymał. Wolał nie podchodzić zbyt blisko, nadstawił uszu.

– Jednak zwykłe dymanko – skonstatował, słysząc skrzypiące rytmicznie łóżko. Z pokoju dobiegały ciche westchnienia i charakterystyczne stłumione okrzyki. Para już poważnie zabrała się do dzieła… A jako że klientka była w Londynie i niecierpliwie czekała na wieści, ponaglając Andrzeja SMS-ami, zdecydował się na przyspieszenie wielkiego finału.

Wycofał się i zaproponował telefonicznie, by jak najszybciej przyjechała do pensjonatu, bo kochankowie mogą w każdej chwili skończyć spotkanie, a przecież on sam do ich miłosnego gniazdka nie wtargnie. W Anglii groziłoby mu za to oskarżenie o naruszenie prywatności, a nawet i fizyczną napaść. Nie będzie niepotrzebnie ryzykował. Co innego żona, która chce po prostu zobaczyć się z mężem i przy okazji, niejako przypadkiem, odkryje, co małżonek wyczynia. W razie czego Andrzej ma wymówkę, będzie jej towarzyszył jako przyjaciel, przewodnik po Londynie i nikt nie będzie mógł się o to do niego przyczepić.

Gnana zazdrością kobieta dotarła tak zdyszana, jakby cały dystans pokonała pieszo, choć faktycznie przyjechała metrem i taksówką. W recepcji drogę otworzył im kolejny banknot, skwapliwie schowany do torebki przez dyżurującą Czeszkę. Potwierdziła, że Mr Kowalski nadal jest u siebie i można mu dostarczyć kolejną przesyłkę. Tu znacząco mrugnęła, zapewne myśląc, że teraz ma do czynienia z parą dilerów przybywających ze świeżym towarem. A może nawet także amatorów zabawy, chętnych do wzięcia udziału w orgietce?

Stanęli przed drzwiami na końcu korytarza. Z pokoju nie dochodził żaden dźwięk. Zaniepokoił się – czyżby para skończyła już zabawę i po cichu się wyniosła, omijając recepcję? A może śpią? Na szczęście po chwili rozległy się jakieś szurania i westchnienia. Odetchnął.

– Ale czy to na pewno on? – spytała szeptem żona. – Bo może jednak…

Nie zdążył odpowiedzieć, gdyż ze środka dobiegł stłumiony, męski głos:

– O, ooo, dobry Jezu… Józefie Święty… Maryjo… Matko Fatimska… Pomóż, zmiłuj się… Orędowniczko nasza…

Słysząc wypowiadaną po polsku modlitwę, kobieta zbladła i otworzyła usta jakby do krzyku. Na wszelki wypadek mocno przycisnął dłoń do jej twarzy. Nie chciał pozwolić na wrzaski, które mogły przedwcześnie spłoszyć figuranta. Bo wtedy cała robota na nic. Ale co tam się, do cholery, dzieje? – pomyślał zbity z tropu.

– To on! On! – żona wydyszała przez palce blokujące jej usta. – Wiedziałam! Co za kutas! Boga w sercu nie ma.

Cofnął rękę i spostrzegł, że rozmazał kobiecie makijaż. Na palcach zostały mu ślady ciemnoczerwonej szminki, wyglądały jakby ubrudził je krwią.

– Czy on często tak się… modli? – zapytał. Nie przepadał za religijnymi świrami, bo nigdy nie wiadomo, co zrobią.

– Chuja tam się modli… On tak ma w łóżku – wyszeptała. – Jak się seksi.

– Wcześniej wyraźnie słyszałem, że oni się tego…

– Czasem tak gada, kiedy go bierze. Jak już się dobrze rozgrzeje. Pan słucha.

Rzeczywiście, za drzwiami rozległa się kolejna litania:

– Matko, Maryjo Niepokalana, Królowo i Matko nasza, co królujesz nad Jasną Górą i świecisz światłem miłości ogromnej nad Polską i całym światem, módl się za mną biednym grzesznikiem, niegodnym Twojej bezgranicznej miłości…

Kobieta spojrzała na detektywa z bolesnym uśmiechem, jakby chciała powiedzieć: „Widzi pan, jaki to pokręcony facet?” – i westchnęła.

– Na końcu, jak dochodzi, zaczyna kląć jak szewc… Bardzo to lubię – dodała niespodziewanie. – Znaczy lubiłam. Ale żeby tak z obcą zdzirą…?

Nadstawili uszu. Z pokoju dobiegał hałas, jakby klaskanie i jakieś jęki, przekleństwa wykrzykiwane po polsku, choć trochę niewyraźnie. W oczach zdradzanej żony pojawiły się łzy. Grymas wykrzywił jej twarz, popatrzyła bezradnie na Andrzeja, po czym gwałtownie rzuciła się w kierunku drzwi, zza których dochodziły coraz głośniejsze wrzaski. Chwycił ją mocno za ramię, przytrzymał, uruchomił kamerę – i… zapukał. Okrzyki zamarły, zapanowała cisza.

– Who is it? What do you want? – padło ze środka.

– Room service – odparł, nacisnął klamkę i z całej siły pchnął drzwi. Jakimś cudem nie były zamknięte na klucz i otworzyły się na oścież, mało nie wypadając z framugi. Dał przyzwalający znak, a wtedy kobieta ruszyła z kopyta i galopem wpadła do pokoju. Przy łóżku stanęła jak wryta i z niedowierzaniem wpatrywała się w parę, którą zaskoczyła swoim wtargnięciem. Chwilę później osunęła się na kolana, wykrzykując:

– Jacusiu… co ci się stało? Co on ci zrobił?

Starszy z mężczyzn, do którego się zwracała, zastygł na łóżku w pozycji na czworakach, wspierając się na rękach jak pies na przednich łapach. Był goły i patrzył na intruzów w niemym osłupieniu szeroko otwartymi, wytrzeszczonymi oczami. Nic nie mówił, tylko głośno dyszał. Za nim stał wielki, czarnoskóry młodzian. Także był nagi, ale na głowie miał żółty melonik.

– A ty skąd się tutaj wzięłaś? – wysapał starszy mężczyzna.

Nie odpowiedziała, nie wymówiła ani słowa. Wpadła w stupor i tylko z natężeniem wpatrywała się to w męża, to w Murzyna. Wstała, zatoczyła się, jakby była pijana, i wybiegła, po drodze obijając się najpierw o ścianę, później o framugę drzwi i klamkę, o którą zaczepiła, z głośnym trzaskiem rozrywając rękaw sukienki. Zniknęła jak kamfora. Nie odbierała telefonu – po prostu przepadła. Andrzej bał się, czy nie wskoczyła pod metro lub do Tamizy. A może pojechała na lotnisko i nie oglądając się za siebie, od razu poleciała samolotem prosto do Polski? No i oczywiście poza zaliczką nie zapłaciła ani pensa. Jak jej teraz szukać? Ale nie to było najgorsze.

Naprawdę fatalne było to, że w gołym Murzynie rozpoznał księdza Olivera Okoye, czarnego wikarego z polskiego kościoła na Ealingu. A w dodatku wikary rozpoznał także i jego. Uśmiechnął się, błyskając zębami.

– Nie spodziewałem się tu ciebie, Andzeju – stwierdził po polsku, ale z lekkim akcentem. Przy tym seplenił, co nadawało jego wypowiedziom nieco infantylny charakter. – Ale to dobze, ze to ty, a nie ktoś obcy.

– Tak… ja… przepraszam… – bąkał Andrzej. – To… nieporozumienie… Ja… nie sądziłem, że… ksiądz…

– Wlaśnie: nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni – powiedział sentencjonalnie Oliver, owijając się białym prześcieradłem niczym rzymską togą. – Demon potlafi skusić nawet świętego. Taką moc ma sila niecysta… Bóg wystawia nas na cięzkie plóby i nie zawse potlafimy splostać jego psykazaniom – smutno pokiwał głową. – Więc moze najlepiej będzie, jak od lazu oddas mi kaltę z naglaniem, bo móglbys niechcący baldzo zaskodzić nasej palafii. Pomyśl, co by bylo, gdyby taki film wpadl psypadkiem w niepowolane lęce i jesce nie daj Boze tlafil na YouTube’a… – Wikary poprawił opadające prześcieradło i zdecydowanym ruchem sięgnął po kamerę detektywa.

Andrzej odruchowo się cofnął, wcisnął aparat za pazuchę, po czym rzucił się do ucieczki, nie słuchając dalszych słów duchownego. Pognał do wyjścia, w recepcji minął zdziwioną jego zachowaniem piegowatą Czeszkę i pobiegł dalej. Zatrzymał się dopiero na ulicy, za rogiem, z trudem łapiąc oddech. Co za los. Że też musiał trafić akurat na Olivera!

Rozdział II

Kiedy jechał z powrotem metrem, trochę już się uspokoił i zastanawiał, co robić dalej. Uznał, że niepotrzebnie spanikował. Ale teraz – nawet gdyby wrócił i oddał kartę wikaremu – Oliver raczej nie uwierzy, że detektyw do tego czasu nie zrobił kopii. Tak na wszelki wypadek. Każdy fachowiec by tak postąpił… Jeśli jednak Andrzej się z nim nie dogada, może napotkać problemy w parafii, gdzie czasem musi przecież bywać, gdy śledzi figurantów lub zdobywa informacje.

Z drugiej strony bez kompromitującego nagrania nie uzyska od klientki reszty umówionego honorarium – nawet jeśli zdoła ją odszukać… I tak źle, i tak niedobrze. Jak w ogóle doszło do tego, że znalazł się w tak głupiej sytuacji? Chyba znowu zaczął prześladować go pech – jak kilka lat wcześniej, kiedy w czasie dochodzenia niechcący odkrył coś, co nie powinno być nigdy ujawnione, a co wywołało lawinę nieszczęść i zmusiło go do zmiany pracy. Jakieś cholerne fatum?

Wyjazd do Anglii miał być receptą na problemy, z jakimi borykał się w kraju. Mogło być pięknie i nawet przez chwilę było, ale teraz wszystko znowu zaczęło się psuć… Przypomniał sobie optymizm, który go ogarnął, gdy rok wcześniej czekał w kolejce do fryzjera i dla zabicia czasu sięgnął po leżącą na stoliku gazetę. Przeczytał znaleziony w niej artykuł:

Rekordowa liczba Polaków w Wielkiej Brytanii

Piątek, 26 sierpnia 2016 r.

Według stanu z końca 2015 roku w Wielkiej Brytanii mieszkało wyjątkowo wielu Polaków – 916 tys., czyli o 63 tys. więcej niż rok wcześniej – poinformował w czwartek brytyjski urząd statystyczny (ONS). W porównaniu z 2003 rokiem – tuż przed wejściem Polski do Unii Europejskiej – populacja Polaków w Wielkiej Brytanii wzrosła ponad 20-krotnie. Według wyliczeń ONS Polki rodzą rocznie na Wyspach 23 tys. dzieci – najwięcej ze wszystkich imigrantek (3,3 proc. wszystkich urodzeń)…

Wtedy Andrzeja olśniło. Po co się ukrywać przed nękającymi go wierzycielami, codziennie ryzykując, że go znajdą? Po co tropić rogaciznę w Polsce, skoro można robić to samo, ale bezpiecznie w Anglii, w dodatku za dużo większe pieniądze? Nasze dziewczyny masowo korzystają tam z hojnie rozdawanego brytyjskiego socjalu i zachodzą w ciążę chętniej niż nad Wisłą, gdzie na zasiłek 500+ do niedawna mogły liczyć dopiero przy drugim dziecku. Zapewne dlatego rodacy rozmnażają się na Wyspach znacznie szybciej niż w ojczyźnie, niczym króliki wywiezione niegdyś do Australii, gdzie trafiły na idealne dla siebie środowisko.

Ale co ważniejsze, słyszał od znajomych i czytał w tabloidach o rozluźnieniu obyczajów, jakiemu ziomkowie ulegają za granicą. Wcześniej żyli w domu, w atmosferze potępienia swobody erotycznej, pod kuratelą rodziny, teściów, ciotek, wścibskich sąsiadów, a także proboszcza, znającego na wylot grzechy swych owieczek. Po przyjeździe na Wyspy Brytyjskie ci sami ludzie, gdy tylko złapią pracę i zaczną jako tako zarabiać w funtach, czują się wyzwoleni z wszelkich więzów. W każdy weekend obowiązkowo muszą się wyluzować, wypić kilka pint piwa, a także w miarę możliwości przeżyć jakąś przygodę – choćby i erotyczną. A dlaczego nie spróbować szczęścia z chętną koleżanką, a nawet kilkoma naraz? Później można sprawdzić, czy nie będzie jeszcze lepiej, gdy dziewczyna ma nie tylko inny kolor włosów, ale i skóry: do wyboru są przecież imigrantki z Afryki, Azji, Ameryki Południowej.

Wpojone w kraju zasady, uprzedzenia religijne i rasowe zostają odwieszone na kołku, przelotne romanse i z białymi, i z kolorowymi stają się chlebem powszednim. Jak jest się tak daleko, wśród obcych, to przecież właściwie nie zdrada, tylko chwilowa słabość, zew natury wsparty alkoholem. Przecież wystarczy się potem wyspowiadać i sprawy nie ma, a miłe wspomnienia zostają.

Z czasem weekendowe podrywaczki i podrywacze stopniowo się statkują, a nawet stabilizują w alternatywnych związkach. Bywa, że zakładają drugie rodziny, nieformalne, równoległe do tych, które mają w Polsce. Tak jest po prostu wygodniej i taniej. Emigracyjna prowizorka się przedłuża, nabiera cech trwałych relacji partnerskich. Te stopniowo przestają być ukrywane – tu wszyscy szybko przyzwyczajają się do faktu, że się z kimś mieszka, dzieląc nie tylko lokal, ale także stół, a w razie potrzeby i łóżko. Pozostawione w domu żony w końcu się orientują, co jest grane, stopniowo tracą cierpliwość i wreszcie chcą się rozwodzić. Potrzebują wtedy dla sądu dowodów winy, dokumentacji zdrady. W ten sposób można uzyskać od wiarołomcy porządne alimenty, nie tylko na dzieci, ale i dla siebie. Kosztem byłego małżonka daje się całkiem dobrze zarobić.

Detektyw żył więc w Londynie z tropienia rogacizny. Pozwalało mu to spłacać zaciągnięte w Polsce długi, choć – gdyby miał wybór – zdecydowanie wolałby prowadzić inne sprawy: porządne dochodzenia kryminalne. Tyle że takich zleceń prawie nie dostawał ani wcześniej w kraju, ani teraz w Anglii… Po zwolnieniu ze służby w policji imał się różnych zajęć – od budowlanki przez handel obwoźny po agencję ochrony – aż w końcu, trochę z przypadku, został prywatnym detektywem. Pierwsze zadanie polegało na tropieniu niewiernej żony strapionego sąsiada, któremu chciał po ludzku, zupełnie za darmo pomóc, bo facet był poczciwy i bezradny, a jego kobieta okazała się wredna. Andrzej niespodziewanie otrzymał od niego pokaźne honorarium i zrozumiał, że to może być sposób zarabiania na życie.

Miał do tego smykałkę i sporą praktykę śledczą z czasów, gdy pracował jeszcze w komendzie wojewódzkiej. Wyspecjalizował się więc w nadwiślańskiej rogaciźnie. Kiedy jednak z czasem zalegalizował działalność, odkrył, że dochód zjadają wygórowane i wciąż mnożone podatki, a co więcej musi się borykać z rosnącą konkurencją takich jak on eksfunkcjonariuszy. Zaczął więc rozglądać się za lepszym rozwiązaniem biznesowym. Mimo słabej znajomości języka angielskiego zdobył się na odwagę i przeniósł swoją jednoosobową firmę do Londynu.

Okazało się to dziecinnie proste w porównaniu z biurokratyczną mitręgą, jakiej doświadczał wcześniej w kontakcie z polskim urzędem skarbowym i funkcjonariuszami MSW, wydającymi i kontrolującymi licencję na prowadzenie tego rodzaju działalności. A nad Tamizą w kilka godzin załatwił praktycznie wszystkie formalności – i stał się z dnia na dzień brytyjskim podatnikiem. Co więcej, w okresie rozruchu firmy w ogóle nie musiał się dzielić swoim dochodem z fiskusem. Angielskie władze, aczkolwiek teoretycznie kontrolujące pracę prywatnych detektywów, okazały się znacznie bardziej liberalne niż polskie – może dzięki tradycji Arthura Conan Doyle’a i Agathy Christie?

Kłopot miał tylko z córką. Gosia nie chciała nagle, w połowie roku zmieniać szkoły, w dodatku na anglojęzyczną, bo z zapałem uczyła się hiszpańskiego i marzyła o iberystyce. Na razie została więc w kraju pod opieką babci Krystyny. Andrzej obiecał, że będzie regularnie dzwonił, by sprawdzać, jak panie same dają sobie radę.

Skype’owe konwersacje, z twarzą rozmówcy widoczną na monitorze komputera lub wyświetlaczu smartfona, stanowiły namiastkę bezpośredniego kontaktu z rodziną. Z Krystyną gorzej to wychodziło, ale Gosia umiała z nim pogadać tak, jakby byli razem w domu, a nawet potrafili w ten sposób wspólnie naprawiać drobne usterki, jak cieknący kran czy zepsuty domofon. Ona pokazywała mu na ekranie uszkodzone urządzenie, rozkręcała je, Andrzej udzielał instrukcji, co, jak i jakim narzędziem należy zrobić. Gosia przejęła po nim talent do majsterkowania i nie gorzej od mężczyzny posługiwała się kluczem francuskim czy śrubokrętem krzyżakowym. Nauczyła się zakładać uszczelki, odpowietrzać kaloryfery i zmieniać bezpieczniki. Skutecznie zastępowała hydraulika i elektryka.

W Londynie, zaraz po przeprowadzce, postawił na promocję swoich usług w sieci. Tą drogą znajdował klientów mających interesy w milionowej polskiej społeczności, która powstała w Anglii wkrótce po naszym wejściu do Unii. Gosia ochoczo współdziałała z ojcem, buszując na Facebooku, rozmaitych portalach i forach odwiedzanych przez potencjalnych klientów. W internecie poruszała się sprawniej niż on, a imponowało jej, że ona, zaledwie piętnastolatka, może pomóc ojcu. Zmodyfikowała jego firmową stronę www, prezentującą ofertę w zakresie wszelkich działań detektywistycznych, realizowanych wraz z niezbędnym w większości spraw materiałem fotograficznym, a także, na życzenie, rejestracjami wideo.

Oferował swoje usługi zarówno Polakom w kraju, jak i tym mieszkającym w Londynie – na przykład wierzycielom pragnącym zbadać, czy ukrywający się gdzieś dłużnicy przypadkiem nie stali się nagle wypłacalni. Sprawdzał ich adresy, możliwości zarobkowe, śledził alimenciarzy, namierzał wszelkiej maści naciągaczy, którzy chowali się w wielokulturowym mieście molochu lub zaszywali gdzieś na angielskiej czy jeszcze bardziej odległej, szkockiej, prowincji. W praktyce takich spraw miał jednak mało. Przeważająca liczba zleceń dotyczyła, tak jak w Polsce, trywialnych zdrad małżeńskich. Zdrad popełnianych wbrew szóstemu przykazaniu przez grzeszników i cudzołożników, jak określano ich z ambony w kościele na Ealingu. Andrzej zaglądał tu, śledząc kolejnych figurantów, bo niektórzy wprost z niedzielnej mszy spieszyli na weekendową randkę… Sama religia była mu właściwie obojętna. Wychowany w tradycyjnej katolickiej rodzinie, odkąd zaczął samodzielnie myśleć, już jako mały chłopak uznał, że znacznie lepiej się skupić na praktycznym rozwiązywaniu problemów niż się modlić i „zawierzać”, bo wiara w jakieś „moce nadprzyrodzone” i opiekę tajemniczego bóstwa to psychiczna podpórka ludzi słabych, nieumiejących poradzić sobie z życiem. Takich, jakimi byli jego dziadkowie, biegający codziennie do kościoła i co roku maszerujący na pielgrzymkę, a biedujący od zawsze, aż do końca ich smutnego życia wypełnionego najpierw płodzeniem potomstwa, a później nieustanną harówką, by je utrzymać. Więc co im dała ta ich cała głęboka wiara?

Nie liczył na żadne „zbawienie”, ale nie był wojującym ateistą czy antyklerykałem. Po prostu uważał, że najlepiej trzymać się z dala od Kościoła. Trzeba samemu dawać sobie radę – ten plan starał się realizować na co dzień. Jako nastolatek postanowił jak najszybciej wynieść się z domu, w którym rodzice nieświadomie powielali beznadziejne wzorce dziadków, dodając do nich słabość do alkoholu wywołaną rosnącą frustracją. Transformacja gospodarcza lat dziewięćdziesiątych pogorszyła i tak marny status materialny rodziny. Miał dosyć klepania biedy, zaraz po maturze się wyprowadził i poszedł pracować do policji. Nieźle tam płacili, a co ważniejsze – dawali mieszkanie.

Po kilku latach spotkał wymarzoną dziewczynę, mógł się ożenić, założyć rodzinę. Przy tym służba w organach ścigania była dla niego szkołą, w której – mimo braku formalnej edukacji – sporo zdołał się nauczyć. Jako funkcjonariusz rzetelnie wypełniał obowiązki, sprawnie tropił przestępców. Ceniony przez zwierzchników liczył na karierę kryminalnego śledczego, w tym także możliwość awansu i dalszego kształcenia. Wierzył w sens swojej pracy aż do samego jej końca, momentu, w którym zmuszono go do zwolnienia się ze służby, a faktycznie go z niej wyrzucono. Nie lubił tego sobie przypominać, bo była to jedna z największych klęsk, jakich doznał w życiu, oczywiście nie licząc przegranej walki ze śmiertelną chorobą żony.

Do praktykujących katolików odnosił się z politowaniem. Sami robili sobie krzywdę. Ale jeśli nie wchodzili mu w drogę nadmierną gorliwością w „nawracaniu” i narzucaniu swoich dziwacznych zasad, nie miał nic przeciwko ich – w jego przekonaniu – zabobonnemu hobby. Wiedział, że większość szła na niedzielną mszę z przyzwyczajenia, bo tak ich wychowano. Robili to też trochę dla towarzystwa, a przede wszystkim po to, żeby sąsiedzi nie wytykali ich palcami. Ci nieliczni naprawdę wierzący to byli dla niego ludzie emocjonalnie niedojrzali lub wręcz niespełna rozumu.

Nie podejrzewał jednak o taką słabość umysłową księży, którym podczas kolejnych śledztw miał okazję przyjrzeć się z bliska. Niektórzy nawet imponowali mu oczytaniem i intelektem lub bezinteresowną chęcią niesienia pomocy bliźnim. Ale wielu miało też różne zawstydzające słabości: bywali kochankami mężatek, uprawiali hazard, pili i zaciągali długi karciane, a nawet zwyczajnie kradli… Widział, że są bardzo różni – dobrzy i źli, mądrzy i głupi, a łączy ich nie jakaś abstrakcyjna, mistyczna wiara, tylko zawodowstwo, rodzaj specyficznego, wyuczonego w seminariach aktorstwa wspartego dyscypliną obowiązującą w korporacji. To etatowi pracownicy wielkiej, ponadnarodowej firmy wyspecjalizowanej w sprzedaży iluzji: wiary w coś, czego nie ma.

Był to jego zdaniem pomysł fenomenalny – zerowe koszty produkcji, jedynie wydatki na promocję, budowę wizerunku, misternie rozbudowanego programu lojalnościowego. Taki genialny start-up uruchomiony w czasie, gdy to pojęcie jeszcze nie istniało, ale recepta została w praktyce, i to jakże skutecznie, zastosowana. Uważał, że sukces religii jako pomysłu biznesowego to jedyny cud, jaki przydarzył się w dziejach ludzkości, znacznie ciekawszy od wszystkich fantazji greckiej czy chrześcijańskiej mitologii. Rzucanie piorunami przez Zeusa czy zamienianie wody w wino przez Jezusa to wymysły dla naiwnych, baśnie dla dzieci. Natomiast religia istniała i istnieje naprawdę. Zawsze był ktoś, kto skutecznie wmawiał prostaczkom, że ma kontakt ze światem nadprzyrodzonym i reprezentuje takie czy inne niewidzialne bóstwo. Zadziwiało go tylko, że ludzkość tak długo daje się na to nabierać. I mimo dostępnej dziś wiedzy, negującej sens religijnego opisu świata, jakoś niewiele się w tej sprawie zmienia.

Podziwiał niezwykłą skuteczność indoktrynacji będącej fundamentem duchowej władzy nad społeczeństwem, ale zarazem odczuwał silną awersję do Kościoła – instytucji, przez którą stracił pracę. Niemniej teraz w Londynie musiał dość często bywać w domu parafialnym na Ealingu i, chcąc nie chcąc, dobrze poznał pełniących tu posługę księży. Wśród nich wyróżniał się sympatyczny czarnoskóry absolwent wydziału teologii KUL-u, pochodzący z Nigerii, ale całkiem już spolonizowany wikary Oliver Okoye.

Oliver aktywnie integrował wiernych przy pomocy niekonwencjonalnych metod katechezy: otworzył przy parafii katolicką siłownię ze świętymi obrazami na ścianach i uruchomił tak zwane pogotowie duchowe, czyli możliwość spowiadania się o dowolnej porze po wysłaniu SMS-a na jego komórkę. Organizował parafiady – chrześcijańskie imprezy sportowe i z krzyżem w ręku kibicował zawodnikom, wrzeszcząc jak typowy polski kibol. Niedawno Andrzej z rozbawieniem przeczytał napisaną przez młodego kapłana ulotkę zachęcającą do udziału w inicjatywie mającej pomóc w podtrzymaniu pobożności wśród wiernych:

Rozpoczęliśmy peregrynacje figury Matki Boskiej Fatimskiej po naszej parafii. Pragniemy, by w tygodniu figura odwiedziła trzy mieszkania, bo tyle jest osób w Trójcy Świętej. Proponujemy następujący schemat peregrynacji. Pierwsza rodzina: w niedzielę odbiór figury z kościoła, w poniedziałkowy wieczór modlitwa w domu (intencja do uzgodnienia z kierownikiem duchowym lub proboszczem), odwóz figury we wtorek wieczorem i przekazanie kolejnej osobie (rodzinie). Następna osoba (rodzina) – odbiór figury we wtorkowy wieczór z kościoła. W środowy wieczór modlitwa w domu (intencja jw.), odwóz figury w czwartek wieczorem do kościoła. Kolejna, trzecia w tygodniu osoba (rodzina) – odbiór figury w czwartkowy wieczór. W piątkowy wieczór modlitwa w domu (intencja jw.), odwóz figury w sobotę wieczorem, najpóźniej w niedzielę rano na Mszę na godz. 9.00. Zapisy na peregrynacje i składanie ofiar w kawiarni u pani Jadzi.

Pani Jadzia, gospodyni proboszcza i menedżerka parafialnej kafejki, była głównym informatorem Andrzeja. Znała dosłownie wszystkich i wiedziała o nich wszystko, jakby to ona sama – a nie księża – udzielała sakramentu pojednania. Najważniejsze, że chętnie plotkowała z detektywem o cudzołożnikach, bo lubiła mieć zainteresowanego słuchacza, a on cierpliwie wysiadywał w kawiarni i był doskonałym kompanem do takich rozmów.

Wydawało się, że dla fachowca od rogacizny polska diaspora w Londynie to ziemia obiecana, obfitująca w zatrute owoce zdrady, które łatwo będzie zbierać w tym detektywistycznym raju. Wystarczy sięgnąć, a pieniądze od klientów popłyną szerokim strumieniem.

Jednak po kilku miesiącach pracy na Wyspach Andrzej niechętnie musiał przyznać, że nie jest tu aż tak pięknie, jak sobie to wcześniej wyobrażał. Wyliczył, że wynajem osobno mieszkania i biura okazuje się na tyle kosztowny, że przy uzyskiwanych dochodach musi zrezygnować z jednego z lokali. Ostatecznie wybrał sen i pracę w dwufunkcyjnym studio ulokowanym w ciasnawej suterenie. Gosia odwiedziła go tu tylko raz w czasie wakacji i na razie nie spieszyła się z kolejną wizytą. Skoro i tak większość pracy wykonywał w terenie, nie było sensu płacić podwójnie.

Landlady, właścicielka lokalu, początkowo po angielsku uprzejma, zaciekawiona nowym lokatorem i jego intrygującym zawodem kojarzącym jej się z Sherlockiem Holmesem czy Herkulesem Poirot, stopniowo okazywała się jednak coraz trudniejsza w kontaktach i podatna na brexitowskie argumenty. Prawie co miesiąc pod różnymi pretekstami podnosiła czynsz, jakby chcąc w ten sposób złośliwie wypłoszyć niechcianego najemcę z powrotem do jego własnego domu – jeśli taki w ogóle posiada – gdzieś na dzikim, trochę już azjatyckim wschodzie Europy. Czy Polska rzeczywiście należy do Unii? A jeśli tak, to Zjednoczone Królestwo powinno poważnie rozważyć, czy nie wyjść z takiej organizacji – mruczała często pod nosem, o ile dobrze rozumiał jej mamrotanie.

Okazało się też, że niekiedy nawet dość proste zadania śledcze bywały dla Andrzeja zaskakująco trudne, zwłaszcza gdy barierą stawał się język. Niektórych rozmówców, prawdziwych Brytyjczyków – londyńskich native speakers, a także wielu kolorowych – z uwagi na akcent i używany przez nich slang – zupełnie nie rozumiał.

Podstawowy sposób działania, oparty na przekupywaniu dozorców, pracowników recepcji pensjonatów i moteli, nie zawsze się tu sprawdzał. Anglicy nie byli skłonni pomagać facetowi, który namolnie pyta o prywatne sprawy, a na dodatek chwilami robi wrażenie zboczeńca podglądacza. Po skorumpowaniu osiedlowego stróża czy hotelowego portiera detektyw musiał się bowiem przekonać, czy obserwowana przez niego para rzeczywiście spotyka się w wynajmowanym pokoju – i robił zdjęcia ukazujące obydwoje kochanków, tak by byli rozpoznawalni. Coraz częściej klienci domagali się też już nie tylko fotografii, ale i porządnych klipów wideo, które ukazywały parę in flagranti, w łóżku lub przynajmniej w sytuacji świadczącej o intymnym charakterze spotkania, żądali filmowania namiętnych uścisków i pocałunków.

Czasem też, mimo nakręcenia efektownego, potencjalnie przekonującego dla sądu materiału, nie mógł uzyskać całego umówionego honorarium. Bywało, że zdradzany małżonek, który zobaczył na własne oczy swego życiowego partnera baraszkującego z kochankiem lub kochanką, wpadał w histerię, a potem dla odmiany – w depresję. Trudno było się z nim wtedy porozumieć, a tym bardziej wyegzekwować resztę ustalonej zapłaty. Znowu tak się stało i Andrzej miał poczucie kolejnej porażki. Poniósł koszty dwutygodniowego śledztwa, które ledwo pokryła pobrana zaliczka. Zarobku nie było, a klientka przepadła, nawet nie odbierając pięknie zrealizowanego nagrania. Obiecał sobie, że następnym razem zażąda solidniejszej gwarancji, ale teraz jednak miał poważny dylemat, co robić dalej.

Zaczął ponownie rozważać szanse na dogadanie się z wikarym, żeby ten nie zablokował mu kontaktów w parafii. Musiałby zagwarantować Oliverowi, że kompromitującego go materiału nikt nigdy nie zobaczy. To z kolei spowoduje, że klientka nie tylko nic już nie zapłaci, ale gdy w końcu wróci do równowagi psychicznej, może zacząć dochodzić, dlaczego zniknął doskonały dowód wiarołomstwa męża… I oszalała baba jeszcze obsmaruje Andrzeja na Facebooku, psując mu reputację. Takie rzeczy szybko się w sieci roznoszą. Nie ma z tej sytuacji dobrego wyjścia.

Kiedy wreszcie wrócił do sutereny, odkrył, że mimo wielu obietnic coraz mniej gościnna landlady wciąż nie naprawiła notorycznie psującej się gazowej termy. Przez to od wielu tygodni musiał korzystać z zimnego prysznica. W dodatku znalazł teraz pod drzwiami starannie wykaligrafowany liścik, w którym właścicielka prosiła o szybkie uregulowanie zaległej raty czynszu.

Skype’owa rozmowa z domem, choć miała go podnieść na duchu, doprowadziła do kolejnej kłótni z Krystyną. Jak zawsze wypominała mu brak troski o rodzinę i nie omieszkała przypomnieć, że według niej walnie przyczynił się do śmierci jej ukochanej córki. Gdyby nie jego brak wiary w Boga i niefrasobliwość w traktowaniu rodziny, nie straciłby żony… W tym momencie miał już naprawdę dosyć. Chciał przerwać połączenie, ale zainterweniowała Gosia i jakoś pogodziła ich swoimi chytrymi sposobami. Pokazała kilka chwytów kung-fu, jakich właśnie się nauczyła, wykonując ćwiczenia na kursie samoobrony, na który chodziła po szkole. Jako partnera do treningu używała wielkiego, uwielbianego w dzieciństwie, pluszowego misia lub też zmuszała Krystynę do pozorowania morderczego ataku kuchennym nożem… Wyglądało to dosyć zabawnie, nieco rozładowało atmosferę, jednak nie bardzo poprawiło nastrój Andrzeja. No bo ile można wysłuchiwać idiotycznych oskarżeń zdewociałej teściowej?

Ewa, choć była jej ukochaną, jedyną córką, nie przypominała Krystyny ani fizycznie, ani psychicznie… Niestety zdecydowanie za szybko odeszła i zostawiła go samego z problemami, w dodatku ze swoją okropną matką.

Andrzej przesłał jeszcze Gosi buziaka i gdy w końcu wylogował się ze Skype’a, uznał, że nie wytrzyma samotnego siedzenia w ponurej suterenie. Ruszył do miasta.

Rozdział III

Siedział w pubie i pił, aby uciec od natrętnych, czarnych myśli. Wyliczył, że przez ten miesiąc praktycznie nic nie zarobił. Ostatnie śledztwa okazały się nieporozumieniem. Na dodatek niechcący zadarł z księdzem, który może utrudnić mu życie… Zdecydowanie miał dość problemów. Zamówił kolejny kieliszek, mimo że od kilku poprzednich już mocno szumiało mu w głowie. Rzadko tak postępował, ale poczucie dzisiejszej klęski sprawiło, że chciał jak najszybciej zapomnieć o porażkach w pracy. W takich chwilach whisky jest bardzo przydatna. Nauczył się tego od ojca, który swoje frustracje regularnie topił w alkoholu. Biedny stary, nic dziwnego, że tak wcześnie umarł… Matka trochę się do tego przyczyniła.

– Kobiety żyją dłużej, bo zadręczają swoich mężczyzn – stwierdził filozoficznie mocno już wstawiony Andrzej, wypił i dał znać barmanowi, by znowu mu dolał. Czuł, że ma naprawdę dosyć nieustannego stresu i bez solidnej dawki środka uśmierzającego najzwyczajniej sobie nie poradzi. Nawet nie zauważył, kiedy przysiadła się do niego elegancko ubrana blondynka.

Gdy rano obudził się w suterenie, zupełnie nie pamiętał, jak się tu dostał. Bolała go głowa i raziło światło, gdy uchylał powieki. W dodatku poczuł, że chyba nie jest sam. Coś lub ktoś był obok. Ewa…? Nie, to niemożliwe… Choć bardzo by chciał. Czasem nawet to sobie wyobrażał… Otworzył oczy i zauważył, że na jego fotelu naprawdę siedzi młoda kobieta. Założyła nogę na nogę, była całkiem zgrabna i wyglądała na trzydzieści parę lat. Może nawet mniej? Ładna, trochę podobna do Ewy. Takie same włosy efektownie spływające na ramiona.

– O cholera… – wyrwało mu się. – Pani długo tu jest…? – urwał, bo zabrzmiało to kretyńsko. – Sorry, I missed your name.

– Monika – przedstawiła się. – Możesz mówić po polsku.

– Ach tak… Ja jestem Andrzej. Dzień dobry… – zupełnie nie wiedział, co jeszcze może powiedzieć.

– Dla kogo dobry, dla tego dobry. Umyłam już podłogę, bo całą zarzygałeś. No i strasznie chrapiesz. Nie mogłam zasnąć.

– Przepraszam panią… Znaczy ciebie. I dziękuję, że… – znowu urwał.

Leżał przykryty kocem na rozłożonym futonie, na którym sypiał. Innego posłania w jego mieszkanio-biurze nie było… Zatem spędziła tu noc. Ale nie miał pojęcia, czy do czegoś między nimi doszło. Film mu się urwał. Jakoś razem się tu znaleźli… Musiała z nim przyjść. Po co? A ona jakby odgadła jego myśli.

– Jak szybko możesz znaleźć zaginioną osobę? – zadała to pytanie rzeczowo, niczym na egzaminie.

– Co to za osoba?

– Dziewczyna. Przepadła bez śladu.

Zastanawiał się przez chwilę.

– Skąd wiesz, że ja…

– Tak masz napisane – pokazała wizytówkę. – „Detektyw. Wszelkie usługi. Poszukiwanie zaginionych, sprawy rozwodowe. Dyskretnie”. Dałeś mi jedną w barze. Dzięki temu poznałam adres tego twojego… lokalu. – Ostatnie słowo zabrzmiało trochę dwuznacznie.

– No tak… – Przypomniał sobie, gdzie ją spotkał. Chyba nawet postawiła mu w tym barze ostatniego drinka… Ale co było potem?

– Opowiadałeś jakieś niestworzone historie, zanim wpakowałam cię do łóżka – odpowiedziała znowu tak, jakby czytała jego myśli.

– A później…?

– Metro już nie chodziło, więc zostałam. Czy podejmiesz się znalezienia zaginionej dziewczyny? – W jej głosie brzmiało zniecierpliwienie. – W parafii na Ealingu mówią, że sprawdzasz się w takich sprawach. I że jesteś skuteczny. Najlepszy z polskich detektywów pracujących w Londynie… Powiedz tylko, czy masz teraz jakiś poważny problem, czy zawsze tak pijesz?

Zastanowił się.

– Tak… Nie… to jakoś tak wyszło. Przepraszam za…

– Nie ma sprawy. Teraz spieszę się na ważne spotkanie – przerwała – więc o szczegółach porozmawiamy później. Tutaj, po południu?

Kiwnął głową. Nawet tak niewielki ruch zaowocował mocniejszym ukłuciem bólu… Monika uśmiechnęła się i wyszła.

Rozpuścił proszek od bólu głowy i wypił całą szklankę wody. Kiedy przejdzie ta cholerna migrena? Próbował pracować, starał się uporządkować papiery, ale mu to nie wychodziło. Miał gigantycznego kaca. Tak naprawdę to za bardzo nie lubił alkoholu, czasem jednak musiał się porządnie napić. Po śmierci Ewy robił to częściej, ale starał się ukryć tę słabość przed Gosią. Lepiej, żeby nigdy go w takim stanie nie widziała… Ten dzień ciągnął się niemiłosiernie, na szczęście nikt nic od niego nie chciał, a on – w takim stanie – wolał nie tykać żadnych poważnych spraw. Trzeba wszystko spokojnie przemyśleć, ale obecnie nie jest jeszcze do tego zdolny. Może zresztą samo się ułoży? Nie ma co walczyć z przeciwnościami, gdy jest ich za wiele. Trzeba przeczekać.

Pod wieczór znowu wziął dwa proszki, by wreszcie przestała go boleć głowa. Powoli tracił nadzieję, że Monika się pojawi – pewnie jej się odwidziało. Kobiety już tak mają… Ta była chyba trochę szalona, więc nic dziwnego, że zmieniła zdanie. Ale mogła chociaż zadzwonić. Szkoda, że zrezygnowała, bo przydałoby się nowe zlecenie i może w końcu byłoby to coś innego niż nieszczęsna rogacizna… Tylko dlaczego ta dziewczyna szukała go w barze? Aha, nie miała jego numeru, a w polskiej parafii powiedzieli, gdzie Andrzej bywa wieczorami… Na pewno poleciła go plotkarska pani Jadzia… No bo chyba nie wikary Oliver! Trzeba będzie się z nim spotkać i jakoś po ludzku się dogadać.

Uznał, że nie ma co dłużej czekać. Zaczął rozkładać futon, kiedy Monika nagle się zjawiła, przepraszając za spóźnienie. Właściwie o tej porze nie przyjmował już klientów. Biuro stanowiło zarazem sypialnię, niełatwo więc było oddzielić godziny pracy od czasu prywatnego, niemniej jakąś granicę należało ustalić. Drzwi dla interesantów zamykał zwykle około 20. Z Moniką jednak nie bardzo mógł tak postąpić, szczególnie po tym, jak spędziła tu noc, w dodatku sprzątając po nim… Szybko złożył futon z powrotem.

– Proszę… – podsunął jej fotel, sam zasiadł oficjalnie przy biurku, włączył laptopa, na którym robił notatki. – No to mów, co się stało.

– Ania od pół roku nie daje znaku życia.

– Kto to jest Ania?

– Dziewczyna skończyła 19 lat. W Anglii ma kartę stałego pobytu. Wychowała się tu, ale urodziła w Polsce i mieszkała tam z dziadkami jako dziecko. Od 10. roku życia w Londynie, chodziła do szkoły w Surrey, zrobiła A levels, znaczy maturę, pragnęła iść na studia, politologię na uczelni w Szkocji.

– Dlaczego akurat tam?

– Nie wiem… Nie powiedziała. Chciała być niezależna… Na lato pojechała jako au pair do Szwajcarii, jakimiś dzieciakami miała się opiekować, ale szybko się stamtąd zwinęła. Do Szkocji już nie dotarła. Jeździła tu i tam po Europie, wysłała kilka zdjęć i potem przestała odpowiadać na maile i SMS-y.

– Czyje?

– Moje.

– A co was właściwie łączy?

– Nie domyśliłeś się? Jestem jej matką.

– Więc to twoja… córka? – zdziwił się. – Adoptowałaś ją?

– Nie. Urodziłam. Miałam wtedy 16 lat. Tak jakoś wyszło.

– A jej ojciec?

– Nie żyje. Od dawna. Zmarł niecały rok po tym, jak przyszła na świat. Moi rodzice pomogli mi ją wychować…

– Czy zgłosiłaś zniknięcie dziewczyny na policję?

– Powiedzieli, że nastolatki często tak postępują i trzeba cierpliwie czekać.

– Może sama do ciebie wróci?

– Nie… Czuję, że coś jest nie tak. Ona jest bardzo wrażliwa, dziecinna. Znerwicowana. Pewnie trochę z mojego powodu. Nie miałam czasu na matkowanie… A teraz boję się o nią. Wpłaciłam pieniądze na jej konto, nawet kilka razy, ale nie mam jak sprawdzić, czy z nich korzysta.

– Jakie miała dalsze plany? Co chciała robić?

– Wiem tylko o tych studiach, na które nie poszła.

– Czy zostawiła jakieś notatki, komputer, tablet?

– Niestety nie.

– A czy jej pokój można zobaczyć?

– Też nie.

– Dlaczego? – zdziwił się.

– Mieszkała w Surrey, w szkole z internatem. No bo nie miałyśmy najlepszych stosunków… Była zbuntowana. Wyjeżdżając do Szwajcarii, zabrała wszystkie swoje rzeczy. Tyle tylko znalazłam w domu, bo zostawiła mi kiedyś, chyba do prania.

Monika wyjęła wypłowiały T-shirt i chustkę.

– A jeszcze mam to…

Pokazała trzy maski: Myszki Miki, Kaczora Donalda oraz Psa Pluto. Wyposażone były w gumki, dzięki którym dawało się je nałożyć na twarz.

– Ona jest trochę dziecinna. Lubiła przebieranie się za postaci z bajek.

– No a twoim zdaniem, gdzie ona może być? – zapytał. – Tak na twój kobiecy instynkt.

– Chyba gdzieś w Polsce. Po zdjęciach na Facebooku było widać, że tam się ostatnio kręciła.

Andrzej pokiwał głową.

– A wasza rodzina w kraju? Może Ania po prostu pojechała do dziadków?

– Staruszka od dawna słabo kontaktuje, ale od razu by mi dała znać. U niej na pewno córki nie ma. A dziadek, czyli mój ojciec, zginął w wypadku ponad 10 lat temu…

Monika sięgnęła do torebki.

– Tu masz zdjęcie Ani i wydrukowane maile, jakie do mnie pisała.

Andrzej popatrzył – blondynka o sympatycznej, okrągłej twarzy. Bez żadnych cech szczególnych poza niewielką blizną na brodzie.

– A inne dane? Numer komórki, paszportu? Konto na fejsie?

– Zanotowałam wszystko, co wiem – podała małą kartkę. – Ale na żadne maile nie odpowiada. Konta na Facebooku od dawna nie aktualizowała.

– Chłopak? Narkotyki? Czy mogła wpaść w łapy jakichś sutenerów? No wiesz, są takie gangi, które zmuszają dziewczyny do prostytucji.

– Nie, to raczej mało prawdopodobne… Przesyłała mi maile i SMS-y o znalezieniu szczęścia, odkryciu właściwej duchowej drogi, choć trudno wyczuć, o co jej konkretnie chodziło. Mętne to było.

– Odjazd religijny?

– To możliwe… – Monika się zasępiła. – Była tak wychowana przez dziadków. Różaniec, szkaplerz, modlitwy… Stąd zrodził się konflikt ze mną, jak próbowałam jej te idiotyzmy wybić z głowy. Ania za babcią i dziadkiem powtarzała, że… – zawiesiła głos. – No… że grzeszę, żyjąc z mężczyznami bez ślubu i nie chodząc do kościoła… Tu w szkole trochę ją ucywilizowali, ale chyba nie do końca.

– Jasne… A czego właściwie ode mnie oczekujesz?

– Żebyś pojechał i ją znalazł. Zależy mi na czasie. Jak szybko możesz wyruszyć?

– Dokąd?

– No, do Polski. Ona gdzieś tam jest.

Andrzej przez chwilę to rozważał.

– Przykro mi, ale nigdzie nie pojadę – powiedział w końcu.

– Dlaczego?

– Bo nie podejmę się tego zlecenia. Ale dziękuję za propozycję.

Monika spojrzała na niego zaskoczona.

– Co? Słucham? – Nie mogła uwierzyć. – Dlaczego?

– Po pierwsze, za mało wiem, żeby jej sensownie szukać. Albo coś ważnego jeszcze ukrywasz.

– Naprawdę wszystko ci powiedziałam. Pytaj, jak chcesz wiedzieć więcej…

– Po drugie, wolę nie dotykać spraw związanych z Kościołem…

– Nie rozumiem.

– Powiedzmy, że mam uraz. A po trzecie, ja pracuję tutaj, w Anglii, a nie w kraju. Mówiąc wprost, przyjechałem, żeby zarobić. Na Wyspach są po prostu dużo wyższe stawki.

Żachnęła się.

– Zapłacę, ile zechcesz. Mam pieniądze i chcę w końcu coś dla niej zrobić!

W jej głosie brzmiała determinacja.

– Trudno powiedzieć, ile czasu taka sprawa mogłaby zająć. Może miesiąc, a może i pół roku… No i nie dałbym gwarancji efektu, bo z takimi uciekinierkami różnie bywa.

– Czy dwa tysiące funtów na początek ci wystarczy?

– Nie.

– Trzy tysiące?

– Uparta jesteś. Ale ja nie chcę się tego podjąć, bo nie mam zamiaru pracować w Polsce.

– Cztery tysiące?

– Może po prostu dam ci kontakt do kolegów z branży. Jest trochę dobrych byłych policjantów działających w kraju, którzy…

– Nie! – przerwała zdecydowanie. – Ty jesteś do tego najlepszy. Ja się znam na ludziach… Zapłacę ci za miesiąc z góry i… premię od sukcesu, jak znajdziesz Anię. Wtedy dodatkowo… 50 tysięcy.

– Ile? – zapytał zaskoczony.

– 50 tysięcy funtów. Może być gotówką.

Nagle zrozumiał, że sprawa robi się poważna… To by rozwiązało jego główny problem, finanse. Jeśli mu się uda, spłaci od razu cały cholerny dług. Ale ryzyko jest spore – może dziewczyny nie znaleźć… A dłuższa wizyta w kraju pewnie też doprowadzi do spotkania z ludźmi, którzy tam na niego czekają, a z którymi nie powinien się stykać, dopóki nie zbierze dość pieniędzy… Żeby tylko mógł zapytać Ewę, czy w to wchodzić i wbrew przyjętym założeniom nagle wracać do Polski? Ryzykować czy nie? Jednak nie mógł się jej poradzić, bo żona od dwóch lat nie żyła.

– Tak bardzo ci zależy… – mruknął. – Dlaczego?

– To moja córka.

– To już wiem.

– Przez 19 lat nigdy nie miałam dla niej czasu. Praca, mężczyźni, różne problemy… Zupełnie straciłam z nią kontakt. To pewnie ostatnia chwila, żeby to naprawić. Boję się, czy nie jest za późno… Ale nie daruję sobie, jeśli nie zrobię wszystkiego, co teraz mogę, by ją znaleźć i spróbować jakoś to wszystko ułożyć. Rozumiesz? Pieniądze nie są tu ważne.

– Dla mnie są – burknął.

Spojrzała mu prosto w oczy.

– Proszę. Pomóż mi. Też będziesz miał dzieci, a może już masz… Co mogę zrobić, żeby cię przekonać? – W jej głosie brzmiała szalona determinacja.

Uśmiechnął się chytrze – już chyba wiedział, co by Ewa powiedziała.

– Nic szczególnego – odparł. – Po prostu o ile jutro będzie zaliczka, pięć tysięcy funtów gotówką, to się tego podejmę.

Monika otworzyła torebkę i wyjęła z niej kopertę.

– Dokładnie taką kwotę ci przyniosłam.

Spojrzał na nią trochę zdziwiony.

– Skąd wiedziałaś?

– Mam taki dzienny limit w bankomacie. Wyjęłam po drodze.

Podali sobie ręce. A ona szybkim krokiem wyszła, pozwalając mu popatrzeć przez okno na zgrabne nogi, dobrze widoczne na schodach wiodących z sutereny na ulicę. Przez chwilę jeszcze słuchał oddalającego się stukotu szpilek i sięgnął do papierów, jakie zostawiła – na wizytówce było napisane: Monika Tomaszewska.

Wbił w Google’a i Monikę, i Annę, bo matka i córka nosiły to samo nazwisko. Pojawiły się setki rekordów, sprawdzenie ich zabrałoby dużo czasu… Pewnie kobieta za młodu źle zaczęła, ale potem miała w życiu szczęście – na przykład znalazła dobrze ustawionego faceta – i dlatego teraz może szastać forsą. Albo jest luksusową damą do towarzystwa, ekskluzywną call girl? Handluje czymś? Ale co go to obchodzi, skąd klientka bierze pieniądze, jeśli jest taka hojna i nie liczy się z kosztami. Sprawa wygląda obiecująco, niezależnie od źródła jej bogactwa. A premia, jeśli Monika ją wypłaci, rozwiąże problemy – dług przestanie nad nim wisieć. Czyżby los tak szybko znowu się odwrócił? Nie mógł uwierzyć, zastanawiał się. Przyzwoite honorarium i do roboty coś znacznie ciekawszego niż rogacizna. No i przynajmniej przez pewien czas nie będzie musiał zaglądać do polskiej parafii, kłopotliwy konflikt z wikarym straci znaczenie, a Olivera w końcu gdzieś kiedyś przeniosą.

Rano Andrzej zadzwonił do Polski, do pana Henryka, u którego zamówił biling krajowego numeru Anny. Cena usługi wzrosła w stosunku do poprzedniego razu, ale poza tym pan Henryk nie miał żadnych uwag. Powiedział, że jak zwykle załatwi sprawę w trybie ekspresowym i w kilka dni dostarczy wydruki.

Tydzień później Andrzej był w drodze do Polski. Uznał, że to rzeczywiście niezbędne. Pierwsze przebadane tropy – zdjęcia na Facebooku – wskazywały, że Ania była w kraju przynajmniej w kilku rozpoznawalnych miejscach, mniej więcej w czasie, gdy przesyłała matce dziwne maile, po których ich korespondencja już zupełnie się urwała.

Przed wyjazdem z wielką satysfakcją wymówił zaskoczonej landlady mieszkanie w suterenie. Nie zamierzał wracać do Anglii przynajmniej przez kwartał. Uroczyście sobie przyrzekł, że po znalezieniu Anny pójdzie na urlop i na wiele tygodni zapomni o pracy.

Rozdział IV

Gosia tuliła się do niego jak małe dziecko. Najpierw od samego rana cierpliwie czekała przy oknie, bo przekraczając granicę, uprzedził SMS-em, że wkrótce dotrze. Zobaczyła, jak wysiada z samochodu przed domem, i puściła się biegiem tak, że po drodze prawie wywinęła koziołka. Dopadła go i ściskała z całej siły, wisząc mu na szyi, w ogóle nie chciała puścić. W końcu Andrzej podniósł ją, podrzucił, zakręcił, postawił. Sięgnął po walizkę i torby, Gosia pomogła mu taszczyć lżejsze pakunki.

Kiedy uporali się z bagażami, złapała go za rękę, by oprowadzić po domu. Pokazywała, co reperowała i jak dobrze umiała sama wszystko ogarnąć. Pomalowała ramy dwóch okien i zmieniła uszczelki w łazience na dole. Ale najbardziej była dumna z tego, że w piwnicy naprawiła piec centralnego ogrzewania, nie wzywając hydraulika. To było duże osiągnięcie. By to zrobić, musiała wciskać się w ciasną niszę i działać naprawdę jak doświadczony fachowiec, mając jedynie telefoniczne wsparcie ze strony ojca. Andrzej z uznaniem, po męsku uścisnął jej dłoń i ruszyli na górę.

Krystyna wyszła z kuchni, uśmiechnęła się i zaprosiła ich do jadalni na obiad. Przygotowała kilkudaniowy, specjalny na jego powrót.

– Wreszcie jesteś – stwierdziła, co jak na nią zabrzmiało dość pojednawczo. – Mam nadzieję, że teraz zajmiesz się trochę domem i Gosią.

– Postaram się. A, przywiozłem coś dla was! Tadam! – Wręczył teściowej pudło z ekspresem do kawy, co przyjęła z wielkim zadowoleniem. Miała słabość do małej czarnej po obiedzie. Otworzyła karton i uważnie oglądała sprytne wielofunkcyjne urządzenie, martwiąc się, czy będzie umiała je obsługiwać.

– Pomogę ci, babciu – obiecała Gosia.

Jej zaś Andrzej podarował nowego, eleganckiego smartfona oraz angielskie wydanie Harry’ego Pottera. Książka wzbudziła entuzjazm córki, ale Krystyna jakoś się nie zachwyciła.

– To nie jest najbardziej stosowna lektura dla młodej dziewczyny – sarkała. – Widziałam, że ukradkiem czytała to po polsku i oglądała jakieś filmy o tym całym Potterze. A na zebraniu w kościele dowiedziałam się, że to może być szkodliwe.

– Babciu, co ty znowu wymyśliłaś?! – Gosia wzruszyła ramionami.

– Do nauki języka będzie w sam raz – uciął Andrzej. – Czy tu nikt się nie kręcił, nie pytał o mnie?

– Jakiś czarodziej? – rzuciła Gosia.

– Ja mówię serio. Był tu ktoś obcy czy nie?

– Chyba nie, a kto miałby to być? – zainteresowała się Krystyna.

– Nie wiem, nieznajomy człowiek… Może parkował koło naszego domu nieznany wam samochód?

– Nie zauważyłam. A o co ci właściwie chodzi?

– Eee, nic takiego – zbagatelizował. – Takie czasy, że trzeba uważać.

Na cmentarz poszli jeszcze tego samego dnia. Grób Ewy wyglądał na zadbany. Krystyna i Gosia musiały tu bywać dość często, także zupełnie niedawno, bo stały świeże kwiaty, a liście, które spadły z pobliskich brzóz, były starannie uprzątnięte. Dwa lata temu, szykując pochówek żony, Andrzej uparł się, że – zgodnie z obietnicą, jaką jej dał – będzie skremowana, a prochy zostaną pochowane w sposób możliwie prosty, bez kiczowatego lastrykowego pomnika, jakich było wokół mnóstwo. Na niewielkim polnym głazie, który sam wybrał w składzie z materiałami budowlanymi, polecił kamieniarzowi wyryć tylko imię, nazwisko oraz rok urodzenia i śmierci. Ewa odeszła, mając niespełna 40 lat.

Krystyna nie mogła mu wybaczyć, że nawet krzyża nie pozwolił wygrawerować, „jakby byli jakimiś żydami”, a pogrzeb ku jej oburzeniu odbył się w ogóle bez księdza. Proboszcz jednak nie robił żadnych trudności – po ludzku wyraził współczucie i bez problemu przyjął opłatę za grób. Nawet niewygórowaną. Andrzej podejrzewał, że Krystyna po cichu zamawiała potem msze za duszę córki, ale to była jej sprawa i mogła wydawać emeryturę zgodnie ze swoją wolą. Nie chciał tylko, by na siłę ciągnęła Gosię do kościoła i po kolejnej kłótni w tej kwestii teściowa w końcu przestała nalegać.

Postali chwilę w milczeniu – Krystyna się przeżegnała – i ruszyli z powrotem. Zapadał zmierzch, na kilku mogiłach świeciły się znicze, mrugając tak, jakby ktoś nadawał tajemnicze sygnały alfabetem Morse’a… Andrzej obejrzał się, popatrzył w górę. Gosia kiedyś powiedziała, że czasem jej się wydaje, że widzi matkę unoszącą się gdzieś na małej chmurce jak aniołek i machającą do niej. Ale teraz niebo było szarobure i zupełnie puste. Objął córkę, która przytuliła się do niego jak małe dziecko. Pomyślał, że gdy skończy realizację aktualnego zlecenia, nie zaangażuje się w żadną nową pracę. Obiecał to sobie jeszcze w Anglii. Już dawno zasłużył na urlop. Wybiorą się w góry, najlepiej w Tatry Wysokie na Słowacji, żeby trochę pobyć ze sobą bez nadzoru wiecznie utyskującej Krystyny. Gosia niedługo wejdzie w trudny wiek i pewnie nie będzie już chciała z nim nigdzie jeździć. Trzeba wykorzystać czas, kiedy jeszcze ma na to ochotę.

W domu od razu zamknął się w pokoju zwanym szumnie biurem detektywa, odpalił komputer i zajrzał na Facebooka Anny. Robił to jeszcze w Londynie, a teraz postanowił dokładniej sprawdzić wszystkie informacje, by wiedzieć, dokąd konkretnie ma jechać w poszukiwaniu zaginionej dziewczyny. Jej strona długo nie była modyfikowana, ostatni wpis pojawił się ponad pół roku temu. Od tej pory nic się na niej nie zmieniało.

Duże, zrobione z bliska zdjęcie profilowe przedstawiało blondynkę patrzącą wprost w obiektyw. Oczy miała wytrzeszczone, jakby przestraszone… Twarz lekko zniekształcił grymas: usta wygięte, policzki wypełnione. Może nabrała dużo powietrza, by na coś dmuchnąć? Andrzejowi wydawało się, że u dołu widać nieostry czerwono-żółty języczek – błąd matrycy aparatu czy ślad płomienia palącej się zapałki? Może ktoś uchwycił Annę, kiedy szykowała się, by zgasić świeczki na torcie urodzinowym? Ale dlaczego taki dziwny portret zamieściła jako swoją wizytówkę?

W zakładce „prezentacja” podała następujące informacje: urodzona 18 marca 1997 roku, Uczęszczała do: Aurora High School, Surrey, Z: Wrocław, Mieszka w: … – tu zostawiła puste miejsce. O związkach, rodzinie czy upodobaniach nie napisała ani słowa. Szczęśliwie lubiła się fotografować, a także robić sobie selfie. Dzięki temu łatwo mógł stwierdzić, że sporo podróżowała.

Najpierw była w Portugalii, w Fatimie, później w Lourdes, we Francji, i wreszcie w byłej Jugosławii, w Medziugorje. Następnie przez kilka miesięcy ubiegłego roku intensywnie jeździła po Polsce. Odwiedzając najbardziej znane zakątki turystyczne. W tle zamieszczonych na Facebooku zdjęć widoczne były zamki, kościoły i kapliczki, czasem jakieś rzeźby, zwykle sakralne… Frombork, Malbork, Kraków, Pieskowa Skała, Jasna Góra, wreszcie Licheń z monstrualną bazyliką. I Świebodzin z wielką figurą Chrystusa… Jednak niektóre ze sfotografowanych miejsc okazały się dla Andrzeja niemożliwe do zlokalizowania: jakieś wiejskie pejzaże, fragmenty pól, lasów, a także zwykłe osiedlowe bloki.

Czy Ania odwiedzała przyjaciół, poznając przy okazji atrakcje turystyczne? Czy też była to dla niej forma pielgrzymki, na co wskazywałaby wielka liczba sfotografowanych sanktuariów? – Zadawał sobie te pytania, przybliżając wybrane kadry, aby odczytać nazwy ulic i numery domów w celu ustalenia adresów miejsc, w których się fotografowała. Niestety cyfrowe powiększanie zdjęć niewiele pomagało, czyniło je mało czytelnymi, robiły się nieostre, zamglone; pochodziły pewnie z taniego telefonu komórkowego.

Kolejnym tropem, jaki badał, były koleżanki Anny. Spośród jej licznych facebookowych znajomych wybierał osoby, z którymi miała zrobione pamiątkowe zdjęcia; najczęściej były to dziewczyny mniej więcej w jej wieku, brakowało natomiast mężczyzn – poza duchownymi.

Co jest wspólnym mianownikiem wpisów na wallu Anny? – zastanawiał się. Regularnie powtarzają się motywy religijne, chyba zatem Kościół… Oprócz rówieśniczek, zabytków i malowniczych pejzaży widać było rzeźby i obrazy przedstawiające świętych, czasem także pozujących księży i zakonnice… Z niektórymi Anna się obejmowała. Chyba to właśnie był krąg jej zainteresowań. Trop religijny wydawał się coraz bardziej prawdopodobny. W Polsce zawsze prędzej czy później wszystkie drogi prowadzą w tę stronę – pomyślał. Oby tym razem nie miało to takich skutków jak wcześniej, gdy za wtykanie nosa do kruchty zapłacił wysoką cenę. Trudno, trzeba będzie bardzo uważać, ale pieniądze hojnie płacącej Moniki usprawiedliwiały złamanie zasady niezbliżania się do Kościoła i jego tajemnic.

Jego uwagę przyciągnęły następnie teksty, które Anna regularnie umieszczała na Facebooku, oraz grupy tematyczne, do których się zapisała, potwierdzając zainteresowanie kwestiami wiary. Tu odkrył dość szczególne wątki teologiczne: powtarzał się temat demonów, zniewoleń, grzechu i oczyszczającego ognia, rozpalanego przez Ducha Świętego… To dość dziwne – zauważył – jak na katoliczkę. Ale może młodzież, religijnie edukowana w Polsce już od przedszkola, naturalnie wpada teraz w takie klimaty? Dobrze, że Gosia unika katechezy, bo też by jej mogło się w głowie namieszać… – pomyślał odruchowo. Krystyna wiele razy uparcie wracała do tej sprawy, ale bez skutku, Andrzej z Ewą zdecydowali, że córka musi mieć wolny wybór. Poszła do pierwszej komunii, bo chciała tak jak koleżanki otrzymać prezent. I dostała obiecany rower górski. Potem jednak za bardzo nie przejmowała się wiarą, widząc, że rodzice nie chodzą do kościoła. Dlaczego więc ona miałaby to robić?

Przejrzawszy wpisy Anny dotyczące „zagrożeń duchowych”, Andrzej sięgnął do filmów, które podlinkowała. Najczęściej zawierały wykłady o szatanie podstępnie zmierzającym do zguby człowieka. Prelegenci wyglądali na księży, bo nosili sutanny, a przynajmniej koloratki, ale zdarzali się też protestanccy i świeccy kaznodzieje ubrani zwyczajnie, „po cywilnemu”. Niezależnie od konkretnego wyznania wszyscy mówili tak, jakby czas się cofnął i żyli w średniowieczu. Powoływali się na swoje spotkania z diabłem i opisywali spektakularne przypadki opętań… Andrzej się uśmiechnął – kiedyś uwielbiał słuchać opowieści babci o polskich czartach – Borucie z Łęczycy i Rokicie z Domaradza.

Jeden z nich miał mieszkać bodajże w spróchniałej wierzbie, drugi na bagnach, a obaj straszyli po nocy zabłąkanych pijanych chłopów. Legenda mówiła też, że kiedyś spotkali się w karczmie na wspólnej sutej libacji. Gdy oberżysta nie chciał podawać kolejnych butelek okowity bez uregulowania rachunku, Rokita zapłacił, rzucając mu sakiewkę pełną złotych monet. Ale za chwilę sprawił, że talary skrupulatnie przeliczane przez chciwego karczmarza zrobiły się nagle tak gorące, że ten nie mógł ich utrzymać w rękach.

Z kolei inny diabeł, który nazywał się Mefistofeles, miał skłonić chytrego szlachcica, pana Twardowskiego do podpisania krwią cyrografu – czyli sprzedania duszy w zamian za przekazanie tajników czarnej magii. Mefistofeles, zgodnie z zawartą umową, porwał go później do piekła, ale kiedy lecieli już wprost do siedziby naczelnego diabła, Lucyfera, jakoś zgubił szlachcica po drodze (dlaczego tak się stało, detektyw już nie zdołał sobie przypomnieć…). Przez to Twardowski szczęśliwie zakończył podróż w pół drogi – na księżycu, skąd dzisiaj na nas patrzy… Czasem i my możemy go tam dostrzec, gdy jest pełnia.

Tyle mniej więcej Andrzej zapamiętał z dzieciństwa o działaniu tak zwanej „siły nieczystej”. Później sprawa przestała go interesować, może poza jednym wyjątkiem. Nieźle ubawił się kiedyś na amerykańskiej komedii Ghostbusters, opowiadającej o nowojorskich pogromcach duchów. Muzyczny motyw przewodni z tego filmu polubił do tego stopnia, że często go nucił, czym zaraził także Ewę i Gosię.

Rozważania teologów na temat opętań, jakie znajdował teraz w sieci, wydawały mu się kompletnym absurdem, przypominały mu monologi kabaretowe, komiczne występy amerykańskich stand-uperów. Jednak najwyraźniej traktowane były serio zarówno przez głoszących demonologiczne teorie kapłanów, jak i ich słuchaczy. Świadczyły o tym emocjonalne komentarze internautów, odnoszące się do zagadnień poruszanych w kazaniach i wskazujące, gdzie można znaleźć dalsze informacje o szatanie.

Błądząc po tego rodzaju stronach, których znajdował coraz to więcej, detektyw trafił na specjalny portal oferujący wiernym pomoc w zmaganiach z demonami. Serwis zawierał kompendium wiedzy o złych duchach i ich knowaniach, a także instruktaż, jak trafić do egzorcysty – fachowca, który przy pomocy specjalnych modłów potrafi uwolnić osobę opętaną od dręczącego ją szatana. Zamieszczono tu interaktywną mapę polskich diecezji. W każdej dostępni byli wykwalifikowani katoliccy ghostbusters. Do niektórych można było napisać lub zadzwonić. Strona zawierała ich maile, numery telefonów, a także adresy parafii, w których pełnili posługę. Wiernych zachęcano także do korzystania z konsultacji z „psychologami chrześcijańskimi”, badającymi, na ile problem osoby podejrzewającej u siebie opętanie ma istotnie charakter demoniczny, a na ile – medyczny, tylko wywołany przez złego ducha. Chętni mogli także za pośrednictwem portalu prosić lokalne charyzmatyczne wspólnoty o okazanie duchowej pomocy wstawienników, błagających o łaskę uwolnienia, czy wreszcie brać udział w Wieczorach Chwały – całonocnych czuwaniach połączonych z modlitwą o uzdrowienie duchowe i fizyczne.

Andrzej dostrzegł tu też reklamę pisma „Egzorcysta”, kolorowego miesięcznika w całości poświęconego walce z diabłem. Periodyk zawierał mrożące krew w żyłach świadectwa zarówno ofiar złych mocy, w ostatniej chwili wyrwanych ze szponów Złego, jak i ich pogromców. Artykuły pisane były ze śmiertelną powagą, ale w sposób wyraźnie przypominający tabloidowe, sensacyjne opowieści o seryjnych mordercach, seksualnych ekscesach gwiazd popkultury i wizytach ufoludków.

Wszystko to razem wygląda jak intensywna kampania promocyjna nowej formy terapii służącej leczeniu „duchowych schorzeń”… – pomyślał. Całkiem niezły, bardzo oryginalny start-up. Kościół, mimo że taki konserwatywny, potrafi być innowacyjny! Oczywistymi adresatkami wydawały się tu naiwne emerytki. Staruszki szukające cudownych leków na wszystko, kupujące bezużyteczne maści i pigułki, zdrowotną pościel i bieliznę, niezwykłe, nieprzypalające potraw garnki. A także cudownie namagnetyzowaną „wodę życia”, dystrybuowaną jedynie w wybranych sanktuariach i wszelkiego rodzaju wymyślne religijne akcesoria: pachnące różańce, skutecznie chroniące przed diabłem święte obrazki, srebrne medaliki, egzorcyzmowaną sól i olej.

Ze zdziwieniem zauważył, że promocyjny przekaz trafia jednak do wszystkich, niezależnie od wieku, a nawet wykształcenia. Amatorami kupującymi osobliwe dewocjonalia były zarówno osoby starsze, jak i ludzie zupełnie młodzi, wyraźnie zafascynowani narracją wykorzystującą konwencję demonicznego horroru, bardziej dla nich ekscytującego od wszelkich opowieści o zombie, batmanach i supermanach. W sfilmowanych i publikowanych na YouTubie rekolekcjach uczestniczyli wierni wszystkich generacji. Ale liczny udział młodzieży wydawał się najbardziej znaczący – ktoś widać wpadł na pomysł, by trafić do grupy wychowanej na szkolnej katechezie. Okazało się, że to był strzał w dziesiątkę.

– O co tu tak naprawdę chodzi? Co się za tym kryje – sekta? Ezoteryczny biznes? A może jedno i drugie zarazem? Tylko dlaczego Ania, wychowana w normalnej szkole w Anglii, gdzie przecież zdała maturę, dała się wciągnąć w tę zabawę z duchami? Rozumiesz coś z tego? – W myślach zadawał to pytanie Ewie, stojąc na cmentarzu przy jej kamieniu nagrobnym. Nie chciał, by ktokolwiek wiedział o tym jego zwyczaju. Uważał, że nawet Gosia nie powinna. Nie żeby się wstydził, ale jakoś głupio było się do tego przyznać dorosłemu, racjonalnemu mężczyźnie, któremu nie wypadało publicznie się mazać. A tu mógł być szczery.

Przed wyjazdem do Anglii regularnie odwiedzał grób zmarłej żony i teraz znowu sam do niej zajrzał, by porozmawiać. We wspólnym życiu byli parą na tyle zgraną, że mimo upływu ponad dwóch lat od jej śmierci nie potrafił związać się z żadną inną kobietą. Z tymi, z którymi próbował się spotykać w Anglii, nie miał o czym gadać… Na dłuższą metę sam seks niespecjalnie go interesował – to była po prostu fizjologia. Biologiczna potrzeba, którą człowiek musi czasem w prosty sposób zaspokoić. A z nią mógł się kiedyś i kochać, i dyskutować dosłownie o wszystkim. Wydawało mu się, że nawet teraz, po śmierci, Ewa nadal mu pomaga i czasem odpowiada na zadawane pytania, milcząco kibicując jego rozważaniom. Może po prostu miał się w ten sposób przed kim wygadać… – tłumaczył sobie tę swoją dziwną duchową słabość.

Często mu się śniła – młoda, piękna, pełna życia, tak ją pamiętał… I to ona zaraziła go pasją czytania książek, czego oczywiście nie wyniósł z domu, a co stało się jego ukrywanym przed kolegami z komendy prywatnym hobby, które nadal rozwijał po jej śmierci, w myślach dzieląc się z nią wrażeniami z lektur. Wolał pozycje sensacyjne, ale sięgał też po literaturę bardziej ambitną, bo ona taką preferowała. Był też przekonany, że to Ewa zza grobu namówiła go, by – po wyrzuceniu z policji – spróbował sił jako prywatny detektyw, pomagając sąsiadowi w śledzeniu jego niewiernej żony. I tak zaczęła się nowa kariera Andrzeja… To było prawie tak, jak w telewizyjnym serialu Randall i duch Hopkirka – przypomniał sobie stary angielski cykl kryminalny, w którym jeden z bohaterów ginie, zostaje duchem i z zaświatów doradza żyjącemu koledze przy rozwiązywaniu trudnych zagadek.

Oczywiście Andrzej doskonale zdawał sobie sprawę, że tak naprawdę Ewy już nie ma i nigdy nie będzie. Ale zarazem dla niego jakoś dalej istniała… i opowiadał jej szczerze o tym, co go właśnie zajmowało.

No, tylko posłuchaj, co ta dziewczyna jeszcze wypisuje… – znowu zwrócił się w myślach do żony, wyjął kartkę, na którą skopiował jeden z postów znalezionych na Facebooku Anny, i zaczął głośno czytać:

– „Przybądź, Duchu Święty / Spuść z niebiosów wzięty / Twego światła ogień, / Prawdy wygra płomień! / Zło niechaj dziś zgorze / Dzięki tobie, Boże! / Pal grzechu naczynie / W imię Twej miłości / Nie bacz na słabości, / Uwolnij od złego / Ciała słabość mego! / Przybądź, Duchu Święty / Spuść z niebiosów wzięty / Twego Światła ogień! / Prawdy wygra płomień!” Czy ty coś z tego rozumiesz? Może ona jest po prostu szurnięta? – zasugerował. – Też tak sądzisz? – szukał potwierdzenia.

Gdyby Ewa mogła, powiedziałaby pewnie, że to gorzej niż szaleństwo, bo to straszna grafomania, ale się nie odezwała. Dzwonek telefonu wyrwał Andrzeja z rozmyślań. To był pan Henryk, który zakomunikował, że jest gotowy z bilingami. Świetnie. Umówili się na spotkanie następnego dnia.

Przed odejściem Andrzej przyklęknął jeszcze przy grobie, by uprzątnąć listki, które opadły z brzozy. Zmiatał je gałęzią na ścieżkę. Nagle przerwał, bo usłyszał hałas, jakby miauknięcie i ciche kroki za plecami. Kątem oka dostrzegł jakiś ruch. Zastygł w miejscu i zaczął ostrożnie się rozglądać, lekko obracając głowę. Wiatr mógł poruszyć gałęziami… Ale przez kilka sekund wydawało mu się, że tajemnicza, ciemna sylwetka, cień kryjący się za rzędem krzyży, powoli się przesuwa. Ktoś się tam krył, może go śledził? Trzeba zachować spokój. Dyskretnie sięgnął do kieszeni po pojemnik z gazem, podniósł się i podbiegł w podejrzane miejsce. Nikogo tam nie było – upewnił się. Może jakieś zwierzę – pewnie kot – przemknęło wzdłuż grobów? Ruszył do samochodu.

W domu wziął się do modernizowania systemu bezpieczeństwa.

Przywiózł z Anglii trochę sprzętu, który kupił tanio na wyprzedaży. Z pomocą Gosi zamontował kamery i podłączył do centrali nagrywającej obraz.

– Czy to naprawdę jest nam potrzebne? – Gosia trochę się zdziwiła faktem, że system jest aż tak rozbudowany.

– To na wszelki wypadek, ale lepiej, żebyśmy coś takiego mieli – wyjaśnił.

– Taka nasza mała telewizja…

– A tu masz przycisk systemu alarmowego – pokazał jej pilota. – Jakby co, to po prostu naciśnij…

– Mogę spróbować?

– Bez potrzeby tego nie rób, bo to zaryczy na całą okolicę. Bębenki pękają w uszach.

– Będę uważała – obiecała.

Rozdział V

Kartki wypełnione były równo wydrukowanymi kolumnami numerów i godzin połączeń.

– Sporo tego wyszło… Muszę to spokojnie przeanalizować – powiedział, przeglądając podane papiery.

– Jasne – zgodził się pan Henryk.

Był łysy, grubawy, w okularach, jak zwykle ubrany na szaro i niemodnie, w sumie facet zupełnie bez właściwości, ale bardzo sprawny w zakresie działań, do jakich Andrzej go wynajmował. Miał smykałkę do informatyki, programowania i hakowania – umiejętności przydatnych w firmie telekomunikacyjnej, w której pracował etatowo. Siedzieli w pustej o tej porze kawiarni, ustronnym kącie, gdzie umieszczono tylko jeden stolik umożliwiający prowadzenie rozmowy bez świadków.

– Szkoda, że nie ma tu danych właścicieli numerów – skomentował Andrzej. – Ani nazwisk, ani firm, ani adresów. Dlaczego?

– Bo jest bardzo dużo połączeń. Nie wiedziałem, czy potrzebuje pan danych wszystkich właścicieli numerów, czy tylko wybranych.

– Przydałyby się namiary do tych, z którymi najczęściej były prowadzone rozmowy. Albo wysyłane do nich lub przychodzące od nich SMS-y. Jak szybko może mi pan zlokalizować tych powtarzających się?

Pan Henryk trochę się zasępił.

– Teraz to chwilę musi potrwać… No bo to robię przez kolegę, nie mam za bardzo dostępu do bazy.

– Rozumiem. Zapłacę dodatkowo.

– Ale on na urlopie.

– Jasne. Jakoś sam dam sobie radę. A za to ile będzie w sumie? – Andrzej wskazał bilingi. – Czy tak, jak pan mówił przez telefon?

Pan Henryk się zawahał. Rozejrzał się, jakby sprawdzał, czy na pewno są sami.

– Jak mi pan zrobi małą przysługę, to nic. – Pan Henryk zdjął okulary i zaczął przecierać grube szkła. Niepewnie patrzył swymi wyłupiastymi jak u ryby oczami i był nieco zakłopotany.

– Tak? – zdziwił się Andrzej. – Jaką?

– Prywatną – mruknął pan Henryk.

– Słucham dalej.

Pan Henryk włożył okulary z powrotem na nos, poprawił i przysunął się bliżej do Andrzeja.

– Pewna młoda kobieta ma… problem… – mruknął. – Czy może pan jej poświęcić chwilę?

– Tak? A kto to jest?

– Moja… córka – wyszeptał pan Henryk żałośnie.

– Rozumiem… Dla pana zrobię oczywiście, co będę mógł.

Pan Henryk odetchnął.

– To ja ją poproszę. Porozmawiajcie sami… Nie chcę jej krępować.

Pan Henryk szybko wstał, odszedł, a przy stoliku pojawiła się zapowiedziana dama. Była zaskakująco atrakcyjna: młoda, szczupła, zgrabna brunetka o wielkich migdałowych oczach. Zupełnie niepodobna do korpulentnego pana Henryka. Na szczęście urodę najwyraźniej odziedziczyła po matce. Zaskoczony Andrzej poderwał się, podsunął jej krzesło, usiadła.

– To dla mnie bardzo trudne… – powiedziała cicho. – Proszę dać mi chwilę. Zaraz wszystko panu powiem… Na imię mam Magda – wykrztusiła, ale nazwiska już nie podała i zamilkła. Wiedział z doświadczenia, że klienci bywają na początku nieufni i speszeni sytuacją. Trzeba to uszanować, inaczej niczego nie da się z nich wydobyć. Potem się otwierają i w końcu mówią wszystko bez żadnych zahamowań. Zgodnie z tym schematem Magda posiedziała chwilę w milczeniu, a detektyw jej nie poganiał. Zachodził tyko w głowę, jak taki nudny gość jak pan Henryk mógł spłodzić i wychować takie cudo? A może ojcem był tylko formalnie, bo biologiczny gdzieś przepadł? Dziewczyna wyjęła chusteczkę, wytarła swój idealnie wykrojony nos. Wszystko miała doskonałe i na swoim miejscu.

Czego chcieć więcej? – myślał Andrzej. A jej mąż to nie ma w ogóle oczu albo są w jakimś głupim konflikcie… Czy wzięła sobie kochanka i małżonek się teraz odgrywa? – rozważał. No, może jeszcze być fatalna w łóżku, co się czasem takim ładnym dziewczynom zdarza… Kluczowa jest odpowiedź na pytanie, po co facet szuka baby na boku, skoro ma taką łanię w domu?

– Czy na pewno umie pan być dyskretny? – rzuciła nagle Magda.

– To mój zawód. Jakby pani poszła do spowiedzi.

– Jestem niewierząca, proszę pana.

– Ja też… Ale obowiązuje mnie zasada całkowitej poufności. W czym mogę pomóc?

Znowu zapadło milczenie.

– Mąż mnie… zdradza. To znaczy myślę, że mnie zdradza. Chciałabym się upewnić.

– Tylko sprawdzić czy w razie czego chce pani mieć dowód dla sądu?

– Jak może być taki full wypas, to pewnie, że się przyda… na wszelki wypadek. Jakie są koszty? Dużo pan liczy za taką usługę?

Andrzej pokręcił głową.

– Powiedzmy, że w tym wypadku kosztów nie ma. Chyba że wyszłoby coś zupełnie nadzwyczajnego.

– Musi pan być bardzo ostrożny…

– Staram się.

– Mąż ma pozwolenie na broń. Jest prokuratorem.

Andrzej pokiwał głową.

– Rozumiem. Chyba jednak tak od razu mnie nie zastrzeli… – Uśmiechnął się.

– Ja bym na pana miejscu nie żartowała. On naprawdę może zrobić wszystko.

– A dlaczego jest taki mocny? Ma dobre plecy?

– Była wymiana kadr i on jeden się ostał, bo inni przeszli w stan spoczynku albo ich gdzieś przesunęli, a on został szefem. Wybiera teraz głośne sprawy, by zaistnieć w mediach i zwrócić na siebie uwagę przełożonych. Chlubi się tym, że skutecznie prowadzi najtrudniejsze śledztwa. Ma fioła na tym punkcie. W sądzie zawsze wygrywa, wyroki przynajmniej po 10 lat. A co drugi to dożywocie.

– Jasne… Ja, żebym cokolwiek mógł zrobić, muszę poznać różne szczegóły waszego małżeństwa. Także takie dosyć… prywatne, intymne. Czy jest pani na to gotowa?

Magda Rudy – tak w końcu przedstawiła się nowa klientka – opowiedziała o źródłach swoich podejrzeń. O braku współżycia, które wcześniej było codzienne i bardzo namiętne… O drugiej komórce męża – którą odkryła pod siedzeniem w samochodzie. Zapewniła, że sama nie ma nikogo na boku, żadnego kochanka, i nie daje mężowi powodów, żeby ją zdradzał… Andrzej obiecał, że zbada sprawę i się odezwie. A gdyby pojawiły się jakieś nowe okoliczności, prosił o natychmiastowy telefon.

Gosia wróciła ze szkoły wcześniej. Była podekscytowana tym, że ojciec naprawdę jest w domu, że nie musi tylko oglądać go na ekranie smartfona. Podeszła do uchylonych drzwi i nagle usłyszała dobiegający z jego pokoju kobiecy głos. Chciała zapukać i wejść, ale zatrzymała się na progu. Może lepiej nie przeszkadzać… Zobaczyła przez szparę, że Andrzej rozmawia przez telefon, i mimowolnie zaczęła podsłuchiwać.

– Wójcik, nazywam się Janina Wójcik… Dzwonię z sieci komórkowej… – mówił Andrzej tonem typowej telemarketerki, piskliwie trajkocząc i nie dając rozmówcy dojść do głosu. – Mam dla państwa dobrą nowinę! Bardzo dobrą nowinę! Zostali państwo wylosowani w loterii… Tak… właśnie czeka nagroda… tylko potrzebny mi jest państwa adres… Tak… Aha, może pani powtórzyć nazwisko i PESEL, bo coś mi się nie zgadza. Aha… Dziękuję bardzo… Odezwiemy się wkrótce!

Gosia zapukała i weszła.

– Nie powiedziałeś, tato, że zmieniłeś pracę.

– Bo nie zmieniłem – odparł już nie kobiecym dyszkantem, ale swoim normalnym, męskim głosem. – Skąd ci to przyszło do głowy?

– No, mówiłeś przed chwilą jakoś tak…

– Podsłuchiwałaś? – domyślił się. – Przyznaj się!

– Niechcący. Jak podchodziłam, coś tam usłyszałam… Przedstawiałeś się jakoś dziwnie.

Andrzej się uśmiechnął.

– Taka już jest ta moja szemrana robota. Muszę szybko zdobyć namiary kilku osób, a znam tylko numery ich telefonów.

– Ale po co?

– Jak by to ująć… Poszukuję teraz pewnej zaginionej dziewczyny. Mam już numery jej koleżanek. Ale tylko numery. Nawet nie wiem, jak się nazywają i gdzie mieszkają. Chcę z nimi porozmawiać osobiście, wtedy więcej się od nich dowiem i może dzięki temu szybciej ją znajdę.

– To rozumiem, ale dlaczego udajesz… kobietę?

– Chcę się później spotkać z niektórymi z tych, do których dzwonię. Rzecz w tym, że wtedy będę już w zupełnie innej roli i wolę, by się nie zorientowali, że to ja wcześniej do nich telefonowałem. Bo inaczej mogą nabrać podejrzeń, zrobią się nieufni i tak dalej. A ja… przyjadę znienacka i nie muszę im nawet tłumaczyć, skąd mam adres. W razie czego udam, że od Ani.

– To ona tak ma na imię?

– Tak.

Gosia popatrzyła na niego poważnie. A potem tajemniczo się uśmiechnęła.

– Teraz rozumiem. A czy chcesz, żebym ci trochę pomogła?

– Co? Jak? – zdziwił się.

– No, w kółku teatralnym też gram różne role. Więc będę za ciebie dzwonić. A ty nie będziesz musiał niczego udawać. Tylko daj mi instrukcje, co mam tym ludziom mówić. Proste?

Następnego dnia, wkrótce po tym, jak Gosia poszła do szkoły, na schodach stanęła teściowa. Wyglądała jak chmura gradowa.

– Pozwól tutaj, Andrzeju. Mam z tobą do pomówienia – powiedziała stanowczym tonem i władczym ruchem ręki zaprosiła go na górę, do siebie.

– Tu nie możemy rozmawiać?

Pokręciła głową.

O co jej znowu może chodzić? – Odkąd wrócił, ciągle czepiała się o jakieś głupstwa, a kiedy byli sam na sam, bez Gosi, nakręcała się i robiła agresywna. Teraz w dodatku mina Krystyny naprawdę nie wróżyła niczego dobrego. I po co ciągnęła go do siebie?

Wszedł do jej pokoju i trochę się zdziwił.

Wszystko było przemeblowane, poprzestawiane. Na poczesnym miejscu wisiała wielka, chyba metrowa Matka Boska Częstochowska, obok stał pokaźny krucyfiks, poniżej znajdowały się różaniec i liczne, częściowo wypalone świeczki. Ten swoisty ołtarzyk uzupełniały zdjęcia Ewy w ozdobnych ramkach. Andrzej miał tylko nadzieję, że Gosia do tej babcinej kapliczki zbyt często nie zagląda.

– Jak możesz coś takiego robić? – zaczęła Krystyna tonem inkwizytora.

– O co ci chodzi? – spytał.

– Słyszałam, jak Gosia wydzwania po ludziach, udając, że ma dla nich jakieś nagrody… Zmuszasz ją, żeby kłamała!

Oskarżenie zostało wypowiedziane tak głośno, że szyby zadrżały.

– Ona nie kłamie… tylko trochę mi pomaga – próbował załagodzić sprawę. – Krystyno, nie rozumiesz…

– W oszustwie? – przerwała mu gwałtownie. Jej oczy ciskały gromy, usta drżały. – Kraść też już ją uczysz? Zaczynam żałować, że cię namawiałam, byś wrócił z tej Anglii!

Andrzej uznał, że nie ma sensu dalej w ten sposób rozmawiać.

– Proszę, nie kłóćmy się. Ja naprawdę doceniam, co dla niej zrobiłaś, gdy wyjechałem. Staram się teraz nadrabiać z nią czas, kiedy…

– Porzuciłeś dziecko!

– 14-letnia dziewczyna nie jest już dzieckiem. Poza tym muszę zarabiać, żeby spłacić długi. To są duże pieniądze, które wydaliśmy na leczenie Ewy…

– Nie dość, że moja córka przez ciebie nie żyje… to jeszcze uprawiasz hazard? – W głosie Krystyny zabrzmiało szaleństwo.

– Jak to przeze mnie? – zdumiał się Andrzej. – Wiesz dobrze, że robiłem wszystko, by ją uratować… I jaki znowu hazard?

– Gdybyś nie obrażał niewiarą Pana Boga, to pewnie by ją uzdrowił.

– Chyba żartujesz – szepnął.

– Nie. I nie pozwolę ci zmarnować mojej wnuczki. Masz tu teraz przysiąc, że więcej nawet nie spróbujesz wciągać jej w te swoje hazardowe brudy!

– Ja w kasynie pracowałem jako detektyw, w ochronie. I to bardzo krótko.

– Przynajmniej nie kłam. Ja swoje wiem. I przysięgnij tu i teraz, że zostawisz Gosię w spokoju. Bo inaczej nie wiem, co uczynię! – Krystyna podniosła krucyfiks, jakby chciała uderzyć nim Andrzeja. Widząc, w jakim kobieta jest stanie, uznał, że żadne racjonalne argumenty nie mają sensu. Lepiej nie drażnić wariatki. Co się z tą Krystyną przez ten rok porobiło? Nigdy nie była całkiem normalna, a teraz już zupełnie odjechała.

– Dobrze, zostawię – powiedział drewnianym głosem. Może się odczepi? – pomyślał z nadzieją.

– I nie będziesz jej już do niczego więcej wciągał?

– Nie będę.

Krucyfiks trafił z powrotem na półkę, a teściowa niespodziewanie się uśmiechnęła. Przez głowę przemknęło mu podejrzenie – czyżby cały czas grała, żeby wymóc na nim obietnicę? Ale wolał już dalej w to nie brnąć, ruszył na dół, by zabrać się do pracy.

Rozdział VI

Postanowił dobrze przygotować się do spotkań z koleżankami Ani należącymi do jej modlitewnego kręgu. Nie chciał przez niewiedzę popełnić jakiejś niezręczności, która spaliłaby go w tym środowisku. Wiedział, że jeden mylny krok może bardzo utrudnić i przedłużyć śledztwo – a na razie nie miał innego pomysłu na szukanie dziewczyny. Zapisał na kartce pytania i zastanawiał się, kto może mu na nie odpowiedzieć. Najprościej byłoby porozmawiać o tym z Krystyną. Chodziła regularnie do kościoła i na jakieś tajemnicze rekolekcje o grzechach międzypokoleniowych i wybaczaniu. Czasem nawet słuchała Radia Maryja. Powinna coś wiedzieć o opętaniach i egzorcyzmach.

Po namyśle zdecydował, że jednak nie poruszy z nią kontrowersyjnego tematu, bo zdziwaczała teściowa gotowa jeszcze znowu wpaść w ten swój dziwny trans. Musi zapytać fachowca, czyli jakiegoś księdza.

Przypomniał sobie, że podczas pracy w komendzie poznał pewnego jezuitę, który wydał się dość racjonalny, przynajmniej jak na duchownego. Spotkali się przypadkowo, zupełnie prywatnie, na jakiejś imprezie, z alkoholem i tańcami. W takich sytuacjach zakonnik nawet nie nosił koloratki i nieźle wywijał. Później kilka razy rozmawiali i jezuita robił dobre wrażenie, był bardzo oczytany. Pytanie, czy będzie się znał na opętaniach i egzorcyzmach. Trzeba zadzwonić i pogadać.

Andrzej wyszukał numer w starym notesie i po chwili połączył się z klasztorem. Niestety okazało się, że zakonnik został właśnie wysłany na misję do Meksyku i wróci dopiero za rok. Przydałby się więc jakiś inny duchowny. Może więc po prostu podpytać proboszcza? Po śmierci Ewy ten ksiądz zachował się bardzo przyzwoicie i nie robił trudności ze świeckim pogrzebem. W dodatku – mimo braku krzyża na nagrobku – wyznaczył kwaterę nie gdzieś daleko pod płotem, ale w dobrym, centralnym miejscu cmentarza. Normalny człowiek. Więc najlepiej kuć żelazo, póki gorące! Detektyw uznał, że od razu przejdzie się na plebanię, do której było blisko – znajdowała się dwie ulice dalej.

Niestety, znowu się nie udało. Gospodyni poinformowała go, że proboszcz wyjechał na rekolekcje i wróci dopiero za kilka dni.

– Pan to chyba w naszym kościele zbyt często nie bywa – dodała trochę karcąco.

– Bo mieszkam i pracuję w Anglii. Do domu wpadłem tylko na kilka dni. Moja parafia teraz na Ealingu. Takie to życie.

– Rozumiem… Dużo ludzi wyjechało. – Popatrzyła przyjaźniej. – Pan przyjdzie w sobotę rano, ksiądz już powinien wrócić.

Próbował jeszcze pogadać z wikarym, ale ten był niezbyt rozmowny. Ewidentnie starał się wymigać, oświadczając, że w trudniejszych sprawach to raczej proboszcz powinien się wypowiadać. A że kwestia złego ducha do łatwych zagadnień nie należy, Andrzej niczego od młodego księdza nie zdołał się dowiedzieć.

Podróż zabrała mu blisko dwie godziny – musiał bowiem dojechać do centrum. Wracając z Anglii, poruszał się głównie autostradami, więc kierownica z prawej strony wówczas mu nie przeszkadzała. Ale teraz, na wąskich i krętych drogach wyprzedzanie stawało się koszmarem. W mieście też rodziło to problemy, szczególnie kiedy był spory ruch. Z trudem przyzwyczajał się do jazdy w takich warunkach.

Długo szukał parkingu w pobliżu uczelni, żeby bezpiecznie zostawić samochód. Już raz nadgorliwi strażnicy miejscy założyli mu blokadę na koło i stracił pół dnia na walkę z biurokracją, by odzyskać auto. Z informacji w internecie wynikało, że interesujący go wykład powinien się odbywać w sali multimedialnej na pierwszym piętrze budynku. Szczęśliwie znalazł wolne miejsce na ulicy przed samym wydziałem, wrzucił garść monet do parkomatu i ruszył na poszukiwanie właściwego audytorium. Nie zauważył, że jego angielski samochód od razu przyciągnął uwagę przechodnia, który przez chwilę bacznie przyglądał się numerom rejestracyjnym, po czym wyjął telefon, by zrobić zdjęcie.

Andrzej wszedł do sali wykładowej w chwili, gdy profesor akurat skończył mówić, odłożył mikrofon, zgasił światło i uruchomił projekcję. Na ekranie pojawił się tytuł Kult Cargo – był to etnograficzny materiał dokumentalny. Przed kamerą stali czarni tubylcy. Zaczęli tańczyć, wznosząc śpiewne okrzyki, robiące wrażenie rytualnej modlitwy. Głos filmowego lektora wyjaśniał:

– U ludów z mórz południowych występuje dziś „kult Cargo”, zrodzony zaledwie kilkadziesiąt lat temu. W czasie drugiej wojny światowej tubylcy widzieli, jak na wyspie lądują samoloty z mnóstwem towarów. Na skrzyniach wypełnionych wojskowym sprzętem i żywnością dla armii widniał napis „Cargo” – stąd nazwa nowej religii.

Kolejne ujęcia ukazały bajkowy pejzaż tropikalnej wyspy. W dole rosła przepastna dżungla, wyżej na niewielkich wzgórzach tubylcy wznieśli bambusowe konstrukcje i przygotowali polowe lądowisko – z barakiem, wieżą kontrolną i drewnianym modelem latającej maszyny na końcu. Zachodziło słońce. Na jego tle widoczna była sylwetka człowieka z wygiętym w łuk patykiem wetkniętym w dredy na głowie, zakończonym z obu stron jakimiś podobnymi do gruszek owocami. Czarny mężczyzna siedział nieruchomo na szczycie drewnianej konstrukcji. Do oczu przykładał dłonie, jakby miał lornetkę i obserwował przez nią niebo.

– To „kontroler lotów” – mówił lektor – ze „słuchawkami” na uszach, wypatruje samolotów. Jest on zarazem naczelnym kapłanem. Reszta plemienia modli się o łaskę bogów, którzy powinni przyfrunąć w metalowych ptakach, tak jak zrobili to przed laty w maszynach z amerykańską gwiazdą. Tubylcy pracowicie utrzymują dla nich pas startowy, dbając, by nie zarosła go dżungla. Gdy zapada zmierzch, rozpalają ogniska. Co wieczór, klęcząc z płonącymi pochodniami w rękach, czekają na lądowanie bogów. Ale samoloty się nie pojawiają. Widać bogowie gniewają się na ten lud.

Światło rozbłysło ponownie.

– Kult Cargo jest dla nas modelowym przykładem narodzin wiary. Tubylcy nie pojmowali, jak samoloty mogą się unosić w powietrzu, i uznali je za wehikuły bogów. Taka jest właśnie geneza religii Cargo. Szybko znalazła kapłanów, stając się oficjalnym wyznaniem tego plemienia. Dziękuję państwu na dzisiaj. Przypominam o przeczytaniu książki Bronisława Malinowskiego na egzamin z obserwacji uczestniczącej… – Profesor podniósł gruby tom. – Mogę komuś wypożyczyć…

Studenci nie robili wrażenia zainteresowanych i szybko opuszczali salę. Andrzej minął wychodzących. Zbliżył się do wykładowcy, który – nieco rozczarowany postawą studentów – powoli zbierał książki i papiery, wkładając je do zaskakująco pojemnej skórzanej teczki.

– Czy poświęci mi pan chwilę, panie profesorze? Mam pytanie.

Studenci już zdążyli zniknąć za drzwiami. Wykładowca spojrzał na Andrzeja najwyraźniej zadowolony, że ktoś interesuje się fascynującymi aspektami rodzenia się kultów religijnych i będzie można z nim o nich podyskutować.

– Proszę bardzo, słucham – odezwał się z zachęcającym uśmiechem. – Jestem do dyspozycji. Film chyba zrobił na panu wrażenie, co? Zupełnie jakbyśmy wehikułem czasu cofnęli się o kilka tysięcy lat, prawda?

– Tak… Ale czy może mi pan coś powiedzieć o… uwalnianiu od demonów?

Profesor się zawahał.

– Prawdę mówiąc, nie wiem, czy kult Cargo ma specyficzne rytuały w tym zakresie… Ale pewnie tak, bo właściwie w każdej religii pierwotnej występowała jakaś forma egzorcyzmu. Na ścianach jaskiń z epoki kamiennej są malowidła, które wydają się symbolicznym zapisem…

– Nie, nie – wtrącił Andrzej. – Chodzi mi o tych, co teraz, dzisiaj wierzą, że mogą być… opętani. I tych, którzy im pomagają. Znaczy twierdzą, że pomagają, uwalniają i tak dalej. Chciałbym się dowiedzieć, jak działa w Polsce ten mechanizm i jacy są ci ludzie… Mieszkam teraz za granicą i brak mi aktualnej informacji.

– Nie rozumiem, do czego pan zmierza… – Wykładowca popatrzył na Andrzeja podejrzliwie. – Pan jest dziennikarzem? Z jakiej gazety?

– Nie, nie… ja się tylko tym interesuję. Chodzi mi o to, czy to jest… sekta? Kto tym kieruje? Bo pan chyba prowadzi badania tej społeczności? Czytałem w sieci, że…

– Ma pan złe informacje – przerwał mu profesor. – To nieporozumienie… Przepraszam, ale trochę się spieszę. Proszę napisać maila. Adres znajdzie pan na stronie wydziału. – Złapał teczkę, minął zaskoczonego detektywa i nie oglądając się, szybko pomaszerował do wyjścia, jakby nagle przypomniał sobie o jakimś pilnym zobowiązaniu.

Zbity z tropu Andrzej zastanawiał się, czy przypadkiem nie pomylił osób, jednak chyba nie. To musiał być profesor Balcerak, ten religioznawca! Wykład, zgodnie z zapowiedzią, dotyczył narodzin kultu… Detektyw sprawdził jeszcze raz w telefonie: zdjęcie z Wikipedii potwierdzało tożsamość wykładowcy: siwy, wysoki, chudy, podobny do marabuta z Disneyowskiej kreskówki. Ale profesor najwyraźniej nie miał ochoty na dalszą rozmowę. Zniknął za drzwiami, zanim Andrzej zdołał się zebrać w sobie, by go dogonić.

Wybiegł przed budynek i zobaczył Balceraka w nasuniętym na głowę granatowym berecie, z parasolem w ręku. Zaczęło padać. Profesor podążał w kierunku widocznego w oddali przystanku autobusowego. Andrzej wskoczył do samochodu, z piskiem opon wyjechał z parkingu, zwolnił i zbliżył się do wykładowcy. Uchylił okno.

– Panie profesorze! Bardzo przepraszam, że tak pana ścigam, ale…

Balcerak się obejrzał: samochód Andrzeja przesuwał się powoli wzdłuż chodnika, równolegle do marszruty profesora.

– To znowu pan? Mówiłem już, że nie mam czasu.

– Może podwiozę? – zaproponował grzecznie detektyw. – Przecież pada. Dokąd pan jedzie?

– Nie, dziękuję.

– Nie da mi pan nawet szansy, żebym się przedstawił?

– Niech pan nie robi cyrku. Za chwilę mam autobus.

Balcerak ruszył nieco szybciej.

– Ale słyszał pan chyba o tym glinie, którego wyrzucono ze służby za pedofilię, prawda? To była głośna sprawa.

– Co? Co pan wygaduje? Proszę dać mi wreszcie spokój! – Balcerak wyraźnie stracił cierpliwość.

– To ja. Ja byłem tym frajerem! – krzyknął za nim Andrzej.

Balcerak nagle stanął.

– Pan? Kim pan właściwie jest?

– Tym naiwnym aspirantem, który namierzył siatkę pedofilów. Chodziło o grupę księży katechetów. Coś z pana dziedziny. Może interesują pana jakieś szczegóły?

Balcerak zbliżył się do samochodu. Oszacował Andrzeja przenikliwym spojrzeniem.

– Wsiądzie pan? – zaproponował Andrzej. – Strasznie leje.

– Dobrze, ale proszę już nie krzyczeć – powiedział. – Chyba nie chce pan, żeby wszyscy wokół słyszeli.

Andrzej otworzył drzwi, profesor złożył parasol, strząsnął krople wody i zajął miejsce w samochodzie.

– Niech pan mówi – poprosił.

– W filmach, które znalazłem na ich komputerach – zaczął Andrzej – były takie sytuacje z dziećmi, że jak to oglądałem, robiło mi się niedobrze… A wcześniej jako policjant z wydziału kryminalnego sporo rzeczy widziałem, ale nie aż takich. Jednak to był dopiero początek. Bo kiedy chciałem dokonać zatrzymań i poinformowałem o tym prokuratora, zapadła długa cisza… – Tu detektyw zamilkł na moment. Przetarł twarz dłonią.

– Można się było tego spodziewać – mruknął Balcerak. – A pan, zamiast zapomnieć o sprawie, zaczął drążyć?

– No tak. Byłem naiwny. Dalej chodziłem, pytałem… I po kilku dniach coś drgnęło. I potem poszło bardzo szybko. Tylko zupełnie inaczej, niż planowałem. Niewiele brakowało, żebym to ja poszedł siedzieć, bo nagle okazało się, że poważnie naruszyłem kilka paragrafów. Na przykład ten: „Kto obraża uczucia religijne innych osób […], podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2”. Dobrze cytuję, prawda? Ten zarzut upadł, ale wyszło na jaw coś lepszego: to nie oni, lecz ja kolekcjonowałem te pedofilskie materiały… Tak przynajmniej zostało to ujęte w raporcie mojego zwierzchnika. A „kto utrwala treści pornograficzne z udziałem małoletniego poniżej lat 15, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10”. I to już wcale nie były żarty. Rewizja w naszym domu, zarekwirowany komputer, ja na dołku… Tym samym, na którym wcześniej ja umieszczałem podejrzanych… Na szczęście żona znalazła mi dobrego adwokata. Był drogi, ale naprawdę zręczny i doprowadził do kompromisu. Moje zwolnienie ze służby za porozumieniem stron. Oraz jednoczesne umorzenie postępowania przeciwko mnie w prokuraturze. No i przy okazji cała sprawa siatki pedofilów została utopiona, oficjalnie z braku dowodów.

– Zniknęły – podpowiedział domyślnie Balcerak.

– Tak jakoś się stało… A jak mnie wypuścili, to na wszelki wypadek sam siekierą rozłupałem swój backupowy, ukryty w garażu twardy dysk, na którym trzymałem materiały skopiowane ze śledztwa. A potem go jeszcze spaliłem… Żeby nie pozostał żaden ślad. Tak mi poradził adwokat.

– Współczuję. Ale dlaczego mi pan to wszystko opowiada? To ciekawe, ale właściwie to wciąż nie bardzo rozumiem.

– Może najpierw dlatego, że nie miałem okazji panu podziękować.

Balcerak zrobił nieco zdziwioną minę.

– Za co? Nie byłem dziś dla pana zbyt uprzejmy. Przepraszam. Nerwy. Miałem trochę kłopotów…

– Był pan biegłym w mojej sprawie. Adwokat powołał się na pańską opinię dotyczącą obrazy uczuć religijnych. Odpowiadając na pytanie sądu, napisał pan, że funkcjonariusz prowadzący dochodzenie przeciwko duchownym nie popełnia przestępstwa, bo – zgodnie z intencją ustawodawcy – chronionym przez prawo przedmiotem czci są symbole religijne, takie jak krzyż czy Pismo Święte, a nie księża.

Balcerak popatrzył ze zrozumieniem.

– Teraz kojarzę. Nie wiedziałem, że chodzi o pana. Wypowiadałem się po prostu zgodnie z moją wiedzą. Miałem potem sporo nieprzyjemności na uczelni i w efekcie przestałem być biegłym sądowym. Uznano, że się nie nadaję. Takie życie… Więc pan wybaczy, ale staram się teraz nie odzywać publicznie na temat działań kleru… Szczególnie katolickiego. Co nie znaczy, że nie prowadzę swoich obserwacji i badań. – Balcerak uśmiechnął się chytrze, zupełnie jak mały łobuziak, który spłatał figla, ale nie dał się złapać.

Andrzej uznał to za zachętę. Odpowiedział uśmiechem.

– To czy może mi pan teraz pomóc zrozumieć, o co chodzi z tym uwalnianiem od demonów? To jest jakaś nowa sekta?

– A po co panu ta wiedza? – zapytał Balcerak. – Nie dość miał pan wtedy problemów?

– Pracuję teraz niezależnie, jako prywatny detektyw. Realizuję zlecenie: poszukiwanie zaginionej osoby, która uważa się, jakkolwiek głupio to brzmi, za opętaną.

Balcerak się zawahał. Ale zanim zdołał odpowiedzieć, spostrzegł przez zalaną deszczem szybę, że z boku pojawił się duży, czarny SUV, który stanął tak, że zablokował im możliwość jazdy do przodu.

Andrzej zareagował błyskawicznie. Uruchomił silnik, włączył wsteczny i wcisnąwszy pedał gazu w podłogę, próbował szybko wycofać. Nie zdołał jednak wykonać manewru, bo z tyłu pojawił się już drugi podobny samochód. Andrzej musiał ostro zahamować, by się nie zderzyli.

Z czarnych aut wyskoczyło kilku wysokich, ciemno ubranych mężczyzn, którzy rzucili się do wozu Andrzeja i z obu stron zaczęli szarpać za klamki. On jednak zdążył włączyć elektroniczną blokadę wszystkich zamków. Napastnicy zaczęli tłuc w okna, ale i te nie ustąpiły.

Detektyw sięgnął do kieszeni po pojemnik z gazem, drugą ręką nacisnął mocno klakson i rozległo się przeraźliwe trąbienie. Jeden z mężczyzn, uderzająco podobny do goryla, dźwignął z ziemi kamień, chcąc wybić nim szybę, nagle jednak zamarł, z ciężarem w rękach… Pozostali też się zatrzymali, na coś czekając. Błysnęła komórka Andrzeja. Numer nieznany. Puścił klakson, odebrał i od razu zaczął mówić, jakby wiedział, kto dzwoni:

– Potrzebuję jeszcze trochę czasu – stwierdził.

Przez moment słuchał głosu z telefonu.

– W tydzień nie dam rady – powiedział.

Znowu głos z komórki o czymś go informował.

Andrzej zacisnął dłoń na telefonie.

– Nie, obcinanie palców nie jest dobrym pomysłem. Jeszcze miesiąc i wszystko zapłacę.

Znowu słuchał tajemniczego rozmówcy. Przez twarz przebiegł mu skurcz.

– Tak, dołożę 20 procent. Ale moją rodzinę zostawcie w spokoju!

Telefon błysnął i rozmowa się skończyła.

Mężczyźni wycofali się do swoich czarnych wozów i odjechali.

Andrzej przetarł twarz dłonią, jakby nagle dopadło go zmęczenie.

– Jeśli zdołam szybko znaleźć tę zaginioną, spłacę dług.

– Ale jeśli nie?

– Wolę nawet o tym nie myśleć.

– Więc nie tylko z Kościołem ma pan na pieńku.

– Kłopoty to moja specjalność. – Andrzej uśmiechnął się smutno.

Profesor chwilę się zastanawiał. I w końcu podjął decyzję:

– No to jedźmy. Coś panu pokażę.

Rozdział VII

Kościół był pełen wiernych, którzy klęczeli skupieni na modlitwie. Nieliczne lampy rzucały na nich wąskie snopy światła, potęgując wrażenie mroku. Tu i tam paliły się świece umieszczone w lichtarzach, a także stojące bezpośrednio na podłodze i tworzące malownicze stearynowe kałuże. Romańskie łuki nadawały wnętrzu szczególny charakter, budząc skojarzenia ze średniowieczem i starożytnością, rzymskimi katakumbami i początkami chrześcijaństwa. Małe, łukowate okna, teraz zupełnie czarne, bo przesłonięte okiennicami, dopełniały obrazu, współtworząc klimat pierwotnego misterium.

Wnętrze tajemniczej świątyni widoczne było na ekranie monitora, przed którym Balcerak posadził Andrzeja. Detektyw popatrzył na profesora pytająco. Po co ta projekcja? Profesor zaprosił go do siebie do domu i obiecał wyjaśnić, jak wygląda sprawa opętań, a puszcza mu jakiś „dewocyjny” materiał filmowy.

– Proszę to spokojnie obejrzeć, potem wszystko panu wytłumaczę. Chce pan się czegoś napić?

– Nie, dziękuję. Prowadzę samochód.

Balcerak nalał sobie whisky i usiadł koło Andrzeja.

Na ekranie ministranci zaczęli potrząsać dzwonkami, wypełniając przestrzeń charakterystycznym dźwiękiem oczekiwania na przeistoczenie. Ksiądz, owiany dymem kadzidła, ubrany w purpurową szatę, wzniósł monstrancję. Obrócił ją w lewo i w prawo, klęczący ludzie na chwilę zamarli, wpatrzeni w świetliste promienie odbite od złotej powierzchni. A potem – przy wtórze gitary – rozległa się pieśń o tryumfującym Jezusie, z wielokrotnie powtarzanym niczym refren okrzykiem „Alleluja”. Wreszcie zgromadzeni ustawili się w długim szeregu, jak do komunii. Ksiądz ruszył ku nim od ołtarza, ale bez kielicha z hostią, tylko ze wzniesionymi rękami. Wyglądał jak biblijny prorok błogosławiący swój lud.

Zbliżył się do pierwszej czekającej osoby, położył jej dłonie na głowie, przytrzymał je dłuższą chwilę, cicho odmawiając modlitwę – i nagle kobieta osunęła się bezwładnie na posadzkę. Leżała jakby pogrążona we śnie, z wyrazem błogości na twarzy. Kapłan przesunął się do następnej osoby, rytuał się powtórzył – teraz młody człowiek podtrzymany przez asekurującego go towarzysza ugiął nogi w kolanach i miękko upadł na plecy. Zastygł z zamkniętymi oczami, z uśmiechem na twarzy. I tak działo się po kolei z następnymi cierpliwie stojącymi w kolejce, czekającymi na chwilę, gdy ksiądz położy dłonie na ich skroniach, by także mogli doznać czegoś, co powali ich na ziemię – tak jak ich poprzedników.

Balcerak zatrzymał film w momencie, gdy obraz przedstawiał wiernych leżących pokotem na kościelnej posadzce.

– Czy uczestniczył pan już w takim misterium?

– Nie, czy to ta sekta, o którą pytałem? Ich czarna msza? Kapłan wywołuje diabła?

Balcerak pokręcił głową.

– No, nie… Widzę, że ma pan blade pojęcie o formach kultu obecnie praktykowanych w polskim katolicyzmie.

– Fakt. Dlatego przyszedłem do pana.

– To jest, proszę szanownego pana, zupełnie zwykły, normalny ksiądz, nawet chyba tamtejszy proboszcz, który sprawuje nabożeństwo charyzmatyczne.

– Domyślam się, że on ich jakoś… hipnotyzuje.

– W pewnym sensie. Niech pan może jeszcze popatrzy, a raczej posłucha. Ten wywiad panu sprawę przybliży. – Balcerak znowu uruchomił projekcję.

Na monitorze pojawił się kolejny materiał filmowy.

Dziennikarz z mikrofonem podszedł w zakrystii do duchownego, który zdążył już zdjąć szaty liturgiczne i szykował się do wyjścia.

– Przed chwilą podczas mszy sprawowanej przez księdza niektórzy ludzie padali… Do tej pory tam leżą. Co się z nimi dzieje?

– To spoczynek w Duchu Świętym. Takie zaśnięcie… jak dziecka przy matce. Tej charyzmatycznej modlitwy nauczyłem się w Medziugorje. A teraz posługuję tutaj, u siebie i po parafiach, gdzie rodzi się taka potrzeba.

– A jak wielu wiernych w tym uczestniczy?

– Nieraz przychodzi więcej osób, kiedy indziej mniej, ale są parafie, gdzie prawie dziewięćdziesiąt procent wiernych ma jednocześnie spoczynek. Padają pokotem, aż miło patrzeć. Tylko jak to pierwszy raz, to z reguły jest tego niewiele, bo człowiek musi dopiero nauczyć się dopuszczać do serca łaskę Bożą.

– A czy diabeł może wywoływać taki spoczynek? Udawać działanie Ducha Świętego?

– Tak, szatan używa podstępów, żeby nas oszukać. To wtedy trochę nawet wygląda jak spoczynek, człowiek się przewraca. Ale zamiast ukojenia czuje wielki ból… Bo zostaje zniewolony przez złego ducha. A gdy jest odmawiana modlitwa o uwolnienie, to tym opętanym bardzo mocno rzuca. Czasem tak nim ciska po podłodze, że musimy porządnie trzymać.

Balcerak zatrzymał nagranie.

– To już wszystko pan wie – stwierdził.

– Nie, teraz dopiero nic z tego nie pojmuję. Dlaczego ci ludzie tak dziwnie się zachowują? Czy naprawdę zasypiają? A co robią potem? Jak wracają do rzeczywistości?

Balcerak znowu się uśmiechnął. Upił nieco whisky.

– Częściowo wyłącza im się świadomość. Na jakiś czas. Ale żeby móc to tak przeżyć… muszą najpierw przejść szkolenie.

– Uczą się, jak mają reagować? Ten ksiądz chyba nawet coś takiego powiedział.

– Właśnie. Szwedzki antropolog Hjalmar Sundén uważa, że stany, które pan widział, zaśnięcie w Duchu Świętym czy manifestowanie opętania w czasie egzorcyzmu, opierają się na nauce roli. Dlatego za pierwszym razem w czasie takiej sesji rzadko coś się z człowiekiem dzieje. To jest jakby rodzaj próby. Te osoby na początku jeszcze nie bardzo wiedzą, co mają robić, ale uważnie obserwują i słuchają kapłana oraz bardziej doświadczonych uczestników modlitw. Z biegiem czasu zaczynają odczuwać i postępować zgodnie z obowiązującą konwencją. Aż w końcu robią dokładnie to, czego się od nich oczekuje.

– Czyli to wszystko jest grą, której zasady trzeba opanować? – na poły zapytał, na poły stwierdził Andrzej.

– Nie tylko. To jednak także kwestia wiary. Nauka reguł gry zostaje wsparta przekonaniem, że za religijnymi instrukcjami kryje się siła nadprzyrodzona. I to ona ma być ich źródłem. Ale, co ciekawe, to przekonanie podzielają zarówno ci, którzy się temu szkoleniu poddają, jak i ci, którzy nim kierują. Niezwykle pouczający jest tu przykład Anneliese Michel, która zmarła w czasie odprawianego nad nią wielodniowego rytuału. Niemiecki filmowiec Helge Cramer, analizując nagrania dźwięku z jej egzorcyzmów, odkrył, że księża zwracali się po imieniu do demonów, jakie ich zdaniem ją opętały. Pytali na przykład: „Czy jesteś Adolfem Hitlerem?”, a dziewczyna po jakimś czasie już rozumiała, że ma męskim głosem odpowiedzieć: „Tak, jestem Adolfem Hitlerem”. Później wielokrotnie to powtarzała. Klasyczny przypadek indukcji. Zasugerowano osobie, która była niepoczytalna, jak ma się zachowywać, jak głosem imitować obecność szatana, jakie jego imiona podawać i tak dalej. A ci księża też z czasem uwierzyli, że obcują z demonami, choć w rzeczywistości sami podsunęli Anneliese, co ma mówić.

Andrzej westchnął.

– No to, do cholery, dlaczego w to wierzą, skoro najpierw to wszystko wymyślają?

– Daje im to władzę, satysfakcję, poczucie sprawczości… Więc nabierają przekonania, że skoro to tak dobrze działa, to widać coś w tym jest.

– Czyli to taka sekta, w której wszyscy popadają w psychozę?

– W nauce raczej nie używamy pojęcia „sekta”, tylko „ruch religijny”. Ten akurat jest dość specyficzny, amerykański. Wśród wiernych pojawił się tam głód fizycznej formy przeżywania nabożeństw; praktykowano tańce, śpiewy… i motywujące wykłady. W ten sposób wywoływano religijną ekstazę całych tłumów. Kościół Zielonoświątkowy, bo tak nazwano ten nowy nurt chrześcijaństwa, stał się najżywiej rozwijającym się ruchem religijnym w XX wieku. Dla Watykanu była to niebezpieczna konkurencja, potępiona i odrzucona jako herezja.

– No ale ten gość publicznie odprawia w kościele gusła, a potem wrzuca to swoje przedstawienie na YouTube’a! I jeszcze udziela wywiadu jak jakaś gwiazda muzyki po koncercie. Czy to normalny ksiądz, czy jakiś świr?

– Normalny, ale charyzmatyk. Jest takich wielu.

– To jak to możliwe, że Kościół ich toleruje, skoro to, co głoszą, to herezja?

– Bo teraz to już nie jest herezja. – Balcerak się uśmiechnął. – Watykan zmienił politykę. Zaadaptował rytuały zielonoświątkowe do katolickiej liturgii. Ktoś pewnie tam dostrzegł, że to doskonały sposób uatrakcyjniania doznań, jakie daje zbiorowe praktykowanie wiary. A o to chodzi w kościele… tłum ma przeżywać i wracać, by znowu, jeszcze mocnej przeżywać i doświadczać kontaktu z bóstwem. Tak powstał katolicki ruch charyzmatyczny, znany jako Odnowa w Duchu Świętym, z której z kolei wyrasta wiara we wszechobecne demony oraz konieczność uwalniania człowieka od ich wpływu. No i tu mamy pański egzorcyzm masowo praktykowany dzisiaj w Polsce.

Andrzej sięgnął do kieszeni po kartkę i podał profesorowi.

– A czy to pan może skomentować?

Balcerak odczytał:

– „Przybądź, Duchu Święty / Spuść z niebiosów wzięty / Twego światła ogień, / Prawdy wygra płomień! / Zło niechaj dziś zgorze / Dzięki tobie, Boże!” To jedna z ich modlitw – stwierdził. – Duch, światło, płomień… typowe dla tej religijności słowa klucze. Ogień oczyszcza, prowadzi do zbawienia.

– Więc nie tylko egzorcyzmują, ale i… palą? – zdumiał się Andrzej.

– No nie… – Balcerak pokręcił głową. – Czarownice już nie idą na stos. Pewnych granic dziś się na ogół nie przekracza. Chyba że może gdzieś w Zambii czy w Nigerii. Ale tamtejsi egzorcyści praktykują raczej zakopywanie żywcem w ziemi i wbijanie gwoździ w głowę.

Andrzej lekko się wzdrygnął.

– Gdzie te czary-mary najczęściej są stosowane?

– No właśnie w Afryce… i w Ameryce Południowej.

– A w Europie?

– Znacznie rzadziej. I tu robią to na ogół katolicy, właśnie w ramach Odnowy. Działają w niektórych sanktuariach maryjnych, na przykład w Medziugorje, trochę też we Włoszech… ale bardziej kameralnie. No i oczywiście w Polsce. Tu zjawisko przybrało rozmiar epidemii, egzorcyzmom poddaje się regularnie od kilku do kilkunastu tysięcy osób rocznie…

– Aż tyle? – zdziwił się Andrzej.

– Jest już dobrze ponad stu oficjalnych kościelnych egzorcystów, a pewnie drugie tyle charyzmatyków, którzy robią z grubsza to samo… A jeszcze przyjeżdżają do nas goście zagraniczni, jak John Bashobora z Ugandy. On zwykle występuje na Stadionie Narodowym, twierdząc, że uwalnia od szatana jednocześnie 50 tysięcy osób. U wielu doprowadza do wywołania spektakularnych manifestacji.

– Manifestacji?

– Czyli objawienia obecności demona. Na ogół ma to formę napadu drgawek, wygląda czasem jak atak epilepsji, bywa, że z dodatkiem bluźnierczych okrzyków… Ale takich ostro już opętanych wynoszą na zaplecze i tam dalej walczą z diabłem, tylko już za zamkniętymi drzwiami, bo Kościół nie chce z tego robić widowiska. Całość za bardzo przypomina średniowieczne tortury. Zamiast zachęcać wiernych mogłoby ich odstraszać.

Andrzej ze zrozumieniem pokiwał głową.

– To dlatego, jak szukałem filmów z katolickimi egzorcyzmami, nic konkretnego na YouTubie nie znalazłem – potwierdził. – Za to księża opowiadają tam niestworzone rzeczy o tym, co niezwykłego dzieje się podczas tego rytuału. Pokazują na przykład dziwne wyplute przedmioty…

– Jest na to specjalny termin: materializacja – wyjaśnił Balcerak. – Mówią, że w ten sposób szatan demonstruje nam, co potrafi zrobić, popisuje się swoją mocą. Sam widziałem spore hufnale zmaterializowane w czasie uwalniania, wypadające z ust opętanej. A innym razem… porcelanowego słonika. Nawet się nie potłukł.

– Jak to jest możliwe?

– Spadł na ołtarz wyłożony miękkim obrusem.

Andrzej się zaśmiał.

– No tak… Ale chodzi mi w ogóle o te… materializacje. Skąd w ustach biorą się takie przedmioty?

Balcerak popatrzył na detektywa jak na małe dziecko, które wciąż zadaje te same niemądre pytania.

– Pacjentka w czasie egzorcyzmu wypluwa to, co wcześniej połknęła – stwierdził rzeczowo. – Jak inaczej by to pan wytłumaczył?

– Jasne – przyznał Andrzej zawstydzony własną naiwnością. – A ona robi to po to, żeby wywołać wrażenie? Nauczona, że ma się tak zachowywać?

– To na pewno. Ale opętana może mieć też tak zwany zespół Pica: odczuwa nieprzeparte pragnienie spożywania produktów niejadalnych: metalu, plastiku, szkła… To schorzenie często występuje u dzieci, ale dorośli też na to cierpią… i bywa, że łączy się to u nich właśnie z opętaniem.

Andrzej przez chwilę zbierał myśli, porządkując w głowie to, co usłyszał.

– No ale z punktu widzenia nauki to wszystko to tylko bajki. Taki religijny teatr, w który wierzą fanatycy – próbował się upewnić. – I żadnego „prawdziwego” opętania nie ma?

– Ależ jest – odparł Balcerak. – Opętanie to dziś poważny, analizowany przez nas problem. I to coraz bardziej masowy.

Detektyw popatrzył podejrzliwie.

– Pan… profesor w to wierzy? Czy tylko mnie wkręca?

– To nie jest kwestia wiary, ale badań. Opętanie to stan umysłu, w którym człowiek odczuwa, że znajduje się pod wpływem zewnętrznej, duchowej siły, jaka nim kieruje… Używając terminologii medycznej, powiemy, że to jeden z rodzajów odmiennych stanów świadomości. Od 1994 roku określany w psychiatrii jako „zaburzenie transowe i opętanie”. W Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 jest odnotowane pod numerem F44.3. Teoretycznie można by nawet dostać od lekarza L4 z rozpoznaniem opętania.

– No teraz to już pana rozumiem – odetchnął Andrzej. – Ale czy to jest poważna choroba? Czy tylko jakieś, jak pan to mówi, chwilowe zaburzenie, które samo mija?

– W przypadku braku właściwej terapii bywa groźne. Weźmy choćby zaburzenia urojeniowe, potocznie nazywane paranoją. Dotknięty tą przypadłością człowiek funkcjonuje ogólnie zupełnie normalnie, może być nawet wybitnie inteligentny i sprawny w działaniu. Tylko na przykład żyje w przekonaniu, że wokół niego kręcą się krasnoludki, które go śledzą i czasem nawet coś do niego mówią… – Balcerak zamilkł i zrobił tajemniczą minę, jakby czekał, że z boku wyjdą krasnale. – Czy może pan zapalić światło? – poprosił.

We wnętrzu było już dość ciemno, za oknem zapadał zmrok.

Andrzej wstał, przekręcił wyłącznik, zrobiło się jaśniej, a on zaczął chodzić po pokoju.

– Tak, to chyba mi wystarczy, czuję się, jakbym w godzinę przeczytał całą wielką encyklopedię i jeszcze mały podręcznik psychiatrii. Na szczęście na razie żadnych krasnoludków jeszcze nie widzę… – powiedział i zatrzymał się, bo zobaczył przed sobą krasnala stojącego na obudowie kominka. Skrzat zaśmiał się wesoło, pokręcił głową i błysnął oczami.

Balcerak nacisnął guzik na pilocie i plastikowy stworek zastygł, patrząc spode łba.

Z boku zaś zapaliła się lampka, rzucając promień nastrojowego światła, i teraz Andrzej dostrzegł, że blisko krasnala stoi utrzymana w podobnym odpustowym stylu figurka Matki Boskiej w biało-niebieskim płaszczu. Rozległa się smutna melodyjka i z lewego oka Madonny zaczęła spływać na policzek krwawa łza. Nad głową pojawiła się migająca ledowa aureola.

Balcerak znowu zabawił się pilotem i z drugiej strony kominka ukazał się hologram postaci Pana Jezusa, z którego pulsującego serca popłynęły różnokolorowe promienie.

– Ładna kolekcja – przyznał detektyw. – Ma pan poczucie humoru. Ale skąd pan wziął te dziwne gadżety?

– Poza krasnalem wszystko kupiłem u nas na targach religijnych Forum Sacrum – pochwalił się z dumą Balcerak.

– Nic mnie już chyba nie zdziwi. Ale mam ostatnie pytanie: czy doradzi mi pan, jak z tymi ludźmi rozmawiać? Domyślam się, że wielu ewidentnie ma paranoję czy inne krasnoludkowe zaburzenie… A ja muszę wejść między nich, żeby odszukać tę zaginioną dziewczyną, i mam nadzieję, że nikt jeszcze nie wbił jej gwoździa w czoło.

Balcerak pokręcił głową.

– Aż tak daleko by się raczej u nas nie posunęli, bo jednak za to coś grozi. Ale mogli już wyprać jej mózg, oni działają jak typowa sekta. I, o ile wiem, długo sprawdzają takich jak pan, nieznajomych, którzy chcą się do nich zbliżyć.

– To jest dla mnie teraz jedyne wyjście – stwierdził Andrzej. – Widział pan tamtych dżentelmenów. Tacy nie żartują.

– Tak… Raczej nie mają poczucia humoru – potwierdził Balcerak. – Więc powinien pan nałożyć maskę…

– Maskę?

– …i zagrać rolę głęboko wierzącego. A jeszcze lepiej: świeckiego charyzmatyka. Bo bez dobrej legendy egzorcyści i ich klienci nie dopuszczą pana do swojego kręgu, jest bardzo hermetyczny. Nie tolerują niewierzących, a nawet wierzących, ale tak „normalnie”, umiarkowanie, jak przeciętny Polak-katolik. Więc w kontaktach z nimi musi pan mieć porządną „przykrywkę”. Na pewno nie może pan być detektywem. Trzeba wymyślić, dlaczego pan jej szuka.

Andrzej zastanawiał się chwilę.

– Tylko czy w moim przypadku to udawanie fanatyka jest dobre? Przecież jak będę grał nawiedzonego, łatwo mogą mnie zdemaskować: mam policyjną przeszłość, głośna była historia z pedofilami, a od roku reklamuję swoje usługi w sieci… Z adresem i nazwiskiem. Pewnie tu i tam są nawet jakieś moje zdjęcia…

– To niedobrze – zmartwił się Balcerak. – Więc warto całkowicie zmienić pański wizerunek; obecny pański wygląd na pewno nie wzbudzi ich zaufania. Fryzura i ubranie powinny być zupełnie inne. Z tą kitką i brodą to jeszcze wezmą pana za muzułmanina, uchodźcę, czyli za terrorystę, a to dzisiaj w Polsce gorzej niż być uważanym za żyda.

– Ostrzyc się i przebrać to najmniejszy problem, a tych parę modlitw jakoś opanuję.

– Pewnie tak, ale ostrzegam, że w przypadku dekonspiracji może pan wpaść w poważne kłopoty.

– Eee… Co mi mogą teraz zrobić? Nie jestem już na służbie. Mieszkam za granicą… Rzucą na mnie klątwę? Nałożą ekskomunikę? Na stosie mnie przecież nie spalą.

– Teraz działają bardziej subtelnie, ale niemniej skutecznie. Pan najlepiej wie, jak potrafią zajść człowiekowi za skórę… Ale głowa do góry, z moją pomocą da pan radę. Za powodzenie tajnej misji! – Balcerak wzniósł szklaneczkę whisky i wypił do dna. – Niech pan zapisze, co pan powinien kupić. Po pierwsze, różaniec…

Rozdział VIII

Pan Zenek przywitał Andrzeja z radością. Dawno nie widział swojego ulubionego klienta. Szczerze teraz podziwiał jego modną fryzurę typu top knot – tę nazwę powtórzył kilkakrotnie – niezwykle starannie wypielęgnowaną w Londynie. Nie wiedział, że Andrzej strzygł się promocyjnie za jednego funta u Pakistańczyka na rogu Royle Crescent i Avalon Road, stąd się brała cała jego elegancja, dość standardowa w tej dzielnicy. Włosy wiązał po prostu w kitkę i raz na kwartał nieco je skracał, żeby za bardzo nie sterczały, jeśli nie miał czasu ich umyć. Pan Zenek z dumą stwierdził, że już także i u nas można wyhodować sobie taką fryzurę – sam podobne prowadzi kilku panom, może nie są aż tak efektowne, jak na głowie Andrzeja, ale i tak całkiem niezłe. W ogóle ma klientom do zaoferowania z dziesięć podstawowych wariantów uczesania, a także cyfrowe dobieranie kształtu i koloru włosów, farbuje je na życzenie trwale lub jednorazowo, na wieczorną imprezę…

Kiedy w końcu dał Andrzejowi dojść do słowa i zrozumiał, w czym rzecz, zupełnie nie mógł uwierzyć, że ten nagle chce tak głupio zmarnować wszystko, co tak pięknie wypracował w Anglii. Pan Zenek był zdziwiony, prawie obrażony nieprzemyślaną decyzją starego klienta.

– Ale jeśli pana tak zetnę, jak pan prosi, to będzie pan wyglądał jak każdy. A teraz z tą kitką pan się pięknie wyróżnia. Przecież dobrze panu i z tą fryzurą, i z tą brodą. Naprawdę, proszę spojrzeć w lustro. Mogę co najwyżej nieco wyrównać. Na kiedy pana zapisać? To z myciem, masażem i czesaniem zajmie niewiele ponad godzinę.

– Nie. Właśnie o to mi chodzi, żeby nie zwracać na siebie uwagi. W Londynie byłem typowy, a tu niepotrzebnie odbiegam od standardu. Ma być jeżyk i koniec. I żadnej brody.

Pan Zenek nie słuchał dalej, bo musiał pobiec do kogoś, komu wyschła już świeżo umyta czupryna i trzeba było nałożyć trwały kolor. Czekając, Andrzej spostrzegł, że nad drzwiami lokalu wisi krzyż, którego wcześniej chyba nie było… Czyżby pan Zenek przeżył religijne przebudzenie? A może chodziło mu po prostu o przyciągnięcie klientów? Na stoliku w poczekalni wśród kolorowych pism i tabloidów leżał miesięcznik „Egzorcysta” – numer poświęcony wampirom i wilkołakom. Z okładki uśmiechała się demoniczna ciemnoskóra brunetka z wystającymi białymi kłami gotowymi zatopić się w czyjejś szyi, zapewne służąca demonom jako forpoczta. Trochę w typie Magdy Rudy – pomyślał Andrzej.

– Ale potem będzie pan musiał przynajmniej rok zapuszczać! – zaczął znowu trajkotać pan Zenek, który szybko uwinął się z farbą, powinna teraz chwilę schnąć pod śmiesznym, czubatym kapturem, jaki nałożył klientowi. – Bo nie jest to proces łatwy i szybki. Ludzkie włosy rosną średnio 0,35 milimetra dziennie – wywodził ze swadą fryzjer – co daje zaledwie jeden centymetr na miesiąc. Nawet z najlepszym szamponem z odżywką… Cudów nie ma. Aby móc spokojnie nosić taką fryzurę, jaką pan ma teraz, potrzeba nam powyżej 20 centymetrów grzywki oraz co najmniej 10 centymetrów z tyłu. A po takim radykalnym ścięciu rekonstrukcja włosów zajęła by panu ze dwa lata. Nie, nie zrobię panu takiej krzywdy, za żadne pieniądze.

– Ale ja wiem, jakiej fryzury potrzebuję.

Pan Zenek popatrzył z politowaniem.

– Nie sądzę. Ale jak pan się tak upiera, to dam panu radę: proszę kupić maszynkę i niech żona po prostu zgoli panu włosy na długość pół centymetra.

Widząc reakcję Andrzeja, nagle mocno palnął się w czoło.

– Ach, przepraszam… Zapomniałem. Pani Ewa… Idiota ze mnie… Boże… była taka miła… A ja kretyn… Przepraszam… Niech pan wpadnie jutro o dowolnej porze, to już zrobię wszystko, jak pan sobie życzy. Teraz niestety mam jeszcze umówionych klientów z brodami do fryzowania na gorąco…

Andrzej się nie pogniewał, a radę pana Zenka uznał za całkiem trafną. Kupił maszynkę, brodę zgolił sobie sam, a o ścięcie włosów – na długość pół centymetra – poprosił Gosię. Nie dyskutowała, sprawnie wykonała ojcu „postrzyżyny”, doskonale się przy tym bawiąc. Odwiózł ją potem samochodem na wieczorne zajęcia samoobrony. Trochę się zdziwiła, że tak się o nią troszczy, ale nawet jej się to spodobało. Nie protestowała też, kiedy zaproponował, że później po nią przyjedzie; lepiej, by sama po nocy nie wracała.

W domu stanął przed lustrem, by ocenić swój wygląd. Krystyna akurat przyszła z nieszporów i w nowej fryzurze, a właściwie prawie bez włosów zobaczyła go po raz pierwszy. Aż otworzyła usta ze zdumienia, widząc gwałtowną metamorfozę zięcia.

– Źle wyglądam? – zapytał.

– Nie, chyba nawet dużo lepiej… Tylko prawie cię nie poznałam – wyszeptała niepewnie. – Z tymi długimi włosami i brodą wydawałeś się młodszy, a teraz jakby… inny, poważny.

– I taki mam nastrój – stwierdził. – Czy mogłabyś ze mną chwilę porozmawiać? Potrzebuję twojej rady… To dla mnie ważna sprawa.

– Jaka znowu sprawa?

– Taka… jak by to powiedzieć… intymna.

Popatrzyła na niego zaskoczona. Jeszcze bardziej się zdziwiła, kiedy wyjaśnił, o co mu chodzi. Na początku w ogóle nie potrafiła zrozumieć.

– Ty naprawdę nic… – Nie mogła uwierzyć. – Zupełnie…

– No nie. Wszystko zapomniałem. Nie praktykowałem. Czy udzielisz mi lekcji?

Popatrzyła na niego podejrzliwie.

– Co? Ja? Skąd ci to przyszło do głowy?

Andrzej posmutniał.

– Nie sądziłem, że będziesz zadawać takie pytania – odparł. – Jak nie masz do mnie zaufania, to cóż… – Uśmiechnął się melancholijnie.

Krystyna się zmieszała.

– Nie, nie… Myślałam, że ty… nie chcesz… nie pociąga cię to… A ja też chyba się już nie nadaję…

– Poczułem, że… że muszę. I że powinienem właśnie z tobą spróbować. Tak w rodzinie… Sam nie wiem, jak to się stało, ale… chyba coś się we mnie zmienia. Sam tego nie rozumiem. Proszę, pomóż mi.

Pomyślała chwilę.

– To może jakoś małymi krokami… bo mnie to tak trochę krępuje… Jesteś moim zięciem. Dojrzałym mężczyzną.

– Trzeba dyskretnie. Gosia mogłaby to… źle odebrać.

– Oczywiście.

– To chodźmy do mnie…

Gdyby Gosia wróciła z treningu sama i usłyszała, co się dzieje w biurze ojca między nim a babcią, zdziwiłaby się nie mniej niż uprzednio, gdy Andrzej mówił do telefonu damskim głosem. Pewnie powiesiłaby kurtkę w przedpokoju i krok za krokiem szła powoli korytarzem, potem po schodach, nadstawiając uszu – coraz bardziej zdumiona. Nie mogłaby uwierzyć, że to naprawdę się dzieje. Ale nie wróciła, bo ojciec dopiero miał po nią pojechać i mógł teraz spokojnie realizować swój plan.

– Aniele Boże, stróżu mój, ty zawsze przy mniej stój. Rano, wieczór, we dnie, w nocy… – mówił, klęcząc przy biurku.

– Dobrze – pochwaliła Krystyna tonem nauczycielki. – Teraz Anioł Pański.

– Anioł Pański zwiastował Pannie Maryi i poczęła z Ducha Świętego… – wyrecytował.

– Wystarczy – przerwała. – Sakrament pojednania.

Andrzej wstał, podszedł do siedzącej na fotelu Krystyny i uklęknął.

– Niech będzie pochwalony…

– Na wieki wieków. Amen. Zapomniałeś się przeżegnać.

Posłusznie uczynił znak krzyża.

– Od ostatniej spowiedzi świętej obraziłem Boga następującymi grzechami…

– Doskonale. Wystarczy…

Podniósł się.

– Potem możesz już w czasie mszy przystąpić do komunii. Najpierw klękasz…

Znowu zgiął kolana i przyjął pozycję zgodnie z instrukcją Krystyny.

– Otwierasz usta… Szerzej – dodała. – I możesz lekko wysunąć język.

Wystawił język.

Krystyna przez chwilę zastanawiała się, jak się teraz zachować, w końcu sięgnęła po miętówkę z biurka i włożyła mu ją do ust.

– Wstajesz, odchodzisz, spuszczasz głowę. I wtedy czujesz, że masz w sobie Pana Jezusa.

Przeżegnał się.

– W sumie już nieźle ci to wychodzi – podsumowała Krystyna. – Teraz możesz iść do kościoła i nie będzie wstydu. Porozmawiaj jeszcze z jakimś kapłanem, to on ci wszystko lepiej ode mnie wytłumaczy.

– Tak pewnie zrobię – powiedział. – Ale podstawy już mam dzięki tobie.

Rozległ się dźwięk alarmu w telefonie.

– Muszę już jechać po Gosię – stwierdził.

Krystyna się ucieszyła.

– Wreszcie budzi się w tobie ojciec.

Ruszył do drzwi.

– Poczekaj… – zatrzymała go. – Czy ty naprawdę się… nawracasz? – zapytała z powagą w głosie. – Czy tylko mnie naciągasz w jakimś dziwnym celu? Może to jest twój kolejny głupi żart?

– Nie, nie… ja próbuję jakoś… – zaczął i urwał, bo nagle poczuł się trochę niepewnie, jakby zmieszany. – To nie jest łatwe… Gosia czeka.

Krystyna popatrzyła na niego uważnie, przenikliwie.

– Jeśli czegoś takiego doświadczasz, to po prostu musisz pójść się wyspowiadać. Będzie ci potem lżej, zobaczysz. – Uśmiechnęła się przyjaźnie.

Zrobiło mu się jeszcze bardziej głupio, ale nic nie odpowiedział.

Na zakupy odzieżowe jako konsultantkę zabrał Gosię i poprosił, by pomogła mu wybrać garnitur możliwie niezwracający uwagi, skromny i niezbyt modny. Poza ślubnym nie miał żadnego, ale ten, nawet teraz, po tylu latach wydał mu się zbyt elegancki, by mógł służyć jako strój maskujący. No i, prawdę mówiąc, był nieco za ciasny… Łączył się też emocjonalnie z czasem małżeństwa z Ewą, więc był przechowywany niczym relikwia, w szafie, w specjalnym pokrowcu z Ikei, starannie zabezpieczonym kulkami naftaliny.

Co do nowego garnituru, to założył, że powinien być taki, jaki mógłby nosić księgowy albo urzędnik niskiego szczebla. Oglądali różne, by w końcu zdecydować, że choć jego standardowe ubranie – dżinsy, czarny T-shirt oraz szara bluza z kapturem – nie są dobre, bo wygląda w nim zbyt młodzieżowo i dla podejrzliwych nawet nieco satanistycznie, to jednak cały garnitur nie będzie chyba potrzebny. Wystarczy do dżinsowych spodni, które zwykle nosił, dokupić sztruksową marynarkę i kremową koszulę, by nadać detektywowi cechę niewidzialności w tłumie wiernych w kościele. A na nadzwyczajne okazje wziął oferowany w promocji paskudny granatowy krawat. Może przyjdzie mu rozmawiać z jakimś biskupem? Kto wie?

W sklepie z dewocjonaliami nie było tłoku. Wybrał prosty różaniec, na wszelki wypadek wziął także drugi, bardziej ozdobny, potem mały krucyfiks, szkaplerz, obraz Matki Boskiej Częstochowskiej i oprawiony w skórę poręczny modlitewnik, wygodnie mieszczący się w kieszeni marynarki oraz Dzienniczek siostry Faustyny. Po namyśle dołożył medalik chroniący przed demonami, który przedstawiał na awersie Świętego Benedykta z charakterystycznym krzyżem w ręce. Na rewersie widniał szereg liter, które Gosia zaczęła odczytywać:

– NDSMD… To jakiś skrót?

Sprzedawca czuł się zobowiązany wyjaśnić:

– Tak, każda z tych liter jest początkiem wyrazu łacińskiego. NDSMD to akronim zdania Non Draco Sit Mihi Dux, co oznacza „Niech smok nie będzie mym panem”.

– Ach, smok… – ucieszyła się Gosia. – Czy może ten nasz wawelski? – dopytała.

– Nie, raczej diabelski.

– Dobrze, że nie Bazyliszek, prawda? Boby jeszcze nas wszystkich zabił swoim ponurym spojrzeniem.

– Tu chodzi o poważne sprawy, moje dziecko – zripostował sprzedawca. – Wokół medalu umieszczone są litery DDETA, czyli: Domine Deus, Ego te ardere, co znaczy: „Panie Boże, dla Ciebie płonę”.

– A czy mają państwo wodę egzorcyzmowaną? – wtrącił Andrzej, zaglądając do kartki z notatkami ze spotkania z Balcerakiem. Woda figurowała tu na poczesnym miejscu, zaraz za różańcem. Ale nie był pewny, czy się nie pomylił i czy nie powinna być to zwykła święcona. – I może też sól.

– Tak, woda jest, w buteleczce w formie figurki Matki Boskiej Niepokalanej. Lekko odkręca się głowę, i pozwala to kropić, a jak przekręcić mocniej, to można polewać. Mamy również i sól, i olej… Co pan woli?

– Sam nie wiem…

– Olej nam świetnie schodzi, można smarować zarówno podejrzane przedmioty, jak i ciało osoby dręczonej lub nawet opętanej. Szybko przynosi ulgę.

– Poproszę po jednej rzeczy z każdego rodzaju – zadecydował detektyw. Lepiej się we wszystko z góry zaopatrzyć, pomyślał, nie wiadomo, co dla tych nawiedzonych będzie bardziej przekonujące. – Potrzebujemy mocnego zabezpieczenia.

– A czy sól jest w solniczce, która ma jakiś szczególny kształt? – znowu wtrąciła się Gosia. – Na przykład jajka? Pewnie z krzyżykiem na czubku? Czy też jest w formie Matki Boskiej Solącej?

Sprzedawca spojrzał na nią podejrzliwie.

– Należy podchodzić do tych przedmiotów z szacunkiem – pouczył na wszelki wypadek – bo inaczej nie tylko nie pomogą, ale i mogą niedowiarkowi wręcz zaszkodzić. Płaci pan 465 złotych 50 groszy – dodał. – Kartą czy gotówką?

Gosia po wyjściu ze sklepu z dewocjonaliami przez chwilę zatykała ręką usta, jakby się dusiła, aż nie wytrzymała i parsknęła śmiechem tak, że aż przechodnie się oglądali.

– Babcia chyba ma rację, czasem zachowujesz się, jakby rzeczywiście coś cię opętało – stwierdził Andrzej. – Po co kpić ze sprzedawcy? To nie jest zbyt grzeczne. I niepotrzebnie zwraca na nas uwagę.

– No bo to są jaja, tato.

– Nie, córeczko, to są sakramentalia – sprostował detektyw z powagą. – Sakramentalia, czyli przedmioty, którymi Kościół posługuje się do osiągnięcia określonych skutków natury duchowej.

Gosia szeroko otworzyła oczy. Patrzyła na ojca mocno zaskoczona.

– Co? Słyszałam o sakramentach, ale o sakremen-ta-coś-tam nie. Wymyśliłeś to?

– Nie. Moc i niezwykła skuteczność sakramentaliów wynika z nieustannej modlitwy członków Kościoła, w której sakramentalia są zanurzone.

– Zanurzone w modlitwie? Teraz to ty jaja sobie ze mnie robisz.

– Nie, są zanurzone duchowo. Symbolicznie. Tak jak wierni mogą być skąpani we krwi Chrystusa, a zbłąkane dusze we łzach serdecznych Matki Boskiej Bolesnej spod Krzyża Świętego.

– A pewnie mi jeszcze zaraz opowiesz, jak te twoje sakra-men-coś-tam skutecznie działają? – Gosia przybrała poważną minę. – Ustawia się krzyżyk, szkaplerzyk i ten czarny obrazek w supermagiczny trójkąt… – Swoje słowa ilustrowała gestami. – I rozsypuje się w środku sól, polewa wodą i olejem, a duchy przylatują, zwabione przynętą. A wtedy traktuje się je modlitwą: pac, pac, pac… – Pokazała dłonią, jak klepie zjawy po głowie. – I one wszystkie padają pokotem.

– Nie żartuj, tylko słuchaj. Do sakramentaliów należą: medaliki, szkaplerze, poświęcanie przedmiotów, błogosławieństwa, czynienie znaku krzyża, namaszczenie, posypanie popiołem, solą, polewanie wodą i nakładanie rąk – wyrecytował Andrzej, wyciągając ręce nad głową Gosi. – Oraz, co istotne, egzorcyzmy.

– To jakieś straszne bzdury, ale brzmią zabawnie – stwierdziła Gosia, szczerze zdumiona religijną elokwencją ojca. – Magia jak w Harrym Potterze… Ale skąd ty to wszystko wiesz, tato? I znasz takie dziwne wyrażenia?

– Z Małego słownika teologicznego księdza Mariana Kowalewskiego, a trochę z internetu… Pogooglowałem. Dużo pisali o tym Ojcowie Kościoła, a także współcześni wybitni polscy egzegeci Pisma Świętego.

– Tylko po co ci to? – Wciąż nie mogła zrozumieć.

– A to już jest tajemnica, moje dziecko.

– Tajemnica wiary to auta i dolary.

Andrzej uśmiechnął się porozumiewawczo.

– Chodźmy. I nie drażnij babci swoim antyklerykalizmem, bo będziesz znowu pod jej kuratelą. Wyjeżdżam rano, może nawet na kilka dni.

– I oczywiście nie powiesz mi dokąd.

– Nie. Nie musisz wszystkiego wiedzieć. Ale będę dzwonił. I mam do ciebie prośbę…

– Tak?

– Nie chodź bez potrzeby po mieście sama… A jak musisz, do szkoły czy na trening, to lepiej z koleżanką czy babcią… I, jak możesz, to zmieniaj trasę i czasem popatrz, czy ktoś cię nie obserwuje.

– Ale dlaczego? – zdziwiła się.

– Powiedzmy, że to takie ćwiczenie.

– A o co w nim chodzi?

– Wyjaśnię ci później, dobrze? Jakbyś kogoś podejrzanego zobaczyła, to od razu do mnie dzwoń, OK? Pomożesz mi się spakować? – zmienił temat.

W takich sytuacjach Gosia zastępowała mu zmarłą żonę, wprawnie szykując małą walizkę z rzeczami niezbędnymi w podróży. Czuła się ważna i potrzebna, a dla niego była to wygoda. Detektyw dopakował do walizki zakupione sakramentalia, zostawiając na podorędziu modlitewnik, który wcisnął do kieszeni marynarki wraz z różańcem. Medalik z wizerunkiem Świętego Benedykta zawiesił na szyi. Na wszelki wypadek dołożył do drugiej kieszeni buteleczkę wody egzorcyzmowanej oraz gaz.

Wdrapał się na strych i wytargał stamtąd kule, nieużywane, odkąd Ewa przestała ich potrzebować, gdy już zupełnie nie mogła chodzić. Andrzej sprawdził ich długość, dopasował do swojego wzrostu – i był gotowy do drogi.

Gosia patrzyła zaciekawiona i nieco też zaniepokojona dziwnymi przygotowaniami.

– Ale nic ci się nie stanie?

– Złego diabli nie biorą. Nogi raczej nie złamię, ale jakby co, to od razu będę miał czym się podeprzeć.

Wyjął z szuflady w biurku niewielki, niepozorny, cylindryczny pojemnik wyglądający jak spray do ust.

– To na wszelki wypadek miej zawsze przy sobie. Żeby nic się nie stało. Schowaj do kieszeni.

– Co to jest? – Wzięła cylinderek do rąk. – Znowu jakiś religijny amulet?

– Nie – uśmiechnął się. – Oficjalnie to się nazywa: ręczny miotacz gazu łzawiącego. Użyjesz, jakby ktoś chciał ci zrobić krzywdę.

– A to nie jest zabronione? – zdziwiła się. – Ja zresztą ćwiczę w klubie… Żaden chłopak mi nie podskoczy. W razie czego dam sobie radę. I szybko biegam.

– To całkowicie legalne. W razie jakiejś zaczepki, pamiętaj: nie popisuj się na ulicy tym swoim kung-fu, tylko tu naciśnij, pryśnij w twarz i bierz nogi za pas. OK? To wersja dla dam, ja też taki noszę na wszelki wypadek, tylko nieco większy.

– OK. – Była nieco zdziwiona, ale już więcej o nic nie pytała.

– No to z Bogiem, córeczko – rzucił na pożegnanie.

Gosia nie była pewna, czy to żart, bo zabrzmiało całkiem serio.

Po drodze na stacji benzynowej dokupił jeszcze mały krzyżyk, który powiesił na lusterku wstecznym. Bujał się przy każdym ruchu pojazdu. A z tyłu samochodu przylepił symboliczny wizerunek ryby. Krótko ostrzyżony, ubrany w tanią sztruksową marynarkę, zaopatrzony w dyskretnie wyeksponowane sakramentalia, mógł uchodzić za typowego prowincjonalnego katolika, a może nawet członka grupy modlitewnej. Nie do końca jeszcze łapał, czym właściwie się różni neokatechumenat od Odnowy w Duchu Świętym, ale ogólnie był nieźle przygotowany. W razie czego umiał opowiedzieć o swoim nawróceniu i ulubionych sanktuariach, które odwiedził lub zamierzał odwiedzić podczas pielgrzymek.

W samochodzie nastawił Radio Maryja i całą drogę katował się religijnymi audycjami na przemian z politycznymi komentarzami księży dziennikarzy, sugerujących słuchaczom, że wszędzie wokół czają się wrogowie i trzeba nieustannie zachowywać czujność. Najbardziej uderzył go na końcu słodko-jadowity ton, jakim posługiwał się ojciec dyrektor, w każdym zdaniu sugerujący, że nasi sąsiedzi tylko czekają, by dokonać nowego rozbioru Polski, który właściwie już się nawet zaczął, a jedyną ostoją wiary i nadziei pozostaje toruńskie radio. Numer konta, na który należy wpłacać darowizny, był puentą wypowiedzi redemptorysty.

Rozdział IX

Dotarł bez przeszkód, prowadzony GPS-em jak po sznurku. Adres zdobył podczas jednej z wielu rozmów telefonicznych prowadzonych głosem pani Janiny Wójcik. Zobaczył typowy kanadyjski dom jednorodzinny, obłożony po amerykańsku białym sidingiem, otoczony niewielkim ogrodem. Jadąc bardzo wolno, minął posesję, chciał jej się najpierw przyjrzeć. Na osłoniętych daszkiem drzwiach zauważył wymalowany kredą napis K✝M✝B 2016. Zaparkował sto metrów dalej.

Wyszukał w smartfonie zbiór zdjęć wyselekcjonowanych w czasie facebookowej dokumentacji. Wśród fotografii miejsc, które Ania odwiedziła, szybko znalazł właściwą. Tak, to na pewno ten budynek… Na fotografii dziewczyna stała tu z wysoką, może nieco za tęgą blondynką, chyba jej rówieśnicą. Obie sztucznie się śmiały, szczerząc zęby do obiektywu. Widoczny w tle dom był przysypany śniegiem, ale poza tym wyglądał dokładnie tak samo jak teraz.

Andrzej wyjął z bagażnika kule i oparł o samochód. Sprawdził, czy ma pod ręką gotowy do wyciągnięcia pojemnik z gazem… Ruszył, kuśtykając – jedną nogę miał sztywną, nie zginała się w kolanie i wyraźnie starał się ją oszczędzać. A kiedy – jakby bezwiednie, pewnie przez zapomnienie – oparł się na niej, cicho jęknął, a twarz wykrzywił mu grymas bólu. Zadzwonił do furtki.

– Słucham – padło z domofonu.

– Szczęść Boże – odpowiedział.

Widziany przez okno nie wyglądał na księdza, raczej na inwalidę szukającego wsparcia, ale był chyba zbyt dobrze ubrany jak na zwykłego żebraka… Państwo Michalakowie wymienili między sobą pytające spojrzenia. Pani Iwona właśnie gotowała obiad, a pan Przemek pił piwo, trzymał w dłoni na wpół opróżnioną butelkę jasnego.

– Tak…? – powiedział pan Przemek.

– Przychodzę z dobrą nowiną – odparł detektyw. – Można?

Nieco zaskoczeni gospodarze wpuścili go, ale nie kryli swojej nieufności. Andrzej szybkim spojrzeniem omiótł całe wnętrze – nad wejściem wisiał mały drewniany krzyż, a na kredensie ustawiono pokaźny metalowy krucyfiks i kilka świętych obrazów. Oraz zdjęcie polskiego papieża. Poza rodzicami w domu było pięciu nastoletnich chłopców, wszyscy lnianowłosi blondyni, wpatrzeni w telewizor, w którym zawodnicy skakali o tyczce. Pauliny nigdzie nie było widać.

– Zakładam, że państwo chrześcijanie…

– Tak, ale… – pan Przemek chciał o coś spytać, jednak urwał, bo Andrzej wzniósł rękę i rzekł: – Budujemy modlitewny łańcuch, od domu do domu. Zawierzamy Matce Boskiej, oplatając różańcem cały kraj… Od Helu po Giewont.

– A… dlaczego?

– Modlitwa pokutna za ojczyznę. Za nasze grzechy – oznajmił detektyw z namaszczeniem. – Na pewno chcą się państwo przyłączyć. Zmówimy razem różaniec?

Pani Iwona się zawahała.

– Może najpierw herbaty? – zaproponowała. – A pan nam powie więcej… o co chodzi.

– Albo piwo? – rzucił niepewnie pan Przemek i zaraz tego pożałował. Pani Iwona zabiła go spojrzeniem. – Kawy? – poprawił się.

– Potem. Pani Jasnogórska czeka. – Andrzej wskazał kulą obraz Matki Boskiej stojący na kredensie.

Chciał uklęknąć, ale sztywna noga najwyraźniej go zabolała, jakoś się podwinęła i wywrócił się na podłogę. Kule z hukiem upadły obok. Jęknął i zastygł na chwilę. Wyglądało, że stracił przytomność.

– O Boże! – zakrzyknęła pani Iwona. – Rusz się!

Pan Przemek rzucił się go ratować, próbował wraz z żoną wziąć omdlałego mężczyznę pod ramię i przenieść na kanapę przed telewizorem. W czasie tych działań z kieszeni sztruksowej marynarki detektywa wysunął się różaniec, który upadł na podłogę. Andrzej znowu boleśnie jęknął. Otworzył oczy, chwycił różaniec, ucałował. I strzepnął z niego niewidoczny pył.

– Pomódlmy się od razu, to mi przejdzie, jak Pani Jasnogórska się za nami wstawi… Najlepiej, jak razem cała rodzina…

Andrzej, półleżąc, wsparty o sofę zaczął od razu recytować:

– Zdrowaś Maryjo, łaskiś pełna, Pan z Tobą…

– Widzisz, jaka pobożność? – pani Iwona syknęła do męża, pospiesznie klękając. – Daj wszystkim.

Pan Przemek rzucił się do szafki pod telewizorem, gdzie w szufladzie trzymał akcesoria religijne. Skoczyli za nim chłopcy ponagleni groźnym spojrzeniem ojca, ale najmniejszy niczego nie znalazł, więc pan Przemek wcisnął mu w dłonie własny różaniec, zadowalając się przez chwilę trzymaniem obrazka z podobizną Matki Boskiej. Pani Iwona spojrzała, zastanowiła się. Wyjęła z torebki swój drugi różaniec, zapasowy, i wręczyła mężowi. Po chwili cała rodzina zgodnie klęczała, przebierając paciorki w palcach i powtarzając za Andrzejem słowa modlitwy.

Siedzieli potem przy stole, jedząc schabowe. Pani Iwona chciała dołożyć Andrzejowi, ale ten się wzdragał.

– Bóg zapłać. Już więcej nie. Dziękuję. Wstrzemięźliwość i umiarkowanie ślubowałem.

Pani Iwona spojrzała na męża wymownie. Pan Przemek, który żuł zapamiętale, zamarł z kotletem w ustach, bojąc się przełknąć. Na chwilę przestał w ogóle poruszać szczęką.

Ze schodów zszedł jeden z synów, pokręcił głową.

– Może ty pójdź po nią, co? – rzuciła do męża pani Iwona.

Ten też pokręcił głową.

– Sama musi chcieć – mruknął.

– A czy pan zawsze miał taką wiarę? – kobieta zwróciła się do Andrzeja.

– Niestety, nie. Pokutować teraz przyszło. Zmądrzeliśmy, jak nas nieszczęście spotkało – smutno stwierdził detektyw. – Kuzynka nam zaginęła…

Gdzieś na górze dało się słyszeć kroki. Na schodach pojawiła się zaspana dziewczyna. Chyba właśnie wstała, wyglądała niezbyt przytomnie, z rozczochranymi blond włosami i oczami wpatrzonymi gdzieś w przestrzeń, bez kontaktu z otoczeniem, jakby przebywała duchem zupełnie gdzie indziej.

– To nasza córka – przedstawił dziewczynę pan Przemek. – Paulina.

– Jeść z nami nie chce – poskarżyła się pani Iwona.

Andrzej popatrzył na Paulinę ze smutkiem.

– Ale śliczna… Zupełnie taka, jak nasza Ania… – zawahał się. – Czy ja gdzieś Pauliny nie widziałem? Wiem… – Andrzej ucieszył się, wydobył telefon i pokazał wspólne zdjęcie obu dziewcząt na tle domu. – To chyba jakiś cud…– wyszeptał.

– Znasz Anię? – rzucił ojciec do Pauliny.

– A bo co? – odparła.

– Może wiesz, gdzie ona jest? – spytał nieśmiało Andrzej. – My się zamartwiamy, cała rodzina się modli… Szuka… Jakiś zły duch musiał… Pomożesz nam?

– Nara – odparła krótko Paulina, przemaszerowała przez pokój i wyszła z domu, trzaskając drzwiami.

– I tak jest codziennie – zachlipała pani Iwona. – Opętało ją! Znowu do rana nie wróci.

– Przestań – warknął pan Przemek. – Ma 18 lat. Jest dorosła.

Ale pani Iwony to nie uspokoiło, przeciwnie, rozryczała się na całego. I przez łzy zaczęła opowiadać:

– Ja myślałam, że ona jej tę rękę urwie… Myślałam, że jej wyrwie… złamie. Obrazek święty do buzi jej pchała… To było okrutne… Potem dźgała krzyżem po brzuchu… Co takiego zrobiliśmy, że musimy tak cierpieć… – zapłakała.

– Proszę się nie denerwować – powiedział Andrzej. – Będę się za panią modlił… Matka Najświętsza pomoże… Czy nasza Ania brała w tym udział? To ona Paulinie rękę chciała urwać? Ja jej szukam, bo się boimy, że coś złego w nią…

Ale pani Iwona go nie słuchała.

– Nie życzę tego nikomu, najgorszemu wrogowi, nam jest tak ciężko… – wyjęczała i całkiem zalała się łzami, chowając twarz w dłoniach.

Pan Przemek popatrzył bezradnie, jakby chciał powiedzieć: „Tak mam codziennie”.

Zrobiło się niezręcznie. Andrzej rozważał, jak się zachować. Właściwie chyba wypadało wyjść, ale niczego się jeszcze nie dowiedział, więc siedział dalej, spuściwszy wzrok. Odruchowo sięgnął po różaniec i zaczął bezgłośnie wypowiadać słowa modlitwy, poruszając ustami.

Pan Przemek uznał, że musi jakoś opanować sytuację.

– Pan nie zrozumie, jak tak mówisz… Trzeba po kolei.

Andrzej przestał się modlić i zaczął słuchać. Ale różaniec dalej trzymał w ręku.

– Było to na początku marca dwa lata temu – powiedział pan Przemek. – Siostra Teresa, katechetka z nowej szkoły Pauliny, wpierw do nas zadzwoniła… Potem odwiedziła, tu, w domu. I prawdę mówiąc, jak zaczęła nam opowiadać, to myśmy nawet nie wiedzieli, że coś takiego jest dziś możliwe. Pierwszy raz się spotkaliśmy z czymś takim, żeby coś takiego mogło w ogóle być… Powiedziała, że Paulina jest… że z Pauliną się dzieje coś złego, jest prawdopodobnie nawiedzona przez… złego ducha, opętana. A siostra Teresa poznała to po tym, że Paulina unikała jej w szkole, nie chciała ani do niej podejść, ani z nią przebywać w klasie.

Pani Iwona tymczasem już zebrała się jakoś w sobie, wytarła nos i dodała:

– Powiedziała nam, że jak córka widzi ją nawet z daleka, na drugim końcu korytarza albo ten jej krzyż z sercem Pana Jezusa, jaki siostra nosi na piersi, czy nawet tylko różaniec, to ucieka… A jak na katechezie ma się modlić, to wpada w szał… Na lekcji, przy całej klasie.

– Długo dyskutowaliśmy z żoną … – znowu przejął inicjatywę pan Przemek. – Bo w domu dziewczyna była spokojna, nic się nie działo. Tylko mówiła, że nie chce więcej widzieć tej zakonnicy… Te jej napady jakoś uaktywniały się w szkole, na pacierzach z siostrą Teresą. Ksiądz to zauważył i kazał jej głośno wypowiadać modlitwy przy całej klasie, a Paulina nie mogła słowa wykrztusić. Było tak, że nie chciał jej pozwolić wyjść, kiedy ona czuła, że zaczyna się z nią źle dziać, że będzie atak. Próbowała wtedy szybko opuścić klasę, ale ksiądz ją tam trzymał, no i dostawała tego swojego szału…

– Mocz raz nawet w klasie oddała, bo takie zdenerwowanie, to wie pan… trochę popuściła. A drugich majtek nie miała – wyszeptała z zawstydzeniem pani Iwona. – No to stwierdziliśmy wtedy, że może lepiej, jeśli na jakiś czas córka nie będzie na tej lekcji, wiary pouczymy ją sami w domu. Ale to znów okazało się nie takie proste…

– Żona napisała Paulinie zwolnienie… Siostra z księdzem przy całej klasie podarli je i powiedzieli, że dziewczyna i tak będzie na tę religię chodzić. I oni jako nauczyciele nie wyobrażają sobie tego, żeby uczennica miała nie uczęszczać na katechezę. No to Paulina chodziła dalej.

– I miała w klasie te okropne ataki… – wyszeptała pani Iwona. – Bo demon tam się na lekcjach objawiał… Siostra tak przekazywała, jak przychodziła w naszym domu rozeznawać sprawę… Raz była z księdzem, żeby pomógł. On starał się nam po ludzku wytłumaczyć, co się dzieje, i nawet modlił się za nas. I wtedy był taki wypadek… Paulina akurat wróciła ze sklepu z zakupami, weszła do domu… Jak ich zobaczyła, to od razu zrobiła się cała sztywna, że by upadła, gdybym jej nie przytrzymała i nie posadziła. Jajka, co przyniosła, mało się wszystkie nie potłukły… A ona nie krzyczała, nie rzucała się, tylko jakby się całkiem tak jakoś w sobie zawiesiła. I ten ksiądz wyjaśnił potem, że demon, który w niej siedzi, ją odłącza i to on słucha, co się dzieje, co kapłan Chrystusowy o nim opowiada. Bo jest tego ciekawy.

Pan Przemek podniósł się i pokazał miejsce koło telewizora, gdzie stało krzesło.

– O, tu sztywno jak jakiś kołek cały czas siedziała, ksiądz poszedł poświęcić cały dom i jej pokój, ona zupełnie nieruchomo tkwiła. Jak nieżywa, nie było widać, że oddycha, a kiedy oni wychodzili, to czułem, że z niej wszystko odpływa… No i już potem było normalnie, jak gdyby nic się nie działo. I to jedyny przypadek, co się zdarzył u nas w domu.

– Ale w szkole ciągle było źle… na lekcjach religii z tą siostrą Teresą – dodała pani Iwona. – I coraz gorzej.

– No to zaraz potem poszedłem z Pauliną prosto do kościoła, żeby sprawdzić. Ona weszła ze mną do środka, jednak nie uczestniczyła we mszy, tylko przyszła… jakby tak sobie posiedzieć. Ponieważ ja jako ojciec jej kazałem… Ani się nie pomodliła, ani nie przeżegnała, ani nawet nie uklękła. Tylko siedziała… Ale nie miała żadnego ataku.

– Poza tym jedyny objaw zewnętrzny to ubieranie się na czarno… i włosy na kolorowo farbowała, na niebiesko albo zielono – dodała pani Monika. – Ale to chyba dziś większość młodzieży tak ma. Nic dziwnego oprócz tego Paulina nie robiła.

Andrzej uznał, że w końcu nadszedł właściwy moment, by mógł się wtrącić. Ucałował różaniec i z namaszczeniem schował go do kieszeni marynarki, po czym powiedział:

– Właśnie nasza Ania też się zaczęła nosić na czarno… I potem zauważyliśmy niepokojące objawy. Jeździła do koleżanek, na noc nie wracała…

Chciał mówić dalej, ale pani Monika mu przerwała:

– …bo dzisiejsza młodzież jest taka, że jak się jej czegoś zabroni, to tym bardziej w to pójdzie. Nie da się ustrzec od wszystkiego. Nie ma takiej możliwości. A ciężko jest wyczuć ten moment, kiedy zaczyna się dziać coś prawdziwie złego.

– Myśleliśmy o psychologu – uzupełnił pan Przemek. – Jednak ta siostra Teresa powiedziała, że teraz to już nie psycholog ani psychiatra, tylko jeden egzorcysta pomoże… Ale my jako rodzice musimy się na to zgodzić.

Andrzej chciał zadać pytanie, jednak zanim zdążył to zrobić, pani Iwona podjęła opowieść:

– No i w szkole, jak tam poszłam, to i wychowawczyni, i pedagog to potwierdziły. Nawet dyrektorka. Podały adres do tego… egzorcysty.

– To pomyśleliśmy, że no… spróbujemy… Pójdziemy tam i zobaczymy… – dodał pan Przemek. – Zgodziliśmy się, że trzeba.

– Zawieźliśmy ją tam sami z mężem naszym samochodem… To, co zobaczyłam, te krzyki okropne… To nie było moje dziecko, ale ktoś zupełnie inny… To nie Paulina, co ją znałam, rodziłam, karmiłam, lecz jakiś potwór. To trwało dwie, może trzy godziny… Ciężkie do zniesienia… We mnie się gotowało, nie do pojęcia to było… I ona rękę jej urywała.

– Kto? – zapytał Andrzej. – Ania? Ania była tam z nią?

– Nie, nie. Siostra, siostra Teresa. Przyszła z takim wielkim drewnianym krzyżem, modliła się i ją trzymała, a Paulina się wyrywała – wyjaśniła pani Iwona. – One się jakby biły… Ten krzyż jej do brzucha i piersi przykładała, jakoś tak nim smyrała… I do buzi święty obrazek wsuwała… A Paulina jęczała i pluła.

Pan Przemek się wzdrygnął, ale nic nie dodał.

Andrzej się przeżegnał, zastanawiając, jak z powrotem skierować rozmowę na właściwy temat.

– A czy inne osoby tam przychodzą, żeby się modlić?

– Tak – potwierdził pan Przemek. – Księża egzorcyści i świeccy wstawiennicy…

– Kobiety? – dopytywał Andrzej. – Młode dziewczyny?

– Nie, raczej silni mężczyźni, żeby w razie czego trzymać. A ja przyznam, ciągle myślałem o psychologu. Tylko jak pojechałem tam z Pauliną pierwszy raz, to przez tydzień nie mogłem się otrząsnąć z tego widoku… Kilka nocy nie spałem… – Pan Przemek spuścił głowę. – A jak zasnąłem, to znowu mi się to śniło.

– Zawierzajmy, a Pani Jasnogórska pomoże – zapewnił Andrzej. – Czy potem jakieś inne osoby przyszły skorzystać z posługi uwalniania?

– Tak, ale nie pamiętam dokładnie kto, bo to był straszny szok… – Pan Przemek westchnął. – Nie jestem fachowcem, ale stwierdziłem, że u córki to nie choroba psychiczna, tylko naprawdę coś w niej siedzi złego. I dlatego potem nie szukałem już żadnej pomocy psychologicznej czy psychiatrycznej… Zdrowy człowiek, czy nawet mający problemy z głową, nie potrafi tak udawać tego, co się z nim robi na tych egzorcyzmach… I to nie od momentu wejścia do tego pokoju-kaplicy, bo jej się to już na korytarzu zaczynało. A jak ksiądz zapraszał, wołał Paulinę, to ona się całkiem blokowała, zaczynała się szarpać, rzucać… – Panu Przemkowi zadrżał głos. – Na siłę trzeba ją tam było wprowadzać.

– Oboje żeśmy ją prosili, żeby w imię Pana Jezusa tam weszła. Ale nie chciała… – dopowiedziała pani Iwona. – To się ją ciągnęło. Za ręce, nogi, głowę… – Urwała. – Sami nie dawaliśmy rady.

– Kto wam pomagał? – zainteresował się Andrzej.

– Wszyscy obecni musieli ją trzymać, boby się wyrwała… – wyjaśnił pan Przemek – …i księża, i wstawiennicy, no i my, i ta siostra Teresa, bo Paulina się rzucała, gryzła, kopała, takie dziwne dźwięki z siebie wydawała, że nie wiadomo było, o co jej chodzi. Na szczęście wulgarnych słów nie używała, w ogóle coś ją jakby blokowało, podczas tych modlitw nie potrafiła wydobyć z siebie żadnego zrozumiałego dźwięku, tylko jakieś zwierzęce charczenie. I tak muczała, ryczała, kwiczała… Wyginała ciało w łuk, jakby kręgosłupa nie miała. Pierwszy raz coś takiego na oczy widziałem, nawet w filmach nie jest to tak strasznie przedstawione… – Panu Przemkowi głos się zmienił, załamał. – Jak człowiek ogląda telewizję, to tylko ogląda, a tu… uczestniczy, żyje z tym. W dodatku tu chodzi o moje dziecko.

Umilkł. Detektyw nie pytał dalej, zrobiło mu się głupio, gdy zobaczył łzy w oczach mężczyzny.

– Dzięki Bogu Paulina nic nie pamięta z tego, co się z nią wtedy dzieje – pocieszyła go pani Iwona. – Nic a nic.

– Pierwsza wizyta, potem kolejne, co tydzień… Przez cały rok w każdy piątek ją tam woziłem. Jak ten zły duch się objawił i się zaczęło, to czasem półtorej godziny, czasem trzy, a czasem tylko 15 minut. Na końcu straszny krzyk, takie długie „Aaaa!” się z niej wydobywa i ona się uspokaja.

– A ja przeciwnie – powiedziała pani Iwona. – Po ścianach tu w domu chodziłam… W końcu zabrano mnie stąd… Położyli w szpitalu i powiedzieli, że jak się znowu tak okropnie zdenerwuję, to znajdę się od razu na tamtym świecie… bo mi serce całkiem wysiądzie. No to przestałam jeździć na te egzorcyzmy, nie mogłam spokojnie patrzeć, co wychodzi z Pauliny. I wtedy nagle przyszła do nas siostra Teresa z tym drugim zakonnikiem…

Pan Przemek, nagle zaniepokojony, gwałtownie podniósł ręce.

– Nie, nie, tego nie mów – poprosił – bo możesz znowu…

– A właśnie, że powiem! – przerwała mu pani Iwona. – Tu ta siostra Teresa stanęła – pokazała palcem miejsce – pod tym naszym krzyżem i powiedziała: „Jak pani może nie modlić się z nami za córkę? Taka z pani chrześcijanka?”. I wtedy… wtedy jeszcze mnie oskarżyła… że ja… jestem wyrodna matka… że Paulina dzieckiem niechcianym… że grzech… że powinnam krzyżem… I że trzeba codziennie…

Pani Iwona zaczęła płakać. Nagle wstała z kanapy, uklękła, przeżegnała się i położyła na podłodze, szeroko rozkładając ramiona.

Pan Przemek bezradnie pokiwał głową, ale się nie ruszył.

Andrzej siedział, nie wiedząc, co począć, a kobieta leżała krzyżem u jego stóp i ciężko oddychała.

– Nie musicie państwo mi tego wszystkiego… – powiedział poruszony. – Ja tylko chcę, żeby… nasza modlitwa narodowi pomogła, a pytam przy okazji w sprawie kuzynki, bo mamy z nią taki straszny problem…

Pan Przemek uznał, że powinien wyjaśnić sprawę do końca.

– Pan posłucha… – zaczął. – Siostra Teresa to jest bardzo specyficzny człowiek. Ciężko o tym mówić, ale ona przez swoją… chyba w dobrej wierze… ale przez swoją dociekliwość… Myśmy odnosili wrażenie, że ona się nakręca, jakby się żywiła tym, jakby to było dla niej coś… ekscytującego. Podniecającego. Ona jest bardzo upartą osobą i, jak to mówią, po trupach potrafi dojść do celu. Przez ten rok odwiedzała nasz dom wiele razy, z powodu czy pod pretekstem dowiedzenia się, skąd ten zły duch mógł się u nas wziąć, skoro my się modlimy, spowiadamy, chodzimy do komunii… Dzieci chrzczone, bierzmowane… Siostra uparcie próbowała dociec, jak ten demon tu wszedł, dlaczego tak się stało. Dzwoniła, sprawdzała, o której kładziemy się spać, kto z kim, w którym pokoju… Czasem, aż się wydawało, że próbuje skłócić całą rodzinę swoimi pytaniami… Wiem, że przeglądała w parafii nasze dokumenty… Mnie wypytywała, żonę… O to, jak dziecko poczęliśmy… Znaczy w jaki sposób i kiedy.

Pani Iwona jęknęła.

– A Paulina urodziła się przeszło rok po ślubie – kontynuował pan Przemek. – Dawaliśmy na mszę, by była zdrowa. I do głowy by nam nie przyszło, żeby coś przeciw życiu, jak żona była w tym błogosławionym stanie… Wtedy taka radość w domu nastała… że Pan Bóg łaskawy, potomstwo nam daje. I mamy teraz już sześcioro dzieci, bo Bóg tak chciał, nigdy nie myśleliśmy, żeby cokolwiek złego im kiedykolwiek robić… Całe życie dla nich pracujemy. No ale siostra Teresa oskarżyła żonę, że… niby chciała usunąć. I powiedziała, że ten zamiar zabicia dziecka… że taki grzech otwiera furtkę szatanowi.

Pani Iwona się poderwała, wstała, zamachała rękami.

– To potwarz! – powiedziała zaskakująco mocnym, zmienionym głosem. – Mówię chyba jasno: „Niech siostra wyjdzie, bo powiem za dużo!”.

– Nie, nie, proszę tylko nie…! – krzyknął pan Przemek, ale pani Iwony nic już nie mogło pohamować.

– A ona, cholera, stoi i znowu trailuje o tym dziecku poczętym… I zaczyna mnie wodą pryskać… Różańcem mi machać… tak przed nosem… I coś po łacinie mówi…

– Nie, przestań, bo… – poprosił przerażony pan Przemek.

– „Won z mojego domu!” – wrzasnęła pani Iwona. – „To siostra jest opętana! To siostra diabła tu przyniosła! To siostra jest pierdolona przez szatana! Czarownica! Kurwa jedna, suka jebana!”. – I nagle wyszeptała: – Boże, co ja mówię? Co ja plotę? – Pani Iwona usiadła. Przetarła twarz rękami i jakoś się opanowała, uspokoiła. – Przepraszam… Za dużo tego przeżycia, tego wszystkiego… Ale na temat egzorcysty i tych księży, i wstawienników, co nas wspierali, nie mogę złego słowa na nich powiedzieć… Złego słowa nie mogę… Proboszcz i wikary przychodzili, i po kolędzie, i tak bez pieniędzy nawet, i gadali z nami… Tak po ludzku. Pocieszali. Naprawdę, mieliśmy duże wsparcie w naszych księżach. Nie zostaliśmy z tym nieszczęściem sami. Rodzina też pomagała… Paulina to była, jest… nasza kochana córka, najukochańsza… Tylko to jej diabelskie opętanie. Co ona temu winna? A my?

Pan Przemek objął żonę ramieniem.

– Jest trochę lepiej, odkąd córka zrobiła się pełnoletnia i sama na modlitwy jeździ, nie muszę jej wozić. Ksiądz egzorcysta powiedział, że tej siostry Teresy już tam w ogóle nie ma… Poprosił, żeby nie przychodziła… Bez niej Paulina na egzorcyzmach takie postępy czyni, że nie wraca tam co tydzień, ale jedynie kiedy czuje potrzebę, bo ten niepokój się jeszcze czasem u niej pojawia… Ale jakby rzadziej. I w tym roku maturę robi, do pracy może pójdzie… Tylko znowu w domu się tak zachowuje, jakby nas nienawidziła – dodał z goryczą i zamilkł.

– W tym wieku młodzież jest bardzo niedobra i bardzo okrutna, trzeba wcześniej zwracać uwagę na dzieci, wychowywać je, pilnować… – stwierdziła filozoficznie pani Iwona. – Uczyć poszanowania dla Pana Boga, Kościoła i rodziny.

Po tych słowach na chwilę zapadła cisza.

– Właśnie… – Andrzej wykorzystał szansę. – Bardzo wam współczuję. Ale może państwo pamiętają tę naszą Anię? Czy też chodziła tam na egzorcyzmy?

Wyjął z kieszeni telefon i znowu pokazał na ekranie zdjęcie dziewczyn na tle domu.

Michalakowie się przypatrzyli.

– No nie wiem… czy tam… – zastanawiał się pan Przemek – ale widziałem ją, kiedyś odwiedziła tu naszą Paulinę.

– I pojechały na mszę o uwolnienie – dodała pani Iwona. – Ja nie mogłam, dzieci na głowie.

– To ja je odwiozłem – uzupełnił pan Przemek. – Tylko sam wtedy też nie zostałem, bo to trwa wiele godzin, a ja w sobotę muszę do pracy.

– Pojechały razem na mszę o uwolnienie? – dopytywał Andrzej.

– Tak, do ojca Gabriela. Do tej jego pustelni. Wie pan gdzie?

– Nie, ale słyszałem. No i oczywiście chciałbym odwiedzić… Pomodlić się tam.

Pan Przemek sięgnął do swojej szuflady na dewocjonalia i wyjął niewielką, odbitą na powielaczu czarno-białą ulotkę. Widać było na niej kościół, krzyż Świętego Benedykta, nabożnie złożone dłonie oraz napis „Msza o uwolnienie – Duch Święty działa, jak chce, kiedy chce i gdzie chce”. Na odwrocie widniały adres i niewielka mapa pokazująca drogę do sanktuarium.

– Może pan to zatrzymać, łatwiej pan trafi – powiedział pan Przemek – bo trochę trudno tam dojechać. Taki dukt przez las.

– Czyli Ania pojechała tam z Pauliną… A gdzie teraz może być? Wiecie państwo? Jakiś adres…?

Oboje Michalakowie zgodnie pokręcili głowami.

– Za taką nie trafisz – stwierdziła pani Iwona. – My nawet nie wiemy, gdzie Paulina wieczorami chodzi.

– A kiedy wasza córka wróci?

– Nigdy nie powie – mruknął ponuro pan Przemek. – Odkąd ma dowód osobisty, robi, co chce.

– W tym właśnie problem – dorzuciła pani Iwona. – Lękamy się o nią.

– No tak… Ale gdyby coś o Ani wam powiedziała, proszę o kontakt. – Andrzej starannie zapisał na kartce numer swojej komórki, dodając słowo „kuzyn”. Wręczył notatkę pani Iwonie. – Bardzo państwu dziękuję. Mam nadzieję, że Paulina będzie, a może już jest uwolniona. Tylko zawierzajmy Pani Jasnogórskiej!

Wstał i zaczął zbierać się do wyjścia.

– Pan nam wiarę przywraca… I chyba panu teraz też jakoś lepiej – zauważyła z uśmiechem pani Iwona, widząc, jak Andrzej całkiem sprawnie się porusza. – Ale może trochę jednak byś pomógł? – zwróciła się do męża.

Pan Przemek skoczył i podniósł z podłogi kule leżące przed telewizorem. Podał je Andrzejowi, który jakby zupełnie zapomniał o swoim kalectwie, poruszony historią Pauliny. Dobrze, że pani Iwona pamiętała, bo inaczej jeszcze by wyszedł bez tych kul… Teraz lekko się zachwiał i dla podtrzymania równowagi szybko je chwycił i wsparł się na nich z wyraźną ulgą. Rozpaczliwie próbował sobie przypomnieć, którą nogę powinien mieć sztywną…

– Po modlitwie zawsze tak mam, lekka poprawa, a potem niestety robi się gorzej. Bóg zapłać za wszystko.

Pokuśtykał do wyjścia, na wszelki wypadek powłócząc na przemian obiema kończynami. Pan Przemek ruszył, by odprowadzić go do furtki, a potem nieproszony poszedł za nim dalej ulicą, trzymając się w odległości kilku kroków, jakby go asekurował. Kiedy znaleźli się przy samochodzie, zaczął mówić:

– Chciałem pana o coś zapytać… Ale nie przy żonie, bo te jej nerwy… Bardzo się zmieniła, odkąd to opętanie przyszło do nas… Też ma te swoje ataki.

– Słucham?

– Skoro człowiek wychowuje dzieci w wierze katolickiej i stara się o to, żeby było jak najlepiej, chodzi do kościoła, spowiada się, przyjmuje Komunię Świętą, to w jaki sposób zło może tak perfidnie przejąć nad kimś władzę? Nad całą rodziną?

– Niezbadane są wyroki – ostrożnie powiedział Andrzej, wkładając kule do bagażnika. Potem pokuśtykał na przód wozu i zasiadł za kierownicą, zatrzaskując drzwi. Pan Przemek pochylił się nad samochodem i oparł dłonie o dach. Andrzej nie mógł odjechać, więc chcąc nie chcąc, otworzył okno, by się pożegnać.

– Z Pauliną wcale nie jest dobrze. Ja tak przy żonie ją chwalę, żeby jakoś pocieszyć… – rzekł pan Przemek. – A tak naprawdę to z Pauliną robi się coraz gorzej… W domu była przedtem miła, pomagała mi we wszystkim… Odwiedzała mnie w pracy… Razem jeździliśmy na ryby. Taka córeczka tatusia. Jak ta siostra Teresa do nas zaczęła przyłazić, to Paulinka ze mną porozmawiała, pożaliła się na nią… A teraz dziewczyna już w ogóle nie słucha ani matki, ani mnie… Nie wiemy, co się z nią naprawdę dzieje.

– Nastolatki tak mają. Może z tego wyrośnie? – zasugerował Andrzej. – Módlcie się.

– Myśmy przez ten ostatni rok… nie tylko nasza rodzina, cała grupa ludzi… błagali Pana Boga o to, żeby ona mogła z tego wyjść. Ile mszy w jej intencji było zamówionych… Na dobry samochód by chyba starczyło. I jeśli wszyscy wierzą w to, że będzie lepiej, no to czemu to tak długo nie pomaga? Pan mi powie… – W głosie mężczyzny zadźwięczała rozpaczliwa prośba.

Andrzej poczuł, że ma już dość tej rozmowy. Żal mu było pana Przemka, ale jak miał mu odpowiedzieć? Żeby przestał wierzyć w te bzdury o demonach? I nie tracił czasu na chodzenie do kościoła, który drenuje go z pieniędzy i niszczy mu rodzinę?

– Czy to zło rzeczywiście w nas mieszka? – pytał pan Przemek. – Czy to jest jakiś złośliwy rak, który penetruje od środka, niezależnie od tego, co robimy? I wie pan, że czasem zaczynam wątpić we wszystko, czego mnie nauczono? – dodał głuchym głosem.

– Nie można.

– Pan ma taką silną wiarę… – Przemek urwał i popatrzył z rozpaczliwą nadzieją, jakby Andrzej mógł uratować mu życie, rozstrzygając jego duchowe dylematy. – Pan nie wie, jak to jest zwątpić… we wszystko! – Mocno chwycił rękami drzwi samochodu, ściskał tak, że aż zbielały mu kostki u dłoni.

Andrzej już miał na końcu języka soczyste zdanie o totalnym kłamstwie religii, ale się powstrzymał. Uruchomił silnik, dając w ten sposób do zrozumienia, że zbliża się koniec rozmowy.

– Pan poczeka… – poprosił cicho Przemek. – Ja po ostatnich doświadczeniach już sam nie wiem, w co wierzyć. Co jest prawdą, co fałszem, co fikcją, co szczere, a co udawane. Już tyle przeżyłem różnych nieprawdopodobnych sytuacji, że… nikomu nie ufam. Nawet sobie. Rozumie pan? – W oczach mężczyzny błysnęło coś nieprzyjemnego. Jego ręce jeszcze mocniej zacisnęły się na rancie drzwi. – Wszędzie wokół czai się zdrada…

Przez głowę Andrzeja przemknęła myśl, że pan Przemek o coś go podejrzewa. A może jakimś cudem już go zdemaskował i zaraz go z samochodu wyciągnie? Podda przesłuchaniu i odprawi nad nim egzorcyzmy, by poznać prawdę. Ale mężczyzna odsunął się i ukląkł:

– Jestem wychowany w wierze katolickiej, chodzę do tego naszego kościoła, ale ciężko mi powiedzieć faktycznie, czy ten nasz Bóg istnieje, czy szatan istnieje, co rządzi światem, nie mam zielonego pojęcia… My od tego wszyscy tu wariujemy… – Spuścił głowę i chyba zaczął się modlić, bezgłośnie poruszając ustami.

Andrzej ruszył z ulgą. Ale kiedy odjechał nieco dalej, zobaczył w lusterku sylwetkę mężczyzny klęczącego pośrodku ulicy. Długo nie mógł oderwać od niego oczu. Postać tkwiła nieruchomo, wycięta z mroku zimnym światłem latarni. Zniknęła, dopiero gdy samochód skręcił i wyjechał na szosę.

Rozdział X

Zaparkował wóz wśród stojących tu już pojazdów osobowych i autobusów. Było ich sporo, na oko setka, a może i więcej. Zauważył, że rejestracje są różne, z okolicy, ale i z daleka, z różnych stron Polski, a nawet z zagranicy – Litwy, Ukrainy, także z Niemiec. Widać pielgrzymowano tu zewsząd. Bogaci i biedni – sądząc po autach, od starych fiatów i daewoo pamiętających lata 90. po najnowsze SUV-y.

Miał już wysiąść, gdy zadzwonił telefon. Na ekranie smartfona pokazało się zdjęcie Gosi. Zaniepokojony, błyskawicznie odebrał.

– Co się stało?

Okazało się, że chciała tylko sprawdzić, czy wszystko u niego dobrze.

– Pewnie już niedługo wrócę. Ale mam prośbę, tak jak ci mówiłem, staraj się sama nigdzie nie chodzić, dobrze? A jak już musisz gdzieś pojechać po szkole, to lepiej z koleżankami albo poproś babcię, OK?

Wyciszył telefon, sprawdził ukryty w kieszeni marynarki pojemnik z gazem. Wyjął z bagażnika kule i kuśtykając, ruszył w stronę otoczonego murem sanktuarium.

Dominował nad nim kościół, przed którym zbierali się wierni. Było ich już sporo, a z parkingu i od strony przystanku autobusowego wciąż dochodzili nowi. Do samej świątyni można się było dostać tylko jedną drogą, przechodząc przez wąską bramę.

Porządku pilnowała tu warta w kamizelkach z napisem „Diakonia uwolnienia”. Strażnicy uważnie patrzyli na przechodzących, jakby ich sprawdzali, choć Andrzejowi trudno było z odległości stwierdzić pod jakim kątem. Ochroniarzami kierował rosły, kompletnie łysy mężczyzna, na którego wołali Karol. Co jakiś czas wybierał niektóre osoby i polecał gdzieś prowadzić, co porządkowi posłusznie czynili.

Andrzej z daleka przyglądał się ich pracy, udając, że odpoczywa po wyczerpującym marszu o kulach. Świątynia jest już chyba całkiem wypełniona, bo teraz tłum zbierał się na zewnątrz. Ludzie siadali na ławkach i przyniesionych krzesełkach turystycznych. Z boku, pod murem stały stragany z dewocjonaliami, oferujące oprócz różańców i świętych obrazków egzorcyzmowany olej, sól i wodę oraz różnej wielkości krzyże Świętego Benedykta, zabezpieczające przed demonami.

Przez chwilę detektyw oceniał sytuację. Cofnął się i wdrapał na niewielki pagórek, wzniesienie usytuowane naprzeciwko wejścia do sanktuarium. Stąd mógł obserwować to, co się dzieje wokół bez narażania się na kontrolę straży pilnującej bramy. Wolał rozpoznać teren, zanim podejmie dalsze działania.

Usłyszał, że jakaś kobieta, chyba zakonnica, chwyta mikrofon, kilkakrotnie dmucha, sprawdzając, czy ją słychać – i zapowiada, że za chwilę pojawi się sam ojciec Gabriel, który już nadchodzi z pustelni. Po chwili rozległ się męski głos wzmocniony wielkimi megafonami rozstawionymi na dziedzińcu przed kościołem. Śpiewne modlitwy intonowane przez ojca Gabriela brzmiały zaskakująco orientalnie, niczym głos muezina. Dzięki potężnemu elektronicznemu wzmocnieniu niosły się po całej okolicy.

Za tobą, Duchu Święty…

Duchu Święty, pouczaj mnie

Duchu Święty, poprowadź mnie

Chcę iść za Tobą, Duchu Święty!

Alalalala… Alalala… Alalala…

Modlitwa płynnie przeszła w wokalizę. Gabriel zawodził melodyjnie, to ciszej, to głośniej, wyśpiewując pojedyncze sylaby, nadając im jakieś niezwykłe, mistyczne znaczenie – tak przynajmniej, jak się zdawało, odbierali to wierni poddający się nastrojowi misterium. Trwało to dobrą godzinę. Znudzony Andrzej stał wsparty o drzewo, ukryty za krzakiem. Dyskretnie ziewając, słuchał i patrzył na zebrany przed świątynią tłum – i czekał na rozwój wydarzeń.

Atmosfera w kościele i na dziedzińcu gęstniała, coraz więcej osób samorzutnie klękało i wznosiło ramiona.

– A teraz wszyscy pomodlimy się w językach, bo kiedy przyjęliśmy chrzest, to każdy otrzymał ten dar. Więc wszyscy razem w Duchu Świętym… Alalalala… Alalala… Alalala… – Głos kapłana znowu przekształcił się w niezrozumiałe, orientalnie brzmiące zawodzenie.

Niektórzy ludzie nieśmiało zaczęli wtórować. Dało się także słyszeć piski i okrzyki… Były coraz głośniejsze. Andrzej zorientował się, że wydawały je osoby, które padały na ziemię, a porządkowi podnosili niektóre z nich i prowadzili do kościoła. Co się tam z nimi dalej działo?

Wspiął się na palce, by zobaczyć więcej, i poczuł, że z tyłu chwyta go czyjeś mocne ramię. Odruchowo wsunął dłoń do kieszeni po miotacz gazu, jednak tknięty nagłą myślą, wstrzymał rękę. Kątem oka dostrzegł Karola, łysego mężczyznę, który – co detektyw zauważył wcześniej – dowodził ochroną sanktuarium.

– A ty tu co? – spytał bezceremonialnie Karol.

Andrzej nie odpowiedział, zastanawiając się, jaka taktyka będzie najlepsza. Strażnik patrzył podejrzliwie, nieprzyjaźnie.

Dołączyło do niego jeszcze dwóch rosłych porządkowych. Uważnie obserwowali sytuację, gotowi do działania. Ich twarze nie zdradzały wybitnej inteligencji, naznaczone były fanatyzmem. Andrzej cofnął się i znowu odruchowo sięgnął po broń gazową, ale jej nie wyjął, tylko upewnił się, że tam jest. Napiął mięśnie, gotów to walki.

– Coś nagrywasz? Dziennikarz? Co tam masz? – Nadal trzymając ramię Andrzeja, Karol wyciągnął drugą rękę w jego stronę. Chciał przeszukać mu ubranie, ale detektyw go uprzedził. Wyjął dłoń spod marynarki, otworzył zaciśniętą pięść i pokazał, że ma w niej różaniec, któremu pozwolił efektownie się rozwinąć, przytrzymał w palcach wieńczący go srebrny krzyżyk.

Porządkowi popatrzyli zaskoczeni. Karol coś mruknął niewyraźnie.

Andrzej schował różaniec do kieszeni i schylił się po leżące w trawie kule, podniósł je i demonstracyjnie się na nich wsparł.

Lekko trzymając go za ramię, ni to pomagając, ni to go pilnując, Karol prowadził kuśtykającego detektywa przez rozmodlony, zwarty tłum, szczelnie wypełniający kościół. Strażnicy torowali im drogę, rozpychając wiernych. Szli w ten sposób do ojca Gabriela, który zaprzestał już śpiewu i także zmierzał ku nim, po drodze kropiąc zebranych wodą święconą. Niektórzy klękali i modlili się, inni stali z rękami skierowanymi w górę, czasem targał nimi jakby niepokój i głośno mruczeli, kiwając się powoli, rytmicznie.

Karol chciał coś powiedzieć do Gabriela, ale zanim zdołał otworzyć usta, z boku rozległ się dziki, bolesny skowyt, który zmroził wszystkich. Ludzie się rozstąpili i odsłonili krzyczącą postać – rozczochraną brunetkę. Trzepotała rękami, jakby to były skrzydła, w jakimś obłąkańczym tempie kręciła głową, całym jej ciałem wstrząsały konwulsje. Roztrąciła zebranych, wrzeszcząc i piszcząc, padła w drgawkach na posadzkę. Zaniosła się szatańskim śmiechem i jak sprężyna poderwała z powrotem na równe nogi.

– Ha, ha! Kurwa, ja cię pierdolę, klecho! – chichotała. – Chuj ci w dupę! Ha, ha…

Podskoczyła, wyciągnęła ręce do Gabriela, jakby chciała go uderzyć albo podrapać.

– Beata, nie! Beata! – krzyknęła stojąca obok blondynka.

Ale Beata już dopadła Gabriela i chwyciła go kurczowo za ubranie. Ciągnęła mocno tkaninę, rozdzierając ją i niemal wywracając zakonnika na posadzkę. On się cofnął i usiłował jedną ręką uwolnić, odrywając jej palce od swojego habitu, drugą zaś kropił dziewczynę wodą święconą, na co reakcją było głośne syczenie.

– Sssss… skurwyssssynu… Zasssrany katabassssie… – wydobywało się z ust Beaty. – Ssssspierdalaj!

– Do zakrystii! – rozkazał Gabriel. – Zanieść ją.

Karol puścił ramię Andrzeja i skoczył do brunetki, by spełnić polecenie.

Wykręcił jej ręce za plecami, odciągając od zakonnika, ale mimo solidnego chwytu nie zdołał jej całkowicie okiełznać. Dziewczyna nadal rzucała się, plując i szarpiąc. Za jedną z kopiących nóg schwyciła ją blondynka, ale już drugiej nie była w stanie opanować. Beata gwałtownie machała wolną kończyną, wierzgając jak koń. Nagle uderzyła obcasem prosto w pierś zaskoczonego Andrzeja. Wywrócił się, upuszczając z hukiem obie kule.

Przez kilka sekund leżał oszołomiony upadkiem. Uniósł głowę… i podczołgał się do szarpiącej się brunetki, schwycił ją za nogę i zacisnął palce tak mocno na łydce, że wrzasnęła z bólu, ale nie mogła więcej kopać. Detektyw wolną ręką sięgnął po jedną z kul i podniósł się, nie puszczając trzymanej w żelaznym uścisku kończyny. Dwaj pozostali strażnicy stali w niemym osłupieniu.

– Idziemy – rozkazał Gabriel.

Andrzej wraz z blondynką i Karolem – maszerującym tyłem, bo tak wygodniej mu było trzymać Beatę – ponieśli dziewczynę. Szarpała się, wiła, ale nie zdołała się uwolnić. A oni przeciskali się przez tłum, podążając w ślad za zakonnikiem. Wierni z szacunkiem robili im miejsce. Szczególne wrażenie wywoływał na zebranych efektownie kuśtykający inwalida poruszający się teraz przy pomocy jednej tylko kuli. Szczupłe udo Beaty wsadził sobie pod pachę i przycisnął ramieniem, równocześnie mocno trzymając w dłoni jej kostkę. Pochód zamykało dwóch strażników niosących drugą kulę Andrzeja.

Beata została ułożona na podłodze zakrystii. Pod głowę podsunięto jej sweter, by nie zrobiła sobie krzywdy, gdyby znowu miała atak silnych drgawek. Wszyscy zebrani uklękli. Gabriel po raz kolejny spryskał twarz dziewczyny wodą święconą i zaintonował modlitwę w języku brzmiącym jak tajemniczy dialekt z Bliskiego Wschodu.

– Allala… Allalala… Allalala… – zawodził. – W imię Ducha Świętego! Amen! – nagle zdecydowanie zakończył. – Jest tu ktoś od niej? Jakaś rodzina? – spytał rzeczowo. – Czy może dziś przyszła sama?

– Nie, jest ze mną – wyjaśniła klęcząca blondynka. – Ona tak ma… Zły duch ją często męczy.

– A ciebie już tu widziałem, prawda? Pamiętam twarz…

– Tak, jestem Lidka, jej siostra. Wożę ją na modlitwy do ojca. Co tydzień. Tak jak ojciec nam zalecił.

Gabriel położył dłonie na głowie Beaty, modlił się chwilę bezgłośnie, po czym odszedł na bok i usiadł, oglądając rozdarty habit. Związał mocniej sznur w pasie, by tkanina dalej się nie pruła.

Karol skorzystał z okazji, podskoczył i począł mu coś szeptać do ucha. Zakonnik podniósł się i spojrzał uważnie na klęczącego, wspartego na kuli Andrzeja.

– Co robiłeś w naszym lesie? – spytał. – Czego tam szukałeś?

Detektyw sięgnął pod marynarkę i pokazał różaniec.

– Modliłem się. Koronką do Bożego Miłosierdzia, bo moja kuzynka… W jej intencji. Ona… też dręczona… zły duch wszędzie… Nie wiem, dokąd dziewczynę poniosło… A tak lubiła chwalić Pana Boga… Może ojciec pomoże nam ją znaleźć?

Gabriel chwilę lustrował go wzrokiem, podniósł ręce i nałożył je na głowę Andrzeja.

– Odcinam od ciebie wszelkie demony. Zobaczysz: jeszcze będziesz mógł normalnie chodzić. Z Bogiem.

Zwrócił się do Karola:

– Zostaw go. Duch Święty już nad nim czuwa. Idźcie lepiej do bramy. Tam możecie być ludziom potrzebni. Żeby się nie zadeptali.

Karol niezbyt chętnie zostawił Andrzeja i wraz z porządkowymi ruszył do wyjścia.

– Ona niech odpocznie. A jakby znowu w nią weszły, to dajcie znać, pomodlę się, poodcinam.

Gabriel złożył dłonie na piersiach i podążył za strażnikami.

Beata leżała na podłodze, spokojna, jakby zapadła w sen.

Detektyw przebierał paciorki różańca, udając, że jest zatopiony w modlitwie, co niejako usprawiedliwiało, że został jeszcze w zakrystii, gdy inni już wyszli. Coś niby poprawił w ubraniu i ukradkiem wydobył z kieszeni smartfona.

Szczęśliwie szybko znalazł zdjęcia, których szukał dla potwierdzenia: tak, Beata była znajomą Ani z Facebooka. Jej twarz figurowała na kilku skopiowanych z internetu fotografiach. Schował telefon i znowu skupił się na paciorkach, licząc na to, że Lidka „kupi” jego modlitewny blef i będzie szansa na dowiedzenie się czegoś o Ani i jej losach. Chyba mu się udało, bo blondynka odłożyła różaniec i popatrzyła na Andrzeja przyjaźnie.

– Bóg zapłać za pomoc – szepnęła.

On westchnął ciężko.

– A my już sami nie wiemy, co robić… Cała rodzina się modli… Ja ciągle odmawiam różaniec, ale nawet śladu Ani nie znalazłem…

– Śladu Ani? – Lidka nie zrozumiała, o co mu chodzi.

– Kuzynka. Może ją znasz? Bardzo wierząca. Cała rodzina jej szuka. A ona przepadła.

Z nadzieją pokazał zdjęcie Ani na ekranie telefonu.

Lidka się przypatrzyła.

– Chyba widziałam ją na uwolnieniach… Tak… Mocno nią rzucało.

– Jak ją znaleźć?

– Pojęcia nie mam. Kiedyś chyba odwiedziła nas w domu, ale ja jej adresu nie znam.

Andrzej posmutniał.

– Zawierzyliśmy. Modlimy się, szukamy, na razie bez efektu… Kto by mógł pomóc?

Mina Lidki świadczyła o tym, że dziewczyna nie ma pojęcia. Andrzej zwiesił głowę.

– Wiesz, co? Mama może wiedzieć więcej, zapytam ją.

– A czy ja mógłbym z nią… porozmawiać? – szepnął nieśmiało.

Lidka się uśmiechnęła.

– Ona bardzo lubi gości.

Rozdział XI

Drzwi otworzyły się szeroko. Na progu stała Maria, pani domu. W ręce trzymała łyżkę od zupy, najwyraźniej została oderwana od kuchni. Andrzej ukłonił się, a ona wyciągnęła prawą dłoń, przełożywszy łyżkę do lewej. Poczuł, że gospodyni podaje rękę po męsku, mocno ściskając. Zauważył też, że chociaż kobieta jest po pięćdziesiątce, pozostaje całkiem zgrabna i ubiera się tak, by to wyeksponować. Kusy fartuszek kokieteryjnie podkreślał elegancję stroju uzupełnionego złotym łańcuszkiem na szyi. Czyżby to nie był dom, w którym mieszkają Lidka i jej opętana siostra Beata? Posesja wyglądała na rezydencję bogatych ludzi, może więc się pomylił?

– Szczęść Boże – powiedział Andrzej ostrożnie.

– Szczęść Boże… jestem Maria.

– A ja jestem Andrzej. Spotkałem Lidkę i Beatę w…

– Tak, wiem, mówiły mi.

Maria gestem zaprosiła go do środka. Mocniej chwycił kule i ruszył, kuśtykając, a ona szła kilka kroków za nim. Zauważył, że pod nogami plączą im się koty, małe i duże, a było ich tak wiele, że stracił rachubę, ile ich jest, ale chyba więcej niż tuzin. Łaziły po podłodze, gzymsach, parapetach, prężąc się i połyskując ślepiami.

Po drodze Maria wolną ręką sięgnęła do małego naczynia na wodę święconą, umieszczonego na ścianie tuż przy wejściu. Strzepnęła kilka kropel w kierunku pleców Andrzeja i dyskretnie zrobiła znak krzyża, co dostrzegł w lustrze. W ten sposób go sprawdzała. Dla pewności skropiła go powtórnie… Poczuł zimną wilgoć na szyi, ale nawet nie drgnął. Opanował dreszcz, bo bał się, że inaczej uważnie przyglądająca mu się Maria zacznie go podejrzewać o bliski kontakt z demonami. Na stronach, które przestudiował, egzorcyści twierdzili, że woda święcona – czasem nazywana egzorcyzmowaną albo błogosławioną (chyba istotnej różnicy między nimi nie było albo on nie zdołał zrozumieć subtelności teologicznych) – wywołuje u opętanych ostrą reakcję. Jeśli poddawany testowi człowiek jest poważnie duchowo zagrożony, spektakularny efekt może być widoczny od razu, jak atak Beaty podczas nabożeństwa u ojca Gabriela.

Przeszli przez mroczną sień i znaleźli się w salonie połączonym z kuchnią, skąd wchodziło się do innych pomieszczeń domu. Nad drzwiami do jednego z pokoi wisiał wielki, dominujący nad wnętrzem krzyż nadający pomieszczeniu charakter kaplicy. Podkreślała to duża liczba siedzisk – kanap i foteli, na których wylegiwały się koty uważnie obserwujące, co się wokół nich dzieje.

Przy komputerze siedział postawny mężczyzna, który podniósł się na powitanie gościa. Był bardzo wysoki, barczysty, umięśniony, jakby intensywnie uprawiał sport wyczynowy.

– Jerzy, mój małżonek – przedstawiła go Maria.

– Andrzej… Dziękuję, że mnie zaprosiliście… – powiedział detektyw.

– Lidka mówiła, że bardzo jej pomogłeś, a nie było to łatwe. Jak przyjechały z Beatą, to tylko o tobie… że nie zląkłeś się demona i potrafiłeś od razu zareagować tak, jak należało.

– Zawierzyłem – wyjaśnił skromnie Andrzej. – I tak jak pewnie Lidka przekazała, szukam kuzynki… – urwał. – Ania ma kłopoty, zaginęła… Mówią, że to przez złego ducha.

Maria i Jerzy równocześnie uczynili znak krzyża. Błyskawicznie powtórzył ich gest. Maria uśmiechnęła się ze zrozumieniem.

– Tak, wiem, Beata czasem modliła się z nią na spotkaniach wspólnoty… Wspomina ją często… Ale musi pan poczekać, teraz odpoczywa, śpi, bo w nocy długo ją męczyły po modlitwach u ojca Gabriela. Dobrze, że on potrafi złego ducha tak skutecznie pogonić… Bez niego Beata by się całkiem chyba zatraciła.

Jerzy podszedł bliżej do Andrzeja. Chwycił go mocno za ramię. Dłoń miał silną, wyćwiczoną – czyżby pracował fizycznie?

– Ja na początku nie wierzyłem. Twardo stąpam po ziemi. Inżynier, wiadomo. Kalkulator, komputer, liczby… Prawa fizyki. Ale to, co się z Beatą wyrabia… Czterech chłopów nie jest w stanie jej utrzymać… Może po prostu coś pokażę. Chodź.

Błysk wzniesionego toporka na moment prawie Andrzeja oślepił. Odruchowo się cofnął, osłonił oczy, jakby w ten sposób mógł uchronić się od ciosu.

Ostrze z hukiem wbiło się w gruby konar leżący na pniu. Drewno wydało donośny dźwięk, jęknęło pod wpływem uderzenia i ustąpiło, rozłupane na pół. Obok leżały świeżo pocięte szczapy. Jerzy odłożył narzędzie i otarł czoło.

– Kiedyś, jak ją wzięło, to taki pień podniosła… – pokazał rękami metrowy na oko obwód – …a potem jednym uderzeniem przerąbała… A ja też lubię tak czasem połupać. To uspokaja. Jak modlitwa.

– Tak… – zgodził się Andrzej. – Ania także codziennie odmawiała nowennę. I nagle zniknęła… Teraz szukamy, matka cała w nerwach, bo…

– Nerwy… Mnie to mówisz? Ja się nauczyłem, że rąbię, powtarzam sobie Zdrowaś Maryjo i wracam do równowagi. To dla mnie jak różaniec… No bo pierwsze zderzenie z rzeczywistością taką, powiedzmy nierealną, było szokujące… Córka zdrowa, myśląca, a tu w kościele fruwa pod sufit, chociaż wiem, że nie używa ani narkotyków, ani alkoholu, więc nie są to odloty natury chemicznej.

– Jak to wygląda? Widziałeś?

– Tak. Jak żona powiedziała, że coś się z Beatą w kościele dzieje, pojechałem na ich spotkanie w kaplicy, patrzę… Ta jej grupa z zakonnicą i księdzem modlą się… Zaczynają mówić językami, wiesz, tak jakoś orientalnie, chyba to po aramejsku… Alla… alla… szara-hara… I Beata nagle dostaje tej jazdy. Kilka osób musiało ją trzymać, bo okazywała siłę nadludzką… Drewnianą ławką rzuciła jak zapałką, chyba ze sto kilo podniosła… Inne dziewczyny też nieźle odjeżdżały.

– Dużo ich tam było?

– Chyba z dziesięć w tej grupie… Modlitwa ojca Gabriela tak mocno działa, że w końcu wszystkie popadały… Mówił, że to przez demony. On je od nich uwalnia, a wtedy dziewczyny tracą przytomność.

– Uważasz, że niczego nie biorą? Dzisiaj młodzież często sięga po…

– Na pewno nie.

– Jesteś przekonany?

– Też najpierw wątpiłem. Dlatego od razu zawiozłem ją do szpitala, zrobiliśmy jej badania krwi, potem lekarze: psycholog, neurolog, psychiatra… i nic. Niby zdrowa, a szaleje. W domu ciężkie meble przewraca… Głosami mówi. Potrafi i sopranem, i basem. Na przemian. To jak to inaczej wytłumaczyć?

– Rozumiem cię. Też tak myślę po tym, czego doświadczyliśmy z Anią… Ona także jest poważnie zagrożona…

Ale Jerzy w ogóle go nie słuchał, tylko kontynuował swój monolog:

– To zdecydowanie zmieniło moje spojrzenie na świat. Odrodziła się moja religijność. I odkąd to się zaczęło, jakoś tak mnie wzięło, popatrz…

Jerzy pociągnął Andrzeja w głąb drewutni. Na podwyższeniu stała tu spora drewniana figura. Zapewne miała to być Madonna, tylko nieco topornie wyciosana; przypominała ludowego świątka.

– Sam nie wiem, czy to coś warte, ale próbuję… Tak od serca… – Jerzy stuknął się palcem w pierś. – To rzeźbienie to taka moja litania. Żeby Beatę wyzwolić. Bardzo bym chciał… – Zamilkł wpatrzony w figurę. Zrobił znak krzyża. Chwycił deseczkę pomalowaną niebieską farbą pochodzącą ze stojącej obok puszki. Przyłożył próbkę koloru do rzeźby.

– Dobry odcień na suknię? – zapytał. – I w ogóle jak? Daje radę?

– Tak. Naprawdę robi wrażenie. Ale może byś mi…

– Nawet nie wiesz, jakie to jest dla mnie ważne – przerwał Jerzy – uznanie osoby takiej jak ty, z której emanuje prawdziwa wiara. Ja to czuję… I dużo słyszałem o twojej misji… Taki narodowy różaniec jest teraz dla nas jedynym ratunkiem, zaporą przed demonami, zalewem ateizmu i terroryzmu. Jeśli chcesz, możemy razem się do niej pomodlić… – Wskazał rzeźbę.

– To może jak ją skończysz? Będzie bardziej stosownie.

– Racja – zgodził się Jerzy. – Muszę jeszcze nad nią popracować.

Andrzej zdecydował się w końcu zapytać wprost:

– A czy rozmawiałeś kiedyś z Anią? Była w tej grupie, co miała spoczynki?

Jerzy się zastanowił.

– Beata ma sporo koleżanek we wspólnocie, nie jestem pewny, która to… Ania mówisz?

Andrzej pokazał zdjęcie na ekranie smartfona. Jerzy się przypatrzył.

– Może… Ale to Marysia ci lepiej powie. Ona częściej jeździ z Beatą na spotkania.

Jak na zawołanie na progu drewutni stanęła Maria, patrząc na to, co robią mężczyźni. Czuć było, że kobieta ma zwyczaj kontrolowania wszystkich, szczególnie męża. Zlustrowała sytuację uważnym spojrzeniem, podeszła bliżej.

Zauważył, że Maria ma nieco rozchyloną bluzkę, przez co wyraźnie widać było na szyi złoty łańcuszek z medalikiem Świętego Benedykta. Teraz sam, poprawiając koszulę, nieznacznie wyeksponował swój.

Maria dostrzegła jego medalik, dotknęła własnego i delikatnie się uśmiechnęła.

– Robi się późno, może zanocujesz? – zaproponowała.

– Właściwie dlaczego nie… Ale nie chciałbym ci robić kłopotu. – Andrzej udał speszenie. Niby mimochodem powtórnie trącił swój medalik.

W odpowiedzi Maria znowu się uśmiechnęła.

– Ojciec umarł, jego pokój jest wolny – zapewniła.

Andrzej zrobił stosowną smutną minę.

– Bardzo mi przykro. Dawno?

– Wczoraj był pogrzeb. Na szczęście wszystko się udało. Nawet nasz proboszcz, wiesz, taki niby nowoczesny, mało zaangażowany w prawdziwą wiarę, egzorcyzmów nie lubi, w ogóle taki wątpiący, a wygłosił niezłe kazanie. Poruszyło wszystkich. Ja płakałam.

Starał się nie pokazać tego po sobie, ale ta informacja nieco zbiła go z tropu. Jakie świry… – pomyślał. Jadąc tu, spodziewał się religijnych dziwactw, ale zachowanie Nowaków przeszło jego najśmielsze oczekiwania.

– Bardzo współczuję – powiedział. – Bardzo. Pomodlimy się za jego duszę?

Oczy Marii pojaśniały.

– Możemy… Ale jemu już pewnie lepiej niż nam, jest tam – wskazała palcem na niebo. – Zjesz z nami wieczerzę?

– Chwalimy Cię Panie i dziękujemy za ten posiłek i wszystkie dary Twej dobroci, szczególnie osłonę przed demonami, które dręczą całą naszą rodzinę, a zwłaszcza córkę Beatę… – mówił Jerzy. – Niech Duch Święty spłynie na nas swoim ogniem i pomoże przetrwać te trudne chwile… Niechaj Matka Najświętsza wejrzy w nasz ból i serdecznie wstawi się za nami u Syna i u Ojca… Niech święty płomień wyzwoli nas z grzechu i wszelkiej nieprawości.

Maria wstała, podniosła ręce, Jerzy poszedł w jej ślady, Andrzej na wszelki wypadek naśladował ich gesty, a ona wyrecytowała:

– „Przybądź, Duchu Święty / Spuść z niebiosów wzięty / Twego światła ogień, / Prawdy wygra płomień! / Zło niechaj dziś zgorze – Dzięki tobie, Boże!”

– Amen – zakończył modlitwę Jerzy.

– Amen – zawtórowała Maria i zaczęła składać talerze.

– Beata nie je? – zainteresował się Andrzej. – Nie jest głodna?

– Dały jej teraz spokój, bo jeszcze osłonowo działają modlitwy ojca Gabriela. Niech się dziewczyna trochę prześpi, odetchnie. Porozmawiasz z nią rano przy śniadaniu… Lidka nad nią czuwa z wodą i różańcem.

Andrzej ze zrozumieniem pokiwał głową.

– Mam nadzieję, że w końcu czegoś się dowiem od Beaty. Bardzo się martwię. Jak Ania zniknęła, wysłała tylko kilka dziwnych SMS-ów… Żadnego adresu, ale na Facebooku zamieściła zdjęcie waszego domu. Była tutaj, prawda? To jakiś znak?

Maria się zasępiła.

– To wszystko przez demona… Jak się człowiek z nim zetknie… działa podstępnie jak wirus. Wnika w nas i niszczy… I bezczelnie zaprasza następne. Kiedy na tej charyzmatycznej modlitwie okazało się, że to poważne, bardzo złożone opętanie, to od razu wiedziałam, że pilnie potrzebny egzorcysta. Byłam pewna, że musi się tym zająć fachowiec. I powinno po dwóch, trzech modlitwach ustąpić. Jednak okazuje się, że to nie takie proste. Sam się przekonasz… – Spojrzała na męża. – A ty nie chcesz popracować teraz nad Matką Boską, może byś ją wreszcie skończył?

Jerzy bez słowa posłusznie ruszył do drewutni. Maria odprowadziła go wzrokiem i posadziła gościa na fotelu przed komputerem. Włączyła monitor i głośniki.

– Szczęśliwie dziś w nocy znalazłam to, czego szukałam. Wcześniej przez tydzień nie chodził nam internet… Wszędzie u sąsiadów był sygnał, tylko nie u nas. To takie nękanie, dręczenie… Bardzo typowe. Ale na szczęście mam już skopiowane najważniejsze spotkania w pustelni ojca Gabriela. I wynotowałam sobie czasy, kiedy są manifestacje na modlitwach.

Uruchomiła nagranie. Z głośników dobiegł charakterystyczny tenor zakonnika.

– Uwolnij nas od złych duchów, które zewsząd atakują, uwolnij nas od ducha śmierci, od ducha choroby, ducha niemocy…

– Słuchasz? – upewniła się Maria.

Andrzej kiwnął głową i nastawił uszu.

– Zaraz będzie Beata. O, teraz – poinstruowała.

Dał się słyszeć przeraźliwy pisk. Wtórowało mu kilka innych podobnych kobiecych głosów.

– Czy mogła tam być Ania? – zainteresował się Andrzej.

Maria spojrzała na niego zdziwiona.

– Nie wiem. Ja przede wszystkim starałam się rozpoznać córkę. Ale później możemy to sprawdzić – zaproponowała i zamilkła, bo z głośnika znowu rozległ się śpiew ojca Gabriela.

– Allalala… Allalala… Alla… Teraz uwolnij nas od złych duchów… – mówił zakonnik. – Ja wiem, że obronisz Twe dzieci, Panie! I dasz nam spoczynki…

W odpowiedzi wierni chórem zajęczeli i zaczęli szeptać, szurać, zrobiło się zamieszanie i powstał ogólny hałas wzmocniony echem odbitym od ścian świątyni. Andrzej domyślił się, że niektórzy uczestnicy misterium wpadali w ekstazę i osuwali się na posadzkę, tak jak widział to na filmie u Balceraka, a później na żywo, w czasie wycieczki do pustelni.

Maria sięgnęła do notatek.

– 18:38 będzie duch niemocy, potem lęku o 18:50. Czasami tak się zastanawiam, czy na modlitwach się to u niej nasila, czy już ustępuje… Poczekaj! – Przewinęła nagranie i puściła ponownie. – Teraz Beata!

Andrzej usłyszał pojedyncze, długie, przenikliwe piszczenie przechodzące w wycie. Po chwili ucichło. Ojciec Gabriel wykonał zaś kolejną wokalizę.

– Alla… allala… Allala… Alla… Szara-bara… Tere-hara… Tere-hara… Uwolnij nas od ducha śmierci…

– Tak, dalej! O, teraz znowu będzie ona… – ucieszyła się Maria.

Z głośnika dobiegł kolejny przeraźliwy pisk przechodzący we wrzask, na końcu brzmiał jak zwierzęcy ryk. Po czym nastała cisza.

Maria zatrzymała nagranie i z dumą popatrzyła na Andrzeja.

– Dobrze ją było słychać, prawda? No patrz, jak ona potrafi znaleźć w sobie dość oddechu, żeby supergłośno jednym ciągiem… Ja śpiewałam 10 lat w chórze w parafii, ale takiej emisji nigdy nie miałam, żeby tyle na przeponie pojechać… I to w różnych tonacjach. Podziwiam ją.

Skrzypnęły drzwi i z pokoju wysunęła się Lidka z różańcem w ręku.

– Śpi… Witaj, Andrzeju… – Uśmiechnęła się. – Słyszałam modlitwę ojca Gabriela, tę z pustelni, czy tak? I nowe piski Beaty?

Maria przytaknęła.

– Też ją od razu poznajesz? No popatrz, jakie uwolnienia, jak to się tak zgrupuje, to widać, od ilu demonów musimy się oswobadzać.

– Tak, to niezwykłe… ale chciałbym może zobaczyć, czy Ania… – zaczął znowu Andrzej.

Jednak Maria nie dała sobie przerwać. Nie reagowała, patrzyła gdzieś przed siebie, jakby sama uczestniczyła teraz w charyzmatycznej mszy, której nagrania słuchała.

– Wiesz, Beata czasami widzi… – wyszeptała. – Widzi ślepia dokoła i opowiada na przykład, że wzdłuż ścian stoją aniołowie… – Rozejrzała się, chyba chciała sprawdzić, czy i ona nie dostrzeże jakichś duchów wokół siebie. – Problem w tym, że Beata nie może ich poprosić o pomoc. Bo ma blokadę. Nie pozwolą jej. Tak działają demony… Rozumiesz?

– Hm… Chyba tak… – odpowiedział niezbyt pewnie Andrzej. – Ale czy moglibyśmy jakoś rozpoznać te głosy…

– Oczywiście. Jak się to spisze, to wyłania się pewien porządek. Powtarzają się pewne rzeczy i demon nam się ujawnia… W ten sposób go demaskujemy. Statystyka. Na przykład często występuje tu duch złości i gniewu. Ten demon nęka ją chyba od początku życia… Od urodzenia.

– Jakie to smutne… – wyszeptała Lidka. – Moja biedna siostra.

– No niestety – przyznała Maria. – Odkąd pamiętam, ona zawsze była taka bardzo, bardzo pobudliwa… Natomiast niemoc i lęk nie były z nią od początku. To pojawiło się dopiero z czasem.

Nagle dało się słyszeć trzaśnięcie drzwi i kroki. Beata wyszła z pokoju i zmierzała w ich stronę.

Przebrała się. Teraz miała na sobie obcisłą bluzkę, która podkreślała wypukłość jej dużych, kształtnych piersi. Włożyła też kolczyki i zdążyła nawet pomalować usta i przypudrować nos. Wyglądało to trochę, jakby wybierała się na imprezę.

– To nie tak. To nieprawda – mruknęła, taksując spojrzeniem Andrzeja. To, że się tu znalazł, przyjęła chyba za całkiem naturalne.

Ma dziewczyna czym oddychać – pomyślał, zastanawiając się, kiedy nawiązać z nią rozmowę. Może tak, jak zrobił u Michalaków, zaproponuje jej wspólną modlitwę i przy okazji wypyta o Annę? Postanowił poczekać na sposobny moment.

– Co mówisz? – zainteresowała się Maria, odrywając oczy od notatek.

– Że wcale nie byłam nerwowa.

Maria popatrzyła na córkę wyrozumiale.

– Byłaś, kochanie. Lidka jako starsza siostra może powtórzyć, co mi często mówiła: „Zrób z nią coś, no, na wszystko jej pozwalacie, takie bezczelne dziecko, nikt nad nią nie panuje, a to trzeba ukrócić, mnie tak nie pozwalaliście”.

– Patrz, jak sobie mama wynotowała, ile tutaj demonów z ciebie wyszło – dodała Lidka.

Beata rzuciła jej wrogie spojrzenie.

– Słyszałam, dobiłyście mnie tym nagraniem. Męczycie mnie. Serce zaczęło mi od tego mocniej bić.

– Właśnie, popatrz, niemoc i lęk, no, może lęk był wcześniej, chociaż to trudno dokładnie powiedzieć, ale ten duch niemocy nie zawsze ci towarzyszył – głośno zastanawiała się Maria, przeglądając notatki.

– Źle się czuję… – Beata była wyraźnie nie w humorze.

– Może chcesz usiąść? – Andrzej wstał, oferując jej swój fotel. Nie zareagowała. Sam usadowił się z boku, na krześle i stąd obserwował dalszy rozwój sytuacji.

– Jakiś aloes możesz mi dać…? – Beata raczej zażądała niż zapytała, zwracając się do matki.

– Przygotujemy ci – zapewniła Maria z troską.

– Ja jej zrobię. – Lidka się poderwała i ruszyła do kuchni.

– To weź aloes z tarniną. Dobry na stres – zaordynowała Maria. – I pomaga w walce duchowej, tak mówią.

– Mhm… – zgodziła się Beata i zapadła w fotelu, który odstąpił jej Andrzej.

– Rozumiem, że mam nie puszczać więcej nagrań – upewniła się Maria.

– Mhm… – powtórzyła Beata.

– Lepiej niech dziś tego nie słucha – poradziła Lidka, nalewając wody do szklanki. – Jak ma się jej pogorszyć, to po co?

– Nie chcę, żeby jej się pogorszyło – zapewniła z troską Maria. – Już właściwie wszystko porządnie przesłuchałam i wynotowałam, tak że wiem, ile rzeczy się powtarza.

– A czy może coś jest, co już mi odpuściło? – zainteresowała się Beata.

– Chyba na demona klątwy rzadziej się odzywasz.

– Mhm… – mruknęła Beata. – Na pewno? – W jej głosie brzmiał sceptycyzm.

Maria wskazała swoje zapiski.

– Ojciec Gabriel na modlitwie mówi o przeklinaniu, a ty siedzisz cicho. Czasem żadnego pisku, nic. To jakby przestaje cię dotyczyć – wyjaśniła. – Ojciec Gabriel wymienia demona okultyzmu i też już prawie nie słychać twojej reakcji… Padają potem „wróżby, czary” i się nie odzywasz. To chyba poprawa, chociaż nigdy do końca nie wiadomo – dodała. – Niestety zawsze mogą wrócić.

– No i są rzeczy, w które ona w ogóle nie weszła – stwierdziła Lidka – a jak jest na modlitwach ogólne uwalnianie od złych duchów, to Beata czasem reaguje. Czyli to jest jakoś tak, że one ją chyba prowokują…

– …tak! One czasem same się pojawiają, bez powodu, i czują się jak u siebie – wtrąciła Maria. – I to jest wręcz skandaliczne!

– Zdecydowanie – zgodziła się Lidka. – Ale to demony. Czego się można spodziewać?

Beata wykrzywiła usta w sarkastycznym uśmiechu. Podniosła palec, dając znać, że zamierza coś powiedzieć. Kobiety nadstawiły uszu.

– A pamiętacie, jak ten, no, jak ten, co to z ojcem Gabrielem się modliliśmy, ten duch samobójstwa mi się objawił? To widać jakoś we mnie siedzi, żyje… – Niespodziewanie zachichotała. – A przedtem w ogóle nie wiedziałam, że to też mnie może dotyczyć.

– Jakiego samobójstwa?! – zdziwiła się Lidka, podając jej herbatę. – Przestań! Ty wcześniej przecież nigdy nie…

– Ale czy naprawdę się odezwał? – przerwała jej Maria, wyraźnie zaintrygowana. – Nie mówiłyście mi o tym! – powiedziała z pretensją. Była podekscytowana możliwością zdiagnozowania kolejnego demona, którego obecności wcześniej nie dostrzegła. Czyżby go przeoczyła? – Popatrzyła uważnie w zeszyt. – Jak to możliwe?

– No ale przecież Beata nigdy czegoś takiego nie miała… – stwierdziła zdecydowanie Lidka. – Więc w tym momencie rodzi się pytanie, jaki duch samobójstwa. Skąd? O co tu chodzi? No więc trzeba by się zastanowić, czy może w spadku przeszedł jakoś na nią, czy co? Klątwa międzypokoleniowa? Po dziadku?

– Albo i pradziadku – uzupełniła Maria. – Nasza rodzinna historia jest bardzo skomplikowana i to na dodatek z obu stron. Ile to trzeba posprawdzać, żeby się czegoś dowiedzieć.

– Dobrze, że jak ojciec Gabriel ma światło, to nam czasem mówi… – pocieszyła ją Lidka. – I tak już się dużo dowiedziałyśmy. Na przykład, że niestety nasza biedna babcia… – Lidka urwała, widząc spojrzenie Marii. Ta chyba pragnęła uniknąć wymieniania zbyt pikantnych szczegółów dotyczących konkretnych grzechów jej matki. Jednak czuło się, że coś jest na rzeczy, świadczyły o tym miny wszystkich kobiet. Na chwilę zapadła niezręczna cisza.

Andrzej zastanawiał się, czy nie traci czasu, wysłuchując tych wszystkich bredni, ale nie chciał spłoszyć Beaty, więc nic nie mówił i cierpliwie czekał. Spuścił głowę, by wyglądało, że poraziła go groza demonicznych odkryć. Tylko ile to może jeszcze potrwać, zanim zdoła te baby wypytać o zaginioną? Postanowił zaryzykować.

– Beatko, a czy mogłabyś mi opowiedzieć o tym, jak odwiedziła cię Ania? Chciałbym, żebyśmy może razem się za nią pomodlili, co myślisz? – I żeby ją bardziej zachęcić, wyjął z kieszeni różaniec.

W odpowiedzi Beata niespodziewanie głośno ziewnęła.

– Zrobiłam się znużona… – mruknęła. – Chyba muszę się położyć.

– Tak, tak, kochanie – wsparła ją matka. – Koniecznie.

Zanim Andrzej zdołał zareagować, dziewczyna wstała i poszła do swojego pokoju. Z trzaskiem zamknęła drzwi. Lidka wymieniła spojrzenia z Marią i ruszyła za siostrą.

Andrzej zerknął na matkę, ale ta bezradnie rozłożyła ręce.

– Widzisz: bardzo ją dręczyły. Nerwowa jest. Ty może też trochę odpocznij. Rano będzie łatwiej.

Rozdział XII

Z ulgą zdjął buty, spodnie. Rozejrzał się po pokoju, zmarły dziadek okazał się bibliofilem. W odróżnieniu od innych pomieszczeń tu było pełno książek. Większość dotyczyła religii, w szczególności opętań i egzorcyzmów. Zawierały mniej więcej to samo, co strony internetowe, które Andrzej, szykując się do spotkań z uczestnikami wspólnot modlitewnych, przestudiował w internecie: Atak złego, Pokonać szatana, Rytuał Rzymski: egzorcyzmy i inne modlitwy błagalne czy wreszcie Jak skutecznie walczyć z demonami. Zawartość biblioteczki w dużym stopniu wyjaśniała, skąd w tym domu wziął się diabelski bzik. Dziadek musiał być zdrowo trzepnięty – pomyślał Andrzej. Swoją manią zaraził całą rodzinę. Co za patologia.

Położył się na łóżku w samych bokserkach. Niestety, Gosia jakoś tym razem nie spakowała mu piżamy… Sięgnął do telefonu, wybrał numer. Czekał. Bez skutku. Spróbował drugi raz. W końcu udało się połączyć.

– Krysia? Z Gosią wszystko OK? Bo nie mogłem się do niej dodzwonić. Ćwiczy jeszcze w klubie? Co? Nie rozumiem… Wróciła? To dlaczego nie odbiera?

Zanim usłyszał odpowiedź, rozległo się ciche pukanie i zobaczył, że otwierają się drzwi, a w progu stoi Maria. Chwycił ręcznik i się zasłonił. Maria nie wydawała się specjalnie skrępowana sytuacją.

– Przeszkadzam? Chciałam ci jeszcze coś pokazać – wyjaśniła. – Nie musisz się ubierać.

– Dobrze… Chętnie – zgodził się i odezwał do telefonu: – Zadzwonię później. Z Bogiem! – rozłączył się.

W domu Krystyna popatrzyła zdziwiona na słuchawkę.

– Nie musi się ubierać? Z Bogiem? – powtórzyła pytająco. – Co on tam robi?

Gosia stanęła w drzwiach kuchni.

– Ojciec? Mogę z nim słowo? Ta nowa komórka mi padła. Nie wiem, czy naprawiać, czy też jest na to gwarancja.

– Nie, on jak zwykle bardzo zajęty. I nic się nie dowiedziałam, bo się znowu wygłupia… – Zawahała się. – A może teraz już nie?

Na razie nie miała jednak szans na weryfikację swojej teorii.

Na fotografiach widać było Beatę w różnych sytuacjach: typowe pamiątkowe zdjęcia młodej dziewczyny, na koniu, na wycieczce w górach, nad morzem.

Maria prezentowała Andrzejowi zdjęcia z wakacji zebrane w grubym rodzinnym albumie. On siedział na łóżku owinięty ręcznikiem, starając się, by się nie zsunął. Ona stanęła tuż obok i palcem wskazywała mu co ciekawsze fotografie.

– I jeszcze tu spójrz… Taka zdolna! Gdyby nie demony, byłaby na studiach – szeptała Maria – Ale niestety…

Andrzej posłusznie patrzył, podziwiał, w końcu postanowił przejąć inicjatywę.

– A ja mam tylko jedno zdjęcie – poskarżył się. Wstał, wyjął z kieszeni marynarki fotografię Ani otrzymaną w Londynie od Iwony i położył ją na albumie. – Dużo się modlimy. Zawierzamy. I mamy nadzieję, że Ania zostanie uwolniona…

Maria bacznie przyjrzała się wizerunkowi dziewczyny. Sięgnęła do fartucha po okulary, włożyła je na nos i wyjęła buteleczkę z wodą święconą. Delikatnie skropiła fotografię, patrząc z uwagą na efekt. Nic się nie działo.

– Nie jest źle – oceniła. – Nie syczy, nie ma w ogóle żadnej reakcji.

– Pamiętasz ją?

– Tak, tak, to ona, poznaję. Miała duże problemy duchowe… Siostra Teresa jej pomagała.

– Siostra Teresa? – zainteresował się Andrzej.

– Tak, ale Beata by ci pewnie więcej powiedziała… Rano spróbujemy ją wypytać.

– Dobrze – zgodził się. – Mam nadzieję, że demony dadzą jej spokój.

Maria westchnęła.

– Błagamy o to nieustannie. Codziennie różaniec, nowenna pompejańska… i na razie nie ma jeszcze poprawy. Podobno im bliżej ostatecznego uwolnienia, tym większy opór złego, więc spodziewamy się jeszcze nasilenia walki duchowej.

– Musimy wierzyć, że zostanie w końcu uwolniona. A teraz może zmówimy pacierz i pójdziemy spać? – zaproponował. Miał już dosyć. Cały wieczór musiał grać, wysłuchując idiotyzmów, albo je samemu wygadywać. A raczej nie wyglądało na to, by od Marii mógł wyciągnąć coś sensownego.

Spojrzała na niego zaskoczona.

– Jeszcze wcześnie… Chyba chcesz wiedzieć, jak to się zaczęło?

– Jasne, że tak, jednak może lepiej rano, bo wtedy świeży umysł… I pewnie teraz jesteś już zmęczona – nieśmiało próbował ją pohamować, ale na próżno, Maria wyraźnie się rozkręcała. Oczy jej rozbłysły, na twarz wypłynął rumieniec.

– Jak Beata dorastała, była bardzo niezależna… Jak to nastolatka, trochę szalała. Bałam się o nią. Przekazałam jej wiarę, zawiozłam do kilku sanktuariów, ale martwiłam się, czy to wystarczy. Po maturze sama zaczęła jeździć do pustelni ojca Gabriela, bardzo mnie to ucieszyło. Dziecko ruszyło dobrą drogą. A ja zrobiłam się spokojniejsza. Beata uczestniczy w spotkaniach modlitewnych, czyli jest dobrze. Dojrzała. Tak przynajmniej myślałam. Ale nie przewidziałam, że dzięki temu zaczną się ujawniać rzeczy, których nikt z nas nie podejrzewał, bo kto w normalnej rodzinie spodziewa się czegoś takiego? Rodzi się kochane, wymarzone, wyczekiwane dziecko, a z czasem okazuje się, że jest w nim demon… I to niejeden. W dodatku one próbują dręczyć innych członków rodziny, a nawet w niektórych wstąpić. Szczególnie mnie nękają. Taki krzyż. Bronię się, jak umiem. Rozumiesz?

– Tak. Bardzo współczuję – mruknął Andrzej, z trudem ukrywając ziewanie. – A u nas podobnie. Dlatego chcę znaleźć Anię, by ją uratować…

Maria uśmiechnęła się tajemniczo.

– Ale zastanów się, czy nie spotkało was wielkie szczęście.

– Szczęście? – zdziwił się. – Co masz na myśli?

– No bo ja sądzę, że wbrew temu, co można przypuszczać, to wszystko bardzo nam pomogło. Może i dla waszej rodziny wypłynie z tego dobro? Ubogaci was? Czy czujesz już, że się zmieniasz?

– No nie wiem… Może trochę – wyrwało się Andrzejowi. Zastanawiał się, o co chodzi tej babie, kiedy wreszcie da spokój z tymi kretyńskimi teoriami i powie coś bardziej sensownego o Ani.

A Maria dopiero nabierała rozpędu.

– Pomyśl… Ty przecież pielgrzymujesz z tą modlitwą różańcową po całym kraju, dając świadectwo wielkiej wiary. Czy to nie cudowne? Jesteś jak misjonarz, ewangelizujesz niczym apostoł, dajesz przykład, jak należy żyć i głosić Słowo Boże.

– No tak, wierzę… I wierzę, że ją znajdę, tylko chciałbym, żebyście mi pomogli i powiedzieli…

– Posłuchaj – przerwała mu. – Ja już wszystko ci powiem. Jak na spowiedzi. Bo ty to zrozumiesz. I tylko ty. Nasza rodzina błądziła. Ja sama okropnie nagrzeszyłam, zwątpiłam w Boga, modliłam się do diabła… Tak, nocami wyłam do księżyca. Bo Jerzy chciał mnie zostawić. Dla sekretarki, takiej młodej siksy. Odkryłam, że żył podobnie jak dziadek, też niezłe ziółko, z nią i z wieloma innymi kobietami. Miał po kilka naraz, chyba każdą na inny dzień tygodnia. Agencje towarzyskie i tak dalej. I jeszcze na to wszystkie nasze pieniądze szły. Dziadka z kolei złapałam, jak… – zawahała się, głos jej zadrgał – jak dotykał małą Beatę. No wiesz, tam… na dole – dodała i zamilkła.

Dla Andrzeja nie było jasne, czy Maria używa eufemizmu, mówiąc o genitaliach córki, czy też ma na myśli jakieś tajemnicze pomieszczenie w piwnicy tego dziwnego domu, ale nie odważył się zapytać. Wolał nie wiedzieć. Szczęśliwie dziadek, domniemany pedofil, już nie żyje – przemknęło mu przez głowę.

– Wtedy pierwszy raz myślałam, że oszaleję. Chciałam go zabić, potem siebie. Iść na policję. Do prokuratora… Ale ona bała się o tym mówić, nic tylko płakała i się trzęsła. I nawet nie wiem, jak długo to między nimi trwało… Do czego naprawdę doszło. Więc to całe opętanie przyszło do nas w samą porę, żebyśmy się wszyscy opamiętali. – Na twarzy Marii pojawił się uśmiech. Oczy pojaśniały. – To nie kara, ale wyzwolenie, rozumiesz? Nasza rodzina za sprawą Pana Boga odnalazła się w sytuacji wielkiego duchowego wyboru i go dokonała. Dziadek zmarł, opatrzony sakramentami, a Jerzy nawrócił się i zupełnie zmienił. Pokutuje… Rzeźbi… Teraz dopiero widzimy, czego szukamy i czego chcemy. Okazało się, że to jest wspaniałe. Nigdy wcześniej nie mieliśmy takich pięknych wspólnych chwil, takiej konsolidacji. Trudno to opisać… Jeździmy razem na spotkania modlitewne, w domu sytuacja jest zupełnie inna niż kiedyś… Takich pięknych chwil nigdy nie przeżywaliśmy, takiej konsolidacji. No, jeździmy wszyscy razem na spotkania, w domu sytuacja jest zupełnie inna niż kiedyś.

Andrzej przez moment miał wrażenie, że w Marii coś się zacięło i kobieta nieświadomie powtarza w kółko to samo.

– Tak, tak, już pojmuję – zapewnił, by ją w końcu powstrzymać. – Ale teraz…

– …ale teraz chodź, pokażę ci coś… – zarządziła.

– Może jednak rano… – rzucił nieśmiało. Miał już serdecznie dosyć słuchania dramatycznych zwierzeń, opowieści o rodzinnych tragediach i cudownych nawróceniach.

– Nie! Teraz jest pora, żebyś to zobaczył. To ten nocny czas, kiedy demony są groźne i trzeba przeciwdziałać. Taka jest wola Pana Boga. On się nimi posługuje, by nas przywołać do porządku i dać szansę odkupienia.

Chcąc nie chcąc, Andrzej pospiesznie owinął się ręcznikiem, chwycił kule i pokornie ruszył za Marią.

Byle tylko nie chciała mnie ukrzyżować – pomyślał.

Sypialnia Nowaków mieściła się w obszernym pokoju, którego wysoki sufit podtrzymywało efektowne belkowanie, co nadawało pomieszczeniu niemal zabytkowy charakter, dodatkowo podkreślony przez mroczny obraz wiszący na ścianie. Przedstawiał jakiegoś bliżej nieokreślonego świętego przybijanego do krzyża do góry nogami przez gromadę śmiejących się okrutnych rzymskich żołdaków.

Maria niosła w ręku flakonik wyglądający jakby służył do przechowywania perfum, ale zawierał – jak się okazało – zupełnie co innego, o czym informował napis na etykietce.

– Olej egzorcyzmowany – przeczytał Andrzej i pokręcił głową. – W razie czego ja też zawsze mam przy sobie małą buteleczkę.

– A ja codziennie używam, i to dużo. Namaszczam wszystko, co może być zagrożone – wyjaśniła. – Dla ochrony. Bo inaczej by nas zewsząd oblazły.

Wylała na palce nieco oleistej substancji i wsmarowała ją w drewnianą podporę, przy której stali. Ruszyła do wielkiego telewizora, stojącego vis-à-vis łóżka.

– Czasem, gdy śpimy, sam się włącza, obraz kontrolny albo jakieś dziwne szumy. Nasz proboszcz, ten sceptyk, mimo moich próśb nie chciał przyjść i poświęcić, więc sama muszę dawać sobie radę.

Maria wsmarowała nieco oleju w ramę ekranu i przeszła do zestawu multimedialnego – tunera i odtwarzacza DVD. Zaaplikowała trochę substancji obu urządzeniom i obróciła się do Andrzeja.

Ciekawe, co jeszcze wymyśli – przemknęło mu przez głowę. Jeszcze solą nie sypała…

Ona zbliżyła się do niego, uklękła. Odruchowo chciał się cofnąć, ale przytrzymała go, kurczowo chwytając za kulę.

– Stój – poleciła. – Jak ci to zrobię, poczujesz ulgę – wyszeptała i poczęła delikatnie wcierać olej w kule, na których się wspierał. – Dobrze, prawda?

Mimowolnie westchnął, jakby namaszczanie metalu rzeczywiście sprawiało mu przyjemność. Przymknął oczy, starając się nie okazać targających nim emocji. Nie był pewien, czy to, co robi Maria, bardziej go śmieszy, czy przeraża. A przede wszystkim okropnie już zachciało mu się spać i tylko siłą woli powstrzymał się przed ziewaniem, by jej nie urazić.

Kiedy wreszcie mógł ruszyć z powrotem do swojego pokoju, miał poczucie, że przebywając w tym domu, zaczyna śnić na jawie, stopniowo przekracza granicę realności – i mimowolnie uczestniczy w jakimś szalonym przedstawieniu. Nowakowie krok po kroku stopniowo wciągają go do swojej dziwnej rodzinnej gry. Zachowują się tak, jakby odtwarzali role napisane przez obłąkanego scenarzystę, maniaka obdarzonego niczym nieskrępowaną, surrealistyczną wyobraźnią. Przy niej nawet bajkowa Alicja w Krainie Czarów – książka, którą kiedyś regularnie czytał córce na dobranoc – wydaje się pozbawiona fantazji – myślał, kuśtykając wśród kotów śpiących w salonie i korytarzu. Ich liczba wydawała się rosnąć – doliczył się dwudziestu i dał sobie spokój.

Wchodząc do pokoju, nie zdziwił się, kiedy zobaczył tu Lidkę siedzącą w różowej piżamie na jego łóżku. Przyłożyła palce do ust, dając znak, by cicho się zachowywał.

– Muszę ci coś wyjaśnić, co dotyczy mnie i naszej rodziny – powiedziała. – Zechcesz mnie wysłuchać? Nie przeszkadzam?

– Nie, nie, proszę mów… – zapewnił, odłożył kule i siadł koło niej. Zaraz jednak podniósł się i usadowił na wszelki wypadek w nieco większej odległości. – Ale ja w ogóle już sporo o was wiem, będę się za was modlił… I właściwie chciałbym tylko, żebyś może spróbowała sięgnąć pamięcią do momentu, gdy zetknęłaś się z Anią, na modlitwach albo tu w domu. Bo ja muszę ją znaleźć. Każda informacja na jej temat jest cenna, może pomóc ją uratować…

– To wszystko się ze sobą wiąże – zapewniła. – Jak sobie coś o niej przypomnę, to ci powiem. Niczego nie chcę przed tobą ukrywać. – Przysiadła się bliżej. – Powiem ci wszystko, co wiem. I potem zrobię, co będziesz chciał…

Jaka dziwaczna sytuacja – pomyślał.

Siedział na pół rozebrany koło zgrabnej, młodej dziewczyny mającej na sobie cienką piżamę, przez którą widać było sutki. Chyba przed chwilą brała prysznic i niezbyt dokładnie się wytarła… Poprawił na sobie ręcznik, by przypadkiem nie dostrzegła, że jej uroda robi na nim wrażenie – mimo zmęczenia nagle poczuł, że jest mężczyzną i dawno nie miał kobiety.

W dodatku Lidka patrzyła na niego jakoś tak bardzo intensywnie, a w jej błękitnych oczach pojawiły się iskierki. Czyżby się zorientowała, co się z nim dzieje?

– Jeśli pozwolisz, chciałabym najpierw dowiedzieć się jeszcze czegoś o tobie – powiedziała niespodziewanie. – Zanim pójdziemy dalej, muszę się upewnić co do jednej rzeczy.

Nie skomentował. Jego mina świadczyła o tym, że nie rozumie, o co chodzi, ale słowem się nie odezwał, bo teraz zupełnie już nie wiedział, do czego dziewczyna zmierza. A ona położyła rękę na jego przykrytym ręcznikiem kolanie i spojrzała Andrzejowi głęboko w oczy.

– Bo wiesz, czasem wydaje mi się, że… trochę nas oszukujesz. Coś ukrywasz. Chcę wiedzieć, czy się nie mylę. Powiesz mi całą prawdę o sobie? Co robisz? Kim właściwie jesteś?

Andrzej zesztywniał.

– Ja… ja nic takiego nie robię… Takie skromne, nudne życie… Praca i modlitwa… modlitwa i praca… – wybełkotał. – Praca i modlitwa. Takie skromne, nudne życie… – powtórzył i zamilkł, czując, że jak papuga klepie w kółko to samo. Bo co tu powiedzieć?

– No właśnie. Przyznaj się… Jesteś… – zawiesiła głos – jesteś prorokiem, prawda? Masz dar, powiedz – wyszeptała.

– Co? Jak? – wyrwało mu się. I podskoczył, aż spadł mu ręcznik. Odruchowo zasłonił krocze rękami, bo inaczej byłoby widać erekcję.

– No tak, wiedziałam! Masz dar od Boga. Dar odpuszczania grzechów. Możesz wszystko… Jesteś przykładem tak wielkiej pobożności, takiej wiary, której dziś często się nie spotyka… Przepowiednia się spełnia. Słowo staje się ciałem. I to w naszym domu!

Zapadła cisza. Andrzej pochylił się, podniósł ręcznik i owinął go starannie wokół bioder, zbierając myśli. Córka równie obłąkana jak matka. Co to za szalona rodzina…

– Tak, naszą rodzinę, naszą biedną rodzinę… – powiedziała Lidka, jakby czytała jego myśli – spotkał wielki honor: twoja wizyta. Ja już tam, w pustelni ojca Gabriela wyczułam, że w tobie mieszka miłość… Wielka miłość. Duch święty nam ciebie zesłał!

– Nie, co ty… Nie jestem godzien… – mruknął.

– Nie musisz potwierdzać, ja już wiem…. – Uklękła, chwyciła jego dłoń i ucałowała. – Ja… ja czuję się przy tobie grzesznicą. Taką grzesznicą, że chyba nie chciałbyś mnie nawet dotknąć, gdybyś wiedział, co kłębi mi się w głowie… i tu… i tu, i tu… – Wskazała piersi, brzuch, a potem krocze.

Andrzej siedział skamieniały, rozpaczliwie się zastanawiając, jak powinien się zachować. Przed oczami stanął mu Jerzy z siekierą w dłoni i Maria z flakonem oleju w jednej i nożem kuchennym w drugiej ręce. Mogą tu przecież przyjść… I jak on im wytłumaczy, co właściwie robi z ich córką klęczącą przed nim w ażurowej piżamie, z wypiekami na twarzy i całującą go po rękach?

– Ty wiesz już, o co mi chodzi, prawda? – Znowu spojrzała mu głęboko w oczy. – Więc tak, cała nasza rodzina jest niesłychanie rozpustna. Prześladuje nas straszliwy demon. Demon rozwiązłości… I babcia, i dziadek mu ulegali… Organizowali perwersyjne, bardzo rozpasane orgie… tak mówili wstawiennicy, jak dostali światło w czasie modlitw… Ojciec Gabriel też potwierdził, że my… No wiesz, że wszyscy w rodzinie tak grzeszyliśmy… – Lidka zachichotała.

– Aha… – Czuł się coraz bardziej niezręcznie, dziewczyna go ewidentnie prowokowała, a co gorsze, jego ciało reagowało na to coraz mocniej. Jak długo zdoła to ukryć pod ręcznikiem?

– Tata i mama za młodu sobie nie żałowali… U nas w rodzinie zawsze wszystko sprowadza się do tego. Rozumiesz? Nie umiemy się powstrzymać… Ani ja, ani Beata nie jesteśmy święte… Oj, nie. A nawet można powiedzieć, że lubimy robić takie różne rzeczy… Nie uwierzysz, co potrafimy.

Lidka popatrzyła mu filuternie w oczy i zaczęła powoli rozpinać guziki od swojej prześwitującej piżamy. Jeden po drugim… Po chwili mógł podziwiać jej sutki nieprzesłonięte tkaniną. Były duże, ciemne, kuszące.

– A czy ty wiesz, co teraz bym chciała? – Oblizała usta. – Rozgrzeszyłbyś mnie z tego, gdybym tak nagle, nie zważając na nic…

Zanim się dowiedział, z czego konkretnie miałby dziewczynę rozgrzeszyć, otworzyły się drzwi. Poderwał się, pociągnął Lidkę, by wstała i ogarnęła nieco piżamę i powiedział głośno:

– Proszę. Proszę!

W progu pojawiła się Beata. Na nogach miała szpilki, a pod szlafrokiem, który się rozchylił, a właściwie chyba sama go zaczęła zdejmować, była zupełnie naga. Teraz dopiero mógł zobaczyć w pełni, jak duże są jej piersi. Weszła, lekko nimi kołysząc i demonstrując gładko wygolony wzgórek łonowy.

– Ja też – powiedziała Beata zdecydowanym tonem.

– Ja byłam pierwsza – odparowała Lidka.

– Ale ja też chcę.

– No to może… niech wykorzysta nas obie… – zaproponowała Lidka pojednawczo, zrzucając piżamę.

Zanim zdołał zareagować, dziewczyny dopadły go, zdarły zeń ręcznik, który bezskutecznie próbował przytrzymać na biodrach, zasłaniając erekcję. Poczuł delikatne, pieszczące dłonie, a potem usta. I rosnące napięcie… Nie mógł się ruszyć ani zaprotestować, ani też, co gorsza, powstrzymać tego, co miało nastąpić. Wiedział, że już nad sobą nie zapanuje. Jego ciałem wstrząsnęły drgawki towarzyszące wytryskowi… Jaka ulga.

Obudził się czując, że bokserki, w których leżał, robią się w jednym miejscu trochę mokre, podobnie jak prześcieradło. A w ogóle było mu jakoś zimno. Powoli przytomniał… Zdjął gatki, otarł się ręcznikiem, który znalazł na podłodze koło łóżka, i próbował zrozumieć, co się właściwie stało. Kiedy zasnął? Co zdarzyło się naprawdę, a co mu się tylko przyśniło? Od dawna nie miał polucji i uświadomił sobie, że właśnie takowej doświadczył, dochodząc do finału erotycznego snu. Snu, który wydawał się tak bardzo realny i ekscytujący… Za oknem panował mrok. Było całkiem cicho. Jak makiem zasiał.

Spojrzał na zegarek: 4.30. Godzina duchów – pomyślał. – Ale widać demony też czasem muszą odpocząć…

Przykrył się kocem i poszedł spać, unikając stykania się z mokrą plamą na prześcieradle.

Dzień był piękny. Słońce przenikało do środka domu, tu i tam rzucając jasne plamy światła. Wszystko wyglądało zupełnie inaczej, weselej. Koty pomiaukiwały i wygrzewały się w promieniach słońca, leniwie się rozglądając.

Siedział przy stole nad resztkami śniadania, które spożył z Marią i Jerzym.

Dziewczyny oczywiście jeszcze nie wstały. Lidka noc spędziła na karimacie u Beaty, bo ta bała się ciemności i mimo zmęczenia bez siostry nie mogła zasnąć. Nawet picie wody święconej tym razem jej nie pomogło. Lidka musiała trzymać Beatę za rękę i odmawiać różaniec, bo tylko to biedaczkę uspokajało.

Andrzej dopijał herbatę i zastanawiał się, jak przyspieszyć rozmowę z nawiedzoną dziewczyną. To była jakaś szansa na informacje, które mogą posunąć śledztwo do przodu.

Maria wysunęła się z pokoju Beaty. Uśmiechała się.

– Dobudziłam ją w końcu. Umówiłam się z nią, że ci wszystko opowie. Niedługo wyjdzie.

Rzeczywiście, po chwili w drzwiach stanęła Beata. Wyglądała zupełnie inaczej niż wczoraj, potargana, w rozciągniętej koszuli nocnej i narzuconym na nią starym dresie. Popatrzyła uważnie na Andrzeja, który podniósł się, by się z nią przywitać. A kiedy się zbliżył, nagle zapiszczała i rzuciła się na niego zupełnie tak jak w kościele na ojca Gabriela.

– Ty oszuście pierdolony! – wrzasnęła. – Dobierałeś się do mnie w nocy! Rozbierałeś mnie! Czułam twoje łapy na mojej cipie… Chuj ci w dupę! Ha, ha…

Lidka wybiegła z pokoju i próbowała ją przytrzymać, ale Beata zamachnęła się energicznie, odtrąciła ją i znowu ruszyła w kierunku Andrzeja.

On odskoczył, upuścił kulę i trącił stół, szklanka potoczyła się, spadła z hukiem na podłogę i roztrzaskała na mnóstwo drobnych kawałków, które poleciały na wszystkie strony.

Na znak Marii siedzący z boku Jerzy podniósł się, chwycił Beatę za ręce i przytrzymał, zatykając jej usta dłonią. Unieruchomiona zaczęła wyć jak zwierzę. Do pomocy przybiegła Lidka, skropiła siostrę wodą święconą, ale to tylko rozdrażniło szalejącą dziewczynę. Dalej wydawała z siebie nieartykułowane wrzaski, które chwilami zamieniały się w syk.

– To nie twoja wina… – powiedziała Maria. – Nie chcą jej puścić. Dziś nic się od niej nie dowiesz, nie pozwolą. Lepiej już jedź.

Wrzucił kule i torbę do bagażnika. Wsiadł do samochodu. Z domu nadal dobiegało wycie Beaty.

Maria podeszła do wozu.

– Przepraszam, ale… Widzisz… Myślałam, że rano będzie dobrze, a jest źle. Może dlatego, że uwolnienie już blisko?

– Rozumiem. Współczuję. Trzeba się za nią modlić… zmówię kilka koronek. – Próbował znaleźć jakieś stosowne słowa, ale czuł, że nie bardzo mu to wychodzi. W dodatku miał wrażenie, że stracił tu mnóstwo czasu, by w końcu właściwie niczego się nie dowiedzieć. Co to za ludzie?!

Od strony drewutni podszedł Jerzy, dźwigając jakiś owinięty papierem ciężki przedmiot mający na oko z półtora metra. Można się było domyślić, że to Madonna, którą w nocy pracowicie malował.

– Czy możesz podrzucić ją do klasztoru? – zwrócił się do Andrzeja, który spojrzał na niego pytająco.

– Bo rozumiem, że wybierasz się do siostry Teresy – wyjaśnił Jerzy. – A ja obiecałem sobie, że podaruję siostrom tę rzeźbę, jak tylko ją skończę. No i jest już gotowa. Jeślibyś się zgodził, tobym ci ją włożył do wozu.

Detektyw rozważał przez moment i uznał, że zyska dobry pretekst do wizyty w klasztorze.

– Oczywiście – zapewnił. – Dzisiaj zawiozę.

– Tu masz adres. – Jerzy podał kartkę. – Tyle możemy ci pomóc.

– Dobrze, bardzo dziękuję – ucieszył się Andrzej.

Jerzy przez chwilę próbował włożyć figurę do bagażnika, ale była za duża, nie mieściła się, więc w końcu usadowił ją na siedzeniu i po chwili namysłu przypiął pasem. Wyglądała jak pasażer.

– Tak chyba będzie bezpiecznie… Może być?

– Jak najbardziej – zgodził się Andrzej. – Bardzo za wszystko wam dziękuję. Z Bogiem.

– Z Bogiem!

Ruszył powoli, by nie przewrócić rzeźby stojącej na siedzeniu. Towarzyszyły mu wrzaski Beaty wciąż szarpiącej się z Lidką w oknie salonu. Jakimś cudem nie wybiła szyby, choć widać było, że tłucze w nią na przemian głową i rękami.

Auto przyspieszyło. Andrzej dostrzegł w lusterku, że z figury umieszczonej z tyłu wozu zsuwa się przykrywający ją papier. Teraz można było zobaczyć, jak starannie Madonna została pomalowana: miała niebieską suknię i delikatny biały welon, spod którego wystawały ciemne loki. Patrzyła na Andrzeja swymi wielkimi, migdałowymi oczami, kiwając się rytmicznie, bo droga była wyboista.

– Pomożesz mi, Maryjko? – zapytał. – Coś mi powiesz?

Przez moment wydało mu się, że figura zbiera się do odpowiedzi, wyraźnie mocniej się zakołysała, samochód musiał wjechać w dziurę w asfalcie. Po tym, co przeżył u Nowaków – stwierdził w myślach – mówiąca rzeźba nie byłaby niczym nadzwyczajnym. Ale w końcu jednak nic nie powiedziała, tylko wywróciła się na siedzenie, bo widać pas nie dość mocno ją trzymał.

Rozdział XIII

Klasztor mieścił się w dużej, przedwojennej willi. Niezbyt przypominał przybytek sakralny. Jedynie kilka drobnych akcentów wskazywało na charakter tego miejsca: krzyż przybity nad drzwiami i kapliczka w ogrodzie przy wejściu. Pod daszkiem siedział tu zadumany Chrystus Frasobliwy i smutno spoglądał przed siebie.

Andrzej wytaszczył z samochodu owiniętą w papier figurę. Kuśtykając o jednej kuli, z rzeźbą pod pachą zbliżył się do furtki. Zadzwonił i po chwili ze środka odezwał się jakiś kobiecy głos.

– O co chodzi?

– Szczęść Boże… Chciałbym się zobaczyć z siostrą Teresą.

– Umówiony?

– Nie, ale mam ważną sprawę, duchową.

– Pan poczeka.

Po kilku minutach coś metalicznie szczęknęło, elektromagnes zadziałał i furtka się otworzyła. Andrzej, opierając się na kuli, wmaszerował na teren posesji z figurą pod pachą. Podszedł do drzwi. Odstawił na chwilę pakunek, nacisnął klamkę. Udało mu się otworzyć i wejść do ciemnej sieni. W jej końcu była krata, za którą rysował się niewyraźnie cień zakonnicy.

– Przełożona jest zajęta. Prowadzi modlitwę… – powiedziała kryjąca się w mroku postać. – Proszę poczekać w rozmównicy. Drzwi po prawej.

– Dobrze. Podziękuję Panu Bogu za szczęśliwą podróż.

Wszedł do ponurego pomieszczenia i usiadł na twardej ławie. Pomyślał, że gdzieś tu może być ukryta kamera albo czujne oko zakonnicy śledzi go przez dziurkę od klucza, więc postanowił grać pobożnego pielgrzyma. Wyjął różaniec i udał, że się modli, co jakiś czas przesuwając w palcach kolejny paciorek. Słyszał, że gdzieś z głębi budynku dobiega chóralny śpiew zakonnic, potem nastąpiła cisza. Jak długo każą mu tu siedzieć?

Siostra Teresa weszła niepostrzeżenie, z innej strony, niż się spodziewał. Okazało się, że do pomieszczenia prowadzą jeszcze jedne ukryte drzwi. Raczej poczuł czyjąś obecność, niż usłyszał. Odwrócił się i zobaczył tęgą, niezgrabną kobietę, która stała nieruchomo jak kamienny posąg i patrzyła na niego uważnie. Była ubrana w szaroniebieski habit, na głowie nosiła czarno-biały czepek, całkowicie zasłaniający włosy. Trudno było określić wiek tej osoby – równie dobrze mogła mieć trzydzieści kilka, jak i pięćdziesiąt lat. Ale raczej nie przekroczyła czterdziestki, emanowała z niej wielka energia. Najbardziej uderzającym elementem jej stroju było wielkie purpurowe serce umieszczone na żółtym tle. Wypływały spod niego rozchodzące się na wszystkie strony promienie. Na piersi nosiła jeszcze mały krucyfiks z miniaturowym Chrystusem.

Przez chwilę przyglądała się Andrzejowi w zupełnym milczeniu. W końcu się odezwała:

– Słucham pana. – Głos miała rzeczowy, konkretny, brzmiał szorstko, najwyraźniej była przyzwyczajona do wydawania komend.

– Szukam kuzynki, Ani. Dobrzy ludzie skierowali mnie do siostry.

– A byłby pan może skłonny się przedstawić?

Poczuł się jak uczeń wywołany do tablicy. Zakonnica nawet nie starała się być uprzejma, ale on musiał ją jakoś ugłaskać. Bo inaczej niczego się od niej nie dowie.

– Andrzej… Kubala. Przepraszam, siostra mnie zaskoczyła, wchodząc tak cicho. Modliłem się za…

– Z jakiej parafii? – przerwała mu.

– Właściwie mieszkam teraz w Anglii… Tu jestem przejazdem.

– Ale chodzi pan tam chyba do kościoła.

– Tak, tak…. – urwał. Już miał na końcu języka nazwę parafii na Ealingu, ale przypomniał sobie nieszczęsnego księdza Olivera Okoye. Jeśliby podejrzliwa zakonnica zadzwoniła do Londynu na plebanię i przypadkowo trafiła na młodego wikarego, sprawa mogłaby się mocno skomplikować. Lepiej nie ryzykować. – Tylko mam taką pracę, że trudno mi regularnie uczestniczyć we mszy świętej po polsku. A ci Brytyjczycy… – Zrobił minę zdradzającą jego krytyczny stosunek do zateizowanych wyspiarzy. – Dopiero tutaj, w ojczyźnie, czuję, że odnawiam swoją wiarę, wracam do źródeł…

– A konkretnie?

– Szukam jednej osoby, zaginionej krewnej, która…

Siostra Teresa znowu mu przerwała:

– Jak będzie pan miał referencje, to porozmawiamy.

– Referencje?

– Najlepiej z pańskiej parafii. Z Bogiem, panie Andrzeju.

Odwróciła się na pięcie i wyszła, nim zdążył odpowiedzieć.

Poczuł się głupio. Wizyta nic nie dała. Do pomieszczenia wsunęła się stara zakonnica, chyba ta sama, która go tu wpuściła.

– Odprowadzę pana – powiedziała. – Tędy proszę.

Podniósł pakunek zawierający rzeźbę i kuśtykając, ruszył z powrotem. Zatrzymał się.

– To może chociaż przekażę siostrze dar, jaki przywiozłem?

Wskazał pakunek. Staruszka zajrzała pod papier.

– A, od pana Jerzego? Tylko to już trzecia… – Zademonstrowała w korytarzu dwie bardzo podobne rzeźby stojące za załomem muru wśród połamanych krzeseł i bliżej nieokreślonych fragmentów mebli. – Nie mamy już gdzie ich umieszczać… Może pan zabierze do domu? Będzie do czego się modlić.

Andrzej jak niepyszny wziął figurę pod pachę i wspierając się na kuli, podreptał do drzwi. Wyszedł z budynku i powoli przemierzał ścieżkę w kierunku furtki, z trudem dźwigając rzeźbę. Zakonnica zdawała się go eskortować, chyba po to, by gość po ciemku nie zabłądził albo by mieć pewność, że na pewno wyjdzie.

– A siostra może pamięta Anię? – zapytał.

– A to kto dla pana?

– Kuzynka.

– Nie powinnam z panem gadać, bo mi siostra przełożona potem pokutę da…

– Przysięgam, nie zdradzę nikomu. Będę się modlił za siostrę.

Staruszka się nastroszyła.

– Każdy tak mówi. Za dużo kręci się tu przebierańców, żeby tak bez sprawdzenia udzielać informacji. Nie znam pana.

– Zły duch ją dręczy… Uciekła od matki… Cała rodzina się zamartwia. Od zmysłów odchodzimy…

Zakonnica się zawahała – popatrzyła teraz ze współczuciem.

– Jeśli to ta Ania, co tu ostatnio była, to rzeczywiście demon bardzo ją męczył.

Andrzej zatrzymał się i pokazał zdjęcie. Zakonnica przyjrzała się fotografii

– Może to i ona… – mruknęła. – Ma problem niechcianych skłonności.

– Słucham?

– No wie pan, co to się leczy modlitwą w Centrum Formacyjnym.

– W jakim centrum?

Z klasztoru dało się słyszeć hałas. Chyba siostra Teresa zorientowała się, że za długo trwa wychodzenie nieproszonego gościa, i otworzywszy drzwi, zaczęła coś wołać do zakonnicy, która skuliła się, wyraźnie przestraszona.

– Pan już idzie! – szepnęła. – I ja nic panu nie mówiłam!

Prawie wypchnęła go za furtkę.

– Bóg zapłać, siostro – odpowiedział.

Jak pomagać osobom o niechcianych skłonnościach? – brzmiał tytuł artykułu, który pozwolił Andrzejowi zrozumieć, co stara zakonnica miała na myśli. Detektyw wygooglował go, siedząc w samochodzie zaparkowanym jeszcze nieopodal klasztoru siostry Teresy.

„Centrum Formacyjne Nadzieja Naprawy organizuje spotkania dla osób potrzebujących terapii…” – tak zaczynał się reportaż, który opisywał rekolekcje o nowej, eksperymentalnej formule. Sfatygowany ekran smartfona nie bardzo nadawał się do studiowania długich tekstów, ale detektyw doczytał artykuł do samego końca, by się upewnić, że staruszce chodziło właśnie o to miejsce, i poznać jego adres.

„W ostatniej weekendowej sesji wzięło udział ponad 100 osób obojga płci. Uczestnicy mogli pogłębić swoją wiedzę na temat udzielania pomocy wiernym odczuwającym skłonności homoseksualne i pragnącym moralnej naprawy…”

– Skłonności homoseksualne… Więc jednak o to chodzi! – powiedział Andrzej na głos, ni to do siebie, ni to do Ewy. Madonny w kabinie już nie było, jakoś zdołał upchać ją w bagażniku. Wożenie figury na siedzeniu wyglądało nieco dziwacznie, a nie chciał niepotrzebnie zwracać niczyjej uwagi… Czytał dalej:

Zebrani, trwając w rekolekcyjnym skupieniu, mogli przemodlić treści, którymi dzielił się prowadzący je duszpasterz. Spotkanie odbywało się w rocznicę odejścia do Domu Ojca sługi Bożego papieża Jana Pawła II. Zebranych zachęcano do błagania o wstawiennictwo sługi Bożego, szczególnie zaś o łaskę wytrwałości w duchowym zmaganiu o człowieka, w zmaganiu z duchem świata o duszę świata.

Niezwykłe spotkanie duszpasterskie zorganizował i poprowadził mgr Albert Furtak, psycholog chrześcijański, rekolekcjonista, od kilku lat skutecznie niosący pomoc duchową i terapeutyczną osobom o niechcianych skłonnościach. Aktualnie pan Furtak posługuje jako terapeuta w domu rekolekcyjnym fundacji „Nadzieja Naprawy”…

– To co masz na niego? – pytanie skierowane było do Marcina. Siedzieli w kawiarni i sączyli piwo.

Andrzej dawno nie widział przyjaciela, partnera, z którym pracował przed laty. Marcin zawsze umiał spaść na cztery łapy. Pewnie dlatego tak skutecznie piął się po szczeblach resortowej kariery. Jakimś cudem wyplątał się z historii z szajką pedofilów. W pewnym stopniu dzięki dyskrecji Andrzeja, który nie obciążył go swoimi zeznaniami, choć całe śledztwo prowadzili właściwie we dwóch. Tylko Marcin miał wypadek na nartach – złamał rękę w trzech miejscach – i poszedł na długie L4. W efekcie, mimo całej tej afery, pozostał na etacie w komendzie i mógł dalej spokojnie pracować w wydziale kryminalnym. Ostatnio nawet znowu awansował – teraz na szefa dochodzeniówki. Ale w miarę potrzeby pomagał detektywowi w zdobywaniu informacji pochodzących z policyjnej bazy danych.

– Skopiowałem ci jego całą „teczkę”. – Marcin dyskretnie podał pod stołem miniaturowego pendrive’a. – Tylko potem wszystko kasujesz, formatujesz i śladu nie ma.

Albert Furtak był szczerze zaskoczony wizytą. Nawet nie podejrzewał, że jego posługa jest tak bardzo doceniana przez władze Kościoła. Dziennikarz, który go niespodziewanie odwiedził, dosłownie zasypywał go komplementami.

– Naprawdę nie zasłużyłem… – krygował się Albert. Oszołomiony nie zdziwił się i nie pytał, skąd reporter wziął jego prywatny adres. Widać prasa, także katolicka, ma na to swoje sposoby.

– Pańska wieloletnia praca nad niechcianymi skłonnościami… nad ich wyrugowaniem… naprawdę zasługuje na uznanie – mówił redaktor, potrząsając obfitą czupryną i gładząc się po długiej, czarnej brodzie. – Leczenie modlitwą to jest coś niezwykle skutecznego. Jest pan u nas pionierem chrześcijańskiej terapii konwersyjnej, prawda?

– Staram się – skromnie skwitował Albert. Uznanie reportera „Wiadomości Niedzielnych” wyraźnie go cieszyło. Wprawdzie początkowo dziennikarz wydał mu się nieco dziwny, bo wyglądał jak filmowy Pan Kleks, by nie powiedzieć, że jak jakiś za przeproszeniem żyd, a nie godny zaufania przedstawiciel prasy katolickiej. Jednak wielki entuzjazm, z jakim redaktor wyrażał się o działaniach fundacji „Nadzieja Naprawy”, rozwiał wszelkie wątpliwości.

– Ksiądz biskup ostatnio zalecał nam, byśmy opisywali więcej pozytywnych działań, dobrych wzorów, do których wierni mogą się odwołać. Tego nam brakuje w tym trudnym dla narodu czasie… Czasie wielkiej próby.

– Ksiądz biskup ma absolutnie rację. Ja bardzo go szanuję i stale kieruję się w mojej posłudze jego nauczaniem… – zapewnił Albert. – Kazania, które wygłasza, są dla mnie moralnym drogowskazem. Jakby była ku temu okazja, proszę przekazać, że my w „Nadziei Naprawy” bardzo cenimy jego duchowe wsparcie. Czujemy je. Wzmacnia naszą wiarę.

Dziennikarz pokiwał głową.

– Jasne… Więc… w tym artykule o zmaganiach z niechcianymi skłonnościami chciałbym napisać o pańskiej posłudze… – Dziennikarz zawiesił głos i poprawił staromodne druciane okulary, które trochę zsuwały mu się z nosa. – Sporo już oczywiście wiem, ale potrzebuję jeszcze kilku małych detali.

– Z przyjemnością o wszystkim opowiem. Co konkretnie chciałby pan usłyszeć?

Reporter przez chwilę zastanawiał się, przeglądał notatki. Pogładził brodę.

– Może… jak wyglądało leczenie Anny… Tomaszewskiej? Tak się nazywa, prawda?

– Słucham? – Albert nie był pewny, czy dobrze usłyszał.

– Chodzi mi o Annę Tomaszewską.

– A skąd pan…

– A ktoś mi powiedział. Więc co z nią było?

Albert poczuł, że coś tu jest nie tak.

– Ale kto panu… o niej opowiadał?

Dziennikarz uśmiechnął się ciepło.

– Niechciane skłonności, prawda?

– No tak, ale jako terapeuta właściwie nie powinienem zdradzać żadnych szczegółów procesu…

– Rozumiem. Jasne. Zostawmy to… – zgodził się reporter.

Albert odetchnął. Z prasą trzeba uważać, nawet zaufaną, katolicką, bo taki dziennikarz może niechcący narobić kłopotu. Żyje z wierszówki i pewnie chce trochę sensacji, to przysparza czytelników, a redakcje tego teraz potrzebują.

Reporter podniósł wzrok znad notatek.

– To może niech mi pan jeszcze powie, jakie pan lubi filmy – zaproponował. – Tak najbardziej.

– Ja? Ja uwielbiam kino. Wielkie wrażenie zrobiła na mnie biografia siostry Faustyny pod tytułem… Faustyna, tak? Dobry polski film. Szkoda, że nie ma takich więcej.

Dziennikarz się uśmiechnął. Sięgnął do torby i wydobył z niej niewielki tomik. Otworzył w założonym miejscu.

– Proszę, może pan przeczyta? – zaproponował.

Albert niepewnie spojrzał na tekst. Był nieco zaskoczony.

– Dzienniczek siostry Faustyny…

– Tak. Śmiało, takie rzeczy powinniśmy sobie często przypominać.

Albert zaczął czytać. Początkowo szło mu słabo, ale powoli się rozkręcał:

– „Ujrzałam Pana Jezusa przywiązanego do słupa, z szat obnażonego, i zaraz nastąpiło biczowanie. Ujrzałam czterech mężczyzn, którzy na zmianę dyscyplinami siekli Pana. Serce mi ustało, patrząc na te boleści. I dał mi Jezus poznać, za jakie grzechy poddał się biczowaniu, są to grzechy nieczyste”…

– Przejmująca wizja, prawda? – skomentował redaktor. – Czy sięga pan czasem do tego tekstu?

– Przyznam, że chyba za rzadko. Muszę wrócić do poważnych lektur, człowiek niestety nie ma kiedy czytać takich rzeczy, bo ciągły pośpiech. Obowiązki…

– A to bardzo ubogaca… I zachęca do czystości. Może użyję tego jako motta? Zgodziłby się pan? Bo to chyba pasuje do pańskiej misji…

– Jak najbardziej… – ucieszył się Albert. – A z filmów to jeszcze oczywiście cenię Pasję Mela Gibsona… Oglądałem kilka razy.

– Aha… No tak, bo szczególnie interesuje pana BDSM, prawda? – reporter zapytał nagle z głupia frant. – Zgadłem?

– Słucham? – Albert nie był pewien, czy dobrze zrozumiał. – Be co?

– No, BDSM, czyli sado-maso. Tylko myślałem, że woli pan takie z facetami.

Albert się zaśmiał, ale zabrzmiało to niezbyt szczerze.

– Co pan? Takie żarty, że ja…

– Nie, ja serio chciałbym pana zrozumieć. No bo nie jestem pewny, czy jest pan zwykłym homoseksualistą, tylko lubiącym elementy przemocy. Czy też chodzi pan na te orgie do gejowskich klubów, brzydząc się nimi, ale poświęcając dla sprawy, by robić badania terenowe, a może w czasie sesji biczowania po cichu ewangelizować gejów?

– Pan chyba zupełnie… zupełnie… zupełnie… – Albert zająknął się i zamilkł. Bo jak właściwie mógł to skomentować? – To jakieś nieporozumienie.

– No właśnie, żeby uniknąć niejasności, myślałem o ilustracjach do tekstu… Problem w tym, że w dark roomie zdjęcia nie wychodzą najlepiej. To tylko podczerwień, więc automatyczna ostrość przy szybszych ruchach szwankuje. A trudno nie ruszać się w czasie orgii, prawda? Niemniej można się zorientować, że jest pan raz czynny, a raz bierny, tak na przemian… Pokażę to panu… – Dziennikarz sięgnął po smartfona i zaprezentował kilka zdjęć, powoli przewijając je na ekranie. Widać było na nich Alberta współżyjącego z kilkoma mężczyznami na bardzo różne sposoby. Co jakiś czas zamieniali się rolami, a chwilami wzajemnie batożyli.

– Skąd pan… ja… nie… to… nie… ja… nie… – Albert zaczął i urwał, bo zupełnie już nie wiedział, co jeszcze może powiedzieć.

– O, tu wyszło całkiem ostro! – ucieszył się reporter i pokazał, że w dużym zbliżeniu twarz rekolekcjonisty wyraża wielką radość, chyba nawet szczytową ekstazę. – Sądząc z pana miny, wnoszę, że jednak cieszy pana ta zabawa. Czy tak? A może pan tylko tak dobrze gra?

– Dosyć tego! – wyksztusił Albert. – Czego pan chce?

Dziennikarz schował do torby telefon i Dzienniczek siostry Faustyny.

– Jak pan woli, możemy porozmawiać o Ani i jej problemie.

Albert potulnie kiwnął głową.

– Dobrze. Rozumiem. Co mam panu powiedzieć?

– Wszystko.

– A jaką mam gwarancję, że te zdjęcia…

– …nie zostaną opublikowane? – podsunął dziennikarz.

– Tak – jęknął Albert.

– Bo to byłoby bez sensu. Czym można by pana motywować do współpracy, gdyby wszyscy wiedzieli, że pan, terapeuta „leczący” z homoseksualizmu, jest kryptogejem? Pedałem i miłośnikiem BDSM… Więc publikacja tych zdjęć będzie wisieć nad panem jako delikatna groźba, której użyjemy tylko wtedy, gdy…

– Jak pan może?! – oburzył się Albert. – To jest szantaż.

– Wybór należy do pana. Ale moja rada jest taka: proszę po prostu powiedzieć, co pan wie o Ani. I będzie z głowy.

Albert schował twarz w dłoniach. Zastanawiał się gorączkowo. Z kalkulacji, jaką szybko przeprowadził, wyszło, że lepiej się zgodzić, bo wtedy jest szansa na uniknięcie skandalu. Może temu dziennikarzowi rzeczywiście wystarczy historia tej walniętej dziewczyny?

– Przez pół roku chodziła do mnie na terapię – powiedział cicho. – Walczyliśmy z jej skłonnością do kobiet… Z takim rozpoznaniem trafiła do naszej fundacji. Ale szczegółów za bardzo nie pamiętam, jak Boga kocham… Jest dużo pacjentów…

– Obawiam się, że jeśli pan sobie nie przypomni, to sam pan chyba rozumie, że nawet wbrew sobie będę musiał… – Reporter zawiesił głos.

– Nie, proszę… Mam dla pana coś lepszego – zapewnił nagle Albert. – Przecież ona pisała… Tak! – ucieszył się, że znalazł rozwiązanie.

– Pisała?

– No, miała takie zadanie, by przedstawić swoją drogę życiową… Każda osoba, która do nas trafia, musi napisać taki pamiętnik. To coś w rodzaju duchowej biografii, pomaga mi w diagnozowaniu i potem w terapii.

– I co, po tej lekturze pan ją jakoś wyleczył?

– Niestety, nie dałem rady. Dziewczyna była trudna… Bardzo trudna. Uznaliśmy, że ma głębszy problem i nie zdołamy jej pomóc samą psychoterapią i modlitwami. Na złego ducha skuteczne są tylko egzorcyzmy. Wielki rytuał, wie pan.

– Wielki rytuał? – upewnił się redaktor.

– Tak. Więc dostała stosowną opinię, takie nasze skierowanie, ale nie wiem dokąd, i wyjechała. A co dalej się z nią działo… nie mam pojęcia. Mogę popytać, pewnie ktoś u nas wie. Ale to wymaga czasu.

– A ten jej pamiętnik?

– To mógłbym panu dać od razu, archiwizuję takie rzeczy w swoim komputerze. – Albert ochoczo skoczył do biurka i przyniósł laptopa. – Będzie pan to czytał? – zapytał. – Czy mam streścić, co nabazgrała?

– A pozwoli pan, że skopiuję?

Albert posłusznie wskazał katalog, którego zawartość dziennikarz zapisał na swoim miniaturowym pendrivie.

– To co, miło było, prawda? Nie będę więcej zajmować panu czasu – mówił, zbierając się do wyjścia. – A jakby pan sobie coś przypomniał albo dowiedział się czegoś o losach Ani, to tu jest mój prywatny numer – wręczył kartkę. – Chyba lepiej, żeby pan nie dzwonił do redakcji, po co ryzykować jakieś niepotrzebne plotki?

– Ale… jeśli mogę pana w ogóle o coś prosić… chciałbym… – rzucił nagle Albert.

– Słucham…

– Proszę, niech pan nie upublicznia jej danych, tylko jakoś tak je ominie… szczególnie imię i nazwisko. Może da jej pseudonim? I bez szczegółów, które by pozwoliły rozpoznać osobę…

Reporter spojrzał na niego trochę zaskoczony tą wypowiedzią. Poczuł nagle coś w rodzaju sympatii do tego wystraszonego geja, który oficjalnie jako „chrześcijański psycholog” musiał walczyć z „niechcianymi skłonnościami”. Facet był wewnętrznie połamany, jednak chyba zachował resztki ludzkich uczuć i widać pragnął jakoś chronić swoją pacjentkę…

– Postaram się – odpowiedział.

Ale szybko zmienił zdanie o terapeucie, bo usłyszał:

– …inaczej wie pan, mógłbym mieć kłopoty, gdyby wyszło na jaw, że nie zachowałem zasady poufności. Jest ustawa o ochronie danych osobowych, kodeks terapeuty… No i władze kościelne nie byłyby zadowolone, że z „Nadziei Naprawy” wyciekają dane. Rozumie mnie pan?

Kiedy dotarł do zaparkowanego za rogiem samochodu, od razu ruszył przed siebie. Lepiej szybko kawałek odjechać, bo facet, jak oprzytomnieje, może jeszcze próbować go śledzić.

Po paruset metrach się zatrzymał. Sprawdził w lusterku. Nikt za nim nie jechał ani nie szedł… Zdjął okulary, odkleił brodę i perukę. Przetarł twarz… Wciąż nie mógł uwierzyć, że Albert Furtak jest aż tak próżny i naiwny zarazem. W sumie poszło nawet lepiej, niż się spodziewał. Blef w formie wizyty reportera prasy katolickiej był szyty grubymi nićmi. Ale może dzięki temu, że wyglądało to wręcz groteskowo nieprawdopodobnie, gość się nie zbuntował – oszołomił go tupet domniemanego dziennikarza. Kiedy nieszczęsny psycholog w końcu otrząśnie się z szoku, pewnie zacznie się zastanawiać, kim właściwie był dziwny reporter szantażysta. Raczej jednak nie zrobi afery, bo przy okazji wkopałby i siebie.

Najważniejsze, że w końcu Andrzej trafił na ślad Anny. Czekała go teraz ciekawa lektura. Korciło go, by jak najszybciej przejrzeć zapiski dziewczyny. Sięgnął po smartfona, przy pomocy przejściówki podłączył pendrive’a i miał zacząć czytać pamiętnik, gdy nagle odezwał się dźwięk przychodzącego SMS-a. Nadawcą była Krystyna. Na ekranie pojawiły się słowa, które go zmroziły: „Mamy poważny problem. Jak szybko możesz wrócić?”.

Wystartował z piskiem opon, próbując jednocześnie połączyć się z Gosią, ale nie odbierała. Wybrał z kolei numer Krystyny – także bez skutku. W końcu, trzymając kierownicę jedną ręką, wystukał kciukiem SMS-ową odpowiedź: „Będę najdalej za godzinę” – i dodał gazu.

Rozdział XIV

Po drodze złamał wszystkie możliwe przepisy dotyczące ograniczeń prędkości. Cudem nie trafił na żaden patrol. Błysnęły – i to chyba kilka razy – jakieś idiotyczne fotoradary, ale tym się zupełnie nie przejął. Angielskie prawo jazdy i londyński meldunek na ogół skutecznie chroniły go przed polskimi mandatami. A nawet gdyby przyszło mu coś zapłacić, nie miało to teraz żadnego znaczenia. Na szczęście nikogo nie przejechał, choć parę razy niewiele brakowało.

Gdy po godzinie w końcu zwolnił i podjechał w pobliże domu, zatrzymał się w odległości paruset metrów od posesji. Stąd podejdzie niepostrzeżenie. Sprawdził, czy ma w kieszeni pojemnik z gazem, wyjął ze schowka lornetkę i ruszył dalej pieszo, rozglądając się wokół. Niczego ani nikogo podejrzanego nie zauważył… Żadnego obcego samochodu. Spróbował znowu zadzwonić do Gosi, potem do Krysi – bez skutku. Co się z nimi dzieje? Przez moment się wahał, czy od razu nie zawiadomić policji albo przynajmniej Marcina, ale po namyśle zrezygnował.

Okrążył dom i od tyłu przeskoczył ogrodzenie, starając się nie narobić przy tym hałasu. Trzeba zachować spokój – powtarzał sobie, czując, że serce bije mu coraz szybciej. Odczekał chwilę – panowała cisza. Kryjąc się za zielenią, podszedł między krzakami nieco bliżej, tak by widzieć okna salonu. W środku paliło się światło i widoczna była poruszająca się powoli sylwetka, chyba mężczyzny… Andrzej uniósł się nieco na palcach i zobaczył, jak ubrany na ciemno facet siada w fotelu… Ale ani Gosi, ani Krystyny nie było widać. Gdzie one się podziały?

Cofnął się, by wejść na murowaną obudowę grilla. Własnymi rękami układał tu kiedyś cegły. Dzięki temu mimo zapadającego zmroku doskonale wiedział, jak można się po nich wdrapać do góry. Wgramolił się na tyle wysoko, by dobrze widzieć wnętrze salonu. Przyłożył do oczu lornetkę… Dostrzegł, że mężczyzna siedzący w fotelu ma na sobie… sutannę. Najwyraźniej był księdzem… Andrzej poprawił ostrość. Ksiądz sięgnął po filiżankę i kawałek ciasta, które ze smakiem spałaszował… Obrócił głowę. Andrzej mógł mu się teraz dobrze przyjrzeć i uświadomił sobie, że go zna. To był Czesław Janiak, proboszcz ich parafii. O co mogło tu chodzić?

Uznał, że nie ma sensu dłużej się kryć, i pomaszerował przez ogród prosto do wejścia. Za chwilę się dowie, co sprowadziło tu księdza i tak bardzo zaalarmowało Krystynę.

– Mam z panem do pomówienia. Dlatego od razu przyszedłem – powiedział ponuro wyraźnie roztrzęsiony ksiądz Janiak. – Musimy się zastanowić, jak rozwiązać problem. Niezwykle poważny problem.

Andrzej usiadł naprzeciw proboszcza, był już w miarę spokojny. Intrygowało go tylko, co tak wyprowadziło z równowagi poczciwego, zwykle bardzo zrównoważonego kapłana.

Kiedy kilka minut wcześniej Andrzej wszedł do domu, zdenerwowana Krystyna szepnęła mu, że sprawa dotyczy Gosi i najlepiej będzie, jak sam porozmawia o tym z proboszczem. I… przeprasza, ale zapomniała, że na mszy wyciszyła telefon i dlatego potem nie słyszała, gdy do niej dzwonił. A Gosi nie ma, pojechała już na trening, niestety w ogóle bez telefonu, bo chyba całkiem jej się zepsuł.

– Słucham szanownego księdza. W czym mogę pomóc? – zapytał grzecznie Andrzej. Starał się zawsze utrzymywać dobre stosunki z duchownym, który okazał się kiedyś całkiem fajnym facetem, nie robiąc problemów przy pogrzebie Ewy. Takie rzeczy się pamięta, trzeba cenić tych, którzy potrafią się godnie zachować. Szczególnie, że wśród ludzi Kościoła nie jest to takie częste – pomyślał, uśmiechając się do gościa.

– Małgorzata szerzy w klasie ateizm – powiedział grobowym głosem proboszcz.

– Co? – zdziwił się Andrzej.

– Nie miałbym nic przeciwko temu, bo może by się z czasem nawróciła, a najcenniejsze są dusze, które pozyskujemy… Ale ona podbuntowała koleżanki. Większość z nich przyniosła na kartkach prośbę o wypisanie z katechezy. Zupełnie nie wiem, co mam z tym zrobić. Wola rodziców święta rzecz, ale już widzę minę biskupa, jak się dowie… Chyba na misję do Afryki mnie wyśle.

– I to jest ten problem? – zapytał Andrzej, co nie zabrzmiało najlepiej. – Jakoś znajdziemy radę – dodał szybko.

– Niestety to nie wszystko. W internecie znalazłem jej ogłoszenie…

– Jakie ogłoszenie? Coś o ateizmie?

– Nie, gorzej. To taka licytacja. Chodzi o sprzedaż… – proboszcz zawiesił głos.

– Sprzedaż czego?

– Dziewictwa – wyszeptał proboszcz.

– Czego? – powtórzył pytanie Andrzej, bo nie był pewny, czy dobrze usłyszał.

– No, dziewictwa – powiedział głośniej ksiądz. – Nie rozumie pan?

– Rozumiem. A… czyjego?

– Właśnie pańskiej córki. Ona chce ratować Puszczę Białowieską i zbiera na Orkiestrę Owsiaka. A to już się robi grubsza sprawa.

– Ksiądz chyba żartuje.

– Nie, proszę zobaczyć. – Teraz proboszcz Janiak wydobył z kieszeni smartfona i pokazał na ekranie efektowną facebookową stronę. Było na niej widać zdjęcie uśmiechniętej uwodzicielsko Gosi w kostiumie bikini i pod nim wielki napis: „kto da więcej?”.

Andrzej westchnął.

– Dziękuję księdzu za sygnał. To rzeczywiście wymaga mojej interwencji.

– Tato, ty zupełnie oszalałeś – prychnęła Gosia. W dodatku wcale nie robiła wrażenia skruszonej.

– Ja? – zdumiał się Andrzej. – To ty wyprawiasz jakieś brewerie. Ja wracam na łeb na szyję, mało nie rozbiłem po drodze samochodu, a tu… taki pasztet. Jak mogłaś mi coś takiego zrobić?

– Tato, przecież to nam zadali w szkole.

Myślał, że się przesłyszał.

– Co? W jakiej szkole?

– W mojej – powiedziała spokojnie Gosia. – To jest na WOS. No, wiedza o społeczeństwie, taki przedmiot.

– Chcesz powiedzieć, że to twoja praca domowa? Zbieranie pieniędzy? W taki sposób?

– Nie… To znaczy tak, ale sam sposób już wymyśliliśmy sami… Badamy, jak reagują internauci na takie akcje. Sabina dała ogłoszenie o sprzedaży nerki, Jarek siatkówki, ja dziewictwa. A druga grupa zbiera na leczenie dziecka chorego na białaczkę, matkę bliźniaków ze stwardnieniem rozsianym i weterana powstania warszawskiego, który…

– Wystarczy – przerwał jej Andrzej. – Chcesz powiedzieć, że to nie jest na poważnie? Że się tak tylko wygłupiacie?

Pokręciła głową.

– Ty chyba nic nie rozumiesz, tato. Nasz eksperyment jest jak najbardziej poważny. Analizujemy zachowania społeczne. Co jest dziś wartością, a co nie. Głupio mi to mówić, ale ociemniałym powstańcem – wojennym inwalidą – nikt się za bardzo nie przejął, a za to najwyżej zostało wycenione moje dziewictwo… Czy mam być z tego dumna? Czy się wstydzić za naszych obywateli? Jak myślisz, tato?

Nie wiedział, jak odpowiedzieć. Córka dorasta… I go chyba prowokuje. Z czasem coraz trudniej będzie z nią rozmawiać, jeśli teraz nie znajdą wspólnego języka. Tylko jak to zrobić? Nie ma Ewy, która by na pewno umiała. Ale teraz on sam musi dać sobie z tym radę.

Długo w nocy nie mógł spać, zastanawiał się, jak powinien postąpić.

Następnego dnia z samego rana powędrował prosto na plebanię.

– Niech będzie pochwalony – zaczął.

– Na wieki wieków… – mruknął proboszcz. – Coś pan wymyślił mądrego? Cała katecheza mi się wali. A filmy im pokazywałem, nie sprawdzałem frekwencji w kościele, wszyscy zawsze mieli piątki i taka wdzięczność? – pożalił się proboszcz.

– Proszę księdza… Bardzo mi głupio. Chciałbym przede wszystkim przeprosić za kłopot.

– Dzwonili już z kurii w tej sprawie. Czuję, że mnie wyślą na tę misję do Afryki. Tak zrobili z kolegą i zmarł tam na malarię.

Po tych słowach proboszcza zapanowała cisza. Andrzej chwilę wyczekał i oznajmił uroczyście:

– Ja mam propozycję rozwiązania wszystkich problemów.

– Ciekawe jaką. – W głosie duchownego trudno się było doszukać optymizmu.

– Gosia zacznie chodzić na religię, a koleżanki pójdą jej śladem.

– Co?

– Ona ma duży wpływ na klasę.

– To fakt… – przyznał proboszcz.

– A ogłoszenie z Facebooka już zniknęło, to było… nieporozumienie. Więc zapomnijmy o tym.

– No ale… – Proboszcz nie bardzo wiedział, co powiedzieć. Popatrzył na Andrzeja podejrzliwie.

– A tu jest jeszcze mała rekompensata…

– Nie chodzi mi przecież o pieniądze… – żachnął się proboszcz.

Andrzej pokręcił głową.

– To nie jest gotówka, ale coś znacznie cenniejszego… To ma wymiar duchowy.

Andrzej się schylił, zdjął papier z przyniesionego i leżącego na podłodze pakunku, odsłaniając rzeźbę. Postawił ją pionowo.

Proboszcz w zdumieniu wpatrywał się w figurę. Madonna wyglądała bardzo okazale. Z tajemniczym uśmiechem spoglądała na księdza, jakby za chwilę miała się do niego odezwać.

– To nasz dar dla parafii… Ustaliłem z Gosią, że to będzie najlepsza forma zadośćuczynienia. Ona bardzo żałuje i wstydzi się tego, co zrobiła.

– Dziękuję, Bóg zapłać… Ja wiem, że pańska córka tu sama, pan w Anglii…

– Teściowa się nią opiekuje. A teraz ja trochę tu pobędę, dopilnuję jej wychowania. Chciałbym, żeby Gosia nie tylko uczęszczała na religię, ale też poszła do katolickiego liceum… A potem może na KUL? Co ksiądz myśli?

– Bardzo dobry pomysł – ucieszył się proboszcz. – Popieram.

– Ale do tego potrzebne są referencje. Czy ksiądz mógłby napisać… kilka słów o naszej rodzinie?

– A co konkretnie? – zapytał rzeczowo proboszcz.

– No, że jesteśmy dobrymi katolikami i że ksiądz rekomenduje. Może słowo o mnie, że ojciec wdowiec wychowuje córkę w poszanowaniu wiary i aktywnie uczestniczy w życiu parafii.

– No, zbyt często tu pana nie widziałem…

– Postaram się poprawić, proszę księdza. I mam jeszcze taki pomysł… Już przygotowałem, tak roboczo, ulotkę, zachęcającą do udziału w inicjatywie mającej pomóc w podtrzymaniu pobożności wśród wiernych. Młodzież się zaktywizuje…

– Eee… W jaki sposób?

– Niech ksiądz popatrzy i to rozważy.

Proboszcz wziął do ręki podaną kartkę i zaczął czytać:

– „Rozpoczynamy peregrynacje figury Matki Boskiej po naszej parafii. Pragniemy, by w tygodniu figura odwiedziła trzy mieszkania, bo tyle jest osób w Trójcy Świętej… Proponujemy następujący schemat peregrynacji. Pierwsza rodzina: w niedzielę odbiór figury z kościoła, w poniedziałkowy wieczór modlitwa w domu, intencja do uzgodnienia z księdzem proboszczem. Odwóz figury we wtorek wieczorem i przekazanie kolejnej osobie (rodzinie)”.

– Skąd panu to przyszło do głowy? – zdumiał się proboszcz.

Andrzej zrobił niewinną minę.

– Sam bym na to nie wpadł, ale… przyjaźnię się z pewnym młodym księdzem, który ma głowę pełną takich pomysłów.

– To ciekawe… Tylko kto by się u nas tego podjął? – proboszcz zaczął rozważać. – Trzeba by to jakoś organizować, nadzorować… Nasz wikary nie jest chętny do takich działań… Właściwie do żadnych. A kościelny już w ogóle.

– Zapisami na peregrynacje i zbieraniem ofiar mogłaby się zająć Krystyna, moja teściowa, a na pewno Gosia chętnie jej pomoże.

– Widzę, że wszystko pan przewidział. – Proboszcz się uśmiechnął. – Wprawdzie obawiam się, że parafianie woleliby peregrynację figury Luke’a Skywalkera albo księżniczki Lei, ale możemy spróbować ich poewangelizować. Przemyślę to.

– To co, dogadaliśmy się? – podsumował Andrzej.

– Ale nie moim kosztem! – wrzasnęła Gosia. – Tyś chyba, ojciec, na głowę upadł. Wiesz, jakie oni bzdury wygadują na katechezie? I jeszcze chcesz, żebym się tą kukłą zajmowała?

– Matce Boskiej mogłabyś okazywać nieco więcej szacunku. Tego wymaga elementarna kultura… Polska tradycja…

– Zawsze mówiłeś, że szerzenie guseł jest szkodliwe! I w cywilizowanym kraju powinno być zabronione.

– Posłuchaj: nauka religii ci nie zaszkodzi. To podstawa moralności.

– Chyba sobie ze mnie żartujesz. Katecheci trują głównie o zabijaniu dzieci i walce z genderem. I o terrorze islamistów.

Andrzej spojrzał na nią bezradnie. Nie przegada córki.

– Widać taki mają program… Reforma edukacji – mruknął. – A proboszcz mówił, że wam puszcza filmy. On jest poczciwy.

– Ale głupi. Nie zgadzam się!

– Zrób to dla mnie, proszę. Z trudem się z nim dogadałem i on napisał mi już…

– Nie!

Spojrzał na nią z rozczarowaniem.

– Musisz zrozumieć… Zawarłem z nim umowę. To mi pomoże… Umożliwi…

– Nic nie muszę – przerwała mu zdecydowanie. – Mama nigdy by mnie nie namawiała do czegoś takiego. Lepiej wracaj do tej swojej Anglii i daj mi spokój!

Andrzej zbladł. Przez chwilę zupełnie nie wiedział, jak zareagować.

– Jak chcesz tak ze mną rozmawiać, to uprzedzam: jeśli nie pójdziesz na katechezę, to nie będzie żadnej tygodniówki ani wychodzenia wieczorem z domu. Nawet na treningi – stwierdził.

– Tato, czy ty mówisz serio?

– Tak. Nie mam teraz czasu na bzdury!

Gosia bez słowa odwróciła się i wyszła, trzaskając drzwiami.

Od razu chciał za nią pobiec, ale się powstrzymał. Dziewczyna musi się nauczyć go słuchać, bo inaczej już całkiem wejdzie mu na głowę. I tak na wiele jej pozwala… Ale nie pora na lekcje wychowawcze, ojcować będzie później. Uznał, że teraz powinien przede wszystkim zająć się pracą. Sięgnął do pliku skopiowanego z komputera Alberta Furtaka. I zaczął studiować pamiętnik Ani.

Moje życie. Kazano mi je opisać jak na spowiedzi, żeby terapeuta wiedział, co mam w duszy. No to próbuję.

Moi ulubieni bohaterowie to: Kaczor Donald, Myszka Miki i Pies Pluto.

Wierzę w Matkę Boską i Trójcę Świętą. Ale nękają mnie demony. Mam niechciane skłonności. Codziennie się modlę, nie wiem, jak się uwolnić. Dręczenia i nękania są coraz częściej. Potrzebuję pomocy duchowej.

Urodziłam się we Wrocławiu, ale od 10. roku życia mieszkałam w Anglii.

Zaraz po moim urodzeniu moja mama wyjechała z Polski do Londynu. Mnie tam zabrała, dopiero jak zmarł dziadek. Babcia powiedziała, że sama już nie da rady. Ojca nigdy nie poznałam, nie wiem, kto to był. Mama nie chciała mi powiedzieć. Może sama nie wiedziała.

Jak wyjechała, opiekowali się mną dziadkowie. Nauczyli mnie wiary. Poznałam modlitwy i poszłam do komunii. Dużo religii w domu było. Babcia często różaniec odmawiała. Była dobra, ale czasem trochę biła, jak coś zrobiłam. I bardzo krzyczała.

Ja też miałam swój różaniec i dużo się modliłam. Okropnie tęskniłam do mamy. Prosiłam Boga, żeby przyjechała do mnie, ale nigdy nie przyjechała. Raz zadzwoniła, krótko rozmawiała, i potem już nie.

Jak z babcią żeśmy wylądowali w Londynie, to było dla mnie trudne. Mamę poznałam, bo miałam jej zdjęcie. Na lotnisku patrzyłam, widziałam, że to jest ona, ale bez tego zdjęcia tobym wcale nie poznała. Wyglądała inaczej, niż myślałam. I strasznie się jej bałam, no bo to była dla mnie obca osoba. Chociaż tęskniłam do niej. Ale czuję, że jest dla mnie obca. Jesteśmy jak koleżanki, a nie córka z mamą i mama z córką.

Moja mama ma wielu partnerów i często ich zmienia. Babcia mówiła, że to grzech. Jak dojechałam do Anglii, to mama miała jednego, później drugiego, no a teraz ma trzeciego, ale go nie lubię, chociaż jest bogaty. Nie lubiłam też tych innych partnerów matki. Ale jego najbardziej nie znoszę.

A z mężczyznami i ze mną było tak:

Ten pierwszy spodnie ściągnął w parku. Obnażył się przy mnie i widziałam, co on tam ma. To było straszne. Mogłam mieć wtedy siedem, osiem lat. To jeszcze było w Polsce. Potem długo płakałam. Ale bałam się powiedzieć babci, żeby mnie nie zbiła.

A z drugim było tak. W Anglii w pociągu go poznałam. Prosił mnie, żebym koło niego usiadła, więc usiadłam, zaczęliśmy rozmawiać, wziął mnie do baru, wypiliśmy. No i on mnie zaczął dotykać po prostu. Na górze i na dole. A ja na to pozwoliłam, bo się strasznie bałam. No ale na szczęście na tym dotykaniu się skończyło, dojechaliśmy do stacji i trzeba było wysiadać. Wtedy miałam już okres, chyba to było, jak skończyłam 13 lat.

Potem pracowałam w lecie przy malowaniu domów. Jeden taki mężczyzna zaproponował, że mnie odwiezie, no i w samochodzie, jak już się żegnaliśmy, to przy mnie portki i gacie ściągnął. Zobaczyłam, że stoi mu taki wielki. Nie wiedziałam, że taki duży może być. I chciał, żebym go dotykała. Dla mnie to był szok po prostu, nie wiedziałam, co powiedzieć. Wtedy miałam już chyba 15 lat. Potem zwymiotowałam.

Te sytuacje się powtarzały. Zastanawiałam się, czemu tak się dzieje. Czy to coś we mnie jest takiego, że ci mężczyźni tak postępują?

No i zaczęłam czuć pociąg do kobiet. Chyba jest z nimi bardziej bezpiecznie, czuję się mniej zagrożona z kobietami.

Miałam potem fantazje seksualne, ale to jest dla mnie trudny temat. Babcia zawsze mówi, że seks jest zły, a z dziadka była straszna świnia. I dobrze, że umarł, to już jej nie męczy.

No i poznałam w szkole taką dziewczynę, wyobrażam sobie, że ją całuję, że ją rozbieram, dotykam po całym ciele, a ona mnie, no i że gładzimy się tam. Takie mam fantazje. Z jednej strony czuję obrzydzenie, bo ja tego nie chcę, a z drugiej strony w fantazjach jest to przyjemne i mogę sobie na to pozwolić, no bo wiadomo, że jest bezpiecznie.

Dotykałam się też sama, ale spowiadałam się i było mi wybaczane. Ksiądz mówił, żebym tego więcej nie robiła i poszukała pomocy duchowej. Poradził, że jest taki klasztor.

No i poznałam siostrę Teresę. Ona mi zastąpiła matkę i pomagała umacniać się w wierze katolickiej. Mogłam jej zaufać, rozmawiać z nią i rozwijać się duchowo. Dzięki niej do wiary jeszcze bardziej się przekonałam. Byłam szczęśliwa, bo pojechałyśmy razem do Medziugorje.

Tam to tak wyglądało, że była codzienna eucharystia, modlitwa, były adoracje, na to wszystko uczęszczałam z siostrą. Spałyśmy razem. Wszystko robiłyśmy razem. I było mi tak dobrze jak nigdy przedtem.

Tylko siostra zauważyła, że mam problem z dręczeniami. To było widoczne, że mnie wykrzywia, że oczy mi jakoś się wytrzeszczają, no i krzyczę w nocy ze strachu. Powiedziała, że to może być zły duch.

Później to powracało.

I powraca, kiedy czuję złość, zazdrość o siostrę Teresę. O jej miłość. Na przykład, że siostra Teresa z kimś przebywa i ja po prostu się nakręcam tą zazdrością, tym brakiem miłości, tym, że chciałam po prostu mieć jej więcej dla siebie, a ona już modli się w pokoju z inną dziewczyną.

To jest jakby główny problem. Ja się po prostu wtedy na maksa nakręcam i chcę zrobić coś złego. To demon mnie kusi. Zły duch. I krzyczę.

No i kiedyś taka sytuacja jest, że siostra mówi, że nie ma czasu dla mnie, a widzę, że jest u niej jeszcze inna dziewczyna na modlitwie. To ja czuję, że muszę coś zrobić. Biorę kanister z benzyną do plecaka i chcę wymierzyć sprawiedliwość. No bo ona mnie odrzuca. Ja to czuję. Więc biorę ten kanister do plecaka, idę tam do niej, do klasztoru, i zaczynam strasznie na nią wrzeszczeć. To siostra zamyka wszystkie drzwi, bo się boi manifestacji. Tego mojego demona. Złego ducha. To ja wyobrażam sobie, że ogniem wymierzam sprawiedliwość, że jak siostra się ze mną nie spotka, że jak nie poświęci mi czasu, to ja sobie albo komuś zrobię krzywdę. I wszystko spalę tym świętym ogniem… Tak to w mojej głowie się dzieje, w moich emocjach. Wyobrażam sobie, że tam są księża, siostra Teresa i ta jej nowa dziewczyna. Biorę kanister, wchodzę i wszystko, i wszystkich oblewam benzyną, potem podpalam i cały świat płonie… To oczywiście w mojej głowie się dzieje, a nie naprawdę.

Teraz siostra wysłała mnie do „Nadziei Naprawy”. Powiedziała, że mi tu pomogą na te moje demony. I jestem na terapii u pana magistra Alberta Furtaka, psychologa chrześcijańskiego. On ma ze mną sesje i mi tłumaczy, dlaczego mam te niechciane skłonności, skąd bierze się mój problem z kobietami i jak się od tego całego świństwa będę mogła uwolnić przez modlitwę…

Detektyw skończył lekturę i się zamyślił. – Czy na początku zawiniła tu bardziej matka czy babka? Tak czy inaczej, Ania miała koszmarne dzieciństwo i nic dziwnego, że zaczęło jej się robić coś nie tak z głową. Siostra Teresa, a później Albert Furtak dołożyli do tego swoje obsesje. Wygląda na to, że zakonnica lesbijka uwiodła dziewczynę i rzuciła, gdy znalazła sobie następną ofiarę. A potem psycholog gej, walcząc z „niechcianymi skłonnościami” pacjentki, swoim leczeniem modlitwą zrobił Ani już kompletny chaos w głowie… Teresa i Albert – demoniczna para fanatyków, w dodatku kryptohomoseksualistów – dobrali się jak w korcu maku. Ania miała cholernego pecha, że na nich trafiła… Niestety, bardzo skutecznie wmówili jej to nieszczęsne opętanie. Przede wszystkim pewnie przydałby się teraz Ani porządny psychiatra, który by zdiagnozował problem. Jest bardzo infantylna jak na swój wiek, ale może gdyby zajął się nią w końcu fachowy terapeuta, toby jakoś ją z tego bagna wyciągnął?

Najgorsze było to, że Andrzej dalej nie miał pojęcia, gdzie dziewczyna przebywa. Dokąd pojechała po opuszczeniu „Nadziei Naprawy”? Czy szukała pomocy w jakiejś placówce publicznej służby zdrowia? W domu opieki społecznej? Czy trafiła, co jej zalecił „chrześcijański psycholog”, na egzorcyzmy?

Sądząc po wcześniejszych poczynaniach i nastroju, w jakim pisała swój pamiętnik, ten trop wydawał się szczególnie godny uwagi. Problem w tym, że w Polsce jest 41 diecezji, w każdej kilku egzorcystów – tak mówił profesor Balcerak. Do którego z nich się dostała? Detektyw powinien teraz do wszystkich dotrzeć i wszędzie o nią pytać – i to osobiście, bo przez telefon raczej niczego się w takiej sprawie nie dowie. Ale i tak niewielkie są szanse, by tym sposobem zdołał ją namierzyć. Musiałby też dla pewności sprawdzić kilkadziesiąt szpitali, nie licząc innych miejsc, gdzie mogła znaleźć schronienie: noclegowni, przytułków dla bezdomnych, squatów… Nieszczęsna ustawa o ochronie danych osobowych, która nikogo i niczego faktycznie nie chroni, szalenie utrudnia wszelkie poszukiwania. Niech to szlag! Nawet Marcin mający dostęp do policyjnej bazy danych niewiele tu pomoże. Chyba że trafi się szczęśliwy zbieg okoliczności, który wierzący nazywają cudem.

Uświadomił sobie, że jeśli coś takiego nie nastąpi, to szybko dziewczyny nie znajdzie, a czasu na poszukiwania ma coraz mniej… I cały misterny plan może wziąć w łeb. A był blisko, tylko nagle trop się znowu urwał, bo przecież nieszczęsny Furtak na pewno już niczego mu nie powie. Co za pech!

Przypomniał sobie, że – jak twierdzili dziadkowie – w takiej beznadziejnej sytuacji może pomóc jedynie modlitwa i, jak to mówili, zawierzenie. Czasem, kiedy zupełnie brakowało im pieniędzy albo któreś z dzieci było chore, nawet im to jakoś pomagało, pozwalało przetrwać najgorsze chwile. Jak oni się do tego zabierali? Klękali i spokojnie, monotonnie odklepywali modlitwy… I co najzabawniejsze, potrafili dzięki temu wyjść z wielu opresji. Więc nie było to aż takie głupie – przemknęło mu przez głowę.

Uśmiechnął się i wziął do ręki różaniec. Bawiąc się paciorkami, rozważał, jakich działań dotąd nie podjął, co jeszcze mógłby zrobić, by przyspieszyć śledztwo, ale nie jeździć tygodniami po całym kraju. Co by mu Ewa poradziła? Może jeszcze raz sprawdzić znajomych Ani z Facebooka? Musi być jakiś trop, o którym zapomniał lub który przeoczył… Trzeba tylko spokojnie jeszcze raz wszystko przemyśleć, zacząć od początku… Trzymanie różańca w dłoni i przesuwanie czarnych koralików jakoś pomagało mu się skupić. Ile ich właściwie jest? Tyle co diecezji? Nie, więcej… Chyba ponad 50. Odruchowo zaczął liczyć liczbę nanizanych na sznurek kuleczek.

W tym momencie zadzwonił telefon. Numer nieznany. W ten sposób na ogół kontaktowali się z nim wierzyciele, których wolał unikać, bo nadal nie miał dla nich obiecanej sumy i nie bardzo wiedział, co nowego może im w tej chwili powiedzieć i jak z tego wybrnąć. Wahał się przez moment, czy odebrać. Wolałby dalej spokojnie pracować… Ale się zdecydował: lepiej negocjować niż uciekać. Nacisnął zieloną słuchawkę.

– Czy chce pan wiedzieć, co z Anią? – padło pytanie wypowiedziane kobiecym głosem. Kto to mógł być?

– Tak, ale z kim rozmawiam? – odparł.

– Ma pan pieniądze?

– Mogę mieć, ale…

– Pan naszykuje kasę, spotkamy się i wszystko powiem.

– Co?

– No, o Ani. To chce pan czy nie?

– A gdzie ona jest?

– Ale to kosztuje.

– Ile?

– Pan przyniesie 10 tysięcy złotych. Da pan radę dzisiaj? Bo bez kasy nic nie powiem.

– Ale z kim rozmawiam? I gdzie mam być?

– Wyślę SMS z adresem. Pan się zastanowi, a ja jeszcze zadzwonię.

Rozmowa się skończyła.

Po chwili nadszedł SMS. Nieznajoma proponowała spotkanie w McDonaldzie. Znalazł restaurację na Google Maps. Na szczęście to niezbyt daleko. Przypomniał sobie, że po drodze jest bank, w którym może wypłacić pieniądze – w domu tyle gotówki nie trzymał. A jeśli to pułapka? Iść z forsą bez asekuracji czy dzwonić do Marcina i prosić o pomoc?

Telefon znowu się odezwał.

– O której pan tam może być?

– Za jakieś półtorej godziny. Muszę dojechać, mam kawałek drogi. Ale… powiedz, kim jesteś. Inaczej się nie ruszam.

– Paulina.

– Jaka Paulina?

– Michalak. Był pan u moich rodziców. W sprawie opętania. Nie pamięta pan?

– Chwileczkę… – wreszcie zaczął kojarzyć. To chyba ta arogancka nastolatka, która nie chciała z nim rozmawiać. Co się zmieniło? Pewnie jak zwykle chodzi o pieniądze. Dziewczyna jasno postawiła sprawę. Tylko czy to ona sama, czy może rodzice ją namówili? Albo ktoś trzeci? Wszystko jedno, byleby doprowadziła do Anny. – Dobrze. Jadę – powiedział. – Tylko mogę się chwilę spóźnić, bo o tej porze są korki… – Usłyszał, że połączenie zostało przerwane.

Spojrzał na różaniec, który – co sobie teraz uzmysłowił – w czasie rozmowy telefonicznej cały czas bezwiednie ściskał w dłoni.

Te paciorki raczej nie mają magicznych właściwości, ale mogą się jeszcze przydać – pomyślał i schował je do kieszeni. Humor znacznie mu się poprawił – niespodziewanie pojawiła się nadzieja na przełamanie impasu w poszukiwaniach. Ruszył energicznie do wyjścia, by w drzwiach prawie zderzyć się z Gosią.

– Przepraszam. Muszę chwilę z tobą porozmawiać, tato – oznajmiła z powagą.

– Nie mam teraz czasu. Jak wrócę, pogadamy. Dobrze?

– Dokąd jedziesz?

– Nie mogę ci powiedzieć. Obiecałem Krystynie, że nie będę cię w to wciągał.

– Zawsze tak jest. Nigdy nie chcesz…

– Nie – przerwał jej. – Przyrzekam, że jak skończę…

Ale ona już nie słuchała. Odwróciła się i ruszyła do siebie na górę.

– …zdzwonimy się! – krzyknął za nią i wybiegł z domu.

Rozdział XV

Paulina wszystko miała przemyślane. Czekała na parkingu przed McDonaldem. Widziała, jak podjechał i wygramolił się z samochodu, wyjął kule z bagażnika i zaczął powoli kuśtykać w kierunku wejścia. Podeszła do niego od tyłu.

– Ma pan forsę? – zapytała.

Zatrzymał się, odwrócił, wsparł na kuli i wyjął z kieszeni grubą kopertę. Pokazał, że jest w niej spory plik stuzłotowych banknotów.

Wtedy z boku wyskoczył Janek, wyrwał mu pieniądze i razem z Pauliną rzucili się do ucieczki. Pędzili jak szaleni w kierunku przejścia podziemnego prowadzącego na drugą stronę ulicy. Tak sobie to zaplanowali, szykując się do tej akcji.

– Poczekajcie, tak nie można! – zawołał inwalida, ale tylko się roześmiali i biegli dalej. Kuternoga nie miał żadnych szans ich dogonić, szczególnie po schodach, do których dopadli po niecałej minucie. Już mieli zniknąć w przejściu podziemnym, gdy usłyszeli, że ktoś szybko biegnie za nimi, i zobaczyli, że facet jest już koło nich, a właściwie to nawet ich wyprzedził, pokonując po dwa stopnie naraz. Kule musiał zostawić gdzieś po drodze… Ale po co mu te kule, skoro potrafi tak sprawnie się poruszać?

Domniemany kaleka stanął i zwrócił się do Janka:

– Proszę, oddaj mi to, chłopcze.

Janek nie zamierzał tego zrobić. Cofnął się, zamachnął solidnie, chciał uderzyć mocnym sierpowym, tak by skutecznie pozbyć się dziwnego typa i dalej uciekać. Ale ten cholerny kuternoga jakoś zdołał się uchylić i tak ugodził Janka w szyję kantem dłoni, że ten padł na ziemię, krztusząc się i zwijając z bólu. Zszokowana Paulina zamarła, widząc, że inwalida przyklęka, wykręca jej chłopakowi rękę i wyjmuje mu z dłoni kopertę z pieniędzmi, którą spokojnie chowa do marynarki. Potem coś wyciąga z kieszeni i z trzaskiem zapina na nadgarstkach swojej ofiary.

– Co pan?! – krzyknęła. – Co pan mu robi?

– To się nazywa obywatelskie zatrzymanie – wyjaśnił Andrzej. – Bo „kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 – Artykuł 278, paragraf 1 kodeksu karnego”… To co robimy? Czekamy tu na policję? Czy może pójdziemy tam – by wypić szejka i porozmawiać? – wskazał na McDonalda.

Usiedli w głębi sali, tak by nikt im nie przeszkadzał. Janek milczał, ponuro patrząc to na Paulinę, to na swojego pogromcę. Ręce nadal miał skute i schował je pod stolikiem. Gardło bolało go tak, jakby to nie człowiek uderzył go ręką, lecz koń kopnął kopytem. Skąd ten facet umie się tak bić?

– Chcemy razem zamieszkać. Potrzebujemy forsy, proszę pana – powiedziała bezradnie dziewczyna.

– A kto nie potrzebuje? – Uśmiechnął się Andrzej. – Myślisz, że ja nie?

– Proszę, niech pan mu daruje, to ja go namówiłam. Nie daję już rady z rodzicami. Matka całkiem odjechała… Ojciec też. Marzę o tym, by się od nich wynieść.

– Rozumiem. Rozważę to jako okoliczność łagodzącą. Ale powiedz, gdzie jest Ania.

– Tego nie wiem – przyznała. – Za to wiem, kogo można o to zapytać.

– Kogo?

– Siostrę Teresę, katechetkę.

– Tę, co jest przełożoną w klasztorze?

– Tak – potwierdziła Paulina.

– To wszystko przez tę sukę! – wybuchnął nagle Janek. – Ja bym ją zabił, ale nie chcę za to siedzieć.

– Byłem już u niej. Rozmowna to ona nie jest – stwierdził Andrzej. – I raczej mi nie pomoże.

– Ale to ona pomieszała Paulinie w głowie! Wciągnęła ją do łóżka, lesba jebana – dodał chrypliwie chłopak.

– Przestań! – powiedziała dziewczyna.

– Od tego ci się tak z głową porobiło, że przez rok biegałaś na te głupie egzorcyzmy!

– Ale czy jakoś ci pomogły? – zapytał Andrzej.

Chłopak się zaśmiał.

– Tak, jak poszła ze mną do łóżka, to od razu zrobiło jej się lepiej. I przestała tam łazić.

– Janek! – szepnęła Paulina. – Proszę cię…

– A te egzorcyzmy to gdzie były? – przerwał jej Andrzej.

– Zaraz dam panu adres, ale niech pan nie mówi, że to ode mnie.

– Dlaczego?

– Bo nie będą chcieli z panem gadać. Janek narobił tam strasznej siary. On już taki jest. Gwałtowny.

Janek wyglądał na rozbawionego.

– Gdy zobaczyłem, co z nią robią, to powiedziałem, że im wpierdolę, jak jeszcze raz jej dotkną… Pięciu sukienkowych się na niej kładło, obmacywali ją dewianci. Na moich oczach. A ona jeszcze się im nadstawiała, bo jej wmówili, że to taka specjalna modlitwa… Modlitwa zboczeńców!

– Janek, przestań!

– A czy Ania też tam może do nich chodziła?

– No tak, tam ją przecież poznałam! – wykrzyknęła Paulina. – Że też wcześniej na to nie wpadłam. Oni na pewno panu powiedzą, gdzie jej szukać.

Andrzej wyjął klucz i rozpiął Jankowi kajdanki. Uznał, że chłopak głupio się zachował, ale chyba zależało mu na dziewczynie, więc może niech sobie razem próbują układać życie, nie ma sensu im tego psuć. Kiedy on poznał Ewę, też zrobił na początku mnóstwo głupstw, bo chciał pokazać, jaki z niego chojrak. Tak już mają chłopcy w tym wieku.

Adres otrzymany od Pauliny był właściwy, Andrzej sprawdził to na internetowej stronie kurii diecezjalnej. Wszystko się zgadzało. Interesująca go placówka oficjalnie nosiła nazwę Centrum Posługi Egzorcyzmu, a specjalna instrukcja zapraszała potrzebujących do korzystania z pomocy działających tu duchownych.

Trafiają do nas różne przypadki, dlatego najpierw przeprowadzany jest wywiad, aby odróżnić opętanie czy zniewolenie od choroby psychicznej – tłumaczy ksiądz profesor Michał Kulepa, kierujący placówką jako jej dyrektor. – Zdarza się, że ktoś zgłasza się, podejrzewając u siebie działanie Złego, ale my go dla sprawdzenia kierujemy jeszcze do zaprzyjaźnionego psychologa chrześcijańskiego.

Czyli takiego fachowca jak magister Albert Furtak – pomyślał Andrzej i dalej czytał opis działań placówki:

Rozeznajemy, analizując objawy, co u człowieka nadaje się do konwencjonalnego leczenia przez służbę zdrowia, bo jest problemem o charakterze czysto medycznym, a co ma podłoże duchowe i prawdziwie demoniczne, gdy dla uwolnienia tej osoby z mocy diabła niezbędna jest interwencja uprawnionego kapłana. Dopiero gdy jesteśmy pewni, że człowieka opętał zły duch, kwalifikujemy go na egzorcyzm i sprawujemy rytuał.

Korzystanie z posługi księży egzorcystów – indywidualnej modlitwy w formie egzorcyzmów – jest możliwe w piątki w godz. 17.00–20.00 od początku września do końca czerwca oprócz świąt, okresu kolędowego, ferii i dni wolnych od pracy.

UWAGA – zapisy już nie obowiązują. Należy przyjechać i czekać na swoją kolej.

Andrzeja zaciekawiło, że posługa uwalniania od demonów jest oferowana nie według zapotrzebowania, ale w ściśle ograniczonym czasie, w dodatku z wyłączeniem długiego okresu urlopowego w wymiarze dwumiesięcznych wakacji letnich oraz ferii szkolnych i licznych w Polsce świąt kościelnych i państwowych. Widać praca egzorcystów musi być bardzo wyczerpująca, skoro potrzebują aż tyle wypoczynku… A może diabeł też bierze wtedy urlop? – Detektyw się uśmiechnął.

Na szczęście akurat był piątek, normalny dzień pracy i ledwie minęła 17… Co ważne, można spróbować dostać się tam bez zapisu. Jak się pospieszy, to może zdąży dojechać. Wybiegł z McDonalda, zostawiając młodych ich własnemu losowi. Ruszył błyskawicznie do Centrum Posługi Egzorcyzmu.

Dotarł nawet nieco wcześniej, niż pokazywała mu to nawigacja GPS. Na wszelki wypadek jak zwykle zaparkował samochód w sporej odległości od budynku. Czy są tu kamery? Jakaś ochrona? Straż jak w pustelni ojca Gabriela? Przez chwilę uważnie obserwował obiekt i nie widząc niczego, co by mogło wzbudzić zaniepokojenie, dokuśtykał przy pomocy kul do wejścia, po drodze rozglądając się jeszcze, czy na pewno nie ma tu jakiejś czyhającej na intruzów pułapki.

„Centrum Pomocy Duchowej. Rozeznawanie i Posługa Egzorcyzmu” – głosiła niewielka tabliczka umieszczona na potężnych, nabitych ćwiekami drzwiach. Okazało się, że sama placówka mieści się właściwie w suterenie. Kręte schody prowadziły do obszernego, wspartego na kolumnach holu, skąpo oświetlonego przez kilka niewielkich okien tak wąskich, że przypominały raczej strzelnice, co w połączeniu z łukowatym stropem nadawało pomieszczeniu charakter zamkowych podziemi. Tylko jedno było nieco większe, wychodziło na starannie utrzymany ogród.

Na ścianie wisiał prosty drewniany krzyż, pod nim stały w wazonie świeże kwiaty. Po obu stronach holu umieszczono krzesła dla oczekujących – jak u lekarza. Ludzi było sporo, w różnym wieku, trochę młodzieży, kilka osób starszych, ale także dwoje dzieci w towarzystwie rodziców, krewnych czy może jakichś opiekunów. W sumie z pięćdziesiąt osób.

Zajął miejsce na końcu kolejki. Stanął, opierając się o ścianę. Widząc inwalidę, para młodych ludzi odstąpiła mu krzesło i – mimo jego protestów – sami usiedli na podłodze. Podziękował formułką „Bóg zapłać”, przeżegnał się, wyjął różaniec i udawał, że się modli, spod oka obserwując otoczenie.

Zauważył, że hol zwęża się z jednej strony, przybierając kształt wąskiego korytarza, z którego można wejść do dalszych pomieszczeń. Z jednego z nich, zapewne kaplicy używanej przez egzorcystów do sprawowania rytuału, dobiegały odgłosy modlitwy, momentami chóralnej – i chwilami dzikie wrzaski, podobne do tych, jakie słyszał w czasie charyzmatycznej mszy ojca Gabriela.

Co jakiś czas z tego pomieszczenia ktoś wychodził, ksiądz albo cywil, i szedł do toalety mieszczącej się w samym końcu korytarza, a po chwili wracał, rzucając okiem na kolejkę. Pewne osoby, które w niej czekały, by poddać się egzorcyzmom, niekiedy wzywano po imieniu – byli to zapewne stali bywalcy, dobrze już tu znani. Inni, prawdopodobnie nowicjusze, wchodzili sami, słysząc głos księdza wołającego donośnie: „Następny proszę”.

Nie wszyscy, mimo że tu przyszli i czekali w kolejce, chcieli iść do kaplicy dobrowolnie. Dochodzące stamtąd hałasy na wielu działały odstraszająco. Zdarzało się, że młode dziewczyny, których zresztą było tu najwięcej, musiały być eskortowane przez towarzyszących im opiekunów – wtedy zwykle wychodzili im naprzeciw księża, klerycy i świeccy pomocnicy. Bywało, że musieli używać siły i prowadzili wystraszone nastolatki za ręce, popychając je lub nawet ciągnąc po śliskiej, kamiennej podłodze.

Jedna z dziewcząt, na oko uczennica podstawówki, kiedy przyszła na nią kolej, z krzykiem zaczęła uciekać przed goniącym ją księdzem. Ale została ostatecznie złapana na schodach i mimo protestów oraz łez dwóch rosłych wstawienników zaniosło ją do kaplicy. Andrzej przy okazji usłyszał, że powodem, dla którego mała będzie poddana rytuałowi, jest brak należytych postępów w nauce, połączony z bardzo niegrzecznym zachowaniem, w tym używaniem wulgaryzmów, co – zdaniem zmartwionych rodziców – mogło być wywołane przez złego ducha.

Detektyw przebierał w palcach paciorki różańca, przy każdym powoli licząc w myślach do dziesięciu, by wyglądało, że się w skupieniu modli. Słuchał, co ludzie szepczą między sobą, i śledził rozwój sytuacji. Liczył na to, że cierpliwie tu siedząc, wreszcie doczeka się swojej kolejki. Miał starannie przygotowany speech, podobny do tekstu, jakiego używał, odwiedzając Nowaków i Michalaków. Powtarzał sobie w myślach stosowne formułki, mając świadomość, że z religijnymi fachowcami, jakimi byli egzorcyści, może pójść mu o wiele trudniej niż z rodzinami opętanych dziewcząt. Wiedział, że tym razem musi być superprzekonujący, a pewnie też trochę improwizować w zależności od tego, jak zareaguje sprawujący posługę kapłan.

Na szczęście nowych chętnych do poddawania się rytuałowi już nie przybywało i kolejka systematycznie się zmniejszała. Tyle że nieubłaganie zbliżała się też godzina dwudziesta… Czy ksiądz Kulepa w razie czego zgodzi się rozmawiać z Andrzejem po oficjalnych godzinach pracy? Czy też detektyw będzie musiał przyjść tu powtórnie, tylko że zgodnie z obowiązującym harmonogramem usług centrum dopiero za tydzień, co znowu znacznie opóźni całe śledztwo?

W końcu drzwi się otworzyły i usłyszał upragnione:

– Proszę. Następny!

Chwycił kule i wspierając się na nich, wszedł do kaplicy egzorcystów. Pomieszczenie wyglądało jak typowa salka katechetyczna czy po prostu wykładowa, z klasyczną zieloną tablicą, kredą, stołami i krzesłami, teraz odstawionymi nieco na bok, chyba po to, by pośrodku było więcej miejsca. Pod oknem stał mały ołtarz z krucyfiksem, na ścianie wisiał obraz Matki Boskiej. Na ołtarzu widać było Pismo Święte i Rytuał Rzymski w charakterystycznej granatowej okładce ze złotymi przetłoczeniami. Na podłodze leżały materac i długa, gruba lina – przedmioty, których przeznaczenie nie było dla Andrzeja jasne. Czy w kaplicy ktoś czasem nocował? Ale po co lina?

– Niech będzie pochwalony… – zaczął.

Ksiądz profesor Kulepa, siedzący przy biurku, był tu najstarszym kapłanem – kierował całą grupą egzorcystów i wstawienników. Dał im znać, że mają chwilę przerwy. Uprzejmie wskazał gościowi krzesło. Sięgnął po zeszyt i długopis, by robić notatki z wywiadu.

– Na wieki wieków… – rzekł. – Co się panu stało? Od czego to? – spojrzał na kule, które Andrzej umieścił pod ścianą.

– Nic, głupstwo, miałem pecha… Samochód mnie potrącił. Ale dzięki Bogu jakoś mogę chodzić. Daję radę.

– Najświętsza Panienka pomaga w takich wypadkach, trzeba zawierzyć – poradził ksiądz Kulepa. – Duch Święty może panu wrócić sprawność. Są takie wypadki.

– Ale nie o mnie tu chodzi, proszę księdza.

– A o kogo? – zainteresował się Kulepa.

– Zaginęła młoda dziewczyna… Anna. Problemy natury duchowej. Nastolatka… Wiem, że trafiła tu szukać pomocy. Miała takie dziwne objawy… W nocy niepokoje… Jakieś widzenia… Uciekła z domu, matka od zmysłów odchodzi. Nie ma pojęcia, gdzie się teraz dziewczyna podziewa ani nawet czy jej co pomogło.

– A dla pana kim jest?

– Ta matka to moja kuzynka. Prosiła, żebym szukał… Bo sama już nie wie, co robić, tylko rozpacza. No i modli się, zawierza Pannie Przenajświętszej.

– No a pan… kim właściwie jest?

– Ach, ja to zwykły chrześcijanin. – Detektyw skromnie spuścił wzrok. – Rzecz jasna katolik. Andrzej mam na imię. Nic nadzwyczajnego. Ale uczestniczę w życiu parafii jak potrafię. Wychowuję córkę w wierze… Pójdzie do katolickiego liceum. A teraz razem organizujemy peregrynacje figury Matki Najświętszej… Nasz proboszcz to bardzo pochwala. Słyszał ksiądz o tej inicjatywie?

– Coś mi się obiło o uszy… A co się z stało z pana żoną? Zostawiła pana w tej biedzie? – Ksiądz miał chyba na myśli inwalidztwo, bo znowu zerknął na oparte o ścianę kule. – Po tym pańskim wypadku się rozstaliście?

– Nie, to była święta kobieta. Ale jest już tam. – Andrzej pokazał palcem w górę. – Pan wziął ją do siebie ponad dwa lata temu. Zostałem wdowcem.

– Rozumiem. Przykro mi… Ale trudno mi udzielać informacji o dziewczynie, która do nas przychodzi i w zaufaniu powierza tu Stwórcy swoją duszę… Mamy obowiązek zachowania dyskrecji co do tego, co się tu dzieje.

– Jej matka błaga o pomoc. A to jest pismo proboszcza, który nas wspiera modlitwą w poszukiwaniach… On poradził, by tu przyjechać. – Detektyw wydobył kartkę i wręczył Kulepie. Ten z pewnym zainteresowaniem sięgnął po referencje księdza Janiaka, przeczytał i podniósł głowę.

– To z pana wzorowy parafianin… – Popatrzył na Andrzeja z uznaniem. – I widzę, że można mieć zaufanie, skoro proboszcz tak o to prosi… Tylko muszę zajrzeć do starszych notatek, bo tak z głowy to nie bardzo pamiętam… Dużo potrzebujących do nas przychodzi. Ale wszystko zawsze zapisuję. Kiedy, kto, no i co się działo po rytuale. Jak ona się nazywa?

– Anna Tomaszewska.

Ksiądz wstał i otworzył szafkę, w której były akcesoria liturgiczne, kielichy, obrusy oraz woda, sól i olej do egzorcyzmów. Na dolnej półce leżało kilkanaście grubych zeszytów. Wziął jeden do ręki, odłożył, sięgnął po drugi… Zaczął go przeglądać, zapewne szukając notatek o Annie. Detektyw poczuł, że jest już blisko potrzebnych mu informacji. Wreszcie sprawa posuwa się naprzód.

W tym momencie z korytarza dobiegły jakieś hałasy, jakby przewracały się krzesła. Rozległy się też głośne wrzaski.

– Ha, ha! Kurwa, ja cię pierdolę, klecho! Chuj ci w dupę! Ha, ha… – dało się słyszeć.

Otworzyły się drzwi i wpadła grupa księży i wstawienników niosących jakąś wrzeszczącą, rozpaczliwie się szarpiącą istotę. Andrzej poznał ją od razu – była to Beata. Piszczała i chichotała na przemian.

– Skurwysyny! – zawyła. – Puśćcie mnie, jebane cioty! Ha, ha!

– Szybko! – krzyknął jeden z księży. – Bardzo nią rzuca.

Kulepa poderwał się, odłożył zeszyt do szafki, z której wyjął teraz srebrną tacę, kilka naczyń, świecę i kropidło. Podał wszystko do trzymania czekającemu klerykowi.

Tymczasem pozostali mężczyźni ułożyli Beatę na materacu – jasne stało się teraz jego przeznaczenie. Trzymali ją za ręce i nogi, a jeden ze wstawienników chwycił z podłogi sznur i zaczął nim fachowo krępować dziewczynie kończyny. Musiał to czynić już wcześniej, i to wielokrotnie, bo węzły zaciskał szybko i wprawnie jak doświadczony marynarz. Po chwili Beata została spętana liną na tyle mocno i skutecznie, że nie mogła już ani kopać, ani drapać, lecz jedynie krzyczeć i pluć, co usiłowała robić.

– Wy chuje napalone! – wrzeszczała, starając się trafić śliną w pochylonych nad nią mężczyzn. – Na jebanie wam się zebrało? Chcecie mnie pierdolić, tak? Do roboty!

Drugi wstawiennik zatkał jej usta świętym obrazkiem jak kneblem, zarazem przytrzymując dłonią jej czoło, zapewne po to, by rzucając się, nie rozbiła sobie głowy o podłogę czy meble. Dziewczyna sapała i wzdychała, ale nie była w stanie się ruszać ani wykrztusić żadnego zrozumiałego słowa.

Kulepa stanął nad nią, wokół zgromadzili się pozostali księża i świeccy pomocnicy. Egzorcysta obrócił się, wykonał ukłon przed krzyżem na ołtarzu, potem przed obrazem Matki Boskiej. Na jego znak asystujący chudy ksiądz wziął od kleryka jedno z naczyń wypełnione żółtawą cieczą. Kulepa wzniósł ręce:

– Modlę się nad tobą, oleju, abyś przez Boga Ojca Wszechmogącego, który stworzył niebo i ziemię, morze i wszystko, co się w nim znajduje, został uwolniony od wpływu diabła. Niech będzie wyrwana z ciebie wszelka moc przeciwnika, cała diabelska potęga i wszelkie pokusy; niech odstąpią one od tego oleju, aby dla wszystkich, którzy go będą używać, stał się zbawieniem dla duszy i ciała. Błagam o to w imię Boga Ojca Wszechmogącego, Jezusa Chrystusa, Jego Syna, i Ducha Świętego Parakleta, w miłości tegoż Pana naszego Jezusa Chrystusa, który przyjdzie sądzić przez ogień żywych i umarłych oraz świat cały.

Kulepa włożył palce do naczynia, nabrał nieco oleju i posmarował nim czoło, usta i szyję dziewczyny.

Beata szarpnęła się, zajęczała, usiłowała się uwolnić, ale nadaremnie. Mając obrazek wciśnięty w usta, mogła jedynie wydawać gardłowe mruczenie.

Na znak Kulepy kleryk obnażył jej brzuch, który poruszał się w rytm spazmatycznego oddechu tak dynamicznie, jakby w głębi ciała młodej kobiety kryła się skacząca szybko piłka. Obserwując wybrzuszającą się skórę, miało się wrażenie, że coś chce się wydostać ze środka, po czym napięty brzuch opadał szybko, aż tworzyło się w nim spore zagłębienie. Wyglądało to, jakby organy wewnętrzne dziewczyny zniknęły, a z jej klatki piersiowej zostały same żebra.

Egzorcysta przypatrywał się temu uważnie, badawczo. Sięgnął do naczynia i nową porcją oleju zaczął delikatnie gładzić skórę dziewczyny wokół pępka, zrobił na żołądku znak krzyża. Dla pewności powtórzył ten gest trzykrotnie.

Andrzej patrzył na to oniemiały, ale na szczęście nikt z uczestniczących w rytuale nie zwracał na niego uwagi. Byli zajęci przytrzymywaniem rąk i nóg Beaty, obserwowaniem jej reakcji na działania egzorcysty i modlitwami, które cicho mruczeli pod nosem. Niektórzy mieli w dłoniach różańce lub niewielkie krucyfiksy. Dotykali nimi jej kolan i ramion, na przemian głaskali i kłuli uda, brzuch i piersi, wspomagając w ten sposób głównego celebransa rytuału.

Kulepa sięgnął po kolejne naczynie i kropidło. Święcona woda prysnęła na twarz Beaty, dziewczyna mimo knebla w postaci świętego obrazka rozpaczliwie zawyła.

– Oto pobłogosławiona woda, niech pokropienie nią przyczyni się do Twojego życia i zbawienia, w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, amen.

Po kwadransie wykonywania rytualnych czynności i recytowania tekstów oraz chóralnego powtarzania błagalnej litanii przez wszystkich zebranych Beata wydała finalny ekstatyczny jęk i jej ciało, dotąd napięte jak struna, zwiotczało.

– …i wzywam cię, szatanie, byś opuścił tę niewiastę i poddał się woli Pana naszego! – mówił ksiądz Kulepa, znowu kropiąc twarz dziewczyny wodą święconą. – Niechaj demon zostawi tę duszę i wyjdzie!

Beata zakrztusiła się, zakaszlała.

– Chwała Panu! – ucieszył się Kulepa. – Jesteś uwolniona. Amen.

Na znak egzorcysty wstawiennik najpierw rozluźnił, a potem – widząc, że dziewczyna jest już całkiem spokojna – zdjął jej więzy. Beata pomału zaczęła się podnosić. Z kącików ust ciekła jej ślina, jeden z kleryków podał jej mały ręcznik, otarła nim twarz. Była oszołomiona, ale już bardziej przytomna. Z zainteresowaniem przyglądała się otoczeniu, jakby widziała je po raz pierwszy w życiu. Ksiądz Kulepa objął, ją, przytulił, jego śladem poszli pozostali duchowni, a po nich także wstawiennicy.

– Bóg zapłać – wyszeptała wzruszona dziewczyna. – Co ja tutaj robię? Gdzie ja jestem? – zapytała.

– Widzi pan, nic nie pamięta. Tak zły duch działa… Ale jak ty teraz wrócisz do domu, dziecko? – zmartwił się ksiądz Kulepa.

– Nie mam pojęcia… – Beata rozejrzała się bezradnie. – Wiem! – wykrzyknęła radośnie. – Ty mnie odwieziesz! – Wskazała palcem zaskoczonego Andrzeja.

– Ja?

– Pamiętam, obiecywałeś mi, że razem się pomodlimy na różańcu, prawda? Mama mi mówiła, że jesteś naszym wielkim przyjacielem, że mnie w pustelni odważnie ratowałeś od demona… I masz w sobie taką wiarę, jak mało kto – dodała z uznaniem.

– To wy się znacie? – zdziwił się Kulepa. – Czy pan może ją tu przywiózł? Bo już nic nie rozumiem.

– Nie, ale rzeczywiście niedawno odwiedziłem rodziców Beaty…

– Aha, więc na imię jej Beata… Sprawdzę, czy mam o niej notatkę. – Sięgnął po zeszyt. – Tylko skąd ona się tu dziś wzięła? – Kulepa dociekał dalej, grzebiąc w szafce w poszukiwaniu właściwego brulionu.

– Nie wiem… – przyznał Andrzej.

– Była na wieczornej mszy w naszym kościele – wyjaśnił jeden z kleryków. – Chyba przyszła sama. Najpierw trochę cicho popiszczała. Ale potem zaczęła tak rozrabiać przy podniesieniu, że ksiądz prałat, sprawujący nabożeństwo, musiał interweniować. Kazał ją wynieść do zakrystii, bo ludzie nie mogli przyjmować komunii. No to zabraliśmy ją od razu tutaj.

– Aha… No tak, ona, zdaje się, tak ma… – stary egzorcysta patrzył do zeszytu. – Beata… Aha… To u niej nie pierwszy raz – stwierdził. – To co, pomoże jej pan? – zwrócił się do Andrzeja. – Ma pan jak ją odwieźć?

– Nie… znaczy… tak. Ale nie od razu. Jestem samochodem, więc mogę ją zabrać, ale chciałbym najpierw dokończyć rozmowę z księdzem… – Andrzej nie palił się, by rezygnować z rysującej się wreszcie szansy zbadania losów Anny. Jednak ksiądz Kulepa był bardzo zatroskany stanem Beaty i niezwykle uparty.

– Ona powinna szybko jechać do domu. Odpocząć. A lepiej dziewczyny samej nie puszczać… Pan ją teraz zawiezie, a ja spokojnie przejrzę notatki i znajdę przypadek tej pana kuzynki. Jak pan wróci, wszystko o niej opowiem. Bóg panu od razu wynagrodzi dobry uczynek!

– Tylko to dosyć daleko, więc będę tu z powrotem bardzo późno…

– Znajdzie mnie pan tu, w naszym domu, na górze o dowolnej porze. Proszę śmiało przychodzić! A najlepiej to w ogóle jutro rano. Niech pan się nie spieszy, jedzie bezpiecznie, dobrze? No, to z Bogiem!

Chcąc nie chcąc, Andrzej wziął kule i począł dreptać do samochodu z Beatą u boku. Może po drodze coś od niej wyciągnę – pocieszał się. – Jest ku temu niezła okazja. Warto spróbować.

Rozdział XVI

Kiedy dziewczyna wsiadła i zapięła pas, nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, straciła humor, zapadła się w sobie. W ogóle przestała się odzywać, jakby obraziła się o coś na Andrzeja – tylko nie bardzo było wiadomo o co.

Wyglądało na to, że nie odezwie się ani słowem w czasie całej podróży. On kilkakrotnie próbował ją zagadnąć, ale bez skutku.

– Nie chcę cię męczyć, jednak mogłabyś ze mną trochę porozmawiać… Bo muszę cię jeszcze o coś zapytać…

W odpowiedzi rzuciła mu tylko niechętne, pełne smutku spojrzenie, jakby strasznie ją męczył swoimi niestosownymi, niezgrabnymi próbami nawiązania kontaktu. W końcu się poddał. Jechali w ciszy zakłócanej jedynie świstem wiatru i szumem opon toczących się po mokrym asfalcie i efektownie rozpryskujących wodę z licznych kałuż… Beata raczej niczego mu nie powie. Niepotrzebnie się zgodził, żeby ją odwieźć, ale nie było już tego jak odkręcić. Uznał, że najlepiej będzie, jeśli bezpiecznie odstawi ją do rodziców i możliwie szybko wróci do starego egzorcysty, by może wreszcie się dowiedzieć, gdzie przebywa Anna.

Beata wciąż milczała jak zaklęta. Wydawało się, że śpi. Zastygła na siedzeniu, choć nie zamknęła oczu, uporczywie wpatrując się nieruchomymi, czarnymi źrenicami w przestrzeń przed samochodem. Było w tym coś niesamowitego… Pomyślał, że czyni ją to podobną do figury Madonny, którą niedawno wiózł w aucie. Miał tylko nadzieję, że dotrwają do końca podróży bez żadnych dodatkowych przygód. Niestety, mylił się.

Jechali w miarę spokojnie przez dobry kwadrans. Było już niedaleko, ale nieco zwolnił, bo zapadł zmrok, a droga zrobiła się wyboista, pełna dziur, które musiał omijać. Niebo przecięła błyskawica, rozświetlając okoliczne pola. Przeraźliwy huk gromu niemal ogłuszył Andrzeja, a z nieba znowu poleciały strugi wody. Spojrzał kontrolnie na Beatę i zrozumiał, że dzieje się z nią coś złego. Przestraszyła się?

Jej rysy się wykrzywiły, zaczęła drgać i pojękiwać, jakby coś ją bolało. Zauważył, że dziewczyna jak zahipnotyzowana wpatruje się w mały krzyżyk, który powiesił przy lusterku i który teraz lekko rytmicznie się kołysał… Beata chwyciła się za brzuch i mruczała coraz głośniej, kiwając się i wiercąc. Nagle z jej gardła wydobył się przeraźliwy, znany mu już, pisk. Szybkim ruchem rozpięła pas bezpieczeństwa. Przechyliła się do Andrzeja, chyba chciała się przytulić, a może usiąść mu na kolanach, i wyciągnęła ku niemu ręce, jakby rozpaczliwie szukała pomocy.

Zaczyna się – pomyślał, ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć lub zrobić, poczuł jej dłonie na swojej szyi, zaciskały się jak żelazne kleszcze. Długie, ostre paznokcie przecięły mu skórę. Zaczął się szarpać, daremnie usiłując oderwać palce Beaty od krtani. Jednocześnie wbił pedał hamulca w podłogę i samochód z piskiem opon gwałtownie hamował, tańcząc między kałużami.

Szczęśliwie droga była prosta i nic nie jechało z przeciwka, więc w końcu zatrzymał auto pośrodku zalanej wodą szosy, cały czas walcząc o życie z duszącą go dziewczyną. Zdołał oderwać od szyi jej dłonie, w rewanżu opluła go, podrapała po twarzy i ugryzła do krwi w rękę, którą odpychał jej głowę. Bał się, że teraz jego obolała, podduszona krtań stanie się z kolei celem zębów – Beata, warcząc niczym rozwścieczony pies, groźnie je wyszczerzyła. Nagle wydała przeraźliwy pisk i zmieniła taktykę – teraz z kolei usiłowała uderzyć go łokciem, a gdy się zasłonił, zaatakowała nogą. Jednak samochód był zbyt ciasny, by mogła wziąć porządny zamach. Miotając się, kopała na oślep, aż i wreszcie jej czerwony but z głośnym trzaskiem trafił w podłokietnik, na moment utkwił tu zaklinowany między siedzeniami…

Andrzej wykorzystał szansę: mocno chwycił ją za łydkę, drugą ręką przygwoździł ramię, wykręcił, aż jęknęła z bólu… Zawyła dziko, zwierzęco, ale odwrócona tyłem, nie mogła już gryźć i pluć, tylko rzucała się bezradnie, dysząc i charcząc, jakby się dusiła. Po minucie chaotycznej szarpaniny i wymianie kolejnych ciosów potężnym uderzeniem pięści zdołał wyrzucić ją z kabiny prosto na jezdnię. Dziewczyna upadła na mokry asfalt i powoli, chwiejnie się podniosła, klnąc i złorzecząc.

Zatrzasnął drzwi. Zaryglował. Chwycił pojemnik z gazem, ale okazało się, że wariatka nie zamierza dalej go atakować. Niespodziewanie radośnie zachichotała, pomachała na pożegnanie… Odwróciła się i – wykonawszy najpierw jakiś dziki piruet – pobiegła przed siebie, przez pole, z uniesionymi rękami. Podskakiwała, pokrzykując niezrozumiale. Kolejny piorun oświetlił jej oddalającą się sylwetkę, aż wreszcie zniknęła w mroku za pagórkiem.

Huk gromu przetoczył się nad samochodem i ucichł w szumie deszczu.

Co teraz robić? – pomyślał Andrzej gorączkowo. W pierwszej chwili chciał pieszo ruszyć za Beatą, ale uznał, że nie zdoła jej po ciemku znaleźć ani idąc, ani nawet jadąc samochodem po błotnistych polach i grząskich łąkach, na których mógłby co najwyżej zakopać się i utknąć na dobre. Uruchomił silnik i pojechał dalej – w kierunku domu Nowaków. Dotarł po kilku minutach.

Maria dostrzegła światła samochodu przez okno kuchni i wyszła przed dom z parasolem w ręku. Lało, ledwie co widziała przez strugi deszczu.

– Cieszę się, że jesteś… Wiedziałam, że wrócisz – uśmiechała się, ale po chwili przestała, przypatrując mu się uważnie. – Co ci się stało?

Andrzej chwiejnie wysiadł z samochodu. W świetle reflektorów mogła zobaczyć, że ma podartą koszulę, podbite oko, podrapaną twarz, a z szyi kapie mu krew. Wyglądało to tak, jakby w krtań wgryzł mu się wampir.

– Chyba jakiś demon mnie zaatakował – wykrztusił.

W łazience Maria nie znalazła wody utlenionej, więc w końcu przemyła mu rany święconą, twierdząc, że to nawet lepiej, bo po kontakcie ze złym duchem taka terapia będzie znacznie skuteczniejsza.

Dobrze, że nie posypuje mnie solą – pomyślał, rozglądając się za plastrem, bo krew wciąż ciekła, znacząc podłogę czerwonymi śladami. Koty się zbiegły i zaczęły zlizywać kapiące z jego szyi krople, pomiaukując i patrząc łakomie na krtań Andrzeja. Odgonił je. Gardło i dłoń go paliły, ale większym problemem wydała mu się paniczna ucieczka Beaty przez pola. Coś jej się może stać…

Zrelacjonował Marii przebieg egzorcyzmu i zdarzenie z samochodu. Kończąc opis tych dramatycznych wypadków, powiedział:

– Nie wiem, dokąd pobiegła… Nie miałem szans jej dogonić… Gdzie ona teraz może być? Jak jej szukać?

Ku jego zaskoczeniu Maria nie wydawała się zbyt zmartwiona.

– Nie przejmuj się, to u niej nie pierwszy raz – pocieszyła go. – Jesteśmy przyzwyczajeni, że zły duch ją opanowuje, a potem zostawia… Szkoda, że nie spryskałeś jej od razu porządnie wodą egzorcyzmowaną, bo pewnie szybciej by sobie poszedł.

Nagle coś przyszło jej do głowy.

– A masz może w samochodzie krzyż? – zapytała. – Chyba widziałam…

– Tak, wisi przy lusterku. Ale bardzo mały.

– Wielkość nie ma znaczenia. Krzyż mógł go rozdrażnić. Stąd ta manifestacja. A z drugiej strony to pewnie właśnie ten krzyż cię uratował… Poświęcony, prawda? Demon nie był w stanie przy nim dłużej przebywać, to wszystko tłumaczy. Chcesz się położyć? Odpocząć? Czy wolisz, żebyśmy się razem pomodlili?

– A nie będziemy szukać Beaty?

– Po co? Sama wróci, jak zły duch się nasyci i ją zostawi. My tu nic już nie poradzimy. Możemy prosić Matkę Boską o wstawiennictwo i tyle.

Andrzej był tak zszokowany jej reakcją, że zupełnie nie wiedział, jak odpowiedzieć. Gorączkowo się zastanawiał, jak właściwie powinien się teraz zachować.

– A gdzie są Lidka i Jerzy? Oni by jakoś nie pomogli?

– Nie sądzę. Jak jechali z Beatą na mszę, popsuł im się samochód… Musieli go potem długo pchać. W tym też czuć rękę złego ducha… Dzwonili, są jeszcze w warsztacie, bo to coś skomplikowanego… Może nawet zanocują w mieście. Dlatego Beata była w kościele sama. Widzisz, demon specjalnie tak to urządził, żeby bez przeszkód móc ją dopaść.

– Pewnie tak… – zgodził się Andrzej. Nie umiał znaleźć argumentów, którymi mógłby przekonać Marię do jakiegoś sensownego działania. – To co można dla niej zrobić?

– Tylko egzorcyzm pomaga, woda święcona, olej i sól… Najlepiej razem. A oni, jak widać, tego ze sobą nie zabrali, to i taki jest efekt. Jak wróci, znowu zawieziemy ją do egzorcysty albo na mszę do ojca Gabriela… On jest najbardziej skuteczny w walce z demonami.

Zakręciło mu się w głowie. Ta kobieta była niereformowalna, żyła we własnym świecie i nie miała ochoty, by to zmieniać. A on zdziałał niewiele, ale tyle, ile mógł, i był tak zmęczony, że nie miał siły dłużej dyskutować.

– Przyznam, że po tym wszystkim najchętniej bym się położył i zdrzemnął… Chyba nie mogę w tym stanie prowadzić.

– Jest wolny pokój po dziadku, zapraszam. Nawet nie zdążyłam jeszcze zmienić pościeli, z której ostatnio korzystałeś.

Na szczęście tym razem nic mu się nie śniło, spał jak kamień. Wstał wcześnie rano. Ani Beata, ani Jerzy z Lidką jeszcze nie dotarli. Maria go namawiała, by został do ich powrotu, oferowała śniadanie, ale nie chciał. Spieszył się do miasta, pragnąc jak najszybciej dotrzeć do egzorcysty, który zapewne już naszykował obiecane materiały. Może wreszcie nastąpi teraz w śledztwie oczekiwany przełom.

Jechał tą samą trasą co w nocy, z lekkim dreszczem przypominając sobie dramatyczne przeżycia, jakie były wczoraj jego udziałem na tej okropnej, wyboistej drodze. W lusterku zobaczył, że na twarzy i szyi ma wyraźne ślady paznokci czy raczej pazurów oszalałej Beaty. Nadal bolało go gardło i pogryziona dłoń. I tak dobrze, że w ogóle wyszedł z tego cało. Przez tę wariatkę mógł przecież wpaść na drzewo albo do rowu.

Zadzwonił telefon. Rozpoznał numer pana Henryka. Nagle uświadomił sobie, że zupełnie zapomniał o obiecanej usłudze barterowej – tropieniu zięcia podejrzewanego przez żonę o niewierność. Znowu ta nieszczęsna rogacizna… Kiedy będzie mógł się tym zająć? Sprawa Anny całkowicie go pochłonęła. Ale musi i z tego zadania się wywiązać, by nie zepsuć układu z panem Henrykiem. Co mu teraz powiedzieć?

– Czy może ma pan już jakieś efekty? – spytał jak zwykle grzecznie pan Henryk. – Nie chcę poganiać, tylko córka się niecierpliwi.

– Nie do końca, choć chyba jestem już blisko… – zapewnił Andrzej w poczuciu winy. Nie lubił kłamać bez potrzeby, a w szczególności oszukiwać ludzi, z którymi coś go łączyło. Relację z panem Henrykiem trudno byłoby nazwać przyjaźnią, ale w stosunku do siebie zawsze byli lojalni, co pomagało w załatwianiu interesów, z konieczności opartych jedynie na umowach ustnych. Wzajemnie się szanowali. A teraz Andrzej trochę zawalił.

– No, a ja mam dla pana coś ciekawego – powiedział niespodziewanie radośnie pan Henryk.

– Tak?

– Wiem, że zięć umówił się z kobietą w hotelu na najbliższy weekend. Przypadkowo przeczytałem SMS, który wysłał wczoraj. Czy chce pan poznać adres, gdzie mają się zatrzymać?

Andrzej się domyślił, że pan Henryk wykorzystał swoje chytre metody do zhakowania komórki prokuratora Rudego – i po prostu śledził w ten sposób jego ruchy i korespondencję, tą drogą zdobywając teraz wiadomość o domniemanej randce.

– Tak, proszę mi przesłać, postaram się tym zająć. Bardzo dziękuję.

– Musimy sobie pomagać. Tylko proszę o dyskrecję co do źródła informacji.

– Jasne. Odezwę się do państwa.

Po chwili przyszedł od pana Henryka zapowiedziany SMS, ale na razie Andrzej nie miał czasu sprawdzić, dokąd prokurator się wybiera. Dotarł już bowiem przed dom parafialny, gdzie spodziewał się znaleźć księdza Kulepę.

– Jak to go nie ma?

Nie mógł uwierzyć, że znowu coś się komplikuje. Co za los! Naprawdę musi tu działać jakiś złośliwy demon – pomyślał.

Kleryk, którego widział w akcji w czasie egzorcyzmów i który teraz otworzył mu drzwi Centrum Pomocy Duchowej, wzruszył ramionami.

– Jego ekscelencja chyba wezwał go nagle – powiedział młody duchowny miękkim, modulowanym głosem, charakterystycznym dla zniewieściałych mężczyzn. – Ksiądz od razu pojechał, bo to jakaś ważna sprawa – dodał z troską. – Pewnie wróci dopiero przed wieczorem, bo u biskupa to zwykle konferencje trwają długo.

– A nie zostawił czegoś dla mnie?

– Nie. Pan przyjdzie jutro, to ksiądz pewnie już będzie! – Kleryk, najwyraźniej gej, uśmiechnął się przyjaźnie. – Z Bogiem!

Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło – pocieszał się Andrzej. Zamiast denerwować się bezpłodnym czekaniem na powrót egzorcysty, postanowił wykorzystać przymusową przerwę w pogoni za Anną na realizację obietnicy danej panu Henrykowi. Ostatecznie jeden dzień opóźnienia nie powinien zrobić wielkiej różnicy, dziewczyna pewnie jest gdzieś tu blisko i chyba już mu nie ucieknie, a przez ten czas może rozwiąże się przynajmniej jeden problem – realizacji haniebnie zaniedbanego zlecenia w sprawie rogacizny.

Okazało się, że hotel, w którym Stefan Rudy miał realizować swoje romansowe plany, znajdował się stosunkowo niedaleko. Tak przynajmniej wynikało z wyliczenia nawigacji, do której detektyw wklepał adres z SMS-a. Ruszył od razu, by jak najszybciej wywiązać się z obietnicy danej panu Henrykowi i móc wrócić po informacje do księdza Kulepy.

Standardowa łapówka oferowana w recepcji pozwoliła na potwierdzenie informacji. Pan Rudy przyjechał już do hotelu i zamknął się z towarzyszącą mu młodą damą w wynajętym pokoju na trzecim piętrze. Gdyby mieszkał na parterze, byłoby pewnie łatwiej, bo w grę wchodziłaby obserwacja przez okno. A tak trzeba było cierpliwie czekać, aż wyjdzie. Andrzej mógł także próbować dostać się do pokoju, udając – jak to miał w zwyczaju – pracownika hotelu, jednak to rozwiązanie zostawił na koniec. A w ogóle najlepiej byłoby wejść tam od razu w towarzystwie pani Rudy, aby cała akcja zakończyła się spektakularnym finałem demaskacji zdrady przez oszukiwaną żonę.

Prokurator, którego zdjęcia detektyw otrzymał od Magdy podczas spotkania, zszedł w końcu do restauracji na obiad. Wyglądał dokładnie tak jak na fotografii, więc łatwo było go rozpoznać: wysoki, przystojny, w drogich, markowych okularach. Asystowała mu zgrabna blondynka z mocnym makijażem, efektownie ubrana i niemająca chyba zbyt wiele do powiedzenia, cały czas tylko chichotała… Zjedli posiłek przy świecach w bardzo romantycznej atmosferze.

Nieco później Andrzejowi udało się zza drzewa sfilmować, jak para spaceruje po parku, a prokurator czule głaszcze dziewczynę i wchodzi z nią głębiej między krzaki. Tam kochankowie zaczęli się pieścić nieco śmielej… Tak podpatrzona intymność wydała się detektywowi zupełnie wystarczająca, by uznać, że zadanie wykonał. Nie miał zresztą czasu, by zbyt długo bawić się w obserwację, więc zadzwonił do Magdy Rudy, informując o stanie spraw i proponując, by przyjechała dokonać konfrontacji.

Tu jednak napotkał niespodziewaną przeszkodę. Żona prokuratora nie mogła się pojawić. Była za granicą, i to daleko, na Wyspach Kanaryjskich. Chyba z jakimś facetem… Co więcej, powiedziała, że jeśli w zrealizowanym materiale widać zażyłość męża z obcą kobietą, to właściwie już to wystarczy i nawet nie ma potrzeby rejestracji klasycznej sceny łóżkowej. Detektyw wziął to za dobrą monetę. Bo skoro sama klientka nie nalega na bardziej pikantne szczegóły, nie ma sensu walczyć o więcej i narażać się prokuratorowi, który – co zapamiętał z rozmowy – może nosić przy sobie broń. Kto tam wie, co to za facet i jak się zachowa w sytuacji zagrożenia…

Andrzej z ulgą uznał sprawę za zamkniętą i umówili się, że przekaże Magdzie oficjalny raport, klip wideo i zdjęcia, gdy ona już wróci do kraju.

Dzięki temu, że akcja z rogacizną poszła tak sprawnie, mógł pojechać z powrotem do domu parafialnego, gdzie spodziewał się wreszcie dopaść księdza Kulepę i poznać losy Anny, a może nawet jej aktualny adres.

Kleryk z uśmiechem potwierdził, że duchowny wrócił już od biskupa i gotowy jest przyjąć gościa. To była naprawdę dobra wiadomość. Andrzej, kuśtykając o kulach, zszedł do sutereny, gdzie w drzwiach kaplicy stary egzorcysta czekał na niego i zaprosił go do środka.

Detektyw przekroczył próg i zobaczył, że są sami. Świetnie, będzie mógł spokojnie z Kulepą porozmawiać i wszystko od niego wydobyć. Trzeba tylko stworzyć stosowną atmosferę, co zwykle umiał robić – wszak połowa sukcesu to dobry PR.

– Chciałbym najpierw bardzo podziękować księdzu za pomoc… – zaczął.

– Nie ma za co, młody człowieku. Niech pan siada. – Kulepa wskazał krzesło, sam zajął drugie, przy biurku.

– Ksiądz naprawdę wiele dla nas zrobił – kontynuował Andrzej. – Cała rodzina będzie niesłychanie wdzięczna. Co mi ksiądz powie o Annie? A może ksiądz wie, gdzie ona jest – zasugerował. – Jej matka nas za to ozłoci!

Kulepa przez chwilę zbierał się, by odpowiedzieć. W końcu mruknął:

– Obawiam się, że może się rozczarować.

– Słucham? – Detektyw popatrzył na Kulepę z lekkim niepokojem. – Czy ksiądz nic nie znalazł? Czy może nie zdążył? Rozumiem, że ksiądz dużo ma na głowie. Ja w razie czego poczekam.

– Nie, nie… Zajrzałem do moich notatek, tak jak się z panem umówiłem. Ona jest pod dobrą opieką. Ale to trudna sprawa… Musiałem się skonsultować. I niestety, ksiądz biskup wyraźnie zabronił mi udostępniania panu jakichkolwiek treści.

– Jak to? – zdumiał się Andrzej. Takiego obrotu sprawy się nie spodziewał.

– Wróciłem właśnie ze spotkania w kurii. Widzi pan, posługa uwalniania od demonów wzbudza wiele kontrowersji. Jest wiernym bardzo potrzebna, ale nie powinna być zbyt nagłaśniana… To nie może być sensacja. Przynajmniej tak uważa ksiądz biskup i wypowiedział się w tej kwestii bardzo kategorycznie. Nie ma zgody na żadne wyjątki.

– Ale tu chodzi tylko o wiadomości dla rodziny, która szuka zaginionej… – detektyw próbował negocjować. – Nasz proboszcz nas wspiera i prosił, bardzo prosił, żeby…

– Mam wyraźny zakaz – ksiądz mu przerwał. – Nikomu nie mogę udzielać informacji w tej materii. Panu także. A może szczególnie panu…

– Co? – Andrzej zaniemówił. – Dlaczego?

– Chciałbym w ogóle panu coś poradzić… – Kulepa zawiesił głos.

– Mnie?

– Tak. Wyczuwam pańskie duże zaangażowanie, ma pan w sobie wiele energii, dobrych wątpliwości i wielką potrzebę duchowości, to się wyraźnie czuje… Jednak nie zdaje pan sobie sprawy z zagrożeń, jakie istnieją, gdy człowiek styka się ze złem. To może się odbić na panu i pańskiej rodzinie, radzę to zostawić… – Słowa Kulepy zabrzmiały prawie jak groźba.

– Co ksiądz mówi? Jej matka rozpacza, ja obiecałem…

– Jak przyjdzie czas, dziewczyna pewnie sama do niej wróci. Jest dorosła, trzeba uszanować jej prawo do podejmowania własnych decyzji. Pan Bóg dał człowiekowi wolną wolę, by z niej korzystał.

– Ale ja muszę… – upierał się detektyw.

Kulepa spojrzał mu głęboko w oczy.

– Jeśli będzie pan w tej sprawie dalej tak działać i szukać, wypytywać ludzi, to obawiam się, że tylko rozdrażni pan jakieś demony… To jest z pańskiej strony trochę nieodpowiedzialne.

– Ksiądz chyba przesadza… – mruknął Andrzej.

– Nie, ja tylko ostrzegam, że pana i pańskich bliskich mogą spotkać niemiłe niespodzianki. Złe duchy lubią się nami złośliwie zabawić… Już przecież miał pan w życiu rozmaite kłopoty… Nie zauważył pan, że to mogą być jakieś znaki, ostrzeżenia, by nie iść za daleko, prawda?

– Nie rozumiem… – detektyw poczuł się dziwnie, jakby Kulepa jakimś cudem poznał jego policyjną przeszłość i teraz do niej aluzyjnie nawiązywał. Może echem wróciła sprawa nieszczęsnego śledztwa dotyczącego pedofilów? – przemknęło mu przez głowę. I zapytał ostro: – Co ksiądz ma na myśli?

– Sam pan wie najlepiej… – Kulepa wyszeptał tajemniczo. – To kwestia sumienia.

– Proszę powiedzieć jaśniej! – wypalił Andrzej niezbyt grzecznie, wyprowadzony z równowagi. Ale dość miał już tajemniczych aluzji. – O co może chodzić temu katabasowi? Bawi się w jasnowidza? A może stary dostał z kurii ostrzegawczy sygnał na jego temat? Czyżby, mimo kamuflażu, go rozpoznali, bo jest – od czasu tamtego śledztwa – na kościelnej czarnej liście? Sporo o niej słyszał, ale nigdy nie chciał uwierzyć, że to możliwe, by watykański wywiad działał aż tak skutecznie.

Kulepa chwilę milczał i patrzył na niego jak na niesfornego ucznia, który nie rozumie prostej lekcji.

– Mówił mi pan, że stracił żonę, i widzę, że mimo młodego wieku jest pan już inwalidą… Takie rzeczy nie dzieją się bez przyczyny. Więc może lepiej więcej nie ryzykować, bo to się dla pana i pańskiej córki bardzo źle skończy… Anna sama da sobie radę. A pan niech zajrzy w siebie, pomodli się, zadba o swoją rodzinę.

Detektyw wzruszył ramionami. Stary po prostu gada od rzeczy – pomyślał. Takie standardowe kościelne pouczenia, jakie spowiednicy wciskają ludziom w konfesjonale, żeby się bali.

– Widzę, że ksiądz mi nie chce pomóc…

– Właśnie chcę, tylko pan jeszcze tego nie rozumie. To przychodzi z czasem…

– Czym mógłbym księdza przekonać?

Kulepa nie odpowiedział. Pochylił się i przypatrywał z bliska rozmówcy.

– A co się panu tu stało? – zapytał nagle, wskazując ślady na twarzy i gardle Andrzeja. – Czy miał pan znowu jakiś wypadek?

– Nie, nic takiego – żachnął się. – Kot mnie podrapał.

– Niech pan bardzo uważa na siebie, a ja będę się za pana modlił… – Tymi słowami ksiądz zakończył spotkanie.

Detektyw wyszedł jak niepyszny, przeklinając w duchu własną naiwność. Z kościelnymi zawsze tak jest. Gdyby nie dał się wczoraj namówić na odwiezienie tej wariatki Beaty, miałby już pewnie w ręku informacje, których tak bardzo potrzebował. Ksiądz Kulepa przyznał przecież, że sprawdził historię Anny, a chyba nawet dał mu do zrozumienia, że wie, gdzie dziewczyna przebywa, ale nie chciał mu tego sekretu zdradzić. Co za typ! Jedyny trop, który wydawał się tak obiecujący, okazał się ślepą uliczką. Co dalej robić? Śledztwo znowu utknęło w martwym punkcie. W dodatku nie ma za bardzo pomysłu, jak to przełamać. W takiej sytuacji chętnie poradziłby się Ewy, niestety nie było jak… Znowu wszystko jakby sprzysięgło się przeciwko niemu. A był już tak blisko…

Zadzwonił telefon.

To Krystyna odezwała się, by poskarżyć się na Gosię. Wprawdzie dziewczyna zaczęła grzecznie chodzić na katechezę, jednak odmówiła pomocy w organizowaniu peregrynacji figury. I zapowiedziała, że po treningu nie wróci do domu, bo będzie spała u koleżanki, z którą jakoby wcześniej już się na to umówiła. I nie ma z nią żadnego kontaktu, bo jej telefon dalej nie działa. Co Krystyna ma teraz zrobić? Jechać jej szukać?

Andrzej uspokoił ją, że to nic takiego, Gosia dorasta. Trzeba dać jej trochę swobody, okazać zaufanie. Jak dziewczyna jest z koleżanką, to nie ma się co martwić… Potem spróbował połączyć się z córką, ale bez skutku. Niestety, nie mógł teraz wrócić, żeby się nią zająć, bo musiał szybko naprawić to, co zepsuł mu głupi, starczy upór księdza Kulepy.

Rozdział XVII

Wyczekał, aż zapadnie noc. Chciał jak najmniej ryzykować. Było dobrze po dwudziestej trzeciej, kiedy wyszedł z dworcowego baru, gdzie spędził wieczór nieniepokojony przez nikogo, sącząc herbatę i oglądając jakieś idiotyzmy na ekranie wielkiego telewizora. Żałował, że nie ma ze sobą niczego ciekawego do czytania, ale nie przewidział takiego obrotu sprawy, a lektura kolorowych tygodników, jedynego towaru dostępnego w kiosku, za bardzo go nie pociągała. Mógł za to spokojnie opracować plan działania.

W samochodzie na parkingu założył ciemne ubranie, rękawiczki i perukę, przykleił brodę. Lepiej zachować ostrożność, bo przecież gdzieś może być ukryta kamera. Kilka razy taka przezorność uratowała go przed poważnymi kłopotami.

Pojechał na miejsce akcji i jak zwykle zatrzymał wóz w sporej odległości od obiektu.

Najpierw przespacerował się po okolicy, przy okazji wypatrując czegoś na chodniku. W końcu na pobliskim skwerze znalazł coś, co wyglądało jak spora psia kupa. Na szczęście za bardzo nie śmierdziała. Używając patyka i papieru toaletowego zapakował ją do plastikowej torebki.

Jakaś ciemna postać przesunęła się w głębi zadrzewionej alei, jakby kryjąc się w zieleni, ale nie zwrócił na nią uwagi, bo szybko zniknęła. A może mu się tylko przywidziało? Wrócił do wozu. Wziął z bagażnika plecak i ruszył w kierunku budynku mieszczącego Centrum Pomocy Duchowej. Rozejrzał się. O tej porze na ulicy nie było już nikogo. Nawet okna na górze były ciemne – mieszkańcy albo poszli spać, albo nie było ich w domu.

Minął wejście, doszedł do końca budynku, gdzie zaczynało się ogrodzenie. Przeskoczył je i podkradł się od tyłu w pobliże charakterystycznych wąskich okien sutereny. Wybrał to, które wychodziło na trawnik koło krzaków, bo gęsta zieleń dawała stosunkowo dużą osłonę przed ewentualnymi obserwatorami. Było ono szersze niż pozostałe, wyglądające bardziej na otwory strzelnicze niż normalne okna. A przez to jedno jakoś da się wejść.

Nie wiedział, że ciemna postać, która minęła go wcześniej, pojawiła się znowu, teraz na ulicy przed Centrum Pomocy Duchowej, zbliżyła do budynku, ale pozostała w pewnej odległości, obserwując sytuację z oddali.

Sięgnął do plecaka. Przyczepił do szyby przyssawkę i prawie bezgłośnie wyciął diamentowym ostrzem okrągły otwór. Ostrożnie wyjął szkło, wsadził rękę do środka, wymacał klamkę i z jej pomocą otworzył okno. Odczekał chwilę – żaden alarm się nie włączył. Przecisnął się do wnętrza, cicho zeskoczył na kamienną posadzkę.

Znalazł się w poczekalni, gdzie w kolejce do egzorcysty spędził wcześniej tyle czasu, że dokładnie zapamiętał, jak wygląda to pomieszczenie. Dzięki temu mógł, nie zapalając latarki, bezszelestnie dotrzeć w głąb korytarza aż do drzwi kaplicy. Niestety, okazało się, że są zamknięte – chyba na zamek podklamkowy. Nastawił uszu. W gmachu dalej panowała kompletna cisza zakłócana tylko kapaniem wody w toalecie.

Wyjął z kieszeni mały niezbędnik i przez chwilę cierpliwie próbował użyć kilku kolejnych wytrychów, aż w końcu drzwi ustąpiły. Otwierał je stopniowo coraz szerzej, bardzo powoli, by nie zaskrzypiały zbyt głośno – i ostrożnie wszedł do pomieszczenia. Przymknął drzwi za sobą i zbliżył się do szafki stojącej w kącie koło biurka.

Tu było zupełnie ciemno – zapalił więc małą ledową latarkę, wąski snop światła skierował na drzwiczki. Pociągnięte za rączkę, nie chciały ustąpić. Ale zobaczył, że tkwi w nich kluczyk, więc go przekręcił – i bez problemu szafkę otworzył. W środku, tak jak się spodziewał, obok akcesoriów liturgicznych, na dolnej półce leżały równo ułożone zeszyty księdza Kulepy. Było ich na oko ponad tuzin. Bez wahania schował wszystkie do plastikowej reklamówki, a tę – do plecaka.

Następnie przystąpił do systematycznego niszczenia pozostałych znalezionych w szafce przedmiotów. Najpierw wyjął je na podłogę. Złote i srebrne kielichy zgniótł butem, z butelek wylał wodę i olej, chlapiąc po ścianach, sól rozsypał, a szklane naczynia potłukł, starając się robić przy tym jak najmniej hałasu. Wziął kawałek białej kredy i Matce Boskiej domalował wąsy, a na tablicy lewą ręką napisał wielkimi literami: „NIECH ŻYJE SZATAN!”. Wreszcie z plecaka wydobył torebkę z psią kupą, rozmazał ją na ołtarzu, brudząc w ten sposób obrus i leżące tu Pismo Święte oraz Rytuał Rzymski. Ocenił, że to, co zrobił, jest wystarczająco malownicze i że wszystko poszło dokładnie zgodnie z planem, który ułożył, siedząc na dworcu. Ruszył do wyjścia, zabierając z ołtarza krucyfiks. Porzucił go po drodze w toalecie, wkładając do pisuaru.

Przeszedł do holu, przecisnął się przez okno na zewnątrz. Przystanął, podniósł z ziemi kamień i wytłukł nim szybę do końca, robiąc przy tym nieco hałasu, ale uznał, że jest to niezbędne dla stworzenia właściwego wrażenia u tych, którzy będą analizować przyczyny chuligańskiej dewastacji kaplicy.

Przebiegł szybko przez ogród, bo z góry usłyszał już jakieś hałasy, a w jednym z okien zapaliło się światło. Tłuczenie szyby było głośne i musiało obudzić lokatorów, może nawet samego Kulepę – mieszkał tu gdzieś na piętrze.

Andrzej błyskawicznie pokonał ogrodzenie: wziął rozbieg i przeskoczył je efektownym, długim susem. Trochę przeszarżował, bo lądując po drugiej stronie na nierównym, mokrym chodniku, poślizgnął się i upadł. Coś mu chrupnęło w kolanie. Podniósł się, ale kulał, tym razem nie udając, że go boli – czuł, że naprawdę coś sobie uszkodził, nie miał jednak czasu na badanie, co mu się właściwie stało. Pokuśtykał szybko w kierunku samochodu, to biegnąc, to znów idąc, gdy ból go paraliżował.

Nagle usłyszał, że ktoś za nim podąża, obejrzał się i zobaczył ciemną zakapturzoną postać.

Chyba ta sama, którą widział na skwerze – przemknęło mu przez głowę. Doganiała go. Cholera! Zawsze coś nieprzewidzianego musi zepsuć najlepszy plan!

Ocenił, że z bolącą nogą nie zdoła uciec. Sięgnął do kieszeni, wyjął pojemnik z gazem, odbezpieczył i obróciwszy się, zaaplikował solidną dawkę prosto w twarz napastnika. Usłyszał okrzyk bólu… W tym momencie zrozumiał swój błąd, ale było za późno. Postać upadła na chodnik u jego stóp. Rzucił się, by ją podnieść – i odsłonił kaptur przesłaniający część jej twarzy. Twarzy jego córki – Gosi.

Chirurg na pogotowiu zupełnie nie mógł zrozumieć chaotycznych wyjaśnień. Patrzył podejrzliwie na rozczochranego faceta z długą brodą, który w środku nocy pojawił się na izbie przyjęć w towarzystwie nieprzytomnej nastolatki. Facet, kulejąc, przyniósł ją na rękach… Ciekawa para.

– Ona jest dla pana…

– To moja córka.

– Ale właściwie co to był za wypadek? – zapytał lekarz.

Andrzej znowu zabełkotał coś gorączkowo, że trzeba ratować życie dziewczynie, sprawdzić jej wzrok i…

– Panie, pan się uspokoi. Jej nic nie będzie, pewnie zasłabła z emocji i tyle. To się nastolatkom zdarza. Rozumiem, że nie brała żadnych narkotyków…

– Nie – zapewnił brodacz. – Ale została zaatakowana.

– No, to jak do tego doszło?

– Nie wiem… jakiś typ na ulicy nas napadł… Prysnął jej czymś w oczy i uciekł… Przestraszyła się. Chyba gazem, takim łzawiącym. Czy ona na pewno będzie widzieć?

– A dlaczego miałaby nie widzieć?

Lekarz przemył dziewczynie oczy i nastolatka powoli wracała do siebie, miała tylko przekrwione białka i trochę kapało jej z nosa. Nie wydawała się jednak zbyt poszkodowana.

Rozczochrany brodacz odetchnął.

– Ale gorzej jest z panem – powiedział lekarz. – Musimy zrobić rentgen, bo obawiam się, że to złamanie kości albo zerwanie więzadeł…

Wykonano prześwietlenie. Chirurg pokiwał głową – i kolano zostało usztywnione gipsem. Spodnie musiały być rozcięte, bo inaczej w ogóle nie dałoby się ich włożyć.

– Nie powinien pan chodzić, a jeśli, to o lasce, a najlepiej o kulach, żeby nie obciążać nogi.

– Ale ja muszę…

– Musi pan przystopować, bo inaczej z kolanem będzie problem.

– Ile czasu?

– Do sześciu tygodni, a jak pan będzie rozsądny, to do formy wróci nawet szybciej.

– Samochód mogę prowadzić, prawda? Bo to lewa, a kierując, używam tylko prawej.

– W zasadzie tak, jeśli ma pan automat – odparł nieco zaskoczony chirurg. – Zwykle jednak pacjenci leżą.

Jeszcze bardziej się zdziwił, gdy zobaczył, że dziewczyna, która rzeczywiście już całkiem przyszła do siebie, biegnie do auta i wyjmuje kule z bagażnika.

– Widzę, że państwo są na wszystko przygotowani. Zrobiłem zastrzyk, ale jakby mocno bolało, to niech pan łyka tabletki, nie ma co zgrywać bohatera, bo jeszcze pan też zemdleje. Tak czy inaczej, nie wolno panu chodzić przynajmniej przez najbliższą dobę. Rozumiem, że ma pan jak wrócić do domu.

Kiedy wreszcie wsiedli do samochodu, było już jasno – robił się dzień. Gosia spojrzała na Andrzeja z chytrym uśmiechem.

– Nie powiem babci, co mi zrobiłeś tym swoim gazem… – zawiesiła głos.

– No, mam taką nadzieję. I bardzo ci za to dziękuję.

– …jeśli pozwolisz mi ze sobą zostać – dodała.

– Żartujesz?

– Nie – powiedziała poważnie Gosia.

– Co? – nie mógł uwierzyć.

– Bardzo mi na tym zależy.

Zawahał się.

– A szkoła?

– Moja klasa pojechała na wycieczkę. Ja wolałam poszukać ciebie. Musisz mi tylko wypisać zwolnienie na kilka dni i sprawa załatwiona.

Andrzej milczał chwilę. W końcu pokiwał głową.

– Zgoda. Ale mnie nie podkablujesz?

– Nie. Ale będę ci mogła zadawać pytania, na które mi odpowiesz?

– Zobaczymy.

– Po pierwsze: czy musisz dalej udawać Pana Kleksa?

Spojrzał w lusterko i zobaczył, że wciąż ma na głowie perukę i doklejoną brodę. Zdjął charakteryzację, przetarł twarz.

– Jedziemy.

Jednak zdołał prowadzić auto tylko przez kilka kilometrów. Zrozumiał, że do domu jest o wiele za daleko, by mógł dojechać w tym stanie. Usztywniona noga bolała i nie było jak jej ułożyć. Z trudem w ogóle kierował autem. Zdecydował, że zatrzymają się w przydrożnym motelu, tak by mógł bezpośrednio z samochodu dokuśtykać do pokoju – najlepiej na parterze. Nie było to takie proste, ale po paru nieudanych próbach znaleźli w sieci ogłoszenie obiektu, który zdawał się spełniać ich oczekiwania. Dzwoniąc, Andrzej upewnił się, że są miejsca i że na pewno nie będzie musiał maszerować po schodach.

Po kwadransie zajechali do niezbyt eleganckiego hotelu. Obiekt miał jedną wielką zaletę – obiecany wolny pokój na parterze. Recepcjonista wziął opłatę z góry, nieco podejrzliwie patrząc na dziwną parę – kulawy mężczyzna i podtrzymująca go nastolatka nie wzbudzali jego zaufania. Ale widział już niejedno i nie było jego sprawą kontrolowanie wieku dziewczyny, która zapewne chce zarobić parę groszy.

Wsparty na Gosi i jednej kuli Andrzej jakoś dotarł do pokoju. Czuł, że lekarz miał rację, każdy bardziej gwałtowny ruch wywoływał nawrót bólu. Z ulgą położył się na łóżku.

– Chcesz odpocząć?

– Potrzebuję kawy. Zdobędziesz?

Gosia przyniosła z recepcji espresso, które trochę pomogło Andrzejowi się skoncentrować. Miał do wykonania pracę, ale uznał, że najpierw musi coś wyjaśnić.

– Dziękuję za pomoc. Ale chcę wiedzieć, co cię tam przyniosło – stwierdził. – Skąd wiedziałaś, że ja…

– Bo jestem twoją córką. – Uśmiechnęła się. – Czegoś się już od ciebie nauczyłam.

– Grzebałaś mi w komputerze?

Kiwnęła głową.

– A właściwie nie… Aż taka nie jestem. Po prostu musiałam coś wydrukować na tę nieszczęsną katechezę, jakieś głupie modlitwy maryjne… Użyłam stacjonarnego komputera w twoim gabinecie, bo okazało się, że w swoim notebooku nie mam aktualnych sterowników. No i niechcący…

– Niechcący? – mruknął sceptycznie.

– No tak wyszło, że nie mogłam się powstrzymać. Sprawdziłam, co ostatnio googlowałeś. Domyśliłam się, że chcesz pojechać do tych świrów od egzorcyzmów… w tym ich czymś duchowym. Adres sam mi wyskoczył.

– Centrum Pomocy Duchowej? – podpowiedział.

– Tak. Masz rację, Centrum Pomocy Duchowej. A że nie chciałeś mi nic powiedzieć, postanowiłam sama wszystko sprawdzić.

– Co znowu sprawdzić? – zapytał trochę nieufnie. – Myślałaś, że zostałem członkiem sekty?

Westchnęła.

– Bałam się o ciebie, tato. To twoje śledztwo jest jakieś dziwne… Nagle zacząłeś się zmieniać, mówić religijnym slangiem… I spiskujesz z tym naszym proboszczem. Ten pomysł z kukłą do wożenia i modlenia…

– To przez twoje ateistyczne wyskoki. Trzeba było go jakoś ugłaskać.

– No a kule, których zacząłeś używać, tak jakbyś przewidział, że skręcisz nogę? Albo to… sprowokował?

– Wypadek przy pracy.

– A te wszystkie świry, z którymi się spotykasz? Mogą ci coś zrobić lub sam wpadniesz w kłopoty. I wychodzi, że miałam rację, bojąc się o ciebie. Bo kto by ci teraz pomógł?

– Jakoś bym sobie poradził – powiedział i jęknął. Kolano, mimo zastrzyku, coraz mocniej dawało mu się we znaki. – Ale jak już jesteś, to poproszę o wodę, bo trudno mi wstać.

– Aha… A chcesz może tabletkę? – podsunęła mu szklankę. – Trzeba by wykupić receptę. Tylko na tym odludziu nie wiem gdzie.

– Nie, na razie wytrzymam. Mów dalej.

– No, to złapałam stopa, dotarłam do tego ich Centrum Czarów i czekałam, aż się tam pojawisz. Trochę czasu mi to zajęło… A przedtem musiałam nakłamać babci, że jadę do koleżanki, żeby się nie martwiła. Chyba nie masz o to pretensji?

– Ale dlaczego do mnie nie zadzwoniłaś? Taka była umowa, jakby coś się działo.

– Telefon mi wysiadł.

– Aha. Ten nowy?

– Tak. A ty nie miałeś nawet chwili, żeby mnie wysłuchać, jak chciałam ci o tym powiedzieć. W kółko powtarzałeś, że się spieszysz.

– Przepraszam, myślałem, że tak tylko marudzisz. – Uznał, że córka ma trochę racji. – Teraz już naprawdę będę się starał brać na serio to, co mówisz.

– Lepiej późno niż wcale – mruknęła.

– Czy nie powiedziałem „przepraszam”?

– Powiedziałeś. A czy zdradzisz mi, co takiego tam robiłeś?

– Posłuchamy radia, to może się czegoś dowiemy.

– Teraz? – trochę się zdziwiła.

– Tak. Już coś powinno być.

Posłusznie włączyła odbiornik. I rzeczywiście, po paru minutach w lokalnych wiadomościach usłyszeli, że na dom parafialny mieszczący diecezjalne Centrum Pomocy Duchowej dokonano skandalicznego napadu, sprofanowano kaplicę i obrabowano archiwum, gdzie przechowywane były unikatowe zapisy dotyczące parafii. Najprawdopodobniej uczyniła to grupa młodocianych satanistów – oświadczył rzecznik policji. – Sprawców wkrótce ujmiemy.

– Słyszysz: sataniści narozrabiali – stwierdził Andrzej. – I mam nadzieję, że nikt nie będzie podejrzewał nikogo innego.

Gosia się zastanowiła.

– Rozumiem, że tą całą profanacją coś zamaskowałeś? Bo chyba ci nie odbiło, żeby nagle robić antyklerykalny happening?

– Nie. I teraz myślę, że rzeczywiście jesteś moją nieodrodną córką, bo trudno coś przed tobą ukryć, młody Sherlocku Holmesie.

– To może mi jeszcze powiesz, co za wampir cię tak poharatał? I czy jednocześnie ten sam podrapał cię po twarzy i posiniaczył?

– Demon się mną zainteresował – mruknął. – Ten ksiądz…

– Ksiądz cię napadł?

– Nie, ale ten ksiądz egzorcysta, choć ewidentnie nawiedzony, miał trochę racji. Lepiej byłoby trzymać się od tego wszystkiego z daleka, tylko teraz trudno jest mi się wycofać.

Gosia popatrzyła na niego zaskoczona.

– Chyba po prostu potrzebujesz urlopu. Przez kilka tygodni masz się nie ruszać.

– Mowy nie ma. Nie mogę sobie na to pozwolić. Poczekaj.

Zadzwonił do Krystyny. Uznał, że musi, choć bał się, że usłyszy straszny lament. Jednak ku jego zaskoczeniu wcale bardzo nie histeryzowała. Chciała tylko, żeby zrobił coś w kwestii wyskoków córki, bo tolerancja w tej sprawie może być zgubna dla wychowania dziewczyny. I w ogóle jej przyszłości. Nawet ta cała katecheza, na którą zaczęła chodzić, tu jej nie pomoże… Kiedy usłyszała, że już się zajął Gosią, trochę się uspokoiła.

– Nie martw się, jest ze mną… Tak, pojechałem po nią. Wszystko w najlepszym porządku. Wezmę teraz trochę wolnego, by spędzić z nią więcej czasu – zapewnił, mając nadzieję, że Krystyna mu uwierzy. I jakimś cudem chyba nawet uwierzyła.

Żałował tylko, że córka słucha tych kłamstw, a zamiast czegoś bardziej szlachetnego uczy się od niego krętactwa.

– Tak, z Bogiem, Krysiu, z Bogiem – zakończył rozmowę, powtarzając za nią religijną formułkę. – Uff… – mruknął. Głupio jest oszukiwać kobietę, która choć niewątpliwie trochę szalona, stara się, jak umie, dbać o wnuczkę. A także o niego. Bez niej trudno byłoby mu wychowywać Gosię, której babcia poświęcała cały swój czas. Po śmierci Ewy przejęła większość domowych obowiązków, umożliwiając mu pracę i wyjazd do Anglii.

Gosia przyglądała mu się z lekkim uśmiechem na ustach.

– Nos ci strasznie urósł, tato – skomentowała. – Gepetto pewnie trochę by się tym zmartwił.

Bez trudu zrozumiał aluzję. Ich ulubioną wspólną lekturą na dobranoc był kiedyś – poza Alicją w Krainie Czarów – Pinokio. Oboje znali historię drewnianego chłopca i jego ojca stolarza prawie na pamięć.

– Są takie sytuacje w życiu, moja droga, że trzeba wybierać tak zwane mniejsze zło – powiedział sentencjonalnie, czując, że jednak nie brzmi to zbyt przekonująco.

– Rozumiem, że tak musisz – przyznała bez entuzjazmu.

Wolał nie kontynuować tej niezręcznej dyskusji, bo nie chciał rozpoczynać debaty na temat stosowania zasad etyki w życiu codziennym i konieczności zawierania kompromisów. Obiecał sobie tylko, że kiedyś o tym z nią porozmawia. Podobnie jak i o wielu innych trudnych i delikatnych kwestiach. Przecież ona już nie jest dzieckiem, a niedługo stanie się młodą kobietą – i ich relacja znacznie się zmieni. Już się zmieniała. Miał nadzieję, że nie robi zbyt wielkiego głupstwa, traktując ją teraz jak dorosłą i wciągając do swoich spraw zawodowych, ale w obecnej sytuacji trudno było tego uniknąć… Ewa pewnie by go za to nie pochwaliła, ale może jakoś by to zaakceptowała. Bo niby jak inaczej miałby działać z tą usztywnioną nogą?

– Podaj mi, proszę, plecak – powiedział. – Zajmiemy się w końcu czymś konkretnym, bo czas ucieka.

Rozdział XVIII

Gosia ze zdziwieniem zobaczyła, że ojciec zakłada gumowe rękawiczki, później sięga do plecaka po pękatą reklamówkę, w której znajduje się kilkanaście grubych zeszytów.

– Ty też włóż, te gumowe, tak. I postaraj się nie rzucać tu włosów, najlepiej je zepnij.

Zrobiła, o co prosił. A on wziął gazetę i rozłożył ją na stole. Dopiero na niej umieścił bruliony.

– Boisz się, że jakiś demon mógłby na nas przeskoczyć?

– Nie, ale możliwe, że będziemy potem chcieli im to dyskretnie zwrócić, więc lepiej nie zostawiać żadnych śladów – wyjaśnił.

Przystąpili do przeglądania notatek księdza Kulepy.

Gosia była tym bardzo podekscytowana. Po raz pierwszy mogła uczestniczyć w prawdziwym śledztwie, a nie tylko jak hydraulik naprawiać w domu zepsute kaloryfery lub dzwonić, udając pracownicę z call center, żeby zdobywać adresy jakichś religijnych czubków.

Zeszyty były zapisane równym kaligraficznym pismem. Stary egzorcysta prowadził archiwum z wielkim pietyzmem, niczym skrupulatny księgowy. Zamieszczał notatki z datami i dokładnymi opisami poszczególnych wypadków. Tytuł każdego z nich składał się z imienia osoby, roku jej urodzenia oraz danych kontaktowych – najczęściej numeru telefonu, z rzadka adresu. Celem tej pracy było stworzenie „duchowej dokumentacji”. Miała ona umożliwić śledzenie zmian, jakie następowały w wyniku stosowania przez Kulepę Rytuału Rzymskiego – zbioru modlitw zalecanych przez Watykan jako narzędzie do walki ze złym duchem.

Owo działanie diabła zwanego też szatanem lub demonem mogło mieć według Kulepy rozmaity charakter – od kuszenia przez nawiedzenie, nękanie i dręczenie, stopniowe wchodzenie przez złego ducha w ciało grzesznika po stadium finalne – opętanie obejmujące zarazem i ciało, i duszę. Taką systematykę ksiądz sumiennie stosował w swojej „egzorcystycznej posłudze”, idąc za wskazaniami Rytuału. Służyła mu do stawiania „duchowych diagnoz” i opracowywania metod najskuteczniejszej „duchowej terapii”.

Po przejrzeniu metodologicznych założeń „posługi egzorcyzmu”, zapisanych na początku najstarszego, pierwszego zeszytu, Andrzej podzielił bruliony na dwa mniej więcej równe zbiory – jeden dał Gosi, a drugi zostawił sobie.

– Teraz po kolei przeglądamy i szukamy informacji o Ani.

– Tej zaginionej?

– Tak.

Po chwili Gosia wykrzyknęła:

– Ale to jest super!

– Co?

– Posłuchaj, znalazłam tu jeszcze ciekawą definicję „opętania” – Gosia zaczęła czytać: – „Opętanie (po włosku possesione) to ostateczne wejście złego ducha w człowieka i pełne zawładnięcie jego ciałem i duszą, prowadzące do działań odbieranych przez otoczenie jako symptomy choroby psychicznej. Są to zachowania, które potocznie są określane jako histeryczne, depresyjne, a także jako napady furii, próby samobójcze lub fizyczne ataki kierowane na osoby w otoczeniu opętanego…” – zawiesiła głos. – A dalej są wskazówki, co należy w takim wypadku robić: „Trzeba koniecznie sięgnąć po pomoc nie tylko katolickiego kapłana – spowiednika czy charyzmatyka wspieranego przez grupę modlitewną wstawienników – ale także wykwalifikowanego egzorcysty, aby zdiagnozował osobę, rozeznał i wskazał drogę duchowej naprawy, a jeśli uzna za potrzebne – żeby sprawował nad opętanym Wielki Egzorcyzm, prowadzący do uwolnienia ze szponów szatana”. To bardzo ciekawe, choć zupełnie szalone… Znacznie bardziej niż Harry Potter – skomentowała. – A jak to uwolnienie wygląda? Widziałeś już?

– Tak, ale nie to nas teraz interesuje. Mówiłem, chodzi nam o Annę.

– Tu co kilka stron jest coś o jakiejś Annie.

– Bo to jedno z najbardziej popularnych imion i dlatego opisane są przypadki wielu różnych kobiet. Pytanie: jak rozpoznać tę naszą, drogi Holmesie.

– Ona ma 19 lat? Może sprawdzać wiek?

– Co druga jest tu w tym wieku.

Gosia spojrzała na niego z chytrą miną.

– Kulepa spisywał daty urodzenia… Czy masz może jej PESEL? – spytała.

Andrzej palnął się w czoło, aż zabolała go noga, ale się tym nie przejął.

– Tak, jesteś genialna!

Po chwili znaleźli w jednym z zeszytów właściwą notatkę. Tak jak inne składała się z „opisu przypadku”, „historii życia duchowego osoby podejrzanej o kontakt ze złym duchem” oraz „rozeznania” egzorcysty i zastosowanych przez niego metod działania, a także ich efektów.

Andrzej przeczytał na głos:

Anna lat 19, trafiła do Centrum Pomocy Duchowej z rekomendacji fundacji „Nadzieja Naprawy”. Psycholog fundacji wykrył u niej niechciane skłonności. Nie dało się ich całkiem wyeliminować stosowaną tam terapią psychodynamiczną połączoną z modlitwą. Występowały u niej napady agresji, w tym próby podpalenia kaplicy i modlących się tam osób, także duchownych. Codzienna spowiedź i eucharystia nie pomagały. W szczególności pacjentka wykazywała na przemian przywiązanie i niechęć do swojej kierowniczki duchowej, siostry Teresy (ze zgromadzenia Sióstr Serca Najświętszego), którą chciała „ukarać” – oczyścić świętym ogniem. Powoływała się przy tym na Ducha Świętego i modlitwę do Niego, „Przybądź, Duchu Święty, Spuść z niebiosów wzięty, Twego Światła ogień, Prawdy wygra płomień!”.

Należy sądzić, że były to podszepty szatana, usiłującego ją w ten sposób zwieść, co – przynajmniej po części – mu się udało.

Brak u niej lęku przed sakramentaliami: wodą święconą, krzyżem, obrazem Matki Boskiej, różańcem i stułą kapłańską. Ów brak wskazywał, że:

- demon prawdopodobnie się ukrywa i w jego demaskacji może pomóc egzorcyzm rozpoznawczy,

- mamy tu prawdopodobnie do czynienia z etapem kuszenia, nękania i dręczenia poprzedzającym właściwe opętanie.

Po wstępnym wywiadzie z Anną, przeprowadzonym w Centrum Pomocy Duchowej przez szefa zespołu diecezjalnych egzorcystów, księdza profesora Michała Kulepę, Rytuał został nad nią sprawowany trzykrotnie (w odstępach tygodniowych). Pojawiły się oczekiwane elementy:

- lęk przed rzeczami świętymi, w szczególności krzyżem, obrazem Matki Boskiej i wodą święconą,

- manifestacje – osoba dostawała drgawek, oczy wychodziły jej z orbit, wrzeszczała i bluźniła, snując fantazje dotyczące intymnych zachowań Matki Boskiej i Pana Jezusa.

Kolejna zalecona seria egzorcyzmów (Wielki Rytuał sprawowany trzykrotnie w odstępie tygodnia) dała efekt w postaci wyraźnego nasilenia manifestacji.

Pozwala to na wyciągnięcie wniosku, że:

- demon niechcianych skłonności, który się dotąd ukrywał, został zdemaskowany i zmuszony do ujawnienia swojej obecności,

- niezbędne są dalsze regularne modlitwy o uwolnienie w celu duchowego zabezpieczenia dręczonej osoby.

W tej sytuacji uznano, że Anna wymaga terapii pobytowej i została skierowana na pobyt stacjonarny do Kliniki Duchowej.

Andrzej skończył lekturę i skomentował:

– No to w końcu coś wiemy.

Gosia była pod wielkim wrażeniem tego, co usłyszała.

– To wygląda naprawdę poważnie. Musimy bardzo uważać, jak się z nią spotkamy, bo jeszcze nas czymś obleje i podpali…

– Nie jestem pewny, czy ty się z nią w ogóle zobaczysz.

– Zawarliśmy umowę, tato, nie pamiętasz? – przypomniała Gosia.

– Pamiętam, pamiętam.

– To dobrze… Czy ten ich olej jest palny? – kontynuowała dochodzenie.

– Nie mam pojęcia. Bezpieczniej zachować ostrożność.

– A co to są te „niechciane skłonności”?

– Jak by ci powiedzieć… – Andrzej się zająknął. Trochę niezręcznie było mu tłumaczyć córce, na czym polega kobiecy homoseksualizm. Chyba jest jeszcze na to za młoda – pomyślał.

Gosia była uparta i nie dawała za wygraną.

– Co on może mieć na myśli? – dopytywała.

– Różne rzeczy… Księża są pod tym względem dość dziwni… Wszędzie widzą grzech – Andrzej usiłował sprawę rozmydlić.

– Słuchaj, może ona jest po prostu lesbijką? I oni chcieli jej to wybić z głowy? Zakochała się w tej zakonnicy, ta ją wykorzystała seksualnie, później porzuciła i dlatego Ania chciała ją potem podpalić.

Andrzej spojrzał na córkę zaskoczony.

– Pewnie tak… Ale skąd ty to wszystko wiesz? – zdziwił się.

– Wydedukowałam – stwierdziła Gosia. – A ułatwia mi to fakt, że…

– …że co?

– …że jestem kobietą. Wiem, jak kobiety reagują.

– Ale czy ty też…? – zaniepokoił się nagle, a potem ugryzł w język, bo to urwane pytanie zabrzmiało jakoś szalenie głupio.

Gosia się roześmiała.

– Nie, nie, mnie raczej podobają się chłopcy. Chociaż podobno, przynajmniej tak utrzymuje Kinsey, a potwierdzają to badania Mastersa i Johnson, orientacja seksualna może się zmieniać. Ja u siebie na razie tego nie zauważyłam. A jak z tym u ciebie, tato?

Andrzej się spłoszył. Nagle zrozumiał, że powinien dużo wcześniej zacząć rozmowy z córką na temat seksualności, ale nigdy nie miał do tego ani czasu, ani głowy. Okazuje się, że jest już na to trochę za późno, bo wyszło na to, że piętnastolatka wie o tych sprawach więcej niż on, czterdziestolatek, a już na pewno potrafi śmielej o tym mówić. Trzeba to przemyśleć… Teraz jednak postanowił zmienić temat i wrócić do rozwiązywania głównego problemu.

– Lepiej mi powiedz, drogi Holmesie, jak jesteś taka mądra, co to właściwie jest ta „Klinika Duchowa” i gdzie się znajduje.

– Proszę bardzo, Watsonie. Daj mi tylko swojego smartfona, bo mój nie działa.

Podał jej telefon. Po kilku minutach googlowania Gosia pokazała mu na ekranie adres.

– Tam? – zdumiał się. – Ja tam byłem. To niemożliwe… To tak zwana Pustelnia ojca Gabriela. Pojęcia nie miałem, że tam jest jeszcze jakiś szpital.

– To teraz już wiesz. To co, jedziemy sprawdzić?

Andrzej się zastanowił.

– To nie takie proste… Cholernie trudno jest tam wejść bez dobrego pretekstu. Oni są szalenie nieufni. Jak mnie znowu zobaczą, to zaczną coś podejrzewać, węszyć, pewnie w ogóle nie wpuszczą… No bo raczej nie będą chcieli ujawnić, że ona tam jest. Już raz ich o to pytałem i udali, że nie słyszą. A ja z tą nogą nie dam rady się tam zakraść po cichu.

Gosia rozważała coś przez chwilę ze skupioną miną.

– To ja mam pomysł – wyszeptała. – Zrobimy numer.

Kiedy mu wytłumaczyła, na czym ów numer ma polegać, nie był pewien, czy powinien się zgodzić. Ale rozwiązanie wydało się sprytne.

– Daj mi spokojnie pomyśleć. Teraz już naprawdę ledwie żyję.

– To może się prześpij. A ja poszukam apteki, żeby ci kupić jakieś tabletki.

– Najpierw manicure czy pedicure? Co wolisz? – usłyszał.

Budził się powoli. Przez chwilę myślał, że to tylko senny koszmar, że mu się to śni. Leżał na łóżku, a przed nim na krzesłach siedziało dwóch mężczyzn żywo przypominających goryle, tyle że ubranych w dresy i adidasy.

Jeden bawił się nożycami, takimi wielkimi, do cięcia blachy. Drugi trzymał na kolanach coś, co wyglądało na kij bejsbolowy. To chyba był ten typ, który chciał mu kamieniem wybić szybę w samochodzie.

Andrzej zaczął analizować sytuację. Gosi nigdzie nie było. Nie wróciła jeszcze z apteki? Jak ją ostrzec? Jak wezwać pomoc? Smartfon leżał na stole – nie sposób tak sięgnąć, żeby tego nie zauważyli. Pojemnik z gazem? Za daleko, w kieszeni marynarki. A gdyby nawet zdołał zarzucić na nich kołdrę, z nogą w gipsie nie wygra w starciu z tymi dwoma typami. A oni mogą mieć jeszcze przy sobie jakąś ukrytą broń. Lepiej nie ryzykować. Trzeba czekać na rozwój wydarzeń.

– Od czego zaczynamy? – powiedział pierwszy goryl.

– Słucham?

– No pytam, czy chcesz, żebym zaczął od ręki, czy od nogi? Proponuję lewą, chyba że jesteś mańkutem.

– I może od małego palca, najmniej potrzebny – zasugerował drugi goryl.

Alternatywa nie wydała się zbyt pociągająca i Andrzej rozważał, co powiedzieć, by zyskać na czasie.

Odsunął kołdrę i pokazał kolano usztywnione gipsem.

– Mam już to. Chyba wystarczy? – powiedział najgrzeczniej, jak umiał.

– O, ktoś już wcześniej zaczął cię pieścić? – zdziwił się goryl.

– Czyżbyś miał jeszcze więcej długów? – zmartwił się drugi.

– Powiedzmy, że zdarzył się mały wypadek.

– Bardzo nam przykro, to musi boleć. – Goryl przyłożył dłoń do kolana, nacisnął. – Masz tu czucie?

Andrzej zwinął się z bólu.

– Mówiłem, że wszystko zapłacę, ale potrzebuję jeszcze trochę czasu. Nie pomagacie mi w ten sposób. Tylko opóźniacie.

– Szef się martwił, że się nie odzywasz. Zobaczyliśmy przed hotelem twój piękny samochód i pomyśleliśmy, że ci przypomnimy. No, to do roboty! – Goryl wziął do ręki szczypce. – Co wybierasz?

Andrzej zesztywniał. Usiłował opanować panikę i zebrać myśli.

– Poczekaj… A jakbym wam zapłacił zaliczkę?

– Ile?

– Mam 10 tysięcy.

– Gdzie?

– W prawej kieszeni marynarki. – Podkreślił „w prawej”, bo w lewej był gaz. Może ten małpolud nie zauważy?

Goryl sięgnął we wskazane miejsce, wyjął kopertę i przeliczył banknoty.

– Zgadza się – potwierdził nieco zaskoczony.

– Sam chciałem wam to zawieźć, uprzedziliście mnie – zadeklarował Andrzej. – Nie zdążyłem przez ten wypadek… A za parę dni będę miał więcej. Tylko muszę być sprawny, żeby móc wydobyć te pieniądze od klientki.

Goryl przez chwilę się zastanawiał. Jego kolega sięgnął po torbę leżącą na stole.

– A co to jest?

– Nic takiego. Moje notatki.

– Zależy ci na tych papierach? – domyślił się goryl.

– Tak. Nie ruszaj ich.

– Weźmiemy i przechowamy, żebyś nie zgubił, a oddamy, jak zwrócisz resztę kasy – zdecydował goryl. – Będzie ci bardziej zależało.

– Masz jeszcze tydzień – dodał drugi. – Uważaj na siebie. I na swoją córeczkę.

Wyszli. Andrzej odetchnął. Podniósł się z łóżka i obserwował, jak pakują się do dużego czarnego SUV-a i odjeżdżają. Z drugiej strony pojawiła się taksówka i wysiadła z niej Gosia. Na szczęście na tyle późno, że samochód gangsterów zniknął już za rogiem.

Kiedy weszła, poprosił o tabletki, wziął od razu kilka i połknął.

– Jedziemy – stwierdził.

– Do domu?

– Do Anny. Tak jak proponowałaś. Dasz radę? Nie wycofujesz się?

– Nie. Ale… czy ty na pewno nie chcesz dłużej odpocząć?

Pokręcił głową.

– Nie mogę.

Rozdział XIX

Mój pomysł, żeby pojechać za tatą do Centrum Czarów (ci od egzorcyzmów jakoś to inaczej nazywają, ale podobnie) okazał się genialny! Spotkałam go tam w bardzo dziwnej sytuacji, nie będę tu podawać szczegółów, bo nie mogę o wszystkim pisać. Obiecałam, że w pewnych sprawach będę trzymać język za zębami.

Na początku mieliśmy trochę nieporozumień. No bo najpierw tata mocno się zdziwił, jak mnie zobaczył, kiedy go nakryłam na… ale nie mogę powiedzieć na czym.

W końcu wszystko się jednak wyprostowało. Poza tym, że ma skręconą nogę. Serio. Ale to nie przeze mnie! Sam tak się załatwił. Skakać mu się zachciało przez płot! No i teraz nosi gips na nodze i musi na razie zasuwać o kulach.

Najważniejsze, że się zgodził. Teraz będę mogła mu towarzyszyć i już nie ma żadnych głupich tajemnic, które musiałam badać, by w ogóle wiedzieć, o co kaman, co on właściwie robi. Tak na marginesie, przyznałam mu się prawie do wszystkiego, on tylko nie wie, że od dawna grzebałam mu w kompie, jak go zapomniał wyłączyć.

A w ogóle odkryłam przy okazji, że jest trochę dziwny, bo wcale nie trzyma na dysku – jak każdy normalny facet – jakichś gołych dup, tylko same te swoje śledztwa, jakieś umowy, adresy i zdjęcia mamy.

Nawet się trochę martwię, czy u niego z seksem nie jest coś nie halo. No bo on te zdrady ciągle tropi, to może mu od tego bzykanie zbrzydło? Albo w takiej żałobie jest po matce jeszcze, że nie może?

Jak się skończy to, co teraz robimy, to którąś trenerkę z klubu z nim poznam, niech się zrelaksuje, bo ledwie skończył 40 lat i powinien czasem poprzebywać w kobiecym towarzystwie… Muszę z nim o tym porozmawiać, tylko delikatnie, bo myślę, że on jest chyba jakiś zahamowany, takie pokolenie. Bo jak ja coś do niego o seksie, to on zawsze szybko zmienia temat, jakby się bał. Ale tym się zajmiemy później.

Teraz to w ogóle strasznie się cieszę, że wreszcie dzieje się coś ciekawego. Bo myślałam, że siedząc w domu z babką, sama niedługo dostanę świra. No i postanowiłam teraz pisać ten dziennik, żeby mi nic nie uciekło, bo potem to się słabo pamięta. A jest zajebiście!

Dojechaliśmy do tej drugiej kwatery czarowników jakoś po południu, prawie pod wieczór. Oni na to mówią pustelnia, ale to żadna pustelnia, tam jest ich sporo typa i w ogóle mają całkiem niezłą chawirę, sauny i basenu im chyba tylko brakuje. W tym niby-klasztorze prowadzą „klinikę duchową” – oni tak to nazywają. Ja pojęcia nie mam, co to jest, ale podejrzewam, że odprawiają tam te swoje gusła.

Nam chodzi o to, by namierzyć kogoś, kogo tam po cichu przechowują, taką jedną laskę, co jest les jak Kaśka z naszej klasy (chociaż Kaśka jest chyba trochę bi, bo po jednej imprezie widziałam ją z Maćkiem w łóżku, nieźle się nawet zabawiali). A poza tym ta laska, co jej szukamy, na pewno ma coś nie tak z głową, bo się zgadzała, żeby ją te świry egzorcyzmowały, kładły się na niej i polewały ją wodą. Kto normalny by tego chciał?

Tata mi opowiedział, jak to wygląda, to jest jazda jak w jakimś horrorze! Laskę wiążą liną i molestują przy pomocy tych swoich amuletów – dotykają ją w różne miejsca i coś mamlą, a ona krzyczy, jakby co chwila dochodziła. Trochę mi to wygląda na gang bang, bo ona jedna, a iluś tych napalonych samców tak się na niej wyżywa. Może ona to lubi? A może ją tak gwałcą – żeby się zrobiła hetero? Podobno tak robią w Afryce… Czy katole u nas też tak teraz zaczynają lesbijki prostować? Muszę doczytać, ale na razie nie mam czasu.

Do rzeczy. Przejeżdżamy do tej niby pustelni, tata zatrzymuje się na parkingu, który jest zupełnie pusty (ha, ha – to mi się ładnie ułożyło: pustelnia – pusty), to wszystko wygląda jak w jakimś horrorze. Żywej duszy wokoło, cisza, spokój, tylko wrony kraczą i psy gdzieś tam daleko wyją. Zupełnie inaczej, niż jak tu jest tłum – tata mi opowiadał – w dniu, gdy odbywają się masowe gusła tych świrów. Modły o uwolnienie od demonów, które prowadzi ten ich główny czarownik. Taki najbardziej nawiedzony, co im wokal wstawia i oni od tego odjeżdżają. Zupełnie jak na koncercie heavymetalowym!

No to ja wyjmuję z bagażnika wózek. Pomagam tacie na nim usiąść. Skąd wózek? Po drodze wstąpiliśmy po ten sprzęt do domu. Kompletnie zaskoczyliśmy tym babcię. Bardzo się ucieszyła, tylko nie mogła zrozumieć, po co właściwie nam nagle ten cały wózek. Jeszcze bardziej się zdziwiła, gdy dotarło do niej, że tata ma skręconą nogę i musi się poruszać jak jakiś inwalida. Wózek służył kiedyś mamie, gdy już nie mogła chodzić – został potem schowany na strychu. I teraz jest jak znalazł. Dobrze, że nikomu nie został oddany, ale wtedy nie mieliśmy do tego głowy, a później po prostu się o nim zapomniało.

Kule przyczepiłam z boku do wózka, bo mogą być potrzebne staremu w miejscach, gdzie nie damy rady przejechać.

No i akcja się zaczyna.

Zamykamy samochód i ruszamy do wejścia do tej kwatery czarowników. Ja pcham, tata siedzi z różańcem w ręku, taki skupiony, jakby rzeczywiście się modlił. Gdybym nie wiedziała, że robi sobie z nich jaja i liczy w myślach zamiast klepać zdrowaśki i tylko ciemnotę tym świrom wciska, tobym powiedziała, że zupełnie odjechał – taki z wyglądu pobożny.

Docieramy do furty, zamknięta. Dzwonię. W wizjerze pojawiają się czyjeś oczy. Zupełny filmowy horror.

– Niech będzie pochwalony… Mamy wielki duchowy problem – mówi tata. – Chciałbym się widzieć z którymś z czcigodnych ojców, bardzo potrzebujemy pomocy – taki wstawia bajer, jakby codziennie o tym gadał. No bo chyba ostatnio rzeczywiście tak ciągle nawija.

I na to jego zaklęcie wierzeje się otwierają, skrzypiąc, jakby to było wejście do piekła, i dostajemy się do środka.

Ten odźwierny, okazuje się, że jest wielkim łysym knurem. I ten knur do starego:

– Za kościołem w prawo, przez las. Dacie radę, Andrzeju?

A tata do niego, jakby się codziennie z nim widywał i byli najlepszymi kumplami:

– Damy, damy. Bóg zapłać, Karolu, Bóg zapłać.

No to jedziemy taką wyżwirowaną ścieżką. Na szczęście na tyle równą, że koła wózka się nie zapadają i mogę go jakoś pchać. Mógł ten Karol pomóc, ale widać tata woli, żebyśmy sami się tam doturlali.

Dochodzimy do takiego wielkiego klasztornego budynku, który stoi na polanie, a wokół las. Wielkie drzewa, stare mury, ze dwieście lat to chyba ma albo i lepiej. Zupełne średniowiecze. Z boku jeszcze spora przybudówka. Z komina leci dym, tam chyba kuchnię i stołówkę mają.

– To trochę jak dom wczasowy – mówi do mnie tata.

A ja myślę, że to jest bardziej kwatera Frankensteina albo Draculi, ale nic nie mówię, bo kazał mi siedzieć cicho i nie odzywać się bez potrzeby.

No i otwierają się wrota tego zamku, idziemy dalej.

W takiej dużej sieni wita nas jakiś mały łysy facet w habicie.

– Jestem brat Gwidon – mówi ten kurdupel i pyta: – Co was sprowadza? Msza o uzdrowienie będzie dopiero za tydzień. Ojciec przełożony w podróży, pojechał prowadzić rekolekcje dla młodzieży o grzechu międzypokoleniowym. W czym ja wam mogę pomóc?

– Mamy problem duchowy – nawija tata. – Córka przeżywa wielkie niepokoje…

– Spać nie mogę – mówię, tak jak ustaliliśmy. – A jak zasnę, to koszmary mi się śnią. – W tym momencie lekko wywracam oczami, ale nie za mocno, żeby nie przesadzić.

– Byliśmy i u spowiedzi, i komunię przyjmowaliśmy – znowu nawija tata. – Ale to nie ustępuje. Gorzej: ona czasami głosy słyszy. W domu boi się sama zostać, bo mówi, że ktoś chodzi po nocy.

– A kto was skierował? – pyta ten mały. – Tak z ulicy nie możemy przyjmować.

– Proboszcz radził tu, do kliniki duchowej… – Tata wyjmuje kartkę, te referencje, które wycyganił od naszego głupkowatego proboszcza Janiaka. Gwidon niby to czyta, a potem na mnie się wyślepia:

– Na katechezę chodzisz?

– Tak – mruczę.

– Co ja mogę poradzić? Pomodlimy się. Sprawdzimy, jak reagujesz – mówi kurdupel. – Modlitwa diagnostyczna pozwala rozeznać.

A mnie przechodzi dreszcz, bo sobie myślę, co on będzie mi robił. Tata obiecał wprawdzie, że w razie czego zainterweniuje, ale jak on da sobie radę z tą nogą w gipsie?

– To tylko taki mały, próbny egzorcyzm, nie bój się – mówi znowu kurdupel, jakby wiedział, co ja myślę. – A test wody czy już może przechodziła?

A ja mam w oczach to, co tata opowiadał o tych egzorcyzmach, co je widział u tamtych drugich zboków – i zimno mi się robi, lecz nic nie mówię. Tylko pławienie czarownic mi się jeszcze przypomina – przecież robili kiedyś kobietom takie rzeczy.

– Ona jest nieśmiała, ale chętnie podda się wszelkim próbom, prawda, córeczko? – mówi tata.

A ja chcę go za to kopnąć, najlepiej w tę nogę w gipsie. Ale znowu tylko mruczę:

– Tak, tato. – No bo co mam powiedzieć?

– Bylebyście, ojcowie, dobrze sprawdzili, czy nie jest duchowo zagrożona. Bo to najważniejsze… – tata znowu wstawia ten swój bajer. – Codziennie zawierzam Matce Boskiej. Ale nie wiem, czy to wystarcza, żeby córkę ochronić.

Gwidon patrzy na niego z uznaniem, jakby tata nagle Amerykę odkrył .

– Odpocznijcie, a my przygotujemy kaplicę. Bo była manifestacja i trochę bałaganu…

Czy oni sprzątają po każdym egzorcyzmie? Nieźle się tam musi kotłować, skoro teraz muszą robić jakieś specjalne porządki. Na wszelki wypadek uśmiechnęłam się, żeby wyszło na to, że jestem miłą i posłuszną dziewczyną, gotową poddać się tym ich gusłom.

Na jednej ze ścian wisiał pokaźny krzyż, a w kilku miejscach małe obrazki. Wyróżniał się Święty Jerzy siedzący na koniu i zmagający się ze smokiem. Potwór groźnie szczerzył zęby, koń rżał, a nieustraszony rycerz przebijał gada długą włócznią.

Gosia przypatrzyła się tej scenie i usiadła. Starała się zachować spokój. Widać jednak było, że się stresuje. Wstawała, to znów z powrotem zajmowała miejsce, rozglądając się z miną zdradzającą, że nie czuje się tu komfortowo.

Andrzej siedział spokojnie, przesuwając w palcach paciorki różańca, udając, że się modli.

Spędzili tak blisko godzinę w czymś w rodzaju poczekalni nieco podobnej do holu w Centrum Pomocy Duchowej księdza Kulepy. Nie zostawiał córki na dłużej samej, żeby się nie denerwowała – wyszedł tylko na chwilę do toalety. Kiedy po kilku minutach wrócił, przesłał jej uspokajający uśmiech i znowu wyjął różaniec.

W końcu brat Gwidon uchylił skrzypiące drzwi prowadzące do kaplicy.

– Zapraszam – powiedział.

Andrzej kiwnął głową, chwycił kule i chciał wejść do środka. Ale brat Gwidon przepuścił tylko dziewczynę, a Andrzeja zatrzymał.

– Najpierw sakrament pojednania… Pan poczeka, a potem poproszę – wyjaśnił.

– Ale córka dziś już była u spowiedzi – poinformował Andrzej. – Pojednała się z Bogiem. Przyjęła Pana Jezusa. W miarę możliwości codziennie to robimy.

– Chyba że tak – zgodził się Gwidon. – Eucharystia to podstawa. Nie miała przy tym manifestacji?

– Nie – zapewnił Andrzej.

Gwidon szerzej otworzył drzwi, Gosia ruszyła.

Andrzej pokuśtykał za nią. Rozejrzał się i od razu dostrzegł, że na środku kaplicy stoi rzucające się w oczy duże, ciężkie krzesło, a właściwie raczej fotel wyposażony w pokaźne poręcze. Czy to honorowe miejsce dla egzorcysty? – zadał sobie w myśli pytanie, bo czegoś takiego jeszcze nie widział. Reszta wyposażenia była standardowa: w głębi, pod oknem prosty ołtarz, na nim Pismo Święte i świecznik. Po bokach kilka ławek, na ścianach nad nimi kolejne kiczowate „święte obrazy”.

Gwidon wskazał Gosi stojący pośrodku fotel. Spojrzała na ojca, który zachęcająco kiwnął głową, więc usiadła. Oboje czuli, że przekraczają jakąś granicę, ale są zdecydowani iść dalej.

– Pomoże pan? – zapytał zakonnik.

– Tak, oczywiście. – Andrzej stanął obok córki, wyczekując na rozwój wydarzeń.

Gwidon otworzył niewielką skrzynkę koło ołtarza. Wydobył z niej kilka skórzanych pasów. Jeden zaczął zakładać dziewczynie na przedramię. Drugi podsunął Andrzejowi, który patrzył na to trochę niepewnie, zastanawiając się, do jakiego momentu może pozwalać na te działania, a kiedy – zgodnie z obietnicą daną córce – powinien zdecydowanie je zatrzymać. Gosia lekko się wzdrygnęła, ale siedziała posłusznie, dając się krępować. Nic nie mówiła.

Gwidon oplótł pasem jej przedramię, przytwierdzając do poręczy. Zaciągnął klamrę i zapiął. W ten sposób unieruchomił jej rękę. Kolejnym pasem przytwierdził jej łydkę do nogi od krzesła. Spojrzał pytająco na Andrzeja, który – chcąc nie chcąc – naśladował jego ruchy. Skrępował córce drugą rękę, a potem także nogę. Gwidon tymczasem wziął nieco szerszy pas, założył go na korpus dziewczyny, zacisnął i zapiął sprzączki.

– Aaa… – wyrwało się Gosi, bo Gwidon chyba zbyt mocno ją skrępował, poczuła ból. Po sprawdzeniu dłonią dystansu między pasem a ciałem dziewczyny zakonnik nieco poluźnił.

– Lepiej zabezpieczyć, bo gdyby się zaczęły manifestacje, to jej nie utrzymamy… – wyjaśnił. – Niektóre opętane to nam meble tak niszczą, że strach.

Podał Andrzejowi modlitewnik, w którym było kilka zakładek.

– Będzie pan czytał, jak powiem. Dobrze? – sięgnął po naczynie z wodą święconą i kropidło.

Gosia się skuliła.

– W imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego… – Gwidon rozpoczął modlitwę.

Na koniec zakonnik szybko sporządził pisemny raport:

Przypadek: Małgorzata K. lat 15. Przybyła z ojcem. Matka nie żyje.

Objawy: ma koszmary senne, słyszy głosy, ktoś chodzi koło niej w nocy.

Podejrzenie: demoniczne nękanie i dręczenie.

Przyczyny: ?

Wywiad wykazał, że Małgorzata słuchała demonicznej muzyki i czytała Harry’ego Pottera. Jest możliwe, że przeklęła ją koleżanka.

Efekty: próbny egzorcyzm nie wykazał obecności złego ducha.

Brak reakcji na modlitwę, wodę święconą i krzyż przykładany do ciała.

Brat Gwidon zamknął notatnik. Był trochę rozczarowany, ale starał się tego po sobie nie pokazać.

– Może pan podziękować Bogu, że nic się nie dzieje – stwierdził.

Porozpinał klamry, uwolnił Gosię z krępujących ją pasów.

– Czy to pewne? – dopytywał Andrzej. – Bo tak się martwiłem. Te jej niepokoje…

– Nastolatki czasem tak mają… Dojrzewanie – stwierdził Gwidon. – Ważne, że korzysta z sakramentów i uczestniczy w katechezie. To daje osłonę.

Gosia z ulgą wstała z krzesła i ruszyła do wyjścia.

– A czy nie należałoby tych modlitw powtórzyć? – zapytał Andrzej.

Gosia zamarła. Czy ojciec oszalał?

Gwidon, który właśnie chował pasy do skrzynki, zatrzymał się w pół kroku.

– Teraz?

– No nie… Może później… – rzucił Andrzej. – Ona jest bardzo zmęczona.

– Co pan ma na myśli? Że ojciec Gabriel zrobiłby to lepiej ode mnie? – W głosie zakonnika zabrzmiała nutka goryczy. Starał się pomóc, a facet nie docenia jego wysiłków. Jest jak zawsze – wszyscy wolą charyzmatycznego Gabriela!

– Nie, skądże. Chodzi mi o to, że diabeł bywa podstępny i bardzo chytry. Potrafi się ukryć… Trudno go zdemaskować. Słyszałem, że czasem dopiero za którymś razem są manifestacje, jak go egzorcysta porządnie przyciśnie i demon już nie ma innego wyjścia.

Gwidon się zastanowił.

– Co racja, to racja – powiedział po namyśle. – To był tylko mały, próbny egzorcyzm, bo taki mogę sprawować. Więc nie zawsze się od razu pokazuje… Rzeczywiście, może warto jutro powtórzyć, by nabrać pewności. Tylko czy dacie radę przyjechać rano?

– To dla mnie bardzo ważne, by nie zaniedbać tej sprawy. Ruszymy o świcie, kiedy jeszcze nie ma korków, i dotrzemy tu w dwie, trzy godziny. No, to czas już do domu, bo rano nie wstaniemy.

Gosia zaczęła rozumieć, do czego ojciec zmierza. Zgodnie z jego oczekiwaniem Gwidon pokręcił głową. Popatrzył ze współczuciem na wspartego na kulach Andrzeja.

– Zamęczy się pan… Nie ma sensu jechać po nocy. Możecie się przespać u nas. Zawsze jest jakaś wolna cela.

Gdyby Gwidon mógł czytać w myślach, usłyszałby entuzjastyczną odpowiedź: „Właśnie o to mi chodziło!” – którą wykrzyczałby Andrzej. Jednak głośno padło z jego ust tylko ostrożne:

– Nie chcemy robić kłopotu…

– To żaden kłopot. Chodźcie za mną – zadecydował Gwidon. – Coś trzeba by jeszcze zjeść. O tej porze w kuchni nikogo już nie ma, ale pewnie sami coś znajdziemy.

– Bóg zapłać… – powiedział Andrzej.

Poszli do wyjścia.

Refektarz okazał się obszernym pomieszczeniem, którego sufit przecinało efektowne ciemnobrązowe belkowanie. W oknach widać było witraże nadające wnętrzu tajemniczy klimat wzmocniony przez liczne obrazy. Przedstawiały sceny biblijne. W słabym świetle trudno było rozpoznać postaci, bo werniks poczerniał, podkreślając mroczny charakter malowideł.

Kolacja przebiegła w milczeniu. Gwidon wydobył z lodówki sporo różnych produktów, które rozłożył na stole, a sam poszedł po herbatę. Gosia ziewnęła, nawet nie zasłaniając ust. Była bardzo zmęczona. Andrzej przez chwilę rozważał, czy nie wypytać zakonnika o Annę, jednak coś mu mówiło, że lepiej nie okazywać nadmiernej ciekawości, by nie wzbudzić podejrzeń. Trzeba będzie samemu dyskretnie jej poszukać – pomyślał.

Gosia podskoczyła przed komputerem. Oczy jej się zaświeciły.

– Ona tu jest! – krzyknęła.

– Ciszej – poprosił, ale czuł, że wreszcie są na dobrej drodze. – Masz pewność?

– Nie, ale na pewno wiem, że niedawno tu była.

– Skąd?

– Weszłam do ich wewnętrznej sieci.

– Jak?

– Są na to sposoby… Ja już trochę umiem. A oni tu mają coś w rodzaju komputerowej kartoteki. Wynika z niej, że Anna pojawiła się trzy miesiące temu… Nie ma informacji, że wyjechała. Więc chyba dalej tu przebywa.

– A gdzie mieszka?

– Takich danych tu nie ma.

– Szkoda, ale i tak to nas bardzo posuwa do przodu. Tylko jak jej tu szukać?

Rozmowa odbywała się w pokoju, w którym umieścił ich Gwidon. Stały tu dwa niezbyt wygodne łóżka z szarymi kocami, wiadro, emaliowana miska i dzbanek z wodą. Na ścianie wisiał kolejny krzyż i na tym właściwie kończyło się wyposażenie. Nie mogli narzekać. To i tak niebywały sukces, że w ogóle się tu dostali.

Kiedy po kolacji zostali sami, Andrzej mocno objął Gosię i trzymał ją tak dłuższą chwilę. Wiedział, że bez pomocy córki byłoby mu o wiele trudniej.

– Nie wyobrażasz sobie, jak się bałam – wyszeptała.

– Domyślam się. Ale dzielna z ciebie dziewczyna.

– A zanim tam weszliśmy, ten świr jeszcze mnie o różne rzeczy wypytywał.

– Kiedy?

– Jak byłeś w łazience… Ściemniałam i wymyślałam… Takie objawy, o jakich czytaliśmy w zeszytach tego twojego starego egzorcysty. Że słyszę głosy, mam koszmary senne i tak dalej. Mnie się naprawdę coś takiego kiedyś przyśniło, więc nawet mówiłam bardzo przekonująco. No i ten kurdupel to kupił i wszystko to sobie notował. Szczególnie podnieciło go moje bredzenie o Harrym Potterze i jakimś przekleństwie koleżanki.

– Zrobiłaś to doskonale. Chociaż mogłaś mu trochę manifestacji zademonstrować… Bo był nieco zawiedziony. Tak się starał i nic.

– Żeby mnie jeszcze potraktował solą i olejem? Albo może przykuł do kaloryfera?

– Byłem cały czas w pogotowiu. Jutro będziesz miała okazję się zrehabilitować i pokazać mu, co potrafisz.

– Świetny pomysł! A może teraz ty mu powiesz, że sam też czujesz niepokoje, co? I dasz się przywiązać do tego fotela? Ja chętnie cię przypnę.

Andrzej nie chciał jednak grać opętanego. Zaczął się zastanawiać, jak wykorzystać fakt, że udało im się tu wniknąć, by spędzić noc. Trzeba działać… Podstawowe pytanie, na które jeszcze nie znali odpowiedzi, brzmiało: „Czy Anna na pewno wciąż tu jest?”. A jeśli tak, to gdzie i jak można nawiązać z nią kontakt?

To było wyzwanie, z którym miał się teraz zmierzyć.

Rozdział XX

Na szczęście kule miały gumowe końcówki. Dzięki temu nie stukały zbyt głośno mimo kamiennej podłogi. Trochę tylko się niosło, jakby ktoś delikatnie, rytmicznie pukał, odmierzając czas. Początkowo chciał pojechać wózkiem, bo tak łatwiej poruszać się z usztywnioną nogą, ale znacznie trudniej byłoby pokonać jakieś stopnie czy niepostrzeżenie gdzieś wejść, co było jego zamiarem. Zdołał przekonać Gosię, by mu tym razem nie towarzyszyła, bo jej włóczenie się po nocy mogłoby jeszcze skłonić Gwidona do natychmiastowego powtórzenia wieczornych testów, na które absolutnie nie miała teraz ochoty. Była zresztą na tyle znużona, że chętnie wyciągnęła się na łóżku, nawet już nie myśląc o dalszym przeglądaniu materiałów w komputerze.

Ruszył więc sam. Szedł o kulach, kuśtykając długim, wyglądającym na niekończący się mrocznym korytarzem. Starał się robić jak najmniej hałasu, co nie było łatwe, ale wydawało się konieczne – nie chciał ryzykować obudzenia mieszkańców. Mogliby zacząć zadawać pytania, na przykład po co właściwie błąka się tu w ciemnościach.

Przystawał przy kolejno mijanych pomieszczeniach, próbując się zorientować, czy śpią tu pacjenci, a raczej – jak się domyślał – pacjentki duchowej kliniki. Najpierw nasłuchiwał, zatrzymując się przy drzwiach, a potem jedne z nich po cichu, ostrożnie otworzył, korzystając z wytrycha. W środku nikogo nie było. Kolejno, metodycznie sprawdził teraz pozostałe cele – wszystkie okazały się puste. Po namyśle postanowił zejść piętro niżej, bo tu nie było już czego szukać.

Szybko się przekonał, że schody stanowią dla niego poważne wyzwanie. Dystans kilku metrów pokonywał blisko kwadrans. Najpierw stawiał na niższym stopniu obie kule, potem lekko wspierał się na chorej kończynie, wolno przesuwał zdrową, by na niej stanąć – i znowu mozolnie powtórzyć ten sam manewr. Ale gdy próbował przyspieszyć ten proces, skacząc na jednej, zdrowej nodze, poczuł, że każdy gwałtowny ruch skręconej kończyny wywołuje ostre kłucie i rwanie w kolanie. Z trudem powstrzymał okrzyk bólu. Musiał kilka razy głęboko odetchnąć, by się opanować. W końcu dotarł na dół. Znalazł się w pomieszczeniu, z którego kolejne ciemne przejścia prowadziły w kilku kierunkach – zapewne w głąb klasztoru.

Wybrał pierwszy z korytarzy i ruszył ostrożnie naprzód, z trudem wypatrując drogi w gęstym mroku. Po chwili zorientował się, że dotarł do kuchni. Przez okno wpadała tu smuga księżycowego światła. Zobaczył kredens z zastawą stołową i garnkami, a w głębi palenisko. Cofnął się i ruszył drugim, równie ciemnym korytarzem, ale nadal nie chciał używać latarki, by światłem nie zwrócić niczyjej uwagi. Bardziej wyczuł niż zobaczył, że po bokach są deski, coś w rodzaju szalunku wzmacniającego czy osłaniającego stare mury.

Szedł pomału, krok za krokiem, jednak mimo zachowania ostrożności nagle się potknął i zachwiał. Próbował złapać równowagę, ale jedna z kul wyleciała mu z rąk. Skręcona noga, na której bezwiednie się oparł, zabolała, tak że na moment prawie stracił przytomność. Upadł jak długi, odruchowo osłaniając głowę rękami. Kiedy po chwili świadomość mu wróciła, zorientował się, że czołem i nosem opiera się o jakiś twardy, zimny kształt.

Podniósł się, przyklękając na zdrowej nodze. Wymacał, że to coś, w co uderzył, stoi pośrodku korytarza i zagradza dalszą drogę… Niestety, w ciemności nic nie widział. Sięgnął po latarkę. Ledowe światło przecięło mrok, ukazując jakieś szczątki, chyba ludzkie. Czaszka – trochę szarożółtej skóry pokrytej rzadkimi włosami, twarz pozbawiona oczu i ust, wyszczerzone resztki zębów…

Odruchowo się cofnął. Dostrzegł, że zmumifikowane zwłoki leżą w trumnie, która przez niewielkie okienko pozwala zajrzeć do środka i podziwiać doczesne resztki nieboszczyka czy raczej nieboszczki, o czym świadczyła długość zaskakująco dobrze zachowanych włosów.

Usłyszał kroki. Na korytarzu pojawiło się światło. Obrócił głowę i dostrzegł Gwidona z wielką latarką w dłoni, świecącego mu prosto w oczy. Zakonnik w drugiej ręce trzymał pokaźny krzyż. Wyglądało to groźnie – jakby chciał go nim uderzyć.

– Co pan tu robi? – zapytał. Patrzył przy tym bardzo nieufnie.

– Modlę się – machinalnie odparł Andrzej, bo nie bardzo wiedział, co innego może powiedzieć. I na dowód pokazał, że ma w ręku różaniec.

Gwidon pokiwał głową. I nagle się uśmiechnął.

– Rozumiem pana… Siostra Izabela była obdarzona szczególną łaską. Ja też zawierzam jej nasze problemy. Pomódlmy się razem.

Gwidon ukląkł przy trumnie koło Andrzeja, pochylił głowę i złożył ręce do modlitwy.

Po kwadransie obaj wstali i ruszyli do celi, w której spała Gosia. Po drodze poczciwy Gwidon troskliwie asekurował Andrzeja, starając się mu pomagać na stromych schodach, gdzie trudno się wspinać z usztywnioną nogą.

– Zmarła w aurze świętości… Były odnotowane wypadki uzdrowień, a nawet wskrzeszeń dokonanych za jej wstawiennictwem. Liczymy na beatyfikację… – mówił Gwidon i w pewnym momencie nagle zamilkł. Przyłożył palec do ust. Twarz mu się zmieniła, jakby wyczuł coś niepokojącego. Dał znak Andrzejowi, by się zatrzymał i nie stukał kulami. Zapadła cisza. Usłyszeli zza drzwi niski, chrapliwy głos powtarzający:

– Quítate las manos, sacerdote sucio! Déjame en paz! No quiero! No quiero!

Gwidon przeżegnał się i uchylił drzwi. Zobaczyli w półmroku Gosię leżącą na łóżku – spała, rzucając się pod kocem i mamrocząc coś chrapliwie przez sen. Zakonnikowi zaświeciły się oczy.

– Mówienie nieznanymi językami… – szepnął. – I takim głosem. To jedna z form manifestacji… – Gwidon podniósł krzyż. – Sprawdzimy, jak reaguje na sakramentalia – wyjaśnił. Podszedł bliżej do łóżka, wyciągając krucyfiks w kierunku dziewczyny, drugą ręką się przeżegnał.

– Exorciso te! Spiritus immunde! – wyrecytował.

– Don Quijote vio desde lejos de trece o catorce molinos de viento, y al percibirlos, exclamó: „La fortuna nos favorece más de lo que hubiéramos deseado” – powiedziała Gosia. Przekręciła się w łóżku, przyjmując pozycję embrionalną.

– W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego… – rzekł Gwidon. – Zrobimy test wody.

Andrzej się zawahał. Jak powstrzymać podekscytowanego zakonnika, nie wchodząc z nim w ostry spór?

– Może nie budźmy teraz złego i zajmijmy się tym rano? Ona była strasznie zmęczona, powinna trochę wypocząć.

Gwidon zdumiał się jego reakcją. Ojciec dziewczyny najwyraźniej nie rozumiał, co grozi jego córce. Albo sam był już pod wpływem siły nieczystej?

– A czy pan słyszy ten głos? – wyszeptał Gwidon. – To niechybny znak! To demon! Apage, Satanas!

– Amigo Sancho, envías este grupo de inmensos gigantes? – odezwała się znowu Gosia jakby w odpowiedzi. – Yo Los golpearé con ellos y los reportaré a todos de este mundo, esa es mi intención.

Andrzej chwycił Gwidona za ramię.

– Ona się uczy hiszpańskiego, więc może coś ze szkoły powtarza… – stwierdził. – Mówiła chyba o Don Kichocie.

– Déjame en paz! No quiero! – wymruczała Gosia, przewróciła się na drugi bok i zamilkła.

Gwidon się zastanawiał, próbował szybko rozeznać, jak ma postąpić.

– Na wszelki wypadek musimy działać – powiedział. – Zaraz tu wrócę.

Andrzej przestraszył się, że zakonnik planuje od razu przeprowadzić kolejny próbny egzorcyzm. Pewnie chce przywiązać dziewczynę do łóżka… Trzeba go jakoś powstrzymać. Wziął krzyż z rąk Gwidona i zbliżył się do córki. Przesunął krucyfiks wzdłuż jej ciała, jakby poddawał ją w ten sposób próbie na obecność demona. Zakonnik patrzył na to w wielkim napięciu, ale dziewczyna w żaden sposób nie zareagowała.

– Nawet jeśli był, to poszedł… A ona się uspokoiła – orzekł autorytatywnie Andrzej, oddając krzyż zakonnikowi. – Niech śpi. Dzięki Bogu!

Gwidon wydobył z kieszeni buteleczkę ze święconą wodą, wyszeptał kilka słów modlitwy i delikatnie skropił Gosię. Nie dało to żadnego widocznego efektu, dziewczyna dalej spała spokojnie.

Andrzej odetchnął.

Zakonnik, nieco zawiedziony, cofnął się.

– Ale jakby się pogorszyło, proszę mnie od razu wezwać. Będę do rana czuwał w kaplicy i się za nią modlił. Widzimy się na śniadaniu. Z Bogiem!

Gwidon wyszedł.

Detektyw odprowadzał go wzrokiem aż do chwili, gdy zakonnik zniknął w głębi korytarza. Jego kroki było słychać jeszcze chwilę, aż zapadła kompletna cisza.

Nadal mocno śpiąca Gosia coś zamruczała i zamilkła.

Andrzej zamknął drzwi na klucz. Dla pewności postawił krzesło pod klamką, tak by na pewno nie dało się otworzyć.

Okrył dziewczynę kocem, delikatnie pocałował w czoło i poszedł spać.

– Aaaaaa! – zaskowyczała Gosia.

Słysząc jej wrzask, otworzył oczy. Spojrzał w bok i zobaczył córkę rzucającą się po łóżku, jakby miała atak padaczki. Jej ciało wygięło się w łuk. Wyglądało na to, że zaraz uniesie się w powietrze.

– Uuuuu… – zawyła, a źrenice uciekły jej gdzieś w górę, tak że widział same białka. Dłonie zacisnęła na ramie łóżka, aż zbielały jej kostki. Stopy wykonywały szalony taniec Świętego Wita, bębniła piętami w materac z nieprawdopodobną szybkością.

– O Boże… – wyrwało się Andrzejowi. – Co ci jest?

Poderwał się na równe nogi, zapominając o uszkodzonym kolanie, co zaowocowało ostrym bólem, tak że mało się nie przewrócił. Przez to oparł się o ścianę, potrącając wiszący tu krzyż. Krucyfiks spadł z hukiem na podłogę.

Gosia wysunęła język i wykonywała nim szybkie, wężowe ruchy, powtarzając melodyjnie jedną sylabę.

– Blablablablabla… Blabla! – zabełkotała. – Dobrze to robię, tato? – spytała nagle, zupełnie innym, przytomnym głosem. – Pochwalisz mnie, prawda?

Andrzej zamarł. Zaczął rozumieć, że sobie z niego zakpiła.

– Mam cię przełożyć przez kolano? – zapytał.

– O ile wiem, jestem twoją córką i chyba nie powinieneś mi składać takich kuszących propozycji. Ale mam wiele koleżanek, które pewnie chętnie…

Nie zdążyła dokończyć, bo poczuła zimny prysznic, jaki jej sprawił, wylewając wodę z dzbanka wprost na głowę. Zawyła nie gorzej niż przed chwilą, chyba nawet nieco głośniej.

– Och, przepraszam, potknąłem się – mruknął. – Ale widać, że brat Gwidon ma rację z tym testem wody. To działa.

Kiedy Gosia doprowadziła się w końcu do porządku, zauważyli, że figurka Chrystusa, którą Andrzej zrzucił ze ściany, oderwała się od krzyża i jest przełamana na pół. Na szczęście Andrzej miał przy sobie w niezbędniku małą tubkę kleju przydatnego w sytuacjach awaryjnych. Użyli go, by naprawić krucyfiks. Gdy powiesili go z powrotem na ścianie, prawie nie było widać miejsca uszkodzenia.

Wtedy rozległo się pukanie do drzwi. To był Gwidon, który zapraszał ich na śniadanie. Mieli szczęście, że nie pojawił się wcześniej, a tak – niczego nie zauważy. Gdy wszedł do celi, podał coś Andrzejowi. Był to mały obrazek z podobizną siostry Izabeli, przy której szczątkach modlili się w nocy.

– Staramy się o jej beatyfikację… – wyjaśnił Gwidon. – Ona potrafi sprawiać cuda. Proszę to mieć zawsze przy sobie, przyniesie szczęście.

– Dziękuję. Bóg zapłać.

Andrzej schował obrazek do kieszeni na piersi.

Udali się do refektarza, gdzie przy długich stołach siedziała niewielka gromadka dziewcząt i kilku łysawych zakonników w habitach. Jedli w milczeniu.

– Szczęść Boże – cicho pozdrowił ich Andrzej. Nie było żadnego odzewu, jakby obowiązywała tu reguła milczenia. A może tak jest? – pomyślał detektyw.

Zajęli miejsce nieco z boku, tak by móc przypatrzeć się obecnym tu osobom. Andrzej omiótł wszystkie badawczym spojrzeniem. Niestety, żadna z młodych kobiet nie przypominała Anny. Czyżby już stąd wyjechała? – zaniepokoił się.

I w tym momencie zobaczył, że Gosia jak zahipnotyzowana wpatruje się w coś, a raczej w kogoś. Spoglądała na dziewczynę zbierającą naczynia ze stołu; ta właśnie schyliła się i uprzątała coś z podłogi. A kiedy się podniosła, Andrzej mógł się przyjrzeć jej twarzy. To musiała być Anna… Pamiętał dobrze jej fotografie, które tyle razy oglądał i analizował. Blond czupryna, okrągła buzia z niewielką blizną na brodzie. Tak, to na pewno ona, z włosami przesłoniętymi chustą, ubrana w długi, szary fartuch… Detektyw przycisnął guzik w zegarku, dyskretnie robiąc jej zdjęcie. Anna nie zwróciła na to uwagi, uprzątnęła resztę talerzy i kubków – i ruszyła z wózkiem do kuchni.

Gdyby nie chora noga, nie bacząc na całe zgromadzone towarzystwo, od razu by się poderwał, żeby pod jakimś pozorem zamienić z nią kilka słów. Ale powstrzymał się, gorączkowo rozważając, jak możliwie dyskretnie nawiązać z nią kontakt. Oby tylko jej nie spłoszyć…

– Idź za nią i jakoś zagadaj – szepnął córce. Bez wahania wstała i podążyła za Anną. Andrzej udawał, że dalej spokojnie pije herbatę, i kątem oka kontrolował sytuację.

Gosia śmiało weszła do kuchni. Anna przekładała brudne naczynia z wózka do wielkiej zmywarki. Była ich cała sterta. Gosia chwyciła kilka kubków i zaczęła je wkładać do szuflady wysuniętej z maszyny, jakby stale to tutaj robiła. Przez chwilę zgodnie razem pracowały. Anna nie wyraziła zdziwienia, nawet w którymś momencie się uśmiechnęła, gdy przez nieporozumienie jednocześnie chwyciły ten sam talerz. Potem kucnęła, by dolać do zmywarki płynu nabłyszczającego.

– Aniu… – zagadnęła ją Gosia.

Dziewczyna się obróciła. Patrzyła pytająco.

– Nie przypominasz sobie naszego spotkania? – zapytała Gosia.

– Nie…

Zabrzmiało to niezbyt zachęcająco, ale Gosia się tym nie przejęła, miała już przygotowany następny tekst:

– Byłyśmy kiedyś razem na modlitwach… Ja cię pamiętam.

– Na modlitwach?

– Na modlitwach o uwolnienie.

– Aha… Na modlitwach… – powiedziała Anna. – Na modlitwach o uwolnienie – powtórzyła nieco pewniej.

– Możemy porozmawiać? – rzuciła szybko Gosia. – Twoja mama się martwi…

Dziewczyna nagle się cofnęła. Twarz jej się zmieniła. Wyrażała teraz strach.

– Złe duchy… Wszędzie złe duchy… Ogień… Złe duchy… – szeptała w panice.

– Posłuchaj, ja też mam problemy, może mi powiesz, jak powinnam się zachować, gdy…

– Nie… – przerwała gwałtownie Anna. – Złe duchy… Ogień… Złe duchy… – powtarzała, trzęsąc się na całym ciele. – Trzeba się oczyścić… Duch Święty pomoże…

– Chciałabym… – zaczęła znowu Gosia, podchodząc do dziewczyny.

– Nie… Nie… nie dotykaj mnie… – wyrzuciła z siebie Anna. Upuściła z rąk talerz, który z brzękiem rozbił się o posadzkę, i odbiegła.

Andrzej zobaczył, że dziewczyna znika gdzieś w mrocznej głębi kuchni, usłyszał, że z hukiem zatrzaskuje drzwi. Gosia ruszyła chyba w ślad za nią, bo zniknęła mu z oczu.

– Co tam się dzieje? Gdzie jest pana córka? – zapytał Gwidon. Stał nad Andrzejem z miną zdradzającą wielkie zdenerwowanie.

– Słucham? – rzucił Andrzej, chcąc zyskać na czasie. Nie wiedział, co powiedzieć, by go uspokoić. Idąc za jego wzrokiem, Gwidon spojrzał w kierunku kuchni.

– Tam poszła? Po co? – dopytywał zaniepokojony.

Andrzej nie stracił rezonu.

– Chcemy się odwdzięczyć… Pomaga przy sprzątaniu.

Kiedy Gwidon wpadł do kuchni, zobaczył Gosię na kolanach, z zapałem myjącą podłogę.

– Nic ci nie zrobiła? – zapytał.

– Kto? – zdziwiła się Gosia.

– Ta co tu pracuje.

– Nie, nie…

– Ale gdzie ona jest? – Gwidon dalej indagował, wyraźnie zaniepokojony.

– Poszła gdzieś tam – wskazała drugie drzwi. – Mam ją zawołać? – Gosia od razu chciała chytrze wykorzystać sposobność – doskonały pretekst do poszukiwania dziewczyny. Wstała z kolan, by ruszyć w ślad za Anną.

– Broń Boże! – zaprotestował Gwidon.

Andrzej wkuśtykał do kuchni.

– Co się stało?

Gwidon popatrzył na niego niepewnie.

– Na szczęście nic. Ale ona ma napady…

– Kto? – detektyw udał zdziwienie. – Gosia?

– Nie, nie, ta nasza posługaczka. Potrafi nagle dostać szału… Nie bardzo wiemy, co jest przyczyną, ale po tylu modlitwach o uwolnienie na razie żadnej poprawy… Ja myślę, że to chyba nie tyle opętanie, ile choroba, ale cóż można zrobić?

– Zawieziemy ją do lekarza – szybko zaproponował Andrzej. – Mam samochód na parkingu przed kościołem, pojedziemy z nią do psychiatry…

Gwidon zamachał rękami.

– Nie, nie, tylko nie to!

– Dlaczego?

– No bo lepiej jej tu, gdzie czuje się bezpieczna, niż w szpitalu, gdzie by ją pewnie wsadzili w kaftan albo całkiem odmóżdżyli psychotropami.

– A co jej jest? – zatroszczył się Andrzej. – Może jednak…

– Nie… nie. Zostawmy ją. Czasem ma ostre napady. Wtedy modlimy się, to trochę pomaga, dziewczyna się uspokaja… Pan Bóg jest miłosierny. To co, zajmiemy się teraz pana córką?

Gosia, znowu pracowicie zmywająca podłogę, zamarła.

Andrzej szybko przejął inicjatywę.

– Tak, to warto zrobić, ale w nocy miałem telefon. Jej babcia zachorowała. Musimy pilnie wracać do domu… Przyjedziemy tu z powrotem. Wielkie dzięki za pomoc.

I zanim Gwidon zdołał odpowiedzieć, Andrzej żwawo pokuśtykał do wyjścia, a Gosia odłożyła szmatę i pobiegła za nim.

Rozdział XXI

Upchnęli złożony wózek do bagażnika i wsiedli do samochodu.

– Nie, naprawdę nic jej się nie stało – powtarzał, starając się uspokoić Gosię, która wciąż nie była pewna, czy w sprawie babci blefował, czy jednak może coś było na rzeczy. – Tylko muszę teraz pilnie zadzwonić. W tym całym klasztorze w ogóle nie miałem zasięgu.

– A ja muszę do łazienki. W kaplicy Lorda Voldemorta, gdzie mnie przywiązaliście do krzesła i tak ochoczo polewaliście…

– Ja go trochę mitygowałem. On by chętnie wylał całe wiadro.

– …a potem jeszcze w tej okropnej celi – kontynuowała – było tak zimno, że chyba przeziębiłam sobie pęcherz. A rano ty mi zrobiłeś jeszcze ten lodowaty prysznic.

– Mogłaś się nie wygłupiać.

– Mam ci się zsikać w samochodzie?

– Dobrze, idź do lasu. Chyba że wolisz wrócić do klasztoru? Mają piękną sławojkę.

– Co?

– Nie mówi się „co?”, tylko „słucham?”.

– Ja wolę takich rzeczy nie słyszeć.

– Ale brat Gwidon by się ucieszył. Już pewnie szykuje dla ciebie ten pocieszny tron i świeżą porcję święconej wody. Może i całą wannę?

Gosia wzruszyła ramionami.

– Sam się w niej wykąp, dowcipnisiu.

Wyskoczyła z samochodu i pobiegła do zagajnika.

Wystukał numer, po chwili w telefonie rozległ się brytyjski sygnał wywoławczy, a Monika zgłosiła się już po kilkunastu sekundach.

– Zadanie wykonane. Szykuj kasę – powiedział.

– Znalazłeś ją? Tak szybko?

– Szybko to powinnaś po nią przylecieć. Kiedy możesz być na lotnisku w Krakowie lub Katowicach?

Musiał opowiedzieć o tym, jak znalazł Annę i w jakim dziewczyna jest stanie. Starał się przekonać Monikę, że im szybciej zabierze córkę z rąk jej duchowych opiekunów, tym może to być dla niej lepsze. Bo kontakt z dziewczyną już jest trudny, a im dłużej pozostanie bez fachowej pomocy medycznej, tym większy będzie problem, żeby wróciła do normalnego życia. Monice nie trzeba było tego powtarzać dwa razy. Obiecała zjawić się najdalej za kilka dni. Da znać, kiedy ma samolot.

Gosia wróciła i ruszyli.

Jechali spokojnie zrelaksowani po emocjach, jakich doświadczyli podczas pobytu w klinice duchowej. Na krętej drodze nie można było rozwijać zbyt dużej prędkości, szczególnie że mgła ograniczała widoczność do kilkunastu metrów. Ale Andrzej był spokojny – nigdzie już się nie spieszył. Pomyślał, że zlecenie jest właściwie wykonane – i to z jakim efektem. Znalezienie Anny rozwiązywało jednocześnie kilka problemów, a dodatkowo pomogło mu w relacjach z córką; miał wrażenie, że naprawdę zbliżyli się do siebie.

– Tak jak ci mówiłem, zaraz po zamknięciu sprawy biorę urlop na dwa tygodnie i pobędziemy trochę razem. Żadnej pracy! Pojedziemy nad morze.

– Nie wierzę – burknęła.

– Dlaczego?

– Życie mnie tego nauczyło.

– Wiem, że jesteś młodą, ideową ateistką, ale trzeba ufać, mieć nadzieję – uśmiechnął się. – Wiara do podstawa.

Popatrzyła na niego z politowaniem.

– Nie o to mi chodzi. Ty zawsze wynajdziesz sobie jakąś robotę. Nie umiesz odpoczywać. Jesteś patologicznym pracoholikiem. Nic innego się dla ciebie nie liczy. Więc nie będzie żadnego urlopu, a co najwyżej kolejne zlecenie.

– To ja już nic nie rozumiem. Sama chciałaś mi pomagać. Nie podobało ci się to, co robiliśmy? – zdziwił się. – Nie cieszy cię taka praca?

– Właśnie, że tak. I chętnie będę dalej bawiła się w asystentkę detektywa… A nad morze, jak muszę co chwila biegać do łazienki, to na razie na pewno nie pojadę. Ty chyba masz w zanadrzu jakieś zlecenie? Przyznaj się!

– Nie, nic innego nie brałem, bo to było na tyle trudne, że bałem się rozdrabniać. Umówiłem się tylko na jeden drobiazg, ale to też już załatwiłem. Jestem wolny jak ptak.

– Staniemy niedługo na chwilę, co?

– Znowu? Demon pęcherza – skomentował. – Ale może rzeczywiście powinnaś pójść do lekarza. Bo u kobiety to z tymi sprawami nie ma żartów.

– To ja już jestem dla ciebie kobietą? Awansowałam?

Nie odpowiedział na zaczepkę.

– Zatrzymasz się…? – poprosiła. – Ja muszę…

– Jak dotrzemy do domu, zapiszemy cię do urologa. Ale chyba jeszcze urologa pediatry.

– Lepiej jednak stań, zaraz wrócę.

Zwolnił i skręcił na mały parking przy drodze. Gosia wyskoczyła prawie w biegu i zniknęła wśród drzew. Wyłączył silnik. Przez chwilę siedział zamyślony, zastanawiając się nad dziwnymi kolejami losu.

Widzisz, wygląda na to, że w końcu wychodzimy na prostą. Miałaś rację. Zawsze trzeba zachować spokój. Szkoda tylko, że ciebie z nami nie ma… – pomyślał. Dawno z nią nie rozmawiał. Ewa jak zwykle nie odpowiedziała. Ale mógł uznać, że dała mu subtelny znak: wesołe, jasne promienie nagle przeniknęły przez ciemne chmury i mgłę i wypełniły las. Na horyzoncie pokazało się słońce. Mokradła przy drodze parowały. Światło rysowało w powietrzu malownicze smugi podobne do tych, jakie wykorzystują malarze obrazów religijnych, by oddać nastrój.

– Dokumenty poproszę.

Słysząc to, ocknął się z zadumy. Zobaczył, że koło samochodu stoi funkcjonariusz w mundurze. Policyjne auto musiało podjechać bardzo cicho, a może pogrążony w myślach stracił na chwilę kontakt z rzeczywistością.

– Moment, poszukam – odpowiedział machinalnie, sięgając do schowka. Nawet nie zwrócił uwagi na fakt, że policjant się nie przedstawił ani nie podał przyczyny, dla której przeprowadza kontrolę. Andrzej wyjął portfel i podał funkcjonariuszowi dowód rejestracyjny, prawo jazdy i potwierdzenie ubezpieczenia samochodu.

– Proszę otworzyć bagażnik.

Przez ułamek sekundy się zawahał. Nie miał poczucia, że popełnił jakiekolwiek wykroczenie, więc wprawdzie wysiadł, ale zatrzymał się, wspierając na drzwiach wozu.

– Mam problem z chodzeniem… – powiedział. – A w ogóle dlaczego…

Teraz zauważył, że funkcjonariuszy jest kilku, dokładnie czterech, z tego dwóch uzbrojonych w broń długą. Po co? Kogoś szukają?

Zanim zdążył się nad tym zastanowić, poczuł, że rzucają go na maskę auta i wykręcają mu ręce.

Gosia szła przez zagajnik i zatrzymała się, widząc sytuację, która wydała jej się zupełnie nieprawdopodobna.

Grupa ubranych na czarno mężczyzn – chyba policjantów – prowadzi ojca. Jeden z nich trzyma przygotowany do strzału pistolet maszynowy. Andrzej ma skute ręce, kajdanki na nadgarstkach. Zostaje wrzucony do samochodu na tylne siedzenie. Jego skręcona, usztywniona gipsem noga przez chwilę wystaje, tak że funkcjonariusz nie może domknąć drzwi, wpycha aresztowanego na siłę. Inny sięga do wozu detektywa i wyjmuje z niego kule, które wkłada do bagażnika policyjnego auta. Odjeżdżają, a ostatni z agentów nakłada gumowe rękawiczki, wsiada do samochodu Andrzeja i rusza w ślad za wozem z aresztantem.

W pierwszej chwili Gosia chciała się rzucić i bronić ojca przed brutalnością policji. Ale świadoma, że niewiele zdoła zrobić, szybko opanowała emocjonalny odruch. Musi, nie zdradzając swojej obecności, rozważyć, jak mu pomóc. Co może być powodem tej akcji? To pewnie zwykła pomyłka, wszystko zaraz się wyjaśni.

Klatka wyglądała jak w westernie. Został w niej umieszczony zaraz po przyjeździe na komendę – bez żadnych wyjaśnień po co i z jakiego powodu. Skoro tu go zamknięto do dyspozycji prokuratury, znaczyło, że to coś poważnego. Czyżby dochodzenie sprzed trzech lat zostało podjęte na nowo? Było wtedy umorzone, zgodnie z umową, jaką zawarł jego adwokat. Ale czasy są takie, że sprawa mogła nagle znowu ruszyć, bo potrzebują wykrywalności. Policjanci, którzy go zatrzymali, nie chcieli nic powiedzieć. Wykonali tylko standardowe czynności, pobrali odciski palców, ślinę na DNA, zarekwirowali pasek i telefon – i kazali czekać. W efekcie praktycznie cały dzień przesiedział w klatce. Z niewielkiego, zakratowanego okna stopniowo padało coraz mniej światła – aż nastał wieczór i zrobiło się ciemno. Pod sufitem zapaliła się słaba, miarowo mrugająca żarówka. I wciąż nic się nie działo.

Nieco zaskakujące było to, że nikt z nim nie rozmawiał, nie było żadnego przesłuchania, wytłumaczenia, podania podstawy prawnej zatrzymania. Kiedy po raz kolejny próbował się dopytać, poinformowano go w końcu, że wkrótce pojedzie do prokuratury, gdzie wszystkiego się dowie. I to mu musi na razie wystarczyć. Może potem złożyć zażalenie. Dostęp do adwokata? O wszystkim zadecyduje prokurator.

Była już noc, gdy ruszyli. Znał doskonale samochód, jakim go wieźli – stara, rozklekotana furgonetka z kratami w oknach. Na początku służby sam w takiej eskortował zatrzymanych. Nie zdziwił się, że przy wychodzeniu skuli mu ręce, ale zaraz musieli rozkuć, bo inaczej nie mógłby chodzić o kulach, a widząc, że ma nogę w gipsie, ostatecznie mu na to pozwolili. Traktowali go w miarę przyjaźnie, wiedząc, że to dawny kolega, ale nie byli rozmowni i wyraźnie trzymali dystans. Więc mimo prób nawiązania dialogu nadal niczego nie zdołał się od nich dowiedzieć.

Młody aspirant bez słowa zaprowadził go na mroczny korytarz, gdzie usiedli. Czekali dobre pół godziny. W końcu otworzyły się drzwi i prokurator zaprosił ich do środka. Andrzej wszedł, eskortowany przez stale towarzyszącego mu policjanta. W pierwszej chwili nie poznał prokuratora, bo facet stał w półmroku na tle jasno świecącej lampy i był tylko sylwetką. Ale kiedy Andrzej mógł już przyjrzeć mu się z bliska, stwierdził zaskoczony, że jest to Stefan Rudy, mąż jego klientki – Magdy. To ten nadgorliwy urzędnik, zaufany nowej władzy, który prowadzi w tym rejonie wszystkie ważniejsze śledztwa… Więc sprawa jest naprawdę dużej wagi. I nagle Andrzej uświadomił sobie, że właśnie sfilmował tego człowieka na weekendowej randce z młodą blondynką. Czy aresztowanie jest z tym związane? Prokurator używa swej władzy, by dopaść detektywa? To chyba niemożliwe, ale…

Policjant położył na biurku teczkę z papierami.

– Dziękuję – mruknął Rudy. Spojrzał przelotnie na Andrzeja. – Zatrzymany nie wygląda na groźnego… Aspirancie, może pan poczekać na korytarzu lub nawet iść coś zjeść. Mają dziś dobry bigos, a to trochę nam zajmie.

– Dziękuję – ucieszył się policjant. – Jakby co, to jestem niedaleko.

Funkcjonariusz z wyraźną ulgą przyjął sugestię prokuratora. Nie ma nic nudniejszego niż siedzieć podczas przesłuchania zatrzymanego, kiedy facet stęka i kręci, co trwa i trwa. Wieki całe. A tak można przejrzeć Facebooka i poplotkować z kolegami o tym, jaka podła jest służba… Policjant raźno pomknął do bufetu.

Prokurator i zatrzymany zostali sami.

– Siadaj. – Rudy wskazał Andrzejowi krzesło, sam zajął miejsce za biurkiem. Chwilę przeglądał papiery, udając, że to jest niesłychanie ważne, choć już wcześniej dokładnie się z nimi zapoznał. W takiej sytuacji aresztant zwykle się stresuje, czekając, aż padną pierwsze słowa, jakieś wyjaśnienia. A gdy nieco skruszeje, robi się bardziej skłonny do rozmowy i składania zeznań.

– Jestem prokuratorem rejonowym. Ciąży na tobie poważne oskarżenie… – powiedział w końcu Rudy i zawiesił głos.

– Tylko ja nie mam pojęcia, o co chodzi. Może to jakaś pomyłka? Nikt mi dotąd nie wyjaśnił powodu zatrzymania.

– Sprawa jest naprawdę bardzo poważna i pewnie postawię ci zarzuty – poinformował oficjalnym tonem Rudy.

– Chyba będę musiał złożyć zażalenie na zatrzymanie – zripostował Andrzej.

– Masz do tego prawo jako osoba zatrzymana. Ale nie radzę, bo w twojej sytuacji na pewno nie zostanie uwzględnione. Powinieneś to doskonale wiedzieć jako były, ale doświadczony policjant. Pięć lat praktyki w wydziale śledczym, prawda?

Rudy zapewne chciał w ten sposób dać do zrozumienia, że zna jego przeszłość. I umie tę wiedzę wykorzystać. Andrzej pojął, że gra się dopiero rozpoczyna i może być trudna.

– W jakiej sprawie prowadzone jest postępowanie? – zapytał.

– Jestem bliski postawienia ci zarzutu z artykułu 151 kodeksu karnego. Zamierzam tylko jeszcze wyjaśnić pewne rzeczy – odparł prokurator. – Pomożesz mi?

– „Kto namową lub przez udzielenie pomocy doprowadza człowieka do targnięcia się na własne życie, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5”… – zacytował Andrzej z pamięci. – Tylko to wygląda na całkowite nieporozumienie… – dodał. – Pan chyba idzie zupełnie mylnym tropem.

– Gratuluję fachowości – rzekł Rudy. – Nie wszyscy czynni funkcjonariusze potrafią tak dokładnie podawać właściwe artykuły kodeksu. Co nie zmienia faktu, że dochodzi tu jeszcze podejrzenie o popełnienie przez ciebie przestępstwa z artykułu 197 paragraf 1 kodeksu karnego.

– Obcowanie płciowe? – zdziwił się detektyw. – Pan ma poczucie humoru, panie prokuratorze. Czy dziś jest prima aprilis?

– Ja nie żartuję. Szczęśliwie dla tempa śledztwa mieliśmy próbkę twojego DNA. A analiza materiału DNA z prześcieradła nie pozostawia wątpliwości: znaleziono twoje nasienie w mieszkaniu denatki. Czy jesteś w stanie to wyjaśnić?

– Słucham? – Andrzej był teraz szczerze zdumiony. – Z jakiego prześcieradła? Jakiej denatki?

– Pytania zadaję ja – pouczył go prokurator. – Ty odpowiadasz. Tak się umawiamy, dobrze?

– Dobrze – zgodził się Andrzej, gorączkowo się zastanawiając, do czego to wszystko zmierza.

– Więc powiedz mi, jaka relacja łączyła cię z Beatą Nowak. Nocowałeś u niej. Czy miałeś z nią romans? Czy był to zwykły gwałt?

Andrzej poczuł, że coś tu jest nie tak. Najwyraźniej chodzi o tę nieszczęsną wariatkę, którą niepotrzebnie zgodził się podwieźć… Pewnie odwaliła jakiś numer po tym, gdy jak szalona pognała w pola. Ale co on ma z tym wspólnego? W domu Nowaków udawał fanatyka, ale niczego niewłaściwego raczej tam nie zrobił, miał tylko ten dziwny erotyczny sen… Prześcieradło, o którym mówi prokurator, pewnie stamtąd pochodzi… Faktem jest, że u nich spał, i to dwa razy, a jego DNA z pewnością można było tam znaleźć… Nawet nasienie – raptem sobie przypomniał. Cholera! To się robi naprawdę poważne – pomyślał. – Czy pan mnie przesłuchuje? – zapytał w końcu. – W jakim charakterze?

– Jako podejrzewanego o dokonanie gwałtu i doprowadzenie do próby samobójczej… – wyrecytował oficjalnie prokurator i po chwili uzupełnił: – Niestety udanej. Radzę potraktować to serio. Rozważam, czy postanowić o zarzutach z artykułów 151 i 197 kodeksu karnego. Grozi ci za to nawet do 15 lat.

– To jakieś koszmarne nieporozumienie… – szepnął Andrzej. – Co jej się stało?

– W twoim samochodzie znaleziono odciski palców denatki. Pod jej paznokciami także było twoje DNA. Są świadkowie, którzy widzieli was razem, zarówno rodzina, jak i osoby trzecie, w tym powszechnie szanowany kapłan. Właściwie mógłbym na tym sprawę zakończyć. Więc najlepiej będzie, jak się od razu przyznasz.

– Do czego? – powiedział Andrzej, starając się nie okazać, że się boi. Ale przestraszył się. Stanęła mu przed oczami sytuacja sprzed kilku lat, gdy został zatrzymany pod zarzutem posiadania dziecięcej pornografii. Wtedy oskarżenie wydawało się absurdalne, ale okazało się, że było poważne i zaważyło na jego karierze, a właściwie to na całym jego życiu.

– Najlepiej będzie, jak się od razu przyznasz – powtórzył Rudy – do tego, co zrobiłeś.

– Ja nic nie…

Rudy machnął ręką, przerywając mu.

– Trzy lata temu sprawa pedofilów: byłeś podejrzany o popełnienie przestępstwa z artykułu 202 kodeksu karnego, czyli o charakterze seksualnym… Masz z tym jakiś problem, co? Leczyłeś się u psychiatry albo seksuologa?

– Nie.

– No ale jakieś zaburzenia preferencji seksualnych chyba u ciebie występują, co?

– Nie. Ja nigdy…

– Tak czy inaczej, to brzydko pachnie – Rudy znów mu przerwał – a ja nie wierzę w przypadki. Sąd też pewnie weźmie pod uwagę twoją przeszłość. Z policji nie odchodzi się bez powodu.

Więc jednak wracają do tego? – pomyślał Andrzej i poczuł, że ogarnia go panika. Złamali umowę? Dlaczego? Albo może to jednak tylko inicjatywa tego nadgorliwca, który żądny sukcesu sam wygrzebał starą sprawę… Andrzej zrozumiał, że za wszelką cenę powinien nad sobą zapanować. Wtedy bardzo mu pomogła Ewa. Podtrzymywała na duchu, znalazła dobrego adwokata. Tylko jej już nie ma. Teraz może liczyć wyłącznie na siebie. Musi dać sobie z tym radę.

– A obecnie gwałt… – mówił dalej prokurator. – Nie sądzę, byś łatwo się z tego wywinął. Naprawdę bardzo źle to wygląda.

– Proszę mi powiedzieć, co się stało tej dziewczynie. – W tym pytaniu detektywa było więcej żądania niż prośby.

Rudy nie zwlekał z odpowiedzią.

– Spaliła się – stwierdził rzeczowo. – Nie żyje.

– O Boże… – jęknął Andrzej. Pociemniało mu w oczach. – Jak? Jak do tego doszło?

– Oczekuję, że ty mi powiesz.

Prokurator wyjął z teczki zdjęcie, które ostentacyjnie położył na biurku. Andrzej przez chwilę wpatrywał się w fotografię przedstawiającą zwęglone, skręcone ciało. Widok był przerażający. Prokurator pokazał następną odbitkę, jeszcze bardziej drastyczną. I kolejną… Andrzej nie mógł oderwać oczu od szczątków dziewczyny. Wydawało mu się, że rozpoznał jej charakterystyczne czerwone buty, które były tylko nadpalone.

– Więc opowiesz mi, jak to się stało?

– Pojęcia nie mam… Ona była zaburzona, ale…

– Nie udawaj! – Prokurator mówił teraz ostro, szybko, zdecydowanie. – Są wiarygodni świadkowie, którzy zeznali, że kilkakrotnie proponowałeś jej wspólne modlitwy. Starałeś się z nią rozmawiać, przebywać z nią sam na sam, woziłeś ją samochodem. Nakłaniałeś ją w ten sposób do targnięcia się na życie. Skutecznie.

– Panie prokuratorze, ja nie… To jakiś absurd.

– W twoim komputerze informatycy odkryli coś bardzo ciekawego. I mi to wydrukowali. Spójrz… – Rudy pokazał kartkę.

Andrzej wziął ją do ręki i zaczął czytać:

– Przybądź, Duchu Święty, spuść z niebiosów wzięty… Spuść z niebiosów wzięty Twego Światła ogień…

Urwał. Zbladł. Rudy przejął kartkę z powrotem i kontynuował lekturę, mocno akcentując wyrazy kojarzące się z ogniem. Andrzej gorączkowo się zastanawiał, jak powinien zareagować. Kolejne wersy znanej mu dobrze modlitwy brzmiały w ustach prokuratora jak akt oskarżenia:

Twego Światła  o g i e ń…

Spuść z niebiosów wzięty

Twego Światła  o g i e ń,

Prawdy wygra  p ł o m i e ń!

Zło niechaj dziś  z g o r z e -

Dzięki tobie, Boże!

P a l  grzechu naczynie

W imię Twej miłości

Nie bacz na słabości,

Uwolnij od złego

Ciała słabość mego!

Prokurator skończył czytać, powoli wymawiając ostatnie słowa – i zamilkł. Nie komentował. Chciał, by sam tekst wywołał stosowne wrażenie. Po czym odezwał się znowu:

– Przy ciele denatki znaleziono nadpaloną kartkę właśnie z tą modlitwą… Dałeś jej ten tekst, by ją skłonić do samospalenia? Rozmawiałeś z nią o tym, zachęcałeś do takiego oczyszczenia z grzechów? Przez ogień?

– To nieprawda.

– Jak długo namawiałeś? – pytał Rudy. – Domyślam się, że wykorzystałeś chwilę słabości tej biednej, zagubionej dziewczyny… Podniecało cię to? Taka władza nad drugim człowiekiem, jej ciało i umysł w twoich rękach… To poczucie satysfakcji, kontroli nad nią…

– Co pan… – wykrztusił detektyw.

– Często wchodzisz w takie relacje? – ciągnął dalej Rudy. – Czy były wcześniej w twoim życiu inne kobiety samobójczynie?

– Nie.

– Nie kłam. To nic nie da.

– Ja nigdy nic takiego nie robiłem.

– Powiedz, ile ich było, gdzie i kiedy?

Andrzej nie odpowiedział. Coraz szerzej otwierał oczy, słuchając oskarżeń prokuratora. Próbuje mnie wrobić – pomyślał. – Ma gotową listę samobójczyń, które chce mi teraz przypisać jako ofiary. Świetny plan. Ale trzeba zachować spokój. Za wszelką cenę.

– Czy mam ci przypomnieć? – zaproponował Rudy.

– Nie ma czego.

– Tak? A twoja żona na co zmarła? – spytał nagle prokurator. – Czy przypadkiem jej nie pomogłeś?

– Nie! – krzyknął Andrzej. – Przestań! – I nagle pojął, że Rudy zdołał go jednak wyprowadzić z równowagi. A przede wszystkim miał zachować zimną krew. Musi się opanować… – To jest jakaś koszmarna pomyłka… – szepnął. – Pan się myli, prokuratorze, ja naprawdę…

– Słuchaj, mnie wystarczy i ta jedna dziewczyna… Jeśli się szybko przyznasz – przerwał mu Rudy – obaj będziemy mieli to z głowy i nie musimy wchodzić w inne sprawy. Odczujesz ulgę… – Prokurator zmienił ton na łagodniejszy. Chyba zakładał, że teraz podejrzany powinien już pęknąć. – Nie będzie ci to ciążyć. Tak jest później łatwiej żyć, bez ciągłego ukrywania się, kręcenia… Rozumiesz?

– Ale ja…

– Ja mogę potem pójść ci na rękę – kontynuował ciepłym głosem Rudy. – Wyślemy cię na obserwację na oddział psychiatryczny. A przyda ci się teraz dobra pomoc medyczna. Tam są fachowcy. W szpitalu nogę wyleczysz dużo lepiej niż w zakładzie karnym.

– Nie rozumiem…

– No bo w zwykłym pudle musiałbyś przebywać z elementem, który znasz nie gorzej ode mnie. I obaj wiemy, że pod celą nie lubią gwałcicieli. Więc mogliby być dla ciebie trudni… – Prokurator zawiesił głos, obserwując twarz zatrzymanego, najwyraźniej badając, czy już coś do niego dotarło. – A tak przyznasz się, zyskasz szansę, że w ogóle nie będzie wyroku, tylko kilka lat obserwacji, może jakaś psychoterapia, trochę leków… I wyjdziesz. To co, opowiesz mi już teraz, co jej zrobiłeś i dlaczego?

Andrzej chwilę się zastanawiał. Potrząsnął głową. Był zdecydowany.

– Odmawiam zeznań.

– Słucham?

– Korzystam z prawa do odmowy składania wyjaśnień, poza tym chcę zobaczyć treść zarzutu, jeśli jakikolwiek jest przeciwko mnie wysuwany, bo jak na razie to sobie tu luźno gawędzimy, a ja nawet nie wiem, jaki mam status w tej sprawie: świadek z uprzedzeniem o artykule 183 paragraf 1 kodeksu postępowania karnego czy też podejrzany. Jeśli to drugie, to co dokładnie chcecie mi przybić?

Rudy nie odpowiedział, tylko pokiwał głową.

– Jak wolisz – mruknął. Nie wydawał się zawiedziony. Był przygotowany i na taką ewentualność. Wezwał policjanta.

– Odprowadzić podejrzanego do aresztu – powiedział. Niech koleś trochę posiedzi, to na pewno zmięknie… – pomyślał. – I jutro się przyzna.

Andrzej został umieszczony w celi z gościem, który początkowo wydawał się niegroźny i w miarę przyjazny. Niestety, wkrótce okazało się, że co kilka minut facet miał napady lękowe, dostawał drgawek i dramatycznym szeptem wzywał pomocy. Co gorsza, rozgadał się i w kółko opowiadał, że jakieś tajemnicze głosy kazały mu zabić sąsiada i choć tego nie chciał, podporządkował się rozkazom, jakie słyszał. Czy mówiły do niego duchy, czy kosmici, nie był do końca pewny, ale zarzekał się, że z własnej woli nigdy by nie zrobił tego, o co go oskarżano… Otóż jego sąsiad został znaleziony w kałuży krwi z obciętą głową – wyznał.

Na ile ta historia była wytworem fantazji, a na ile miała swoje źródło w faktycznie dokonanym zabójstwie, trudno było ocenić. Na szczęście maniak się zmęczył, w końcu zamilkł i zasnął. Zaczął głośno chrapać.

Andrzej nie mógł spać i rozmyślał nad tym, co się ostatnio stało. Straszna śmierć samobójczyni wydawała się czymś zupełnie nierealnym, ale niestety prawdziwym. Czy powinien wtedy szukać jej w polu i zmusić do wizyty w szpitalu? To mogłoby uratować dziewczynie życie. Jednak zaszło coś nieodwracalnego, na co nie miał już wpływu. I znowu znalazł się w pułapce, z której nie było łatwego wyjścia. Tak jak przed trzema laty, tylko wtedy się wywinął. A teraz przez jakiś straszliwy pech wpadł w łapy tego żądnego sukcesów prokuratora… Na szczęście facet nie wie, że Andrzej inwigilował go jako figuranta, boby go chyba na miejscu zastrzelił…

Uświadomił sobie, że aby nie zawieść Moniki i otrzymać od niej obiecane pieniądze, musi szybko, za wszelką cenę, wydobyć się z tej matni. Tylko jak? Żaden scenariusz, których wiele próbował rozważyć, nie wydawał się realny. Nie ma jak stąd uciec. Nie przekona upartego jak kozioł Rudego, pewnego swoich dowodów… I będzie siedział w areszcie wydobywczym aż do czasu rozprawy w sądzie. Tam pewnie w końcu wygra, jednak to zabierze wiele miesięcy lub nawet lat. Tymczasem Monika uzna, że nie wykonał zlecenia, więc nie zapłaci, a wierzyciele dopadną go w celi lub, co gorsza, by go zastraszyć, sięgną po rodzinę… Jak ocalić Gosię? To wszystko to jakiś horror, wolał dalej sobie tego nie wyobrażać.

Znużony w końcu zasnął. Ale dręczyły go koszmary: widział córkę uciekającą przed gorylami prześladowcami, a potem w jakiejś piwnicy poddawaną egzorcyzmom…

Wokół stoi tłum modlących się księży i wstawienników. Skrępowana pasami Gosia wrzeszczy nieludzko, wzywając pomocy, jednak nikt się tym nie przejmuje… Polewają ją wodą, nacierają olejem, posypują solą… Przykładają jej do ciała wielki krzyż…

On zaś patrzy na to bezradnie. I podobnie jak egzorcyści klęka i modli się…

– Déjame en paz! No quiero! – krzyczy dziewczyna.

– Zostawcie ją – wyrywa się z gardła Andrzeja. – Błagam!

W końcu obudził się zlany potem. Miał szczęście: stał nad nim sąsiad z celi i dziwnie mu się przypatrywał, jakby rozważał, czym najlepiej obciąć Andrzejowi głowę.

– Strasznie pan krzyczał – powiedział maniak. – Obudził mnie pan – poskarżył się.

– Przepraszam – burknął Andrzej i odetchnął.

Z powrotem poszli spać.

Minęły prawie dwa dni, zanim poinformowano go, że zostanie zawieziony na kolejne przesłuchanie. Wszystko działo się zgodnie z dobrze znaną mu procedurą – prokurator mógł bez udziału sądu zatrzymać go na 48 godzin.

Pozwolono mu zadzwonić do domu, jednak mimo kilku prób nie zdołał się połączyć – telefon Krystyny nie odpowiadał. Miał nadzieję, że jak zwykle po prostu zapomniała go naładować, a Gosia wróciła i jest bezpieczna. Ale pewny tego nie był.

Udało mu się nawiązać kontakt z kancelarią adwokacką, z której usług korzystał przed trzema laty. Niestety, znajomy prawnik wyjechał gdzieś za granicę i miał wrócić dopiero w następnym tygodniu. Odbierający telefony aplikant radził, by do czasu pojawienia się mecenasa klient odmówił składania jakichkolwiek zeznań i zachował spokój, bo na pewno da się z tego jakoś wybrnąć. A lepiej nie powiedzieć niczego, co utrudni obronę. W końcu, po usilnych prośbach Andrzeja, obiecał sprawdzić, czy w domu detektywa wszystko jest w porządku, a w razie czego da znać. Przynajmniej to powinien załatwić – pocieszył się Andrzej – choć i tu pewności nie miał.

Rozdział XXII

Czas, jaki Andrzej spędzał w celi, pozwolił mu na budowanie kolejnych teorii i snucie coraz to bardziej szalonych planów. Leżał na pryczy i myślał intensywnie. Jak to rozegrać? Jak przekonać prokuratora, że tym razem oskarża niewinnego człowieka i że to, co uznał za niepodważalne dowody, jest jedynie efektem nieszczęśliwego zbiegu okoliczności? Detektyw wiedział aż za dobrze, że wymiar sprawiedliwości nie zawsze służy do tego, by dojść do prawdy, a często chodzi o to tylko, by statystyki wykrywalności przestępstw satysfakcjonowały przełożonych.

Rozpaczliwie wymyślał kolejne scenariusze ratunkowe, ale wszystkie były nierealne. Uciec się nie da, odeprzeć zarzuty będzie mógł dopiero za wiele miesięcy – w sądzie, w czasie procesu, jeśli do niego dojdzie. Co można zrobić w tej sytuacji? Długo nic nie przychodziło mu do głowy.

Przyzwyczaił się do tego, że w trudnych chwilach może wyjąć różaniec i zyskać czas, udając, że się modli – przy każdym paciorku powoli liczył do dziesięciu. Przebieranie palcami po tych małych śmiesznych kulkach dawało mu osłonę, poczucie bezpieczeństwa. Teraz brakowało mu tego… Zabawa paciorkami pomagała się skupić. Kilka razy odruchowo sięgał więc po różaniec, ale wtedy uprzytomniał sobie, że odebrano mu go razem z paskiem od spodni, sznurowadłami i kulami. W końcu zaczął liczyć w myślach, jakoś bezwiednie mieszając liczby ze słowami maryjnej modlitwy, którą tyle razy słyszał.

– Jeden, dwa, trzy… Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą. Błogosławionaś Ty między niewiastami… Sześć, siedem, osiem… Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej… Dziewięć, dziesięć… Amen…

Powoli pogrążał się w letargu – chyba morzył go sen. Leżał z przymkniętymi oczami i wydawało mu się, że widzi zbliżającą się kobiecą postać, która się nad nim pochyla, coś szepcze… Miała długie, ciemne włosy, którymi go muskała. Poczuł ich delikatny dotyk. Usłyszał cichą, spokojną muzykę. I coś go jakby olśniło, zerwał się, usiadł na pryczy zupełnie przytomny. Z korytarza dobiegał odgłos radia, chyba to go obudziło. Ale nie żałował, że sen się skończył, bo nagle zrozumiał, że pojawiła się szansa, którą los mu darował. Albo Bóg, w którego nie wierzył. Tylko trzeba to dobrze rozegrać. To, co wydawało się dodatkowym zagrożeniem, może się stać pomocne… Szybko wymyślił scenariusz ratunkowy, bardzo ryzykowny, ale jedyny, jaki pozwalał mieć nadzieję. Ułożył w głowie wszystkie szczegóły, przeanalizował i doszedł do wniosku, że jeśli wykaże determinację, to może się uda. Z pewnym optymizmem jechał więc znowu do prokuratury.

– I jak, zdecydowałeś się złożyć wyjaśnienia? – zapytał prosto z mostu Rudy.

Andrzej przez chwilę milczał, jakby jeszcze rozważał, jak ma postąpić. Podniósł wzrok. Patrzył na Rudego ponuro, wyraźnie zrezygnowany.

– Tak, panie prokuratorze. Wszystko powiem – zadeklarował i odetchnął, jakby podjęcie decyzji przyniosło mu ulgę.

Twarz prokuratora rozjaśniła się w uśmiechu.

– Wiedziałem. Jesteś rozsądnym człowiekiem. Lubię takich.

– Ale chcę zeznawać w charakterze świadka i w tym celu potrzebuję dostępu do mojego konta na Vimeo.

Rudy z lekka się skonfundował.

– Nie rozumiem… Co to jest Vimeo?

– Portal w internecie. Mam tam materiały wizualne, wszystko sfilmowane. Powinien pan to zobaczyć, panie prokuratorze. Bo opowiedzieć mogę niedokładnie, nie ma gwarancji, że czegoś nie przekręcę albo wręcz nie wymyślę – wyznał detektyw – bo przecież działałem pod wpływem stresu. A co zarejestrowane, to zarejestrowane, sam pan zobaczy, jak to było. Obiektywnie.

Rudy spojrzał niepewnie.

– Dobrze, zlecę to biegłym… Tylko to zabierze pewnie kilka dni. Nie szkoda ci czasu?

– Nie. Ale byłoby znacznie lepiej, gdybyśmy obejrzeli to najpierw sami.

– Jak to „sami”?

– No, tylko pan i ja.

– Dlaczego?

– Tak mi się wydaje… – powiedział tajemniczo Andrzej. Bał się, że prokurator uzna propozycję za granie na czas albo jakiś dziwny wygłup. Ale na szczęście ciekawość, a może chęć przyspieszenia działań, przeważyła – i Rudy podsunął mu swojego laptopa – choć obserwował ruchy zatrzymanego z pewną dozą nieufności.

Detektyw wklepał w przeglądarkę adres pliku i hasło umożliwiające obejrzenie filmu. Monitor błysnął, klip się otworzył. Prokurator z zainteresowaniem zaczął oglądać materiał.

Na ekranie pojawiły się zgrabne kobiece pośladki w obcisłych dżinsach i ręce, które ich dotykały. Przesunęły się w górę, muskając wcięcie talii i zgrabne piersi, na których teraz na chwilę spoczęły, delikatnie je pieszcząc. Kamera wróciła na dół. Wyszukała kobiece dłonie, które zabłądziły w okolice rozporka mężczyzny, dotykały rysującej się tu wypukłości. Palce chwyciły za suwak, powoli go rozpinały.

Rudy zaczął się niecierpliwić. Spojrzał na Andrzeja podejrzliwie.

– Czy to z miejsca zdarzenia, czy może pokazujesz jakiś swój ulubiony pornos? Taki materiał powinien raczej oceniać biegły.

– Sam pan zdecyduje, prokuratorze. Proszę oglądać dalej – odparł Andrzej. – Zaraz wszystko się wyjaśni.

Rudy odwrócił się z powrotem do komputera.

Kamera ruszyła w górę i odkryła roznamiętnione twarze kochanków. Wyraźnie było widać, że pieszcząca się para to młoda blondynka i Stefan Rudy. Kadr się rozszerzył, zdradzając, że tych dwoje zabawia się w parku, wśród zieleni: stoją ukryci za krzakiem, opierając się o drzewo. Ich erotyczne działania robią się coraz bardziej intensywne. Zachęcona gestem mężczyzny kobieta przyklęka…

Minęła chwila, zanim oniemiały prokurator zdołał zareagować.

– Skąd to… skąd masz, skąd pan… to ma? – wykrztusił w końcu.

Przeszedł odruchowo z używanej dotąd formy „ty” na „pan” – odnotował w myśli Andrzej, czując, że już zyskuje przewagę. Prokurator patrzył na niego z wyrazem strachu w oczach. Więc trzeba iść dalej tą drogą.

– Tak jakoś wyszło. To co robimy? – spytał rzeczowo Andrzej. – Da pan to biegłym, żeby ocenili? Czy mam zapisać dla nich link i hasło?

– Nie! Proszę to wyłączyć!

Andrzej zatrzymał obraz na efektownej stopklatce przedstawiającej twarz rozanielonego prokuratora.

Rudy wyciągnął ręce w kierunku laptopa, jakby chciał go zabrać z biurka, ale się powstrzymał. Zrozumiał, że nic to nie da.

– Musi pan to wykasować z internetu. Jak można to zrobić? – spytał nerwowo. Marzył, by to, co zobaczył, zniknęło, zostało wymazane, zniszczone, tak by nikt nigdy nie mógł na to spojrzeć. Tylko niestety nie wiedział, jak tego dokonać. A Andrzej jeszcze dobił go swoim komentarzem:

– Jest zawsze kilka kopii na różnych serwerach, dla bezpieczeństwa. Taka profesjonalna zasada. Więc nawet gdybyśmy usunęli to z Vimeo, materiał wisi jeszcze w paru innych miejscach, drogi panie Stefanie – stwierdził, podkreślając przez użycie bardziej poufałej formuły zmianę charakteru ich relacji. Rudy błyskawicznie zareagował:

– Skąd pan wie, jak mam na imię i że ja… – urwał.

– Dobrze, panie prokuratorze… – Andrzej się uśmiechnął. – Jak pan woli, mogę do pana mówić tak formalnie. Ma pan rację: nasze spotkanie ma charakter służbowy i oficjalny. Powinien pan sporządzić z niego notatkę i przekazać przełożonym.

– Czy ktoś już to widział? – przerwał prokurator.

– Nie.

Zapadła cisza. Rudy zaczynał rozumieć. Patrzył teraz na zatrzymanego z mieszaniną wściekłości i podziwu.

– Nikt tego nie zobaczy… – zapewnił Andrzej i sięgnął do klawiatury. Kliknął i kompromitujący obraz zniknął z ekranu. – Jednak tylko wtedy, gdy pan uzna, że ja nie mam nic wspólnego z samobójstwem tej dziewczyny.

Prokurator spojrzał bezradnie. W oczach miał pustkę. Nie mógł uwierzyć, że to się dzieje naprawdę.

– Są dowody… – jęknął. – Wszystko wskazuje na pana.

– Zbieg wielu przypadków – zapewnił Andrzej. – Czy pan naprawdę sądzi, że detektyw może być tak głupi, by zostawić policji aż tyle oczywistych tropów? Facet, który wiele lat spędził jako gliniarz, prowadząc śledztwa w sprawie zabójstw, umiałby chyba zatrzeć ślady, działać tak, by nikt nigdy się nie dowiedział, co się właściwie stało.

Rudy pokiwał głową.

– Może… Ale są zeznania, twarde dowody, pan wielokrotnie stykał się z denatką. Czy jest pan w stanie jakoś sensownie wytłumaczyć mi swoją rolę w tej sprawie?

– Tak. Teraz wszystko panu wyjaśnię. Proszę tylko spokojnie mnie wysłuchać.

Andrzej opowiedział o zleceniu Moniki i poszukiwaniu jej zaginionej córki wśród ludzi wierzących w demony.

Rudy wydawał się tym jeszcze nie do końca przekonany, jednak nabrał już chyba sporo wątpliwości co do swojej wersji wydarzeń i co ważniejsze, zasadności wysuwanych zarzutów. W milczeniu patrzył na Andrzeja wyraźnie skonsternowany.

– Przyznam, że u tych ludzi jest to wszystko trochę pokręcone – rzekł w końcu. – W zeznaniach świadkowie często powołują się na złego ducha, jakieś strachy, diabły. Ale i pańskie zachowanie wygląda mocno podejrzanie. Kilka lat temu uchodził pan za wroga Kościoła, potem przypięto panu łatkę pedofila…

– Chyba wie pan dlaczego?

– Powiedzmy. Ale teraz pan się nagle nawrócił czy co? Nosi pan przy sobie dziwaczne dewocjonalia, krzyżyki, medaliki… Technicy zbadali te pańskie buteleczki z wodą, olejem i solą… Są na nich pańskie odciski palców. Do czego pan ich używa? Jakiś rytuał? Po co to panu? W zeznaniach wszyscy podkreślają pańską niezwykle głęboką religijność… Jest pan jakoś… wierzący?

– Nie. To zupełnie nie tak.

– No to panu po prostu odbiło! – wypalił Rudy. – Bo ja już nic z tego nie rozumiem. Czy to tylko taki kamuflaż?

– A jak pan myśli, panie prokuratorze? – mruknął Andrzej.

Prokurator pokiwał głową.

– A z tą nogą to też jest lipa? – zapytał. – Gips założył pan sobie na niby?

– Nie. Akurat miałem pecha. Po prostu się poślizgnąłem. Aczkolwiek w bardzo niefortunnym momencie. A grałem fanatyka, by móc szukać tej zaginionej.

– I może po to panu potrzebne te maski?

Rudy wyjął z teczki i pokazał zdjęcia: operetkowej peruki i brody, a potem masek: Myszki Miki, Kaczora Donalda i Psa Pluto.

– Na cholerę pan je wozi w samochodzie?

Andrzej się zawahał. Czy w domu parafialnym księdza Kulepy są kamery, które mogły zarejestrować nocne włamanie osobnika w stroju pana Kleksa? – w myślach zadał sobie to pytanie.

– Niech pan sobie wyobrazi, panie prokuratorze, że mam córkę – powiedział. – A dzieci czasem się bawią takimi rzeczami.

– Ile ma lat? – zainteresował się Rudy.

– Piętnaście. Dwa lata temu zmarła jej matka. Sam ją wychowuję.

Prokurator popatrzył na niego jakby nieco przyjaźniej. Andrzej odetchnął. Kamer nie było albo nic się nie nagrało, a może po prostu materiał nie trafił w ręce policji. Nieważne. Po prostu miał trochę szczęścia.

– No tak, wiem… Rozumiem – mruknął Rudy. – Dobrze, powiedzmy, że panu uwierzę. I stwierdzę, że to samospalenie było samoistnym samobójstwem niezrównoważonej dziewczyny.

– I umorzy pan śledztwo.

Rudy pokiwał głową.

– Tak… Ale zrobię to, tylko gdy uznam, że mogę panu zaufać, jeśli chodzi o zniknięcie materiału, w którego posiadanie wszedł pan jakimś tajemniczym, nielegalnym sposobem. Kto to nakręcił? Jaką mam gwarancję, że nie zacznie mnie szantażować?

– Ja sam to zrobiłem. Osobiście. Nikt nigdy tego nie zobaczy.

– Na pewno?

– Muszę dla pana złamać zasadę lojalności wobec klienta. Ale rozumiem, że nie ma innego wyjścia.

– Nie ma.

– Czyli tak się umawiamy?

Prokurator obrzucił Andrzeja spojrzeniem, w którym chęć zamknięcia sprawy mieszała się jeszcze ze złością.

– Pan rozumie, że gdyby to jakimś cudem wypłynęło, to od razu wznawiam śledztwo. I gwarantuję panu 15 lat… W takim przypadku osobiście bym się postarał, żeby sąd był w tej sprawie bardzo surowy. Pewnie udałoby się wygrzebać na pana coś jeszcze, a wtedy odsiadka byłaby bardzo długa.

– Nie będzie takiej potrzeby.

– Hm… Jest jeszcze jedna sprawa. Zostali ujęci jacyś goście, którzy zajmują się wymuszaniem zwrotu długów. Kilka osób okaleczyli. Straszny element.

– A co ja mam z tym wspólnego? – spytał Andrzej. Starał się nie okazać zainteresowania.

– Znaleziono przy nich dużo gotówki. Zeznali, że część tych pieniędzy pochodziła od pana. Na wszelki wypadek sprawdziliśmy: na banknotach były pańskie odciski palców. Wynajmował ich pan do czegoś?

– Nie.

– To jak pan mi to wyjaśni?

– Po prostu: napadli mnie i okradli. Z nogą w gipsie nie miałem jak się bronić.

– Dlaczego pan tego nie zgłosił na policję?

– Nie wierzyłem, że jest szansa, byście ich ujęli. I miałem inne problemy, trudne śledztwo na głowie.

– A wie pan, że ci goście prawdopodobnie zdewastowali także jakąś plebanię? Znaleźliśmy przy nich skradzione archiwa diecezjalne… Biskup wydzwaniał w tej sprawie do ministra. Cała afera się z tego zrobiła.

– Słyszałem o tym, ale to ponoć sataniści…

Rudy pokręcił głową.

– Nie, to na pewno ci zatrzymani. Chyba po prostu liczyli na pieniądze z tacy, a jak nie znaleźli kasy, to ze złości poniszczyli tam, co mogli… Taki element. Na szczęście wynieśli parafialne archiwum, myśleli, że jest coś warte – i dzięki temu doszliśmy, że to oni. Choć na razie jakoś uparcie nie chcą się jeszcze przyznać. Ale my już mogliśmy te papiery zwrócić na plebanię, to nieco poprawiło atmosferę, bo wcześniej był telefon za telefonem.

– Tacy prymitywni przestępcy bywają trudni – stwierdził Andrzej. – Wiem z doświadczenia. Ale pan, prokuratorze, ma swoje sprawdzone metody, na pewno ich przyszpilicie – rzucił, czując, że sprawa idzie po jego myśli, i postanowił zaryzykować: – A gdybym jeszcze mógł ewentualnie odzyskać to, co mi ukradli…

– Słucham? – Rudy spojrzał na niego zaskoczony. Pomyślał, że albo facet ma wielki tupet, albo rzeczywiście powiedział wszystko zgodnie z prawdą. I pieniądze mu się należą jak psu micha… – Wychodzi na to, że tak się stanie – burknął. – Ile tego było?

– Dziesięć tysięcy.

– Dobra, tylko muszę pana przesłuchać jako pokrzywdzonego w tamtej sprawie i w ten sposób szybko to załatwimy. Takie są niezbędne formalności.

I rzeczywiście, w efekcie prokurator polecił zwolnić podejrzanego i zwrócić mu nie tylko to, co przy nim znaleziono w samochodzie, ale także sporą kwotę w gotówce, zabezpieczoną przy ujętych bandziorach.

Przynajmniej ten cholerny gang został skutecznie rozbity – pocieszył się potem Rudy. A sprawcy głośnej chuligańskiej profanacji zostaną przykładnie ukarani, nawet jeśli się nie przyznają do popełnionego czynu. Archiwum wykradzione z plebanii jest wystarczająco mocnym dowodem – pomyślał. Wykrywalność znowu wzrośnie. Może dostanę za to kolejną nagrodę? Awans do Okręgowej? To było jego cichym marzeniem… Albo wyjazd do pracy w Warszawie? Kto wie?

Odbierając samochód z parkingu, Andrzej usłyszał sygnał nadejścia wiadomości. Był to SMS od Moniki.

– „Wsiadam do samolotu. Ląduję w Krakowie w południe. Odbierzesz mnie?” – przeczytał. I od razu odpisał: „Tak”.

Wyglądało na to, że wszystko zaczyna się układać. Miał ponad dwie godziny, powinien zdążyć.

Podał strażnikowi przepustkę i przejechał przez bramę. I nagle się zatrzymał, bo zobaczył, że przed maską stają dwie postaci. Machają rękami.

Były to, czekające tu na niego, Gosia i Krystyna.

Otworzył okno.

– Wszelki duch… Co wy tutaj robicie? – zdziwił się. – Skąd wiedziałaś, że ja tutaj jestem? – zwrócił się do teściowej.

– Dzięki Bogu dowiedziałam się wszystkiego od twojej córki. I przyjechałam z nią zabrać cię do domu – wyjaśniła rzeczowo Krystyna. – Na komendzie powiedziano mi, że się tu pojawisz. To co, jedziemy?

Zawahał się.

– Ja mam obowiązki… Muszę… Ale dziękuję, że chciałaś pomóc. I zajęłaś się Gosią.

– Tak, ktoś w tej rodzinie musi mieć zdrowy rozsądek. Ty masz teraz siedzieć i wypoczywać, a nie biegać nie wiadomo za czym. Ruszamy?

Popatrzył na nią bezradnie.

– Krystyno… pozwól, że ci wyjaśnię: powinienem teraz jak najszybciej…

– Nie musisz się tłumaczyć. Najważniejsze, żebyś się wyleczył, a Gosia miała w końcu normalnego ojca.

– Babciu…

– Ty się nie wtrącaj.

– Dlaczego?

– Z tobą w ogóle nie rozmawiam. Oszukałaś mnie.

– Jak? Co znowu? – szczerze zdziwiła się Gosia.

– A kto miał nocować u koleżanki?

– Ale gdybym po ciebie nie pojechała i ci nie opowiedziała, co się stało, w ogóle byś nie wiedziała, co się dzieje z ojcem.

– To jedno dobre, co zrobiłaś, ale teraz masz słuchać ojca i mnie, i nie próbować więcej żadnych numerów. Ruszamy.

Andrzej poczuł, że musi przejąć kontrolę nad sytuacją.

– Krystyno, daruj jej, ona bardzo mi pomogła… – powiedział.

– Zobaczymy, czy się poprawi – odparła teściowa. – Jedźmy.

– Ja mam teraz ostatnią sprawę do załatwienia, więc podrzucę was do autobusu. Wrócicie same do domu, a ja wkrótce dołączę.

– A ty dokąd znowu? – spytała podejrzliwie Krystyna.

– Muszę kogoś odebrać z lotniska – wyjaśnił.

– Z tą złamaną nogą? – W jej głosie można się było doszukać zarówno troski, jak i kpiny.

– Jest skręcona – stwierdził. – Ale daję radę.

Teraz Gosia postanowiła przejąć inicjatywę.

– Tato, beze mnie nigdzie już nie pojedziesz. Lekarz mówił, że masz się oszczędzać. Bo inaczej będziesz kaleką.

– Nic mi się nie stanie. I muszę zaraz być na lotnisku.

– Jadę z tobą! – wypaliła Gosia.

Krystyna popatrzyła na nich podejrzliwie.

– Dobrze, w tej sytuacji musimy pojechać wszyscy razem – orzekła.

– Co? – powiedzieli niemal chórem Gosia i Andrzej.

– A ty wysiadaj, bo teraz ja poprowadzę – zakomenderowała.

Spojrzał na nią zdumiony.

– Słucham? Chyba żartujesz, prawda? – próbował się upewnić.

– Nie. Ktoś normalny musi nad wami czuwać. A z nogą w gipsie daleko nie zajedziesz.

– Ale czy ty umiesz? – zdumiał się.

– Mam też prawo jazdy. A samochód prowadziłam, jeszcze zanim ty się urodziłeś. No, pospiesz się, bo się spóźnimy!

Chcąc nie chcąc, Andrzej przesiadł się do tyłu, gdzie mógł wygodnie wyciągnąć nogę na siedzeniu. Jego miejsce zajęła Krystyna. Usiadła za kierownicą, przeżegnała się i ruszyła. Andrzej odruchowo sięgnął po różaniec, ale szybko go schował. Krystyna zauważyła to kątem oka.

– Nie wstydź się. Możesz się modlić po drodze, to na pewno nie zaszkodzi, a może nam pomóc.

Najpierw nieco szarpała, nie była przyzwyczajona do automatu i wysoko chwytającego hamulca. Ale po chwili opanowała technikę jazdy i zmierzali szybko w kierunku lotniska.

– Babcia nawet nieźle prowadzi – skomentowała zdziwiona Gosia.

Dojechali szybciej, niż się spodziewał – już po godzinie. Stanęli na lotniskowym parkingu, a Gosia od razu wyskoczyła i pobiegła do toalety. Krystyna z ulgą wyłączyła silnik.

– Naprawdę nieźle ci to idzie – stwierdził Andrzej. – Przyjechaliśmy przed czasem. Możemy odpocząć.

Krystyna westchnęła i się przeżegnała.

– Modliłam się po cichu przez całą drogę i już teraz wiem, jak ten twój diabelski samochód działa. Nie jest zły. Dobrze przyspiesza.

– Dziękuję.

– Choć byłoby łatwiej, gdyby miał kierownicę po właściwej stronie. Bezpieczniej wyprzedzać.

– Niewątpliwie.

– Myślę, że ten krzyżyk też nam trochę pomógł. – Wskazała na miniaturowy krucyfiks dyndający przy lusterku wstecznym. – Widzę, że moje nauki nie poszły w las i bardzo się z tego cieszę. Naprawdę.

– Staram się – mruknął Andrzej.

– Ale mam do ciebie pytanie, zanim Gosia wróci.

– Tak? – Lekko się zaniepokoił. Wchodzenie w dyskusję na temat wiary nie było teraz najlepszym pomysłem. Przecież nie może się przyznać teściowej, że ciągle udawał „nawrócenie” i że bezczelnie wykorzystał jej naiwność.

– Czy nic cię nie zaniepokoiło w jej zachowaniu? Ostatnio dużo z nią przebywałeś. Miałeś okazję ją obserwować.

Odetchnął. To był bardziej bezpieczny temat. W wychowaniu Gosi wspólny front może być przydatny. A Krystyna jest bądź co bądź kobietą i łatwiej porozumie się z wnuczką w jakichś damskich kwestiach.

– Co masz na myśli? – zapytał. – Kłopoty z pęcherzem? Urolog by jej się przydał?

– Nie. Chodzi mi o to, czy zdarzało się Gosi przy tobie dziwnie zachowywać, na przykład wywracać oczami albo mówić cudzym głosem przez sen? Bo ja coś takiego w nocy widziałam i słyszałam… Obudziły mnie głosy, dochodziły z jej pokoju… Coś jakby spała i mówiła, ale bardzo dziwnie…

– To może pójść z nią do psychologa czy psychiatry? – zasugerował Andrzej.

– Medycyna tu raczej nie pomoże, a przede wszystkim nie wolno ci robić z córki wariatki.

– Tego na pewno nie chcę – stwierdził.

Krystyna pokiwała głową.

– Właśnie. Więc może najpierw poradzić się naszego księdza?

Zaskoczony Andrzej chciał odpowiedzieć, ale najpierw nie wiedział jak, a gdy się zastanawiał, zadzwonił telefon. Okazało się, że Monika już wylądowała. Trzeba się pospieszyć.

– Warto to rozważyć… – rzucił do Krystyny. – Ale to wymaga przemyślenia, porozmawiamy w domu. A jak Gosia przyjdzie, czekajcie tu na mnie. Mam nadzieję, że niedługo wrócę.

Wziął plecak i wysiadł. Chwycił z bagażnika kule i pokuśtykał w kierunku hali przylotów.

Rozdział XXIII

Monika miała tylko bagaż podręczny, dlatego wyszła tak szybko. Wyglądała jak zwykle efektownie, choć ubrała się na podróż „sportowo”: obcisłe leginsy, trampki, bluza z kapturem. Zdziwiła się trochę faktem, że detektyw chodzi o kulach.

– Co ci się stało?

– Głupstwo.

– Ale jak to zrobiłeś, że tak szybko ją znalazłeś? Czy to na pewno ona?

Andrzej wyciągnął rękę z zegarkiem i pokazał jej zdjęcie wyświetlone na cyferblacie.

Ania – odziana w długi, szary fartuch – widoczna była na tle klasztornego refektarza.

– Kiedy się z nią widziałeś?

– Trzy dni temu. Tu jest zapisane.

Nacisnął guzik z boku zegarka. Na fotografii pokazały się cyfry i łatwo można było odczytać datę i godzinę: 17.10.2017, 8.20 am.

– Ona dalej tam przebywa?

– Powinna. Sama raczej się stamtąd nie ruszy.

– Kiedy mogę do niej pojechać?

– Choćby i teraz. To zobaczysz ją jeszcze dzisiaj.

Monika zbladła. Nie mogła uwierzyć. Zasłoniła twarz dłońmi.

– Naprawdę? – W oczach miała łzy. Zachwiała się, musiała usiąść, żeby nie zemdleć. Zajął miejsce obok niej.

– Wszystko będzie dobrze… – mówił łagodnie. – Dam ci adres i mapkę. Jedź tam jak najprędzej, bo wprawdzie nie sądzę, by coś się zmieniło, ale jakby ją gdzieś ukryli, to drugi raz dużo trudniej byłoby znaleźć. A teraz na szczęście wiemy dokładnie, gdzie jest.

Wyjął telefon, kliknął aplikację earth.google. Na ekranie pojawiła się kręcąca się kula ziemska, potem Europa, wreszcie Polska. Nastąpiło zbliżenie na ciemnozielony las i w końcu ukazało się zdjęcie klasztoru sfotografowanego z góry.

– Widzisz? Z tyłu budynku jest drugie wejście, z ogrodu prowadzi po schodkach prosto do kuchni. – Pokazał miejsce. – Trafisz?

– Chyba tak. A kto to są: oni?

– To długa historia… – zaczął. – Oni w wielkim uproszczeniu tworzą coś w rodzaju sekty. Ania pracuje tam jako pomoc kuchenna: gotuje, sprząta… Tu masz instrukcję, jak dojechać do tego obiektu.

Podał jej ulotkę z wyrysowaną drogą do sanktuarium, którą otrzymał od pana Przemka Michalaka. Obróciła ją i po drugiej stronie zobaczyła wielkie złożone do modlitwy dłonie i krzyż Świętego Benedykta wraz z napisem, który odczytała:

– „Msza o uwolnienie – Duch Święty działa, jak chce, kiedy chce i gdzie chce”.

– Tak, tam właśnie to praktykują. Aha, byłbym zapomniał… – Wyjął z torby maski Myszki Miki, Kaczora Donalda i Psa Pluto. – Masz na szczęście, to ci się może przydać. Mnie bardzo pomogło.

Monika zebrała wszystkie przedmioty i powiedziała z uznaniem:

– Spisałeś się. Serio. Ja też mam coś dla ciebie: umówioną kwotę.

– Cieszę się. Przywiozłaś ze sobą tyle gotówki?

– Tak. Taka była umowa. Na szczęście, mimo przepisów, zupełnie tego nie kontrolują. A skoro tak się wywiązałeś, zapłacę. Ale…

– Ale?

– Ale dostaniesz ją pod jednym warunkiem… – Zawiesiła głos.

Spojrzał na nią podejrzliwie. Co ta kobieta knuje?

– Miało nie być żadnych warunków – nastroszył się.

– Bo to właściwie prośba… Czy pojedziesz tam ze mną? Sama mogę nie dać rady jej stamtąd wydobyć, mówiłeś, że to sekta. No i widzę, że trudno tam trafić.

Zwlekał z odpowiedzią. Nie tak się przecież umawiali, zlecenie wykonał. Lepiej byłoby już trzymać się od tej sprawy z daleka. I tak miał już dużo szczęścia. Nie należy więcej drażnić losu. Ewa zawsze mówiła, by nie szarżował… Tego musi się trzymać i nie ryzykować. Czego ta kobieta może jeszcze zażądać? – pomyślał z niepokojem. Jak wydobyć od niej honorarium?

Jednak nie musiał nic robić w tej sprawie, bo Monika wyjęła z torebki grubą kopertę i wręczyła mu bez słowa. Sprawdził, w środku był plik brytyjskich banknotów.

– Przelicz.

Andrzej schował kopertę do kieszeni.

– Zakładam, że ty już to zrobiłaś.

– A ja zakładam, że jesteś dżentelmenem i mi jeszcze pomożesz.

– Było ustalone, że ją znajdę i podam ci adres, a dalej to już twoja rola.

– Tak, wiem, to jest poza naszą umową. I nie mam już przy sobie więcej pieniędzy, by ci zapłacić. Zrobisz, jak uważasz.

Przez chwilę się wahał. Noga w gipsie i świadomość, że Krystyna i Gosia czekają w samochodzie, nie zachęcały go do dalszych działań. Jednak Monika zachowała się bardzo w porządku. W dodatku nie mógł się powstrzymać przed porównywaniem jej z Ewą, do której – co po raz kolejny zauważył – była trochę podobna… W niektórych gestach nawet bardzo.

– Dobrze, nie musisz mi więcej płacić. Pojedziemy tam, pomogę ci. Ale ja też mam warunek…

– Jaki?

– Musisz mnie słuchać. I robić dokładnie to, co powiem. Inaczej w to nie wchodzę.

– OK.

– Nie pytaj mnie o nic w czasie podróży. Chyba że będziemy całkiem sami. I weź to.

Wyjął z plecaka i wręczył jej swój zapasowy mały różaniec.

– W odpowiednich momentach udawaj, że się modlisz. Albo kiedy nie wiesz, co zrobić.

– Jak mam udawać?

– Normalnie, nie widziałaś tego w kościele?

– Ostatni raz byłam na mszy, jak chodziłam do podstawówki. A to jakiś czas temu.

– Rób tak jak ja – wyjął z kieszeni różaniec i pokazał. – Trzymasz chwilę koralik w palcach, potem następny, znowu mija chwila, i następny. Licz za każdym razem powoli, powiedzmy do dziesięciu. Oczy miej spuszczone. Jasne?

– Tak.

– Może włóż coś na głowę i trochę zredukuj makijaż. Tak, żebyś robiła wrażenie szarej myszy. To ubranie nie jest najlepsze…

– Coś ze sobą zrobię.

Monika poszła do toalety. Kiedy wróciła, wyglądała tak skromnie, że prawie jej nie poznał. Zabiedzona, jakby zaniedbana kobieta z prowincji, w prostej beżowej sukience, z wypłowiałą chustą na głowie, pod którą ukryła swoje długie, jasne loki.

– Skąd wzięłaś to ubranie?! – zdumiał się.

– Tam sprzątała dziewczyna, Ukrainka. Zrobiłyśmy małą wymianę ciuchów. Może być?

Ruszyli z lotniska w kierunku pustelni. Postanowili jechać od razu, by uniknąć popołudniowych korków. Monika chciała jak najszybciej dotrzeć do celu.

Samochód znowu prowadziła Krystyna. Z tyłu siedziała Gosia i półleżał wsparty o nią Andrzej. Monika była trochę zdziwiona składem ekipy i faktem, że kierowcą jest starsza pani z krzyżykiem na piersi, ale nie komentowała i starała się nie dać niczego po sobie poznać.

– Moja klientka – przedstawił ją obu paniom, kiedy wsiadali. – A to moja teściowa i moja córka. W tym składzie będzie łatwiej zrealizować to, o co nam chodzi.

Monika uznała, że detektyw wie, co robi, i zgodnie z umową milczała. A nawet na chwilę wzięła do rąk różaniec, by popraktykować, co oczywiście zwróciło uwagę Krystyny, która co jakiś czas lustrowała ją kątem oka. Gosia starała się nie okazywać nadmiernej ciekawości, ale była wyraźnie zaintrygowana nieznajomą i ukradkiem popatrywała na nią z tylnego siedzenia.

Podróż spędzili w ciszy, bo Andrzej nie chciał przy teściowej rozmawiać o delikatnej kwestii opętań i egzorcyzmów, zważywszy na jej przekonanie co do jego „nawrócenia”. Bał się też, że Gosia może nie wytrzymać i palnąć coś głupiego, co z kolei sprowokuje reakcję babci. Na wszelki wypadek dał córce znak, by trzymała buzię na kłódkę, zamknął oczy i udawał, że drzemie.

Po niecałych dwóch godzinach stanęli na parkingu przed sanktuarium. Wydobyli wózek, w którym zasiadł Andrzej. Kule położył na kolanach. Do rąk wziął różaniec. Uważnie obserwująca go Monika zrobiła to samo. Krystyna poszła w ich ślady. Dał sygnał do wymarszu. Ruszyli w kierunku bramy w murze otaczającym pustelnię.

Gosia pchała wózek znaną już drogą, a Monika i Krystyna podążały za nimi z różańcami w dłoniach. Było cicho, pusto, tylko jakieś ptactwo krakało, polatując nad jesiennym, złocisto-brązowym lasem.

Dotarli do furty. Gosia zadzwoniła.

– Słucham – rozległ się głos strażnika.

– Niech będzie pochwalony… Jesteśmy umówieni z bratem Gwidonem – powiedział Andrzej.

Drzwi się otworzyły i weszli do środka.

Karol, pilnujący bramy, omiótł ich wzrokiem, ale widząc rozmodlone kobiety i znanego sobie inwalidę, nie robił im trudności.

– Traficie, prawda?

– Tak, Bóg zapłać, bracie – rzekł Andrzej.

– Niestety, ojca Gabriela jeszcze nie ma – poinformował Karol. – Wróci jutro.

– Chyba brat Gwidon też da radę.

– Będę się za was modlił – obiecał Karol. – Chodzi o uwolnienie?

– Niestety chyba tak – westchnął Andrzej.

– Może pomóc? Bo gdyby były manifestacje, to przyjdę przytrzymać…

– Nie, nie. Nie potrzeba. Mam nadzieję, że ich nie będzie.

Karol z powątpiewaniem pokiwał głową. Wiedział dobrze, jak to jest, gdy zaczyna się walkę ze złym duchem. Pomyślał, że warto wesprzeć tych ludzi, bo są dobrzy, a chyba nieświadomi tego, co im grozi.

A oni minęli kościół i ruszyli w głąb pustelni.

Posuwając się żwirowaną, zarzuconą liśćmi ścieżką, doszli do ukrytego między drzewami klasztoru. Ale minęli główne wejście i przeszli do ogrodu na tyłach budynku.

– Idź od razu do kuchni… – Andrzej cicho instruował Monikę. – Gdyby ktoś pytał, mów, że jesteś umówiona, żeby pomagać. Ona powinna tam być… Jak zdołasz się z nią porozumieć, od razu idźcie pod jakimś pozorem w kierunku bramy: spacer, modlitwa, wszystko jedno. I prosto do samochodu. Zrozumiałaś? A my będziemy czekali przy kapliczce… – wskazał miejsce.

Monika ruszyła do kuchni, a Gosia i Krystyna pchnęły wózek ku widocznej w ogrodzie figurze osłoniętej niewielkim daszkiem.

Krystyna uklękła, Gosia poszła w jej ślady.

Andrzej siedział na wózku, trzymając w rękach różaniec. Zerkał w kierunku wejścia do klasztoru, zastanawiając się, jak można pomóc Monice. Na razie nikt nie zwracał na nich uwagi.

Monika ostrożnie zeszła po schodkach i zniknęła w drzwiach prowadzących do kuchni.

Gdzieś w oddali, między drzewami widać było kilka dziewcząt, które wykonywały w ogrodzie prace porządkowe – grabiły liście i zbierały gałęzie. W powietrzu krążyły czarne ptaki, chyba wrony, co jakiś czas rozlegało się ich krakanie.

– Niech będzie pochwalony. – Andrzej usłyszał głos zza pleców. – Dobrze, że wróciliście.

Na ścieżce stał uśmiechnięty brat Gwidon.

– To co, zaczniemy od sakramentu pojednania? – zaproponował.

Zanim Andrzej zdołał się odwrócić i zareagować, Krystyna podniosła się, trzymając Gosię za rękę.

– Jeśli to możliwe, warto, żeby wnuczka skorzystała z duchowej pomocy, ojcze – powiedziała.

W tym momencie Andrzej zobaczył Monikę, która stanęła na schodach wychodzących z kuchni i dawała mu jakieś znaki.

Gwidon na szczęście jej nie zauważył. Gosia zorientowała się w sytuacji.

– Tak, potrzebuję spowiedzi, ojcze – oświadczyła i pokornie ruszyła w kierunku głównego wejścia do klasztoru.

Krystyna spojrzała na wnuczkę z uznaniem, kiwnęła głową zakonnikowi i oboje pomaszerowali śladem dziewczyny.

Andrzej został na wózku, rozważając, co powinien zrobić. Monika rozpaczliwie go przywoływała, więc w końcu wstał z wózka i pokuśtykał w kierunku kuchni.

– Ona w ogóle na mnie nie reaguje. Jakby nie poznawała – szeptała gorączkowo Monika.

– A co mówi?

– Nic. Co oni jej zrobili? Jakby mnie nie widziała. Coś gotuje, zmywa…

– Ona jest chora… Tłumaczyłem ci, Ania potrzebuje lekarza.

– Ale jak ja mam ją stąd wyciągnąć?

Andrzej zastanowił się chwilę.

– Musimy ją jakoś przekonać. Razem spróbujemy. Chodź.

Gosia klęczała przed konfesjonałem.

– Zdenerwowałam się… Nie pamiętam, jak zacząć… proszę księdza.

– Nie szkodzi. Pan Bóg jest miłosierny – odparł Gwidon. – Może być tak: „Od ostatniej spowiedzi świętej obraziłam Boga następującymi grzechami…”. I wyznaj, co cię męczy. Dasz radę?

– Tak… Od ostatniej spowiedzi świętej obraziłam Boga następującymi grzechami… – Dziewczyna zawiesiła głos, zastanawiając się, co dalej może powiedzieć.

Krystyna siedziała w takiej odległości, że nie słyszała tej rozmowy. Ale dobrze widziała podchodzącą i klękającą Gosię, częściowo przysłoniętą teraz przez wielki konfesjonał. Krystyna przeżegnała się i zaczęła modlić o dobrą spowiedź wnuczki. Nie mogła się powstrzymać, by co jakiś czas na nią nie zerkać.

– …i czułam często taki niepokój, jakby coś za mną chodziło – mówiła Gosia.

– Czy to było w dzień czy w nocy?

– Różnie…

– I co jeszcze?

– Słyszałam jakieś dziwne głosy…

– Co mówiły? – dopytywał podekscytowany Gwidon.

Ania ustawiła garnek na palenisku i kucnęła na podłodze.

Obok zajęli miejsca Kaczor Donald i Myszka Miki. Maskę Kaczora miał na twarzy Andrzej, rolę Miki przyjęła Monika.

– Lubisz Myszkę? – zapytał łagodnym głosem detektyw. Usiadł tak, by móc wygodnie wyprostować zagipsowaną nogę.

– Tak…

– A Kaczorka?

– Też.

– I nie boisz się już?

– Nie… – zawahała się. – Ale złe duchy nie wrócą?

– Nie. Kaczor i Myszka będą pilnowali.

– W razie czego zrobicie egzorcyzmy? – domyśliła się. – Pogonicie je?

– One w ogóle nigdy już nie przyjdą – zapewnił Andrzej. – W tej bajce ich nie ma.

– Aha… A będziecie się ze mną bawili?

– Tak… Tylko nie tu. Pójdziesz z Myszką i Kaczorkiem, prawda? Do ich krainy?

Ania się zastanowiła.

– Tak… A w co będziemy się tam bawić?

– W chowanego.

– A czy ja mogę być pieskiem?

– Tak.

Andrzej dał znak Monice, ta szybko się zorientowała, wyjęła z torby i podała maskę Psa Pluto. Ania od razu włożyła ją na twarz.

Monika wyciągnęła małe lusterko i wręczyła córce. Ania się przejrzała. Maska leżała na niej jak ulał.

– Dobrze… – ucieszyła się. – Zawsze chciałam być pieskiem. Tylko najpierw… – podskoczyła. – Muszę skończyć gotować. Bo inaczej znowu przyjdą demony.

– Nie, nie przyjdzie już żaden demon… – powiedział Andrzej. – Chodźmy. – Usiłował wstać, wspierając się na kuli. Monika pomagała mu się podnieść.

– Ale ja się boję… Ja powinnam obiad szykować… Pokroimy cebulę i obierzemy ziemniaki, dobrze? Będą krzyczeć, jak się z tym spóźnię.

– Nikt nie będzie na ciebie krzyczał – powiedziała Monika. – I nic już nie musisz.

– Co wy tutaj robicie? – rozległo się donośne pytanie.

Był to głos Karola. Stał na schodach z wielkim krzyżem w dłoni. W drugiej ręce trzymał zwój liny. Patrzył z dziwną miną – widział przed sobą trzy karnawałowo przebrane postaci, które zwróciły ku niemu głowy: Kaczora Donalda, Myszkę Miki i Psa Pluto.

– Co to za głupia zabawa? – krzyknął, schodząc do kuchni. – Zaraz zaczynamy modlitwy… Brat Gwidon wszędzie was szuka.

– Nie, nie… nie wiąż mnie… – szepnęła Ania, cofając się i opierając o kuchnię. Z garnka spadła trącona przez nią pokrywka i pojawił się ogień.

Ania się przestraszyła. Podniosła ręce.

– Ojej! Pali się! – zawołała.

Karol odłożył krzyż, schwycił wiadro z wodą i chlusnął. W tym momencie buchnął ogromny płomień, który ogarnął Anię. Krzyknęła przeraźliwie boleśnie…

Karol skoczył ku niej i powalił ją na podłogę – starał się zdusić ogień ścierką. Ale chyba musiał zaczepić nogą o gumową rurkę od butli gazowej zasilającej palenisko. W każdym razie butla potoczyła się po podłodze. I wtedy nastąpił wybuch…

Rozdział XXIV

W raporcie biegli napisali, że przyczyną pożaru był prawdopodobnie nieszczęśliwy wypadek.

Budynek w dużej części spłonął. Ogień gasiło kilka wozów strażackich. Przyjechały późno, miały kłopot z dotarciem przez las i wąską bramę pustelni. Akcja rozpoczęła się dopiero w godzinę od momentu zdarzenia i trwała do wieczora. Pożar ogarnął nie tylko przybudówkę z kuchnią i jadalnią, ale także część pomieszczeń klasztoru, a nawet dach. Drewniane szalunki, wzmacniające stropy korytarzy uległy zwęgleniu, niektóre przejścia się zawaliły. Wiele okien było wybitych przez falę uderzeniową wybuchu w kuchni, a niektóre zostały bezpośrednio zniszczone przez ogień. Teren wokół gmachu pokryły odłamki szkła, nadpalone kawałki drewna. Wszędzie była piana, którą strażacy obficie wylewali w trakcie gaszenia.

Na miejscu zdarzenia pojawił się prokurator Stefan Rudy. Przyjechał niezwłocznie, wezwany przez policję. Strażacy znaleźli bowiem w zgliszczach zwęglone ludzkie szczątki. Kierownik grupy dochodzeniowej przedstawił mu sytuację, prowadząc prokuratora do grupy świadków i poszkodowanych przez pożar.

Szczęśliwie poza jedną osobą – Anną Tomaszewską – nie było więcej ofiar.

W kręgu ludzi stojących przed zrujnowanym klasztorem prokurator dostrzegł na wózku Andrzeja. Koło niego stały Gosia i Krystyna. Obok na ziemi siedziała okryta kocem i pogrążona w kompletnej apatii Monika. Włosy miała zlepione, ponadpalane, patrzyła przed siebie niewidzącym wzrokiem. Usiłował rozmawiać z nią ratownik pogotowia, ale chyba nie zdołał nawiązać żadnego kontaktu, w ogóle nie odpowiadała na jego pytania. Policja rozciągała taśmy, oddzielając zbierający się tłum od pogorzeliska i gromadki najbardziej poszkodowanych.

Prokurator w towarzystwie oficera podszedł do nich.

– Pana chcę przesłuchać – zwrócił się do Andrzeja. – To drugie podobne zdarzenie, w które jest pan zamieszany… I znowu ludzka ofiara.

– Ale ja…

– Wiem, proszę zachować spokój. Nie jest pan zatrzymany, przesłucham pana jako świadka. To pańska rodzina?

– Tak.

– A to… klientka?

– Tak, panie prokuratorze.

– Pan pojedzie do nas, a córka może wrócić z babcią do domu – zadecydował Rudy.

– Dziękuję – odparł Andrzej. – Wezwijcie taksówkę i ruszajcie stąd – powiedział.

– Tato… – zaczęła Gosia. – Nie możemy cię tak…

– Bądź spokojna – przerwał. – Dam sobie radę. Zrób, jak mówię.

Z boku podszedł brat Gwidon.

– Ja pomogę – rzekł. – Zaopiekuję się nimi.

Andrzej chciał zaoponować, ale nie zdążył. Krystyna okazała się szybsza.

– Och, dziękuję – powiedziała. Była zachwycona.

– Mamy dzięki Bogu sprawny samochód, zawieziemy – zapewnił Gwidon. – Czy to daleko?

– Nie, nie, ale nie chcę sprawiać kłopotu…

Gwidon machnął ręką, co oznaczało, że to nie jest problem, wziął Krystynę pod rękę i poprowadził w kierunku bramy. Gosia, ponaglona spojrzeniem przez Andrzeja, niechętnie podążyła za nimi.

Andrzej obrócił się do prokuratora.

– Mam jeszcze tylko jedną wielką prośbę. Jakby mógł pan oszczędzić matkę tej biednej dziewczyny… I tak pan z niej teraz nic nie wyciągnie. Jej jest potrzebny psycholog.

Słuchający tego policjant poszeptał chwilę z prokuratorem.

– Wezwaliśmy już naszą panią magister. Zrobi, co będzie mogła.

Andrzej nie został zawieziony do aresztu, ale trafił wprost do prokuratury. Na polecenie Rudego pozwolono mu dotrzeć tu własnym samochodem. Ratownicy chcieli go zabrać na pogotowie, ale nie zgodził się tam pojechać. Poparzenia na rękach i twarzy jeden z nich tylko popsikał mu jakimś sprayem, zalecając, by później koniecznie zgłosił się do lekarza. A że kule przepadły w pożarze, dostał laskę, by mógł jakoś się poruszać.

Czekał teraz na korytarzu, czując, że pali go skóra na czole i dłoniach, którymi odruchowo zasłonił się w momencie wybuchu – chyba dzięki temu uratował oczy przed ogniem. W lustrze w łazience zobaczył, że marynarkę ma brudną i mocno popaloną. Nie wydało mu się to istotne, nie sądził, by jeszcze kiedyś mogła mu być potrzebna. Wrócił i usiadł, cierpliwie oczekując na wezwanie.

W końcu przyszedł policjant, który zaprowadził go do pokoju prokuratora.

– Proszę – Rudy wskazał mu krzesło.

Andrzej zajął miejsce, odłożył laskę. Prokurator obrzucił go długim, badawczym spojrzeniem.

– Pan jest jakiś pechowy – stwierdził. – Ale nie do końca, bo choć nadal trudno mi w to uwierzyć, nie ma ofiar w ludziach.

– Co? – Andrzej myślał, że się przesłyszał. – Żadnych?

– No właśnie żadnych.

– Jednak Ania…

– Anna Tomaszewska znalazła się w parku, wystraszona, ale cała… Jakimś cudem nie spłonęła, choć wszyscy, łącznie z panem tak uważali. Najpierw w ogóle nie wiedzieliśmy, kto to jest, bo coś bełkotała zupełnie od rzeczy, powtarzała, że jest psem… Dopiero matka ją rozpoznała i zemdlała. Na szczęście potem oprzytomniała.

Andrzej poczuł, że nic z tego nie pojmuje. Ale jeśli to prawda – to dziewczyna po prostu żyje – i to jest najważniejsze.

– A te spalone zwłoki, które jakoby znaleźli strażnicy? – próbował się upewnić.

– Nie ma żadnych zwłok.

– Nic nie znaleźli?

– Znaleźli jakieś kości, ale to była pomyłka.

– To znaczy?

– Okazało się, że te szczątki pochodzą sprzed pierwszej wojny. Mają ze sto lat. Należały do zakonnicy, która tam kiedyś zmarła i którą ci mnisi otaczają kultem. Trzymali ją na widoku, w specjalnej trumnie, żeby móc oglądać, bo jej ciało ponoć nie psuło się po śmierci. No ale teraz się całkiem spaliło… Jednakże wychodzi na to, że to ona dokonała cudu, bo nikomu nic się nie stało. Z kurii już dzwonili i pytali, czy możemy potwierdzić… Chodzi o beatyfikację.

Zapadło milczenie. Andrzej przez chwilę zastanawiał się nad sensem tego, co usłyszał.

– A wie pan, że ja ją widziałem – stwierdził. – I jakby rzeczywiście mi pomogła.

– Co? Kto?

– Siostra Izabela.

Rudy popatrzył na niego podejrzliwie.

– Jaka znowu siostra?

– Ta zakonnica… Tam, w klasztorze, przed pożarem widziałem ją w trumnie. Potem mi się śniła. A potem stało się to wszystko.

– Aha.

Na chwilę znowu zapadło milczenie. Rudy pokiwał głową.

– Rozumiem, że pan wszędzie musi zajrzeć…

– Taki zawód – mruknął Andrzej.

– A z rodzinnych spraw to jeszcze zaleciłem, by te panie Tomaszewskie zawieźć do szpitala i mam nadzieję, że tam obie przyjdą do siebie. I może niech jadą z powrotem do Anglii?

– Też tak myślę.

– Tak, ta mała wymaga chyba poważnego leczenia. No i na koniec pan… – Prokurator zawiesił głos i wyjął z szuflady kartkę. Widniał na niej wydrukowany tekst. – Proszę tu złożyć autograf i będzie z głowy.

– Co to jest?

– Zna pan procedurę. To protokół pana przesłuchania w charakterze świadka, przygotowałem to tak, żeby szybko zakończyć sprawę. Wystarczy tylko podpis. Pan po prostu potwierdza, że to był zwykły wypadek.

Andrzej przeczytał maszynopis, wszystko się zgadzało. Opisane krótko i treściwie. Co jak co, ale z tego Rudego to fachowiec – pomyślał, wziął długopis i podpisał.

– No i jest pan wolny. Wyszło na to, że to wszystko rzeczywiście było jakimś koszmarnym nieporozumieniem… Ale chyba nie wymaga pan, żebym przepraszał?

– Nie, nie… – mruknął Andrzej. Przez głowę przelatywało mu jednocześnie mnóstwo myśli. Dobrze, że to się tak skończyło. Szczęśliwy przypadek. Ania jakimś cudownym trafem ocalała. Może po prostu wybuch wyrzucił ją poza strefę ognia? Jakby nad tym wszystkim czuwała ręka opatrzności – nagle przyszło mu do głowy. – Albo… Ewa? No bo przecież nie ta zmumifikowana mniszka!

– Choć przyznaję, że pomógł mi pan to zrozumieć – dodał niespodziewanie Rudy, wytrącając Andrzeja z jego rozmyślań. – Za to dziękuję.

– Nie ma za co – powiedział detektyw. – A czy mogę pana jeszcze o coś zapytać?

– Słucham.

– Ale to… osobiste pytanie.

– Jak pan taki ciekawski, to… No, już się z żoną pogodziliśmy. I chciałbym, żeby tak zostało, rozumie mnie pan? – Rudy spojrzał Andrzejowi głęboko w oczy. – Ludzie czasem mają takie chwile, kiedy tracą głowę, ale najlepiej o tym zapomnieć i do tego nie wracać.

– Doskonale pana rozumiem, panie prokuratorze. Ja już zapomniałem – zapewnił Andrzej.

Rudy uśmiechnął się i podał mu rękę.

– Mam na imię Stefan. Jakby był jakiś problem, proszę dać znać.

– A ja jestem Andrzej. Ale chyba nie powinienem oferować panu swoich usług.

– Może rzeczywiście lepiej nie… Czy zdoła pan sam wrócić do domu, panie Andrzeju?

– Dziękuję, jakoś sobie poradzę, panie Stefanie.

Obaj się roześmiali.

Kiedy kuśtykając o lasce, wychodził z budynku prokuratury, pomyślał, że ten jeden raz nawet nie wyszło źle, że zawiódł klientkę. A może pan Henryk też to zrozumie i będą mogli dalej współpracować?

Wsiadł do wozu i okazało się, że silnik nie chce odpalić. Kilka razy nacisnął guzik startera, bez powodzenia.

W końcu sięgnął do kieszeni po telefon, chciał zadzwonić po pomoc. Przy okazji coś wypadło mu na podłogę samochodu. Spojrzał na gumowy dywanik i zobaczył, że to osmalony obrazek, dar od ojca Gwidona, przedstawiający siostrę Izabelę. Przetarł go i przez moment miał wrażenie, że zakonnica się uśmiecha.

– Uratowałaś Anię, Izabelo – mruknął. – Pomożesz teraz i mnie?

Nacisnął guzik startera ponownie i silnik zaskoczył.

Zerknął na Izabelę – miała zupełnie niewinną, stosownie uduchowioną minę, taką jaką wypadało mieć zakonnicy aspirującej do świętości. Andrzej schował obrazek do kieszeni i ruszył.

Jechał powoli, bo chociaż noga mniej mu dokuczała, wolał nie drażnić losu nadmierną brawurą. Dosyć przeżył w ostatnich dniach, by chcieć po prostu dotrzeć bez problemu do domu i w końcu odpocząć.

Czy był to tylko przypadek, czy w pamięci nawigacji jakoś po prostu został ten adres, w każdym razie Andrzej, dopiero gdy wjechał na ulicę Mikołaja, zorientował się, że zamiast do domu, dotarł do Centrum Pomocy Duchowej księdza Kulepy. A może to było po drodze?

Zwolnił i zatrzymał samochód. Wydawało mu się, że w oknie budynku dostrzega starego kapłana, ale gdy przyjrzał się bliżej, uznał, że to było złudzenie.

Ze zmęczenia człowiek czasem widzi osoby albo rzeczy, których naprawdę nie ma, ale które pewnie tkwią gdzieś głęboko w podświadomości – pomyślał. Wyłączył silnik i wysiadł.

Wspierając się na lasce, szedł powoli, zamyślony. Nie wiedział dlaczego, ale czuł, że powinien zrobić to, co nagle przyszło mu do głowy. Minął dom parafialny i podszedł do kościoła. Drzwi były otwarte. Wsunął się do środka. Rozejrzał się – nikogo nie było, nikt go nie zobaczy. Kamer raczej tu nie ma… A gdyby nawet były, to co?

Wyjął kopertę otrzymaną od Moniki, a z niej – jeden duży angielski banknot stufuntowy – i wrzucił go do puszki na ofiarę.

Podjechał przed dom, zaparkował przy furtce.

Zadzwonił – nikt nie otwierał ani go nie witał. Nie telefonował wcześniej, bo zamierzał zrobić niespodziankę. Ale wyszło na to, że nikt tu na niego nie czeka.

Trochę niepewny popatrzył na drzwi. Kuśtykając, wrócił do samochodu, sięgnął do schowka po klucze. Otworzył nimi furtkę, drzwi domu i wszedł do sieni.

Nacisnął guzik na monitorze podglądu. Na ekranie pojawił się obraz nagrania z kamer obserwujących wejście do budynku, sień i hol. Przewijał go, aż pojawiły się ludzkie sylwetki. Nie było dźwięku, ale niemy, czarno-biały film był wystarczająco wyrazisty.

Widać było Gosię, która biegnie, w panice ucieka przed pogonią. Pędzi przez sień, hol, po schodach na górę… Za nią grupka kilku mężczyzn z krzyżami, niektórzy w habitach, inni po cywilnemu. Na przedzie Gwidon z liną w ręku… Po chwili niosą schwytaną dziewczynę na dół, próbują krępować, ona im się wyrywa, zbiega do piwnicy, prześladowcy ruszają za nią. Miga twarz przerażonej Krystyny…

Andrzej zatrzymał projekcję, bo usłyszał jakieś dźwięki, chyba chóralnie powtarzanej modlitwy. Dochodziły z dołu, z kotłowni. Tam nie było kamery, więc stanął i przez chwilę nadstawiał uszu.

Sprawdził, czy ma w kieszeni pojemnik z gazem, do drugiej włożył pilota od alarmu. Ruszył w dół po schodach, opierając się na poręczy i lasce, starając się nie nadwyrężyć chorej nogi.

Jakiś męski głos, przypominający Gwidona, recytował:

– Książę najchwalebniejszy wojska niebieskiego, Święty Michale Archaniele, broń nas w walce przeciw księstwom i mocom, przeciw władcom ciemności tego świata oraz złym duchom, krążącym w przestworzach.

Chór zaś powtarzał:

– Święty Michale Archaniele, broń nas! Święty Michale Archaniele, broń nas!

Andrzej delikatnie uchylił przymknięte drzwi. Wśliznął się do kotłowni. Brat Gwidon stał pośrodku i kontynuował recytowanie:

– Przybądź na pomoc ludziom, których Bóg stworzył na obraz i podobieństwo swoje oraz wykupił za wielką cenę z niewoli szatańskiej.

Znowu odezwał się chór zebranych:

– Święty Michale Archaniele, broń nas! Święty Michale Archaniele, broń nas!

Teraz Andrzej zobaczył, że jest tu grupka duchownych i świeckich wstawienników. Otaczali miejsce, gdzie ukryła się Gosia. Trudno byłoby im tam wejść, więc tylko stali, a niektórzy klęczeli, krzyżami blokując jej drogę odwrotu. Ona skuliła się w wąskiej niszy koło pieca centralnego ogrzewania, tego samego, który – przypomniał sobie – niedawno tak dzielnie naprawiała… Jak jej pomóc? Jak ją bezpiecznie wydostać z rąk tych ludzi? Rozejrzał się i zobaczył, że pod ścianą klęczy Krystyna i gorąco się modli. Kiedy podniosła na chwilę oczy, napotkała jego wzrok i wydawała się zmieszana, jakby nie była całkiem pewna, czy to, co się tu dzieje, jest do końca właściwe.

Tymczasem z boku wysunął się niewidoczny dotąd ojciec Gabriel. Zaintonował pieśń:

– Duchu Święty, pouczaj mnie, Duchu Święty, poprowadź mnie. Chcę iść za Tobą, Duchu Święty! Alalalala… Alalala… Alalala…

Zebrani zaczęli się kiwać, powtarzając za Gabrielem:

– Alalalala… Alalala… Alalala…

– A teraz wszyscy pomodlimy się w językach, bo kiedy przyjęliśmy chrzest, to każdy otrzymał ten dar. Więc wszyscy razem w Duchu Świętym… Alalalala… Alalala… Alalala… – Głos Gabriela przekształcił się w niezrozumiałe, orientalnie brzmiące zawodzenie.

Andrzej się cofnął i ukrył w pomieszczeniu obok kotłowni. Przez moment rozważał, co robić. Zdecydował się. To było jedyne rozwiązanie, jakie przyszło mu do głowy. Wyjął z kieszeni pilota i nacisnął guzik.

Mignęła lampka i po sekundzie rozległ się przeraźliwy ryk syreny alarmowej. Brzmiało to jak dźwięk startującego jumbo jeta. Choć tak naprawdę był to koncert zespołu metalowego Behemot, tyle że wielokrotnie wzmocniony. Głos Nergala brzmiał jak wycie samego Belzebuba. Rozrywał bębenki w uszach.

W piwnicy rozpętało się istne pandemonium. Ogłuszeni ludzie zasłaniali sobie uszy, przewracali się, rozglądali w panice, szukając źródła piekielnego hałasu.

Drugim guzikiem Andrzej wyłączył światło. Zapadła ciemność.

Posłowie

Zlecenie: walka z szatanem jest historią fabularną, czyli fikcyjną, ale opartą na faktach. Ukazane w powieści zachowania mogłem obserwować w rzeczywistości lub poznałem poprzez relacje osób, z którymi rozmawiałem w czasie pracy nad filmem dokumentalnym Walka z szatanem, realizowanym w latach 2012–2015.

Pisząc, zastosowałem chwyty, jakich nie mogłem użyć w filmie poddanym ograniczającym regułom – tak w zakresie weryfikacji informacji, jak i formalnych zgód na użycie wizerunku. Pierwowzory bohaterów tej książki zatem istnieją, ich sylwetki zostały jednak mocno pozmieniane w stosunku do pierwowzorów, posklejane z cech kilku osób. Żaden z protagonistów nie może być traktowany jako lustrzane odbicie kogoś, kogo spotkałem w rzeczywistości, i żadna z postaci nie powinna być utożsamiana z bohaterami mojego dokumentu o egzorcyzmach.

Nikt też nie jest tu porte-parole autora. Postaci reprezentują różne poglądy, niekoniecznie zgodne z tym, co ja sam myślę o świecie i rządzącym nim regułach, religii, wierze, opętaniu i egzorcyzmach. Fakt, że obserwujemy głównie detektywa ateistę, powoduje, że oglądamy świat jego oczami – i przez to widzimy rzeczy, na które jest uwrażliwiony, a pomijamy inne, których nie zauważa. Ale podobnie jest, gdy poznajemy notatki sporządzane przez postaci reprezentujące odmienny w stosunku do głównego bohatera punkt widzenia – dotyczy to Anny, Gosi, księdza Kulepy czy brata Gwidona. Zatem kto z bohaterów ma rację w ocenie toczących się wydarzeń? To pozostawiam ocenie odbiorcy, może on wyrobić sobie własne zdanie. Książka – mam nadzieję – będzie przede wszystkim wciągającą lekturą. Ukazuje coś, co zaobserwowałem, a wnioski z tego obrazu niech wyciągają już sami czytelnicy.

Czuję wdzięczność w stosunku do osób, które pomogły mi napisać tę powieść, dostarczając informacji o świecie, jaki w niej przedstawiam, lub czytając pierwszą wersję tekstu i wzbogacając go swoimi uwagami. Jednak ostateczne decyzje co do sposobu prezentowania spraw i osób są tylko i wyłącznie moje i na mnie spoczywa odpowiedzialność za ewentualne błędy czy nieścisłości.

I tak np. zasięgnąłem opinii prokuratora i policjanta, szczególnie w zakresie stosowanych procedur. Dowiedziałem się od konsultantów, że np. samochód zatrzymanego powinna zabrać laweta. W świetle obowiązującego regulaminu samo zatrzymanie też powinno wyglądać nieco inaczej, niż to opisałem. Podobnie jest z procedurą, która wiąże postępowanie prokuratora – Stefan Rudy łamie czy nagina tu wiele przepisów. Ale wiem, że w rzeczywistości obowiązujące reguły bywają traktowane wybiórczo, a w konkretnych przypadkach często decyduje wola przełożonego czy powody czysto praktyczne – choćby np. brak lawety. Dlatego, mając świadomość drobnych uchybień formalnych, powołuję się na licentia poetica, a powieść pisana jest momentami w konwencji sprzyjającej traktowaniu otaczającego nas świata z pewnym dystansem, a nawet z ironią.

Wyrazy podziękowania zechcą przyjąć: ks. Piotr Markielowski, ks. Andrzej Kowalczyk, ks. Maciej Chmielewski, ks. Stanisław Radoń, ks. Andrzej Kobyliński, Piotr Degorski, Paweł Kaliszczak, Andrzej Siemieniuk, Zbigniew Goszczyński, dr Tomasz Witkowski, dr Tomasz Wydra, Radosław Tomaszewski, Piotr Złotorowicz, Marek Jodłowski, prof. Zbigniew Pasek, Agata Michalska i Małgorzata Prociak.

Czarnów, 1 kwietnia 2019 r.