Copyright © Wydawnictwo Arbitror sp. z.o.o. 2021

Ilustracje, projekt okładki i stron tytułowych

Marek Sayan Skwarski - maskva.pl

Adiustacja, skład

Witold Kowalczyk

Wydanie I

ISBN 978-83-66095-32-8

Wydawnictwo Arbitror spółka z o.o.

www.arbitror.pl

e-mail: kontakt@arbitror.pl

ODKRYCIE

POLSKA BEZ GACI

Z PAMIĘTNIKA PLAYBOYA

AMERYKA WYBRAŁA

REWOLUCJA NASZYCH DZIECI

PO ILE STOI PAPIEŻ?

GRZEBANIE W ŚMIECIACH

KRAJ KWITNĄCEJ WAŚNI

RĄCZKI W GÓRE, KLOSS

TEKST O DUPIE MARYNI

WIZJE SKIBY NA NIBY

KOMISJA ANTONIEGO

JEST PAN SKOŃCZONY

DOJENIE WĘŻA

FLAGA NA CIASTKU

BAJKI O LENINIE

KIERUNEK DANIA

ARTYSTA PÓŁODMROŻONY

W OPARACH ABSURDU

CHWILOWY KONIEC ŚWIATA

NIENORMALNY

TAJNE NAGRANIE

PRZEGIĘCIE PAŁY

MŁODZIEŻ Z PARTIĄ SIĘ ROZLICZY!

ŁAPANKA W RYTMIE HIP-HOP

OD RAPERA DO ZERA

OGÓREK KISZONY

WITAJ NA POLSKIEJ ZIEMI

NOWE BREDNIE

FIKOŁEK W KACZY DOŁEK

MOWA KONCERTOWA

CZY PIOSENKA POTRAFI CHODZIĆ?

GŁUPIEJEMY

JARO WRACA DO FILMU

DALEKO OD ŻYCIA

CZŁOWIEK Z PAŁKI

STAGNOSTÓJ POLSKI

KREW NA ZĘBACH

POLSKIE KRYMINAŁY

PROJEKT

POLSKI TROP. CZYLI JAK PIS MACZAŁ PALCE W UMYWALCE

CZAS PLUCIA

UMYSŁOWO NIEZDOLNY

JESZCZE NIE TERAZ

WSZYSCY PRZEGRALIŚMY

WIELKA WSYPA

SKARBOWA OPIEKA DUCHOWA

WIELKA BUDOWA SŁOMIANEGO MISIA

ZBIÓR BZDUR

EDYTA NA PREZYDENTA!

KULTURA JAKO WROGIE TERYTORIUM

SEZONOWY ODSTRZAŁ GEJÓW

WIELKIE SIEDZENIE

BÓG PRZEPRASZA

JEZUS POSZEDŁ NA PIWO

KANDYDAT SPOD BUDKI Z PIS-EM

DZIDZIUŚ DOSTANIE NOWĄ ZABAWKĘ

POPARCIE NA STARCIE

JAŚNIE PAŃSTWO

RODZINA NA NASZYM

DO KUMPLI WETERANÓW

CO MI WYSKAKUJE?

DOBRE WIEŚCI

CIOTKA NADCHODZI

LIST OD PREZESA

WSZYSTKO LIPA

UPADEK

WIELKIE OBALENIE MITÓW

ZDALNY CZY ZDOLNY?

LIST KIESZONKOWCÓW

ZŁOTE PLEŚNI

PROCESY

PASZTET WYBORCZY

OSZUSTWO JAKO SPEKTAKL

PEŁNIA KSIĘŻYCA

NIC SIĘ NIE ZMIENI...

ZIMNA WÓDECZKA Z JP

POLSKA ŚLINA

DOBRE POSUNIĘCIE

PREZYDENT I WÓDKA

BEREK PRZEZ TELEFON

AMERYKAŃSKIE ROZWIĄZANIE

GÓWNIADA

ZABAWA W INDIAN

ATAK FLESZEM

NIE PODOBAJĄ SIĘ!

PUSZCZANIE NERWÓW

ZABAWKI Z UMYSŁOWEJ SADZAWKI

PATAŁACHY U STERU

CIĄGLE JEST MROK

BOMBKI ŚWIĄTECZNE

WYWIAD Z GODZINĄ POLICYJNĄ – NAJWIĘKSZĄ GWIAZDĄ SYLWESTRA 2020

COŚ KOJARZĘ

SZCZEPIENIE PO POLSKU

CZŁOWIEK ABSOLUTNIE ZAGUBIONY

FLETY DLA LUDU

OSIECKA U KURSKIEGO

BABSKIE KINO INACZEJ

MIŚ BEZ MAJTEK

CHOWAJMY, BO COŚ STRACIMY

ŚWIĘTE KURWY

WŁASNOŚĆ PRYWATNA

CZAS WIELKIEJ KASTRACJI

PŁYNIEMY WESOŁO

BAJKA O CHŁOPCU Z REKLAMÓWKI

MIŚ SIĘ NIE KOŃCZY

CHWILA DLA „DEBILA”

TURNIEJ DAMSKICH BOKSERÓW

TAK BĘDZIE!

UWAGA! POLICJA!

SPRZEDAWCY PAPIEROWYCH SAMOLOCIKÓW

PRZYPISY

PODZIĘKOWANIA

W kraju będącym pod okupacją wariatów heroizmem jest bycie normalnym

ODKRYCIE

Poszukiwaczom skarbów udało się już odkryć szczyt absurdu. Okazuje się, że jest on w Polsce. Dokonano matematycznych pomiarów i po przeliczeniu zysków i strat wyszło, że szczyt absurdu to zamienić rządy cwaniaków z PO (przy pomocy „antysystemowca” Kukiza) na państwo gangsterskie PiS i nazwać to „dobrą zmianą”.

POLSKA BEZ GACI

Zanim wszyscy skoczymy sobie do gardeł, zanim wydłubiemy sobie oczy i ku radości rządzących pozabijamy się nawzajem. Zanim Ziobro wsadzi nas do więzień, zanim utoniemy w pretensjach, swarach i bratobójczych szarpaninach.

Zanim powali nas wirus, Bill Gates i płaska ziemia. Zanim policyjny Wydział Chaos połamie nam kości pałkami teleskopowymi. Zanim TVP zatruje nas swoją wydzieliną, a „Gazeta Polska” udusi swoją polskością. Zanim umrzemy z nudów, słuchając Andrzeja Dudy.

Zanim premier Mateusz ochroni nas swoją tarczą antykryzysową rodem z Parku Miniatur, zanim służba zdrowia dowiezie brakujący respirator, zanim Sasin zmarnuje kolejne miliony, zanim od radiowej Trójki uciekną wszyscy słuchacze jak żony od Wiśniewskiego, zanim konie ze stadniny w Janowie nauczą się na pamięć teczek z IPN, zanim wszystko się zawali, a władza będzie krzyczeć, że jest wspaniale i nigdy tak dobrze nie było.

Zanim inflacja zje nasze oszczędności, a PiS wyda wszystkie pieniądze na ochronę Jarosława, zanim biskupi dostrzegą ludzi i ich problemy, a nie tylko mamonę, zanim wystartuje na łące pod Baranowem pierwszy samolot, a dziura w Mierzei Wiślanej zamieni się w jacuzzi Ojca Dyrektora… bądźmy w tych potwornych czasach dla siebie choć trochę mili i empatyczni.

Pamiętajmy o podstawowych zasadach, które czynią z nas ludzi. Pamiętajmy choćby o swoich bliskich, o przyjaciołach i sąsiadach. Myślmy o nich dobrze. Pomagajmy słabszym. Wspierajmy potrzebujących. Po prostu trzymajmy się razem. Bo armagedon nadchodzi i powoli czas się żegnać z wolnością…

No i czytajmy, czytajmy, czytajmy, bo nagle okazało się, że życie to nie sen Calderona ani żart Kundery, tylko dzieło konstruktora kruchych rusztowań.

Polska bez gaci, czyli Polska obnażona. Gdy zdejmie się gacie, widać przecież nagą prawdę. Felietony na wesoło, o często mało wesołych sprawach. Jedynie sarkazm, dowcip i ironia oraz zestaw gąbek do czyszczenia mózgu pod prysznicem uratują nas przed okupacją wariatów, która spadła nam na głowę jak deszcz.

Z PAMIĘTNIKA PLAYBOYA

poniedziałek

Pandemia utrudnia wyrywanie lasek. Dziś zamknęli wszystkie dyskoteki, a wiadomo – tam poluje się najlepiej. Na szczęście działają puby i knajpy. Tam też sporo pijanych sarenek, więc oblewam się najlepszym perfum i ruszam na łowy.

wtorek

Zamknęli wszystkie puby, knajpy, kawiarnie i restauracje. Nawet bary mleczne. Trudno. Pole działania się zawęża. Ale zawodowiec taki jak ja sobie poradzi. Lecę do fitness clubu. Tam ćwiczą najlepsze sztuki w mieście i od razu widać, jaka figura i czy szybko się poci.

środa

Co za pech! Rząd zamknął siłownie, bo niby w fitness clubach są niskie sufity i wirus bardziej tam zagraża. Ktoś tu najwyraźniej ma nierówno pod sufitem. Przez tego wirusa nie ma już gdzie zarywać panienek. Prawdziwy dramat. Kumpel mówi, że trzeba chodzić na protesty, bo tam pełno młodych siks. Ale czy to bezpieczne?

czwartek

Byłem na demonstracji w centrum miasta. Super! Co za atmosfera! Pełno młodzieży i jaki entuzjazm. Zgadałem się z taką jedną studentką. Razem krzyczeliśmy: „Jebać PiS!”. Powiedziałem jej, że mam superpomysł, jak obalić Kaczyńskiego. Od razu dała mi swój numer telefonu i powiedziała, że koniecznie muszę wpaść na spotkanie Kolektywu Feministycznego i przedstawić swój plan. Ucieszyłem się, bo pomyślałem, że pewnie będą tam też inne towary. Żeby zrobić na niej wrażenie, zacząłem głośno krzyczeć „Wypierdalać!”. W pewnym momencie ruszyła na nas policja. Dziewczynę zwinęli do radiowozu, a ja dostałem gazem pieprzowym po oczach. A na cholerę mi takie romanse!

piątek

Pełna desperacja. Ruszam podrywać lachony do Lidla. Przy dziale z żywnością vege i fit trafiła się taka jedna długonoga. Zagadałem, że też nie jem mięsa, bo żal mi krówek, i co by mi doradziła, bo jestem niedawno nawrócony. Już zaczęliśmy nieźle bajerzyć, koszyk miałem pełen tych sojowych kotletów, gdy nagle zjawiła się jej matka i zaczęła krzyczeć, że mam trzymać dystans sanitarny dwa metry, bo inaczej to ona wzywa obsługę. Powiedziałem starej babie, żeby od razu wezwała cały sanepid, bo pewnie ma wszy we włosach i pchły na dupie albo coś gorszego. Młoda ryk, stara wrzask. Wywaliłem z koszyka wegańską truciznę i poszedłem kupić normalną kiełbasę.

Po jakimś czasie dostrzegłem, że na kasie siedzi niezła blondi. Miała przyłbicę, więc obczaiłem, że dziubek u niej niezły, a wary zawodowo napompowane silikonem jak pontony u sióstr Godlewskich. Pogadałem w swoim stylu, a ona się uśmiechała i nabijała produkty na kasę. Już miałem przechodzić do konkretów, gdy nagle ludzie zaczęli się drzeć z kolejki, że mam nie tamować ruchu. Ciężko wyrwać jakąś nową gąskę w tych czasach.

sobota

Nie poddaję się. Zaczynam polowania w kościołach, bo już tylko one są otwarte. W katedrze na mszy kilka starych bab, ale ja mam sprytny plan. Po ceremonii zachodzę do księdza. Przedstawiam się i z nabożną miną mówię, że chciałbym do jakiejś grupy aktywistów katolickich przystąpić. Bronić polskiej wiary i czci wielkiego Jana Pawła II. Kombinuję, że w tych nawiedzonych grupach muszą być jakieś wyposzczone na maksa dupencje, którym zdrowo odbija od nadmiaru wody święconej i jakiś dobry bolec im się przyda. Klecha chwyta haczyk i zaprasza mnie na rozmowę o „polskich sprawach”. Jest gruby i ma trzy podbródki. W prywatnym pokoju robi kawę. Gdy ściąga majtki, uciekam.

niedziela

Wpadam na pomysł. Kupuję przez internet komplet damskich peruk. Blond, rude, czarne, czerwone, niebieskie, długie, krótkie. Każę nakładać je żonie. Codziennie inną. Trochę się dziwi, ale tłumaczę, że to ożywi nasz związek, a ja tak ją kocham. W łóżku wołam do niej za każdym razem inaczej. Kasia, Asia, Basia. Może jakoś na tym teatrzyku uda się przetrzymać do końca pandemii?

AMERYKA WYBRAŁA

To już pewne! Jak podała TVP, powołując się na źródła wody w zbiornikach pod Waszyngtonem, czterdziestym szóstym prezydentem USA został jednogłośnie… Jarosław Kaczyński!

Zadecydowały o tym głosy wyborców z Pensylwanii i Podkarpacia. Dla wielu ten wybór może być pewnym zaskoczeniem, ale nie dla stałych widzów TVP, którzy oswoili się już z tym, że lider PiS jest najlepszy we wszystkim.

Być może też znajdą się i tacy, którzy będą podważali kompetencja Prezesa do kierowania tak dużym krajem, jak Stany Zjednoczone, ale warto w tym miejscu przypomnieć, że ten wybitny mąż stanu jest znawcą amerykańskiego rodeo i zna trzy słowa po angielsku takie jak „stop”, „bus” i „taxi”.

Ameryka entuzjastycznie przyjęła wyniki wyborów. W wielu miastach ludzie spontanicznie gromadzą się na ulicach i wiwatują na cześć Kaczyńskiego, strzelając do jego portretów z pistoletów na cukierki i karabinów maszynowych na konfetti. Jak podkreślają komentatorzy polityczni z „Gazety Polskiej” i tygodnika „Sieci”, to wielkie szczęście, że amerykańskie stery trafiły w tak doświadczone ręce człowieka bez prawa jazdy.

Pierwszą damą w drodze losowania (kulki lotto plus ciągnięcie zapałek) wybrano Danutę Holecką, która aby uczcić ten wyjątkowy dzień, zjadła cztery amerykańskie hamburgery (zwykle zjada tylko trzy) i obficie popiła coca-colą w ilości 150 litrów, zamieniając się w wielki balon i unosząc niczym dreamliner przed lądowaniem w toalecie.

Sprawy w Polsce i za oceanem nabiorą teraz tempa. Kaczyńskiego zatwierdzi przez telefon Trybunał Przyłębskiej, a prezydenturę przyklepie gumą do żucia Kongres USA i polski episkopat.

Już od jutra grupa malarzy ma dokonać pod okiem doradcy Adama Bielana szybkiego przemalowania na biało siedziby partii przy ulicy Nowogrodzkiej, aby uczynić z niej Biały Dom Wariatów. Jarosław Kaczyński będzie bowiem dowodził Ameryką z Warszawy, bo nie chce mu się jeździć dalej niż z centrum na Żoliborz.

Pytany przez dziennikarzy o plany prezydent Kaczyński wyjaśnił, że najpierw musi się wyspać do południa, a potem wysiorbie żurek od pani Basi i wysłucha, jakie plotki przyniesie mu Sasin. Dodał, że ponieważ udało mu się zbudować Amerykę w Polsce, czas teraz na zbudowanie Polski w Ameryce. Podobno Ziobro i Gowin już pytają, jak po angielsku będzie „spółki skarbu państwa”, Macierewicz chce kody do bomby atomowej, Rydzyk – szyfry do sejfu w Fort Knox, Terlecki – kontakt do sklepów z legalną marihuaną w Kalifornii, Brudziński szykuje się do skupu tanich motorówek na Florydzie, a były marszałek Kuchciński żąda telefonów do wnuczek Melanii Trump.

REWOLUCJA NASZYCH DZIECI

Pierwszy sekretarz Edward Gierek miał autentyczne, wysokie poparcie społeczne, a wystarczyły dwa tygodnie strajków w stoczni i upadł jak Gołota po ciosach Lennoxa Lewisa. Protesty młodzieży trwają już od tygodnia. Wychodzi na to, że za tydzień PiS-u może już nie być.

Różnica jest jednak podstawowa. Nieboszczka PZPR miała wewnętrzną zdolność do zmiany kadrowej. Po masakrze grudniowej w 1970 roku Gierek odsunął ekipę Gomułki od władzy. Po strajkach w stoczni 10 lat później sekretarz Kania wysłał Gierka na emeryturę. Wszyscy sekretarze tracili władzę ze względu na „zły stan zdrowia”, ale trzeba PZPR przyznać, że partia w obliczu kryzysów potrafiła się przegrupować. Tymczasem PiS jest strukturą tak wewnętrznie zabetonowaną, tak niedemokratyczną i czysto wodzowską, że absolutnie niezdolną do odsunięcia i detronizacji Prezesa.

Politycy próbują rozwiązać problemy, które sami stworzyli. Dla wszystkich jest jasne, że Kaczor się zagubił, że to on podpalił Polskę, a teraz nie wie, co zrobić, i jedyne, co wymyślił, to wysyłanie bojówek partyjnych na młodzież. To też nie jego pomysł, bo przecież w marcu 1968 roku komuniści rozprawili się ze studentami siłami ORMO i aktywu robotniczego. Sięganie do takich „tradycji” pokazuje, kim naprawdę są ci ludzie. Ktoś, kto wysyła płatnych zbirów na protestującą młodzież, zasługuje na największą pogardę. We Wrocławiu już doszło do bicia kobiet z demonstracji przez zamaskowanych bandziorów PiS-u. A wystarczyłby jeden telefon Prezesa do kucharki Przyłębskiej i konfliktu by nie było.

Wielu jeszcze nie zdaje sobie sprawy, z czym ma do czynienia. To jest prawdziwa rewolucja. Tu już nie chodzi tylko o prawa kobiet i tę nieszczęsną decyzję pseudo-Trybunału. Tu chodzi o całą przegniłą elitę zakłamanych polityków zblatowanych z pazerną na kasę hierarchią kościelną, której młodzi ludzie mają po prostu dosyć.

Chodziłem na opozycyjne demonstracje w obronie Trybunału Konstytucyjnego i wolnych sądów. Na kilku nawet przemawiałem i grałem z Big Cycem. Poszedłem na obecne protesty i to jest zupełnie inna bajka. Grzecznie już było! To jest inny power, inna wrażliwość! To jest autentyczny, oddolny, spontaniczny ruch społeczny, który ma gdzieś miłe słówka i słodko pierdzące przemówienia. Te wszystkie fantastyczne, kontrowersyjne hasła wypisane mazakami na kartonach – „Kot może zostać – reszta wypierdalać”, „Jarek, zaadoptuj jakieś dziecko. Andrzej się nie liczy”, „Urodzę wam lewaka”, „Strach się ruchać”, „Został tylko anal” – mogą razić co bardziej delikatne osoby, ale jest w tym niezaprzeczalny pierwiastek wolnościowy, zabawowy i humorystyczny.

Wiele z tych akcji ma charakter festynu, happeningu. Niektóre imprezy odbywają się z muzyką i z DJ-ami. Paradoksalnie pandemia sprzyja demonstracjom. Zamknięte są kluby, puby, kawiarnie i dyskoteki, a młodzież nie ma się gdzie podziać. Demonstracja daje więc namiastkę życia towarzyskiego.

To wcale nie jest źle, że protesty mają charakter rozrywkowy. Happeningi Pomarańczowej Alternatywy, które pod koniec PRL-u ośmieszały i w efekcie dobiły komunę, też były kontrowersyjne, raziły wielu poważnych opozycjonistów i miały często charakter wesołej zadymy.

Wszystkim oburzającym się na wulgaryzmy przypomnę, że hipisi w latach 60. i punkowcy w 70. i 80. też nie przebierali w słownictwie i nie unikali obyczajowych prowokacji.

Wielu zdziwiła niechęć czy nawet wrogość młodych ludzi do Kościoła. Ależ czyż sam kler nie jest winien? Kto w ostatnich latach wyrzucił Pana Boga ze świątyni, a zaprosił tam Jarosława z workiem pieniędzy? Kto zapisał Jezusa do PiS-u? Polski Kościół katolicki ma już niewiele wspólnego z prawdziwym chrześcijaństwem. Tańcząc na partyjnej nucie Prezesa, sam stał się częścią opresyjnego systemu władzy. Miliardy wydawane na kościelne pałace, na pensje kapelanów, katechetów, na fanaberie Rydzyka nie wszystkim muszą się podobać.

Kiedy słyszeliście w kościele piękne kazanie o miłości, o potrzebie bycia dobrym? Wiem, jest jeszcze kilku dobrych, prawdziwych księży z powołania, ale większość kojarzona jest przez młodzież z pazernym ojcem dyrektorem, fanatykiem Międlarem, ślepym na krzywdę dzieci biskupem Janiakiem i całą galerią bohaterów filmów Sekielskich.

Nie oburzajmy się na styl i niecenzuralne słowa protestujących. Młodzież walczyła w Powstaniu Warszawskim i młodzież zrobiła strajki w sierpniu 1980 roku. Dajmy im przeżyć ich rewolucję, a hasło z jednego z transparentów „Nasi rodzice obalili komunę, my obalimy PiS” pozwala mieć nadzieję, że zło wkrótce wróci do swej nory.

PO ILE STOI PAPIEŻ?

„Po ile stoi papież?” – spytała pani na targu. „Ale który? Ten duży 40 złotych, ten mniejszy – 30”. To scenka zaobserwowana przeze mnie wiele lat temu na stoisku z pamiątkami pod Jasną Górą. Chodziło o papieża namalowanego na porcelanowym talerzu. Z wielu oryginalnych dewocjonaliów papieskich (bombki choinkowe, bidony na wodę, breloczki, kinkiety) największe wrażenie robiła lampka nocna z papieżem. W tym wypadku papież świecił nie tylko przykładem.

Nikt tak jak Polacy nie potrafi ośmieszyć papieża. Weźmy te place i ulice masowo nazywane jego imieniem. Trudno, aby nie budziły złych skojarzeń z epoką, gdy wszystko nazywano imieniem Lenina. W Wieżycy na Kaszubach jest punkt widokowy. Stalowa, zimna konstrukcja. Coś w rodzaju kupy żelastwa połączonej z dużą drabiną. Oczywiście im. Jana Pawła II. Te pokraczne, kiczowate pomniki (papież z ptakiem między nogami w Wiśniczu) hurtowo stawiane na każdym rogu, nie przydają papieżowi chwały. To raczej wyraz ambicji lokalnych proboszczów i często dowód braku estetycznego wyczucia, który budzi śmiech i politowanie.

Obok takich koszmarów jak papież lunatyk w Nowej Hucie, papież Batman w Tarnowie czy papież kulturysta bez szyi w Świebodzicach najwięcej kontrowersji wzbudził ostatnio pomnik papieża autorstwa Jerzego Kaliny przed Muzeum Narodowym w Warszawie. To rodzaj instalacji. Papież brodzi w czerwonym basenie, trzymając nad głową spory głaz.

Dzieło zatytułowane Zatrute źródło sprawia wrażenie, jakby Karol Wojtyła chciał kogoś zabić, rzucając mu kamieniem w łeb. Papież w nikogo kamieniami nie rzucał. Nawet jego słowa w kazaniach nie były jak kamienie ciskane w zło, a raczej jak gołąbki pokoju. Dzieło Kaliny wzbudziło raczej prześmiewcze komentarze, a sam pomnik stał się bohaterem licznych memów. Żartowano, że papież wygląda tu jak wojownik z gry komputerowej, że tańczy w kisielu, że przypomina reklamę Wiedźmina, że niesie węgiel na zimę do domu.

W intencji twórcy miała to być polemika ze słynną instalacją włoskiego artysty Maurizia Cattelana, który przedstawił Wojtyłę przygniecionego przez meteoryt. O ile w rzeźbie Cattelana można się było doszukiwać rozlicznych metafor (papież przygnieciony przez problemy tego świata), o tyle w wypadku dzieła Kaliny sam autor nie pozwolił na żadne filozoficzne interpretacje, bo w kilku wywiadach rozwiał wątpliwości i wyjaśnił, że papież rzuca kamieniem „w komunistyczne złogi” i lewactwo.

No cóż… zniżanie papieża do tak prostackich, propagandowych przekazów, użytecznych na potrzeby politycznych wojenek to robienie z papieża pałki do niewesołej polskiej napierdalanki.

W Polsce przedmiotem kultu staje się już nie tylko sama osoba papieża, ale także każda rzecz z nim związana. W Augustowie jest pomnik krzesła, na którym siedział papież. Muzeum w Wigrach dysponuje kajakiem, którym w latach 60. pływał papież. Miejscowy ksiądz uważa go za relikwię, która, jak twierdzi, ma niezwykłą moc. Być może kajak nie pozwoli placówce muzealnej pływać w długach.

Przed sanktuarium w Radzyminie stoi w szklanej gablocie biały opel, którym jeździł Karol Wojtyła. Jest to relikwia drugiego stopnia. Ciekawy jestem, czy wierni będą się teraz modlić do samochodu. Czy tylko go podziwiać? Niektórzy mogą się nawet nieco zdziwić, czy to, co widzą, to jeszcze Kościół czy już muzeum motoryzacji.

Samochód jest skromny w porównaniu z lśniącymi limuzynami Rydzyka czy biskupa Głódzia. I tak ma szczęście, że nie podzielono go na kawałki. Na przykład rura wydechowa w parafii w Zabrzu, kierownica w bazylice w Licheniu, silnik w Myśliborskim Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, a opony i dywanik, na którym spoczywały święte nogi, w katedrze w Krakowie.

Z samego Karola Wojtyły udało się przedsiębiorczemu kardynałowi Dziwiszowi wyrwać sporo. Skrawki szat, krew czy włosy papieża sprzedawane są po parafiach jako relikwie. Jak twierdzi ksiądz Isakowicz-Zaleski handelek ten to zjawisko o ogromnej skali. Dziwisz zrobił z papieża intratny wiejski sklepik.

Minister Czarnek, nowy pogromca edukacji, też dołoży swoje trzy grosze do upadku papieża. Zapowiada buńczucznie, że w programach nauczania pojawi się wiele tekstów Jana Pawła II. Ma to być bat na rozbrykaną młodzież, która brzydko się wyraża o władzy na ulicy.

Moje pokolenie też uczono o wielkim geniuszu Lenina czy bohaterstwie Gwardii Ludowej i efekt był dokładnie odwrotny. Robiliśmy sobie żarty z tych komunistycznych gierojów i szczerze ich nienawidziliśmy. Nic tak bowiem nie zabija i nie niszczy prawdziwego zainteresowania, jak nadmierna ideologizacja historii i nachalna nadobecność postaci w programie nauczania. Wciskajcie więc papieża na siłę do szkoły, a za kilka lat będzie on niczym innym, jak tylko szkolnym upiorem dla wszystkich młodych ludzi. Tematem prześladowcą pojawiającym się na klasówkach.

Po ile więc stoi papież? Dziś po oskarżeniach o to, że krył i chronił księży pedofilów, po objazdowym cyrku Dziwisza z pamiątkami, po zaśmieceniu Polski brzydkimi pomnikami, po bizantyjskim stylu życia i antyspołecznej postawie polskich biskupów, po nadmiernej eksploatacji handlowej we wszystkich dziedzinach najsłynniejszego konsumenta wadowickich kremówek jego notowania są raczej niskie.

Papież jest jak drzewo, które obalił wiatr historii. A wiatr historii potrafi być okrutny. Nawet dla wielkich postaci.

GRZEBANIE W ŚMIECIACH

Czytam na jednym z portali informacyjnych, że TVP nie ma obecnie dobrej passy. Najpierw jej prezesem ponownie został Jacek Kurski, potem przyłapano reportera TVP, jak rozrzuca śmieci pod pomnikiem Lecha Kaczyńskiego, następnie to filmuje, a na końcu robi pełen oburzenia materiał o tym, jak to władze miasta nie dbają o porządek w takich miejscach. No i trzecia wpadka, że choć TVP poucza telewidzów, sama nie dba o przestrzeganie zasad sanitarnych i jeden z pracowników ma koronawirusa.

Z tych trzech nieszczęść największym jest zdecydowanie to pierwsze, czyli Kurski jako prezes. Nigdy zresztą nie przestał nim być. Przez krótki okres po komicznym proteście Dudy został tylko doradcą zarządu i formalnie pozbawiono go tytułu prezesa, ale nikt nie miał złudzeń, że to Mistrz Manipulacji rodem z Gdańska nadal rządzi i mąci na Woronicza.

Jest już w obiegu określenie takie jak „kurszczyzna”. Oznacza przekłamany do bólu przekaz medialny polegający na maksymalnie tendencyjnym relacjonowaniu wydarzeń z elementami baśniowymi. Wizytówką stacji stają się już nie tylko śmieszne i kuriozalne paski grozy, ale także wprowadzanie absolutnej fikcji do serwisów informacyjnych. Pojawienia się statystów i aktorów w roli „prawdziwych” postaci. Ekspertem gospodarczym i przedstawicielem przedsiębiorców w TVP był już facet, który nigdy nie prowadził firmy, ale za to jest poetą, a kreacje żony prezydenta, Agaty Dudy, komentował wymyślony projektant z Nowego Jorku, który okazał się nikomu nieznanym osobnikiem spoza świata mody.

Tego rodzaju triki z fikcyjnymi komentatorami w newsach od lat stosują rosyjski kanał Russia Today oraz inne telewizje kontrolowane przez ludzi Putina. Świetnie pokazał ten mechanizm Siergiej Łoźnica w filmie Donbas (z 2018 roku).

Skoro raz się wykreowało newsa w taki sposób, będzie się to robić dalej. To choroba. Taka jak rak czy AIDS. Z tej choroby najtrudniej będzie wyleczyć telewizję publiczną, bo trucizna, jaką zainfekował media pan prezes Kurski, weszła już do krwiobiegu systemu oraz mózgów młodych „reporterów”.

Właśnie ci młodzi doskonale wiedzą, jakich materiałów partia rządząca od nich oczekuje. Z godną podziwu sprawnością złamano tym młokosom karki i zrobiono z nich potulne, usłużne narzędzia propagandy. Wiedzą już, że napastliwość w stosunku do opozycji, przekłamane relacje, robienie laurek władzy i materiałów pod gotową tezę jest opłacalne i mocno premiowane.

Nikt tu nie bawi się już w telewizję dla Polaków. Robi się telewizję dla jednego Polaka. Tego starszego pana z Żoliborza, który jest chodzącym magazynem zawiści i żółci. Który jest za inteligentny, aby to szambo oglądać, bo przecież woli rodeo na HBO, ale sprawdza na bieżąco efekty polityczne przekazu swojego ministerstwa propagandy. Nie trzeba wielkich metafor i porównań. To grzebanie w śmieciach jest aż nadto wymowne. Aż dziw, że ten młody „reporter” TVP, grzebiąc w koszu z odpadkami, nie znalazł tam samego siebie.

KRAJ KWITNĄCEJ WAŚNI

Naród polski dał światu wódkę i ogórki kiszone. Polscy naukowcy i konstruktorzy wymyślili też takie przydatne rzeczy jak witamina B1, kamizelka kuloodporna, przenośny magnetofon, rafineria ropy naftowej, szczepionka przeciw polio, technika produkcji mikroprocesorów. Niestety – wszystkich tych potrzebnych światu odkryć dokonali nasi rodacy za granicą. Nawet Chopin stał się sławny dopiero po tym, jak wyjechał z Warszawy do Paryża.

Z okazji 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości warto zrobić sobie mały narodowy rachunek sumienia. Jako naród dumny, czupurny, kochający kotlety schabowe i wolność musimy też sobie uświadomić, że jesteśmy wielkimi durniami. Durnota nasza jest prawdziwie polska, prawdziwie swojska i ma długie tradycje. Nikt tak jak Polacy nie potrafi wzajemnie się szarpać, pluć na siebie i oskarżać. Trudno nam budować wspólnotę, bo ulegamy magikom, którzy by coś ugrać dla siebie, szczują Polaków przeciwko Polakom. To nie jest wcale problem ostatnich rządów „dojnej zmiany”.

Oto historyjka sprzed lat. Ponad 100 lat temu w Chicago, przy ulicy Noble Street, zbudowano dwa polskie katolickie kościoły św. Trójcy i św. Stanisława Kostki. Polska wówczas nie istniała. Była pod zaborami, ale to nie przeszkodziło przenieść polskich paranoi tysiące kilometrów za ocean. Parafianie z obu kościołów nienawidzili się i oskarżali jedni drugich o to, że nie są prawdziwymi Polakami. Trwały waśnie, awantury, kłótnie i spory. To jest właśnie ta polska durnota, która dostała się do naszych organizmów jak wirus.

Dziś naturalną potrzebę patriotyzmu wykorzystuje się nie do budowania czegoś wspólnie, ale do szukania wrogów i oskarżania innych, że nie są prawdziwie polscy. Takie polityczne manipulowanie patriotyzmem nie ma nic wspólnego z miłością do ojczyzny. To patridiotyzm, zjawisko chore i szkodliwe. Próbowali tę polską durnotę rozbroić literacko polscy pisarze. Gombrowicz, Witkacy, Mrożek i wielu innych. Nie dało się i chyba się nie da. Gdzie dwóch Polaków, tam trzy partie polityczne i tak już zostanie.

W tej naszej durnocie, w tym klinczu tkwić będziemy już zawsze, a najbardziej zdolni i przedsiębiorczy będą uciekać za granicę, bo „tu nic się nie zmieni”. Pięć lata temu przykleiła się do władzy pewna formacja. Miało być lepiej, miało być sprawiedliwiej. Lepiej jest dla swoich, sprawiedliwiej jest dla swoich, a w tym czasie 250 tysięcy młodych ludzi na stałe wyjechało z Polski. Chocholi taniec z Wesela Wyspiańskiego trwa. Tylko przytupy tancerzy mocno teraz głośniejsze. Jakby chciały zagłuszyć fakt, że ucieka nam czas.

RĄCZKI W GÓRE, KLOSS

W Płocku chcą skazać na więzienie dwie kobiety, które rozlepiały portrety Matki Boskiej z tęczową aureolą. Jakiś ksiądz, tknięty wyraźną biedą umysłową, głosił podczas procesu, będąc świadkiem oskarżenia, że symbol tęczy jest obrzydliwy i rani uczucia religijne.

Skoro tęcza obraża, to klechy połowę malarstwa sakralnego będą musiały wycofać z kościołów, a urzędnicy z muzeów. Na czele z Sądem ostatecznym Hansa Memlinga, na którym kula ziemska pod stopami Jezusa owita jest w tęczę.

Za tęczę chcą wsadzać, a za hitlerowskie gesty awansują. Hitler, jak widać, nie obraża. W mediach ukazuje się coraz więcej fotek pana Tomasza Greniucha, nowego szefa wrocławskiego IPN-u, jak dzielnie podnosi rączkę w wiadomym geście. Ten antysemita i narodowiec przeprosił już na antenie radia za swoje „błędy młodości”.

Media narodowe tyle się napracowały, dzielnie szukając nazistów. Z Tuska, Adamowicza i Dulkiewicz zrobili Niemców i fanów Trzeciej Rzeszy. Ileż to było komputerowych przeróbek w necie. Jak to dobrze działało na elektorat. Nielubiani przez PiS politycy w niemieckich mundurach byli hitem mediów prorządowych. Te wrzutki o dziadku z wermachtu, te plotki o sprzedaniu Gdańska Angeli Merkel, te wyssane z brudnego palca historie o sympatiach do nazistów. Cały ten zorganizowany hejt podbity fałszywym patriotyzmem rozlewał się po kraju niczym górska lawina.

Tymczasem tropy do miłośników autora Main Kampf można znaleźć właśnie w okolicach PiS-u. Parasol władzy roztoczony nad ekstremalnymi ugrupowaniami pozwala im funkcjonować całkiem sprawnie. Nie tylko korzystają z ochrony prawnej i łagodnego traktowania za swe chuligańskie wybryki, ale także są hojnie sponsorowani i dotowani. Zwykle jednak brunatna młodzież lekko śmierdziała Adolfem i na salony ich nie wpuszczano. Awans we Wrocławiu to zmienia. Jest już dyrektor, czekamy na pierwszego ministra. Sympatycy brunatnej siły przydadzą się Jarkowi, bo przywykli wykonywać rozkazy.

Na koniec dowcip. Jaka jest różnica między Hansem Klossem a Tomaszem Greniuchem? Kloss udawał hitlerowca.

TEKST O DUPIE MARYNI

Są takie momenty, gdy tematy polityczne trzeba sobie odpuścić i porozmyślać o byle czym. Tak dla higieny umysłowej. Choćby i o dupie. W sumie to nawet najstarsi językoznawcy nie pamiętają, skąd się wzięło powiedzenie, że ktoś gada o dupie Maryni, czyli o niczym ważnym.

Choć kto wie, czy Marynia by się na nas nie obraziła, że jej dupa ważna nie jest, bo dla niej i dla chłopaków z jej dzielnicy to ona ważna bardzo, a może i ważniejsza niż globalne ocieplenie, głód w Afryce czy pandemia.

Samo słowo „dupa” jest uniwersalne i ma o wiele większe zastosowanie niż inne słowa, które uchodzą za ważne. Na przykład słowa Prawo i Sprawiedliwość, nie są tak giętkie, jak dupa. Albo jest sprawiedliwość, albo jej nie ma, albo przestrzega się prawa, albo je łamie. A z dupą to już nie jest tak łatwo i można utworzyć więcej kombinacji.

Ostatnio wielu powtarza wytarte powiedzonko, że wszyscy jesteśmy w dupie. Niektórzy łączą to ze słowami Prawo i Sprawiedliwość i chyba jest coś na rzeczy, bo Prawo i Sprawiedliwość widzi wiele spraw od dupy strony. Obiegowa mądrość ludowa głosi też tezę, że w życiu warto mieć twardą dupę. I w tym również tkwi ziarno prawdy, bo gdy głowa coś pomiesza, to dostajemy od życia w dupę, a nie w głowę.

Głowa jest ważna, ale bez dupy ani rusz. Wielu ludzi potrafi robić wszystko bez głowy, ale życie bez dupy wydaje im się bardzo smutne. Takich ludzi nazywamy starymi kawalerami z Żoliborza. Nie serce i mózg, ale dupa jest centrum wszechświata, stąd powiedzenie, że świat kręci się wokół dupy. Nawet gdy z powodu jakiegoś problemu łapiemy się za głowę, to często słyszymy „niech cię dupa o to nie boli”.

Dupa bywa przedmiotem kultu, stąd liczne, mało eleganckie określenia serwowane zwykle przez panów na widok atrakcyjnych kobiet, w stylu „niezła dupa” lub „fajna dupa”. Dupa wiele tłumaczy. Może nawet więcej niż konferencje prasowe rządu. Na przykład gdy piłkarze przegrają ważny mecz, wystarczy określenie „zbita dupa” i już wszyscy wiedzą, o co chodzi. Nie potrzebne są żadne ANALizy.

Życie nas zaskakuje. Czasem trzeba ruszyć głową, a czasem dupą i wcale nie jest przesądzone, które ruszanie jest ważniejsze. Często ruch dupą jest połączony z ruchem głową, i to nie tylko przy pozycji 69. Gdy mówimy: „rusz wreszcie dupę i idź to załatw”, to wiadomo, że do załatwienia jakiejś sprawy będzie potrzebna głowa, ale żeby głowa coś załatwiła, to dupa musi ruszyć. Są nawet opinie, że dzięki dupie można więcej zyskać niż dzięki głowie. Są też takie osoby, które niczego nie potrafią załatwić przez głowę, a wszystko przez dupę.

Jeżeli nie załatwimy ważnej sprawy ani przez ruszanie głową, ani za pomocą ruszania dupą, to występuje zjawisko bez wyjścia określane mianem „blada dupa”. Gdy usłyszymy zdanie „no to blada dupa”, wiadomo, że nic już nie można poradzić i paradoksalnie znaleźliśmy się w czarnej dupie.

Dupę niby każdy ma swoją, ale bywa, że dupa związana jest z rozdawnictwem. Ileż to razy komentowaliśmy jakieś ważne wydarzenia, mówiąc, że politycy dali dupy lub ktoś ważny, na kogo liczyliśmy, nie sprawdził się i dał dupy.

Ogólnie dawanie dupy w Polsce ma długie i dobre tradycje. Dając dupy, można być przegranym w jakiejś sprawie, ale są takie osoby, które potrafią na dawaniu dupy nieźle zarobić. Podczas zarabiania na dupie jest jedna podstawowa zasada. Trzeba dawać dupy każdemu. To się nazywa górnolotnie demokracja, choć niektórzy mówią na to swojsko „kurewstwo”. Ludzie podstawiają sobie świnie, ale są tacy, którzy szukają protekcji i potrafią podstawić komuś dupę. To już wówczas nie jest kurewstwo, tylko strategia.

Dupa może być punktem orientacyjnym. Jeśli ktoś mówi, że jakaś sprawa lata mu koło dupy, to wiadomo, gdzie tę sprawę ma. Są tacy, którzy próbują skakać wyżej niż ich własna dupa. I to nie tylko sportowcy. Dupa potrafi być też jednostką miary. Jeżeli ktoś stracił pieniądze, to można powiedzieć, że wdupił lub zdupczył. Jeżeli ktoś kupił „dupną” torbę, to nie oznacza, że jest ona do dupy czy do noszenia dup, ale po prostu ma wielki rozmiar, bo tylko wielka dupa robi wrażenie. Jeżeli coś jest ponadnaturalnych rozmiarów, to mówimy o tym, że jest „dupne”. Jeśli jednak ktoś sam w sobie jest wielką dupą albo straszna z niego dupa, to już nie jest tytuł do chwały. Dupa bywa też określeniem czysto geograficznym. Przecież wielu z nas mieszka na zadupiu.

Dupę – podobnie jak zęby – można wyrwać. Dla społeczeństw przepełnionych seksizmem istotnym elementem życia jest umiejętne wyrywanie dup. Pewien polityk był tak nieśmiały w tych sprawach, że nawet podczas grupowej orgii nie wyrwał żadnej dupy. Co więcej, na jego dupę przez lata też nie było amatorów. Za te niepowodzenia teraz, gdy jest u władzy, oddaje sobie z nawiązką, bo wszyscy (i młodzi, i starzy) wchodzą mu bez mydła w dupę.

Kończę te rozważania, bo zdaniem lekarzy zbyt częste myślenie o dupach może doprowadzić człowieka do ciemnej dupy lub do wydupczenia się na śliskim temacie.

Jak mówił Randle Patrick McMurphy – dziwkarz, szuler i zabijaka, bohater filmu na podstawie słynnej powieści Lot nad kukułczym gniazdem Kena Keseya – „Mnie się, panie doktorze, wszystko z dupami kojarzy”. Oczywiście podziwiamy takich osobników i cenimy wysoko, ale bez przesady.

WIZJE SKIBY NA NIBY

Bohaterem mediów dla myślących inaczej jest jasnowidz Krzysztof Jackowski, tokarz z Człuchowa. Firma pana Krzysztofa świadczy usługi „paranormalne”. Mimo że żadna z jego przepowiedni się nie sprawdziła i jednocześnie sprawdziły się wszystkie, bo mówi zawsze tak ogólnie i bez konkretów, że w tym stylu nawet prognozę pogody dla Podlasia można wziąć za skrócony życiorys Patryka Jakiego, wizjoner jest często pytany o przyszłość naszego kraju. Media chcą wiedzieć, „co będzie z Polską” albo po prostu chcą mieć cokolwiek sensacyjnego u siebie, bo akurat Krystyna Pawłowicz nie powiedziała nic barwnego o Tusku, a Edyta Górniak – o kosmitach.

Człowiek od usług „paranormalnych” wydaje się idealną osobą, aby na temat przyszłości Polski snuć wizje. I snuje tak barwnie, że ma darmową reklamę na portalach, które nie potrafią same niczego ciekawego wymyślić.

Przez lata jasnowidz Jackowski specjalizował się w szukaniu zaginionych. Jak ktoś zgubił skarpetki czy nocnik, to mistrz z Człuchowa potrafił je odnaleźć. Po zapachu. Nie tylko Jackowski jest jasnowidzem. W Polsce jest ich bardzo wielu, szczególnie po wypiciu piwa. Jeden jasnowidz był tak zdolny, że już podczas ślubu przewidział własny rozwód. Inny zawsze nad ranem przewidywał, że chce mu się lać, i szedł do kibla, nie robił w gacie.

Jackowski bije jednak wszystkich jasnowidzów na głowę. Popularnością. Twierdzi, że przez 10 lat pracował jako konsultant policyjny przy poszukiwaniu zaginionych osób. Jak podaje Wikipedia, rzecznik policji, który badał „wizje” Jackowskiego przy zaginięciach, twierdzi, że nigdy się one nie sprawdziły. Jego pomoc była równa zeru. Sam Jackowski głosi, że jego wizje sprawdzają się w 80 procentach. Nie ma to jak samemu sobie wystawić dobrą ocenę.

Wydaję się więcej niż pewne, że dzięki wizjom jasnowidz odnalazł sens życia z głupoty i naiwności ludzi. Pewnie nie bez znaczenia była też satysfakcja finansowa.

Ponieważ głoszenie tych bredni uważam za wysoce szkodliwe, postanowiłem pójść w ślady Jackowskiego i przewidzieć, co wydarzy się w najbliższym tygodniu.

1. Będzie bardzo dramatycznie. Wielu ludzi zachoruje. Lekarze będą mieli dużo pracy. Zabraknie karetek.

2. Rząd będzie walczył z pandemią tak umiejętnie, jak dotychczas, kupując nie tylko stare niemieckie łóżka dla chorych, ale także nowe niemieckie samochody dla siebie.

3. Koronasceptycy ogłoszą, że to wszystko ściema. Po czym kilku z nich umrze. Ilu i gdzie? Licho wie.

4. W środę będzie środa, a po niej nieoczekiwanie nastąpi czwartek.

5. W piątek po godzinie 18 zacznie się robić ciemno.

6. Dojdzie do wielu wypadków na drogach, w tym do kilku poważnych.

7. Polacy będą czuć ogólny niepokój, a czasem nawet przedpokój.

8. Nie przyjedzie do Polski na występy żaden znany wykonawca muzyki rockowej, a w szczególności Jimi Hendrix, bo dawno nie żyje.

9. Wielu ludzi będzie bolała głowa. A kilku zęby. Opozycja będzie czuła ból dupy. A władza będzie czuła pismo nosem. Ci, co nic nie poczują, będą mieli covida.

10. Wierni na Wielkanoc będą święcić swoje jaja, a niewierni – prezerwatywy.

KOMISJA ANTONIEGO

Dobre wieści! Dzięki dociekliwości posła Krzysztofa Brejzy dowiedzieliśmy się, że owiana cyrkową legendą komisja smoleńska Antoniego Macierewicza nadal działa i nadal pożera pieniądze jak Krystyna Pawłowicz sałatkę. Na ten rok przyznano kumplom Awiatora kolejne miliony złotych do skonsumowania (2,7 mln). Nikt nie wie dokładnie, ile kosztują zabawy komisji (bo pracą trudno to nazwać), ale szacunki mówią, że w ciągu ostatnich czterech lat państwo wydało na ten cel około 12 mln złotych. Nieźle jak na fakt, że do dziś nie doczekaliśmy się żadnych naukowych dowodów na zamach (komisja nie była w stanie przedstawić tzw. raportu końcowego). Ferajna znawców od latawców wyprodukowała za to szereg monstrualnych bredni i hipotez, odbyła kilkanaście posiedzeń przy kawie i wycieczek przy whisky oraz wysadziła w powietrze szopę na wsi, aby zobaczyć, jak wygląda wybuch.

Jej skład był wielokrotnie zmieniany, a obecnie jest właściwie tajny, i nic w tym dziwnego, skoro pensje są tam tak grube, jak wąż po zjedzeniu niedźwiedzia (około 10 tys. złotych). Podejrzliwym obywatelom mogłoby się nawet wydawać, że tak naprawdę nie chodzi o wyjaśnienie czegokolwiek, tylko o dojenie państwowej kasy jak najdłużej pod szlachetnym szyldem „badania prawdy”.

O ile na początku prac komisji (w roku 2016) zabłąkało się tam dwóch profesorów i doktor fizyki, o tyle obecnie ekspertami są ludzie niemający z nauką wiele wspólnego (artysta od pomników smoleńskich, prawicowa blogerka). Brakuje tylko kucharza, fryzjera i kosmetyczki. Sprawa zakrawa już na kpinę nie tylko z rozumu, ale także z własnych wyborców i wszystkich tych, którzy w zamach uwierzyli.

Był okres, że przez wiele miesięcy temat przycichł, a sama komisja jakby zeszła do podziemia, bo nie była dla PiS-u już nośna propagandowo. Teraz dzięki naciskom posłów opozycji zdezorientowany urzędnik MON-u ujawnił wreszcie budżet komisji na rok 2020. Rozdawana lekką ręką i bez głowy kasa komisji jest jedynym dowodem na jej istnienie.

Zbliża się jednak 10. rocznica katastrofy, tak więc temat będzie ponownie rozgrywany politycznie (bo i teraz jest, i zawsze był dramat w Smoleńsku tylko cyniczną trampoliną do politycznego awansu PiS-u). Pewnie usłyszymy także nowe bajki Antoniego okraszone zmysłową nutą pustosłowia i otulone baśniową aurą uroczego bełkotu, pomnożoną przez perfekcyjne dane wyssane z palca.

Smoleński tropiciel już zapowiedział (w swoim kowbojskim stylu niedomówień) wstrząsające nowinki i rewelacje. Dziennikarze indiańskiego pisma „Porcja guana z rana” jako pierwsi po kanale rozrywkowym Comedy Central otrzymali kontrolowane przecieki z rury wydechowej trabanta osobistego masażysty Antoniego. Wynika z nich, że komisji smoleńskiej Macierewicza udało się nie tylko dojść do knajpy i dotrwać do wypłaty, ale także niezbicie udowodnić za pomocą korkociągu, że wtorek czasem jest środą.

JEST PAN SKOŃCZONY

Politycy co rusz wygłaszają takie zaklęcia w kierunku swoich przeciwników. Problem w tym, że w Polsce trudno się skończyć. Można narobić bałaganu jak analfabeta w bibliotece, wygłaszać głupoty jak głuchy w filharmonii, pleść głupstwa jak ślepy w klubie ze striptizem i kłamać w żywe oczy jak Antoni na komisji smoleńskiej. Żadna z tych aktywności realizowana z zapałem i na przemian nie wyeliminuje polityka z życia publicznego.

Przykładem Ryszard Czarnecki czy Jacek Kurski – rekordziści w zmianach barw partyjnych, cyniczni gracze, których taktyka obliczona jest na wkładanie nosa w tyłek aktualnie wpływowych ludzi i kalkulacja na krótką pamięć „ciemnego ludu”, który to kupuje jak śledzie na promocji w Biedronce.

Kura i Richard to jednak już stare i ujeżdżone kobyły polskiej polityki i kabaretu. Ludzie od lat znani i pogardzani. Najnowszym rekordzistą mijania się z prawdą jest namaszczony sierścią kota Prezesa krzywousty kelner od miski ryżu Mateo Morawiecki. Jego złote myśli nagrane w restauracji u Sowy oraz pełna kłamstw i aberracji intelektualnych żonglerka słowna serwowana w trakcie wieców wyborczych skłoniły do smutnej refleksji nawet gwiazdę prawicowej blogosfery Katarynę, która na łamach „Do Rzeczy” brutalnie oceniła premiera jako osobę „bliską moralnego bankructwa”. Gdy pogromca Platformy, surowy krytyk Tuska i jego polityki, zagorzały kibic pisowskiej rewolty ocenia popisy werbalne i zygzaki mentalne premiera na poziomie żałosnego upadku, znaczyć to musi, że z premierem jest źle albo nawet gorzej.

Po stronie liberalnej pełno opinii w stylu „w normalnym kraju na drugi dzień po takiej wpadce ten człowiek przestałby pełnić swój urząd”. Ani te opinie, ani krytyczne wnioski wpływowej Kataryny, ani 100 kolejnych wpadek młodego Morawieckiego, po których ze zdziwienia otwierać będziemy gęby jak hipopotam w ZOO w oczekiwaniu na bułkę od turysty, nie spowodują, że ten człowiek się skończy. Nie liczcie na to.

Skończony to jest bal abstynenta, gdy wszyscy się upili. Skończony to był ten facet z rysunku Andrzeja Mleczki, najwyraźniej niezbyt dobry w łóżku, który próbuje się pocieszać, mówiąc „niemniej w pracy bardzo mnie chwalą”.

Dopóki Morawiecki jest w stanie sam włożyć swój elegancki garnitur i zegarek, nie będzie skończony. Taki to kraj.

Rację mają prawicowi publicyści, gdy piszą, że Polska to bardzo tolerancyjny kraj. Bowiem od lat tolerujemy na świecznikach notorycznych kłamców i kombinatorów. Morawiecki to pierwszy w historii premier uznany przez sąd za kłamcę. Mistrz nierealnych obliczeń wzrostu gospodarczego i człowiek, który obieca wszystko wszystkim. Morawiecki w drodze do utrzymania władzy i wpływów jest jak facet osaczający atrakcyjną dziewczynę w knajpie. Upije ją i obieca wszystko, byle ją zdobyć.

Może jednak warto to zmienić? Chyba szkoda życia i Polski, by naszym i jej premierem była „osoba bliska moralnego bankructwa”.

DOJENIE WĘŻA

Przed wyborami premier odwołał z Polski wirusa i ogłosił, że covid się z Polski zwija. Złośliwcy twierdzili, że wirus ucieka z Polski przed PiS-em. Okazuje się jednak, że wirus w Polsce został i ma się całkiem dobrze, a Mateusz mówił, bo lubi opowiadać bajki nie tylko o gospodarce.

Od września rząd straszył drugą falą jesiennych zachorowań i rzeczywiście, z żelazną konsekwencją robił wszystko, aby sprawy służby zdrowia zaniedbać. Teraz mamy gigantyczny wzrost zachorowań i robi się nieciekawie. Władza oczywiście zwala winę na obywateli, że nie zachowują dystansu i podstawowych zasad sanitarnych, choć sama łazi na zebrania bez masek, a niektórzy to nawet rąk nie myją, bo jak się okazuje, mają lepkie i bardzo się kleją do posad w spółkach skarbu państwa.

Nowy minister edukacji to chyba nawet zębów nie myje, bo zawsze jak coś powie, to strasznie cuchnie średniowieczem. Prezydent Duda, co go przewagą kilku głosów oddanych z Kraśnika wybrali na posadę partyjnego notariusza, chyba już od jesieni śmiga na nartach, bo ani o nim widu, ani słychu.

Wraz ze wzrostem zachorowań jesień zapowiada się dla branży turystycznej i rozrywkowej tragicznie. Skończyło się granie plenerowe, a w klubach niewiele się dzieje, bo nie może ze względu na ograniczenia sanitarne. Tylko patrzeć, jak zamkną te niedobitki, które jeszcze działają.

Sprawdziłem w internecie, jakie są najmniej popularne zawody. Pomyślałem, że może się szybko przekwalifikuję na zawód, w którym nie ma tłoku. Okazuje się, że bardzo poszukiwani są w Polsce zawodowi mordercy. Niestety nie mam do mokrej roboty przekonania i kwalifikacji. Świat potrzebuje też specjalistów, którzy obsługują płucoserca w szpitalach. Tu potrzebna jest specjalistyczna wiedza, więc odpada. Rynek pracy czeka też na osoby, które potrafią doić węże. Okazuje się, że węże doi się z jadu, a ten jad wykorzystuje do produkcji trucizn lub lekarstw. W Polsce mało jest węży, a te, co są, pozostają jakoś niezbyt jadowite. Z dojenia owieczek bożych można w krainie wódki i bigosu żyć dobrze, ale z dojenia węży żyłoby się raczej kiepsko.

Trafiłem jednak na zawód, który może się okazać strzałem w dziesiątkę. Tester psiej i kociej karmy! Mam już w jedzeniu karmy dla domowych zwierząt doświadczenie, bo dawno temu pisarz Paweł Dunin Wąsowicz namówił mnie, Kasię Nosowską i Muńka Staszczyka na happening dla pisma „Machina” pod hasłem „Artyści schodzą na psy”. W uroczym plenerze nad Wisłą wszyscy w trójkę zajadaliśmy się kocimi i psimi przysmakami, wydając poetyckie recenzje zwierzęcej karmy. Muniek zjadł wszystko, nawet najbardziej śmierdzącą kocią padlinę. Ukazał się z tego wydarzenia fotoreportaż i wyszła nawet okolicznościowa pocztówka. Czuję, że to jest to, bo w ciężkich czasach to i psie żarcie przejdzie przez gardło, a szczekać przecież też potrafię.

Tak więc zapraszam do współpracy producentów psich i kocich przysmaków. Może namówię Kasię i Zygmunta, by razem badać bukiety smakowe psich potraw? Wszak według pewnej reklamy pedigree to „pokarm czempionów”.

FLAGA NA CIASTKU

Już niebawem kremówka papieska z Wadowic będzie miała swój pomnik. Potem ogłosi się jej beatyfikację, no i stąd już blisko do Kościoła pod wezwaniem Świętej Kremówki. Kremówka trafi na ołtarze i będzie można się do niej modlić nie tylko w cukierniach. Że to niemożliwe?

Ej! Właśnie zakazano w Wadowicach konkursu zjadania kremówek na czas, bo część mieszkańców uznała, że taki konkurs obraża ich uczucia religijne. Logiczne więc, że kremówka stała się obiektem kultu religijnego. Nie obraża uczuć religijnych ksiądz pedofil, który pozostaje na wolności i odprawia msze dla wiernych, ale konkursowe wpieprzanie kremówki, którą w czasach maturalnych jadał Karol Wojtyła i którą nieopatrznie wspomniał w jednym ze swych nostalgicznych przemówień.

Od czasu, gdy były aktor Teatru Rapsodycznego raczył wspomnieć o kremówce, stała się ona automatycznie „papieską”, choć przez lata była zwykłą szarą kremówką robioną na starej margarynie. Jako kremówka już „papieska”, inaczej zwana też „wadowicką”, stała się nie tylko hitem w krainie słodkości, ale także wyrobem cukierniczym o charakterze nadprzyrodzonym.

Ludzie jedzący kremówki nie tylko nie tyli, ale także czuli się lepsi, zdrowsi i oczyszczeni wewnętrznie. Nic więc dziwnego, że kremówka musi podlegać ochronie i żadne głupie konkursy nie mają prawa się odbywać. A gdy już wzmożony religijnie lud polski zbuduje kremówce pomnik, to będzie on strzeżony 24 godziny na dobę przez uzbrojonych w różańce Rycerzy Chrystusa i Maryi, którzy nie pozwolą, by jakiś wariat powiesił na ciastku tęczową flagę albo ubrał ją w koszulkę z obraźliwym napisem „Konstytucja”.

Kremówkę papieską wpisze się do rejestru ciastek chronionych i podda szczególnej ochronie prawnej. Osoby, które będą zjadały kremówki bez należytego papieżowi szacunku, muszą się liczyć z grzywną lub wielodniowym aresztem cukierniczym.

Chodzą słuchy, że Jan Paweł II lubił też pierogi z mięsem. Kościół Świętego Pieroga brzmi nawet podniecająco.

BAJKI O LENINIE

Pyrrusowe zwycięstwo oznacza wygraną z tak wielkimi stratami własnymi, że praktycznie jest to klęska. Większości parlamentarnej udało się obronić ministra Szumowskiego mimo celnych ataków opozycji. Z ministra zrobiono niemalże świętego. Dowiedzieliśmy się, że to wybitna postać z sercem na dłoni, która jako wolontariusz pracowała u boku matki Teresy. O Leninie też pisano bajki, że czyta dzieciom wiersze i przeprowadza staruszki przez jezdnie.

Propaganda i popkultura pisowska próbuje z Szumowskiego zrobić supermena. TVP dowodzi na każdym kroku, że to współczesny szlachetny doktor Judym, który z opuchniętymi ze zmęczenia oczami ratuje nas od zarazy. To gigant, który sprawnie przeprowadził Polskę przez horror epidemii. Doszło do tego, że chałturnicze zespoły muzyczne podklejone pod kluby „Gazety Polskiej” śpiewają o nim weselne piosenki.

Tymczasem opinia publiczna dowiaduje się o szeregu dziwnych transakcji zawieranych przez kierowane przez pana doktora Ministerstwo Zdrowia. A to znajomy rodziny Szumowskich zarobił ładne miliony na maskach bez atestu, a to ministerstwo kupiło respiratory od handlarza bronią, i w dodatku ich nie otrzymało. Testy na wirusa zamiast kupować od polskich firm ministerstwo kupuje gorsze i droższe z Chin i Turcji, a zarabia na tym firma powiązana z PiS-em.

W dawnych czasach, gdy ktoś żerował na ludzkiej tragedii, mówiono, że to hiena. Dziś to wybawiciel. Osoby krytykujące wybawiciela są szybko uciszane. W sejmie Barbara Nowacka i pozostali posłowie opozycji dowiedzieli się, że są „chamską hołotą”. Aktywistka społeczna z Warszawy, która jest podejrzewana o rozklejanie w stolicy plakatów krytykujących pana Szumowskiego, została zatrzymana na dwa dni przez policję. Tajniacy wparowali do jej mieszkania wieczorem, na oczach dzieci zakuli ją w kajdanki i zarekwirowali komputery.

Brawo, dzielna policja! Wreszcie kogoś groźnego złapali, a nie tylko katar. Jeżeli nawet aktywistka powiesiła te plakaty nielegalnie (zarzuca się jej włamanie do gablot reklamowych na wiatach przystanków komunikacji miejskiej) to przecież działała w dobrze rozumianym interesie społecznym.

Bo jeśli nawet wszystkie dziwne zakupy ministerstwa zdrowia pod kierownictwem pana Szumowskiego są legalne (uchwalona ustawa antycovidowa zezwala na zakupy bez przetargów, co, jak twierdzą prawnicy, sprzyja korupcji), to pozostaje zawsze pytanie o gospodarność oraz o moralną odpowiedzialność ministra. Nie da się bowiem już ukryć tego rodzinno-kumpelskiego uwikłania ministra w wielomilionowe zakupy ministerstwa. Nawet jeśli według uchwalonych na kolanie przepisów wszystko jest cacy, to opinia publiczna ma prawo pytać o te wyrzucone w błoto (a tak naprawdę przekazane do kieszeni kumpli ministra miliony), bo to nie są prywatne pieniądze PiS-u, tylko nasze wspólne.

Tak z uporem maniaka obronili ministra, bo zawsze bronią swoich. Niestety minister w oczach opinii publicznej zupełnie stracił wiarygodność. I nie pomogą już gorące przemówienia w sejmie, bajki w TVP czy piosenki „Gazety Polskiej”. Ministrowi Szumowskiemu nikt już nie wierzy, nawet gdy mówi rzeczy ważne i prawdziwe.

Na tym polega wasze pyrrusowe zwycięstwo. Teraz, gdy po poluzowaniu przepisów znacznie wzrosła zachorowalność na covid (najwyższe wyniki w Europie), nikt w to nie wierzy. Kolejne ostrzeżenia ministra są kwitowane żartami, że pewnie znowu jakiś jego znajomy z nart chce zarobić.

Wszyscy chcemy normalnie żyć i pracować i oby Polska nie nastąpił jakiś skokowy wzrost zachorowań, ale wszelkie apele pana Szumowskiego w kontekście jego dziwnych uwikłań finansowych traktowane są jak bajki o Leninie.

KIERUNEK DANIA

Ostatnie cyrki z Banasiem i jego hotelem na godziny, chaos w wymiarze sprawiedliwości, upadek służby zdrowia (zamykanie szpitali) czy wreszcie zapaść finansów publicznych i monstrualny dług to wydarzenia, które pozwalają postawić tezę o niewydolności organizacyjnej państwa. O ile za Platformy mieliśmy „państwo z kartonu”, o tyle za PiS-u mamy państwo z papieru toaletowego.

Powoli dla wszystkich staje się jasne, że jako Polacy nie potrafimy urządzić sobie w miarę normalnego, szczęśliwego i uczciwego państwa. Lata zaborów i okupacji spowodowały, że mental Polaków opiera się na cwaniactwie, prywacie, złodziejstwie i kombinowaniu. Wszystkie partie – od SLD po PSL i od PO po PiS – były umoczone w poważne afery i kompromitujące zagrywki.

PiS utrzymuje się u władzy, bo – jak głosi ludowe porzekadło – „kradną, ale się dzielą”. Społeczeństwu nie przeszkadzają więc ani korupcja, ani mafijne układy, ani marna jakość kadr władzy, ani (wreszcie) łamanie czy naginanie konstytucji, dopóki ma z tego wymierną korzyść w postaci ochłapu finansowego.

Myślę, że w obliczu szeregu klęsk na polu budowy normalnego państwa, a także w obliczu bezradności nas Polaków w budowaniu uczciwego społeczeństwa, powinniśmy zwrócić się z prośbą o zbiorową adopcję Polski przez jakiś kraj bardziej niż my rozwinięty i sensowny.

Moim zdaniem powinniśmy się zwrócić do Danii. Za takim rozwiązaniem przemawiają nie tylko argumenty historyczne. Wyspa Wolin przez lata była bazą Wikingów. Duńscy królowie mieli polskie żony. Córka księcia pomorskiego Sambora – Małgorzata zwana Dziką Małgośką – została w 1252 roku królową Danii. Król Danii Waldemar Atterdag bawił w Krakowie na zaproszenie Kazimierza Wielkiego i czuł się tam jak u siebie w domu. Kronikarze donoszą, że biesiadował i pił polskie piwo, a i niejedną dziewkę obrócił. Jest więc teoria, że połowa mieszkańców Krakowa to z pochodzenia Duńczycy. Warto przypomnieć, że słynny polski odkrywca Ameryki, żeglarz Jan z Kolna, był na służbie króla duńskiego Christiana I.

Poza argumentacją historyczną o wiele istotniejsze wydają się czysto praktyczne powody do zbiorowej adopcji. Dania to jeden z najszczęśliwszych krajów na świecie. To najmniej skorumpowane państwo świata. Mają klocki lego i pierwsi zbudowali parki rozrywki. Mają dobre piwo, czyste powietrze i najszczuplejsze kobiety w Europie. W Danii nie daje się napiwków, a średnia pensja to 14 tys. złotych miesięcznie.

No i argument najważniejszy! Duńczycy wyprodukowali słynny serial komediowy Gang Olsena. A my już mamy swoją obsadę!

ARTYSTA PÓŁODMROŻONY

W całkowitym zamrożeniu branży były momenty nawet przyjemne. Siedzieliśmy wszyscy w domach, czytaliśmy książki, słuchaliśmy starych płyt i oglądaliśmy filmy. Wielu z nas grało koncerty transmitowane przez internet lub nagrywało teledyski telefonami komórkowymi. Teraz odmrozili nam jedną nogę, i to od połowy, i wszyscy są przekonani, że da się tak skakać.

Funkcjonowanie artysty w półzamrożeniu, a właściwie w ćwierćodmrożeniu jest specyficzne i wymaga nie lada finezji. Społeczeństwo jest przekonane, że jak otworzyli fryzjera i knajpę na rogu, to już cały świat funkcjonuje normalnie, tylko trzeba te debilne maski nosić.

Żyjemy w kraju, w którym przepisy dotyczące walki z pandemią są tak niejasne i zagmatwane, aby wilk był syty i owca cała, czyli żeby w mediach ogłosić sukces i normalność, a w praktyce dalej trzymać wszystko za mordę. Po wielkopańskim poluzowaniu przez władzę przepisów sanitarnych, co w mediach było przedstawiane jako wielki sukces rządu (coś jakby Rosjanie oddali nam samolot, a Amerykanie podarowali Alaskę) teoretycznie można zagrać koncert, ale w praktyce jest to prawie niemożliwe.

Wszystkie festiwale muzyczne odwołano, podobnie jak dni miast i święto ogórka, pomidora i truskawki czy Festiwal Dmuchania Materacy na Plaży. Najlepsze miesiące do grania koncertów ominęły nas szerokim łukiem jak obiecana pomoc Dudy dla frankowiczów. Oczywiście w desperackim stylu udało się zagrać jakieś pojedyncze partyzanckie koncerty, ale trudno to porównywać z normalnym funkcjonowaniem. Jak bowiem zachować przepisowy dystans dwóch metrów (skrócony przy kamerach przez przedstawiciela Ministerstwa Zdrowia do półtora metra) na koncertach rockowych? Przez pierwsze trzy piosenki ludzie siedzą jeszcze niby przepisowo w pewnym oddaleniu, ale dłużej nie wytrzymują i ruszają zbiorowo pod scenę, w dupie mając przepisy, wirusa i własne bezpieczeństwo.

Agencje koncertowe nie mają takiego komfortu jak telewizja publiczna, która stała się praktycznie organem rządowym i może sobie dmuchać na przepisy. Na wakacyjnej trasie muzycznej organizowanej przez TVP nikt się nie obawiał, że zawita pod sceną niespodziewana kontrola z sanepidu. W Polsce przepisy zawsze były dla frajerów i nie dotykały władzy. Ta tradycja jest nadal ochoczo kontynuowana.

Pewien znajomy w połowie wakacji odmroził nad morzem swoją dyskotekę. Po kilku minutach miał już trzy radiowozy policjantów w charakterze gości. Obronił się przed wysokimi mandatami, sprytnie twierdząc, że to nie jest żadna dyskoteka tylko „muzykoterapia”.

Obok „muzykoterapii” są jeszcze inne sposoby, aby zrobić imprezę muzyczną. Kilka zespołów metalowych zorganizowało fikcyjne wesela, które były przykrywką dla regularnego koncertu i spotkania się z fanami. Takie eksperymenty mają długą tradycję. W Czechosłowackiej Republice Ludowej, czyli za komuny, gdy funkcjonowały jeszcze ZSRR i zaprzyjaźnione z nią satelity, grupy rockowe znad Wełtawy będące na indeksie zespołów zakazanych, np. grupa The Plastic People of the Universe, grały koncerty „weselne”.

Można też założyć nowy Kościół w stylu Kościoła Latającego Potwora Spaghetti i organizować „spotkania z wiernymi”, bo ta sfera życia, podobnie jak interesy biznesmena Rydzyka, jest w Polsce nietykalna i poza kontrolą.

Na jesień zaplanowano całe mnóstwo koncertów klubowych i – jak wszyscy mamy nadzieję – może nie trzeba będzie udawać, że to wesele kolegi Szczypiora czy msza wyznawców Świętej Gitary.

Uczciwie trzeba przyznać, że są jednak jakieś korzyści z pojawienia się wirusa. Polacy zaczęli zbiorowo dbać o higienę. Właścicielka baru piwnego z mojej dzielnicy zmieniła swe przyzwyczajenia i obcięła sztuczne paznokcie oraz umyła szklanki w knajpie wraz z peruką.

W OPARACH ABSURDU

Tak jak za dawnych czasów w moim domu pojawili się wczoraj panowie wiadomego resortu. W PRL-u byli to mało kulturalni panowie z SB, którzy dokonywali rewizji w mieszkaniu, szukając wrogich, antykomunistycznych materiałów i ulotek. Tym razem byli to dwaj kulturalni policjanci z dzielnicowego komisariatu. Przybyli, aby mnie przesłuchać w takiej oto sprawie.

W sierpniu 2019 roku prowadziłem w Ustrzykach Dolnych koncert urodzinowy zespołu KSU. Na koncercie tym było blisko 10 tys. osób. W trakcie koncertu cześć widowni wznosiła okrzyki „Jebać PiS!”. Nikt stojący na scenie – ani ja, ani nikt z członków zespołu – nie inicjował tych okrzyków. Po prostu była to spontaniczna reakcja publiczności, która w demokratycznym państwie ma przecież prawo krzyczeć, co jej się podoba. Ja na początku myślałem, że „Jebać...PiS” to tytuł jakiejś nowej piosenki grupy KSU, ale, jak się potem okazało, zespół jeszcze takiej piosenki nie napisał.

W nawiązaniu do słynnej piosenki KSU Jabol punk zaproponowałem ze sceny zbudowanie w Ustrzykach pomnika Polskiego Jabola. Pomnik taki (podobnie jak pomnik Glana w Jarocinie) z pewnością byłby wspaniałą atrakcją turystyczną miasta. Propozycja miała charakter humorystyczny i tak też przyjął ją burmistrz miasta Bartosz Romowicz, który zespołowi KSU na urodziny podarował butelkę kultowego wina.

Okrzykami „Jebać PiS” oraz propozycją budowy pomnika Polskiego Jabola poczuł się obrażony zacny obywatel miasta pan Adam Łukaszyk, który na koncercie co prawda nie był, ale kilka miesięcy później zobaczył jego fragmenty na You Tubie. Obrażony obywatel (którego żona mocno udziela się w lokalnym PiS-ie) zgłosił sprawę na policję, a ta wszczęła dochodzenie. Policja przesłuchała już na tę okoliczność organizatorów koncertu, burmistrza, a także mnie. Sprawa toczy się zgodnie z procedurami. Trwają przesłuchania, sporządza się raporty i dokumenty, trwa analiza materiałów filmowych, dokonuje się oględzin miejsca, w którym krzyczano nieprawomyślne hasła. Policja, jak wiadomo, nie ma co robić, więc pewnie z radością zajmuje się takimi rozkosznymi sprawami.

Panom policjantom powiedziałem, że policja powinna ścigać te osoby, które zabraniają obywatelem krzyczeć „Jebać PiS”, bo policja powinna stać na straży konstytucyjnego prawa do wolności wypowiedzi. Mili panowie policjanci tylko się smutno uśmiechnęli, i to starczyło mi za cały komentarz. Przecież w tym kraju pod rządami Kaczora uznano już białą różę i czarne parasolki za „symbole nienawiści”, świeczki pod sądami za „symbole zdrady”, a okrzyk „Lech Wałęsa” za antypaństwowy.

Pikanterii całej sprawie dodaje fakt, że wielce szanowny pan Adam Łukaszyk uznał, iż humorystyczna propozycja postawienia pomnika Polskiego Jabola w Ustrzykach Dolnych obraża go ze względu na wyznanie. Co ma jabol (tanie wino) do uczuć religijnych, może wyjaśnić chyba tylko lekarz psychiatra bądź Komisja do spraw Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Rozumiem, że jabol rani czyjś smak czy gust, ale wyznanie? Pewnie pan Adam Łukaszyk jako właściciel telewizji kablowej Bieszczady jest innego wyznania smakowego. Na przykład woli whisky czy dobry koniak. Spór w sprawie jabol kontra whisky powinien jednak rozstrzygać się w programie Magdy Gessler, a nie na komisariacie.

Poziom absurdu życia w Polsce pod rządami PiS-u przekroczył już dawno poziom klaunady i głupoty z filmu Kacza zupa z udziałem braci Marx. Tylko czekać, jak podczas zjazdu food trucków znajdą się wrażliwi obywatele, których uczucia religijne obrazi reklama hot dogów.

CHWILOWY KONIEC ŚWIATA

Pewna gwiazdeczka internetowa z Nowego Jorku wylizała w samolocie kiblową dechę i filmik z tym „dziełem” zamieściła w sieci. Ta rozpaczliwa chęć zwrócenia na siebie uwagi nie byłaby warta komentarza (świat jest bowiem pełen głupich osób), gdyby nie fakt, że ta desperacka forma autoreklamy mówi nam coś ważnego o stanie umysłu epoki sekundowych celebrytów.

Grimiestt to pseudonim połykaczki bakterii, która nie ukrywa, że jest dumna ze swojej akcji, gdyż ten sedesowy wygłup podniósł jej popularność. Co więcej, wezwała podobne do siebie pustaki do światowego challenge’u w szukaniu koronawirusa języczkiem.

Tylko czekać, kiedy kolejna głupia gęś zrobi sobie filmik z lizaniem poręczy w autobusie. Królowa sedesu z przejęciem oznajmia, że od czasu światowej kariery wirusa z Wuhan osłabło zainteresowanie jej osobą i innymi gwiazdami internetu. I tu jest, jak mówią, pies pogrzebany. Portale plotkarskie nagle nie mają o czym pisać! No bo jak napisać o bankiecie i kreacjach gwiazd na czerwonym dywanie, skoro czerwony dywan się zwinął jak Hołownia w kampanii.

Gwiazdeczki wypompowane przez internet, media i Hollywood nagle stały się mniej ważne. Ludzie z wypiekami na twarzach śledzą rozwój epidemii i już osłabło ich zainteresowanie tematami takimi jak ten, kto z kim się bzyka, kto kogo puścił w trąbę, kto ma buty droższe niż trzy mercedesy, w czym (a raczej bez czego) na plaży wyginała się żona znanego piłkarza. Chiński wirus brutalnie odebrał temu towarzystwu popularność.

A jeszcze nie tak dawno, gdy w Japonii na skutek tsunami doszło do katastrofy w elektrowni atomowej w Fukushimie i do środowiska dostały się materiały promieniotwórcze, na skutek chorób popromiennych zginęło kilkanaście tysięcy osób, a sama chmura popromienna zagrażała nawet Polsce, to pamiętam, że tematem numer jeden w polskich mediach była historia o tym, czy wokalistka Doda przyszła na bankiet w majtkach czy jednak bez majtek. Naród autentycznie się tym interesował i nad tak ważkim tematem się pochylał.

Dziś już tak się nie da. Wirus z koroną jest na topie. Wszyscy mają w dupie sadoromanse Jarosława Bieniuka, drogie kiecki Cleo, rozterki duchowe Violi Kołakowskiej czy nowe buty psa Radka Majdana. Koronawirus odebrał celebrytom nie tylko popularność, ale także spore dochody.

Jeśli kwarantanna będzie się przedłużać, gwiazdki będą musiały przemeblować swoje życie. Nie będzie już nowego porsche i torebki za milion złotych. Trzeba będzie zrezygnować z rejsu jachtem po Karaibach i kupna apartamentu w Dubaju. Zegarek za 100 tys. baksów już nie będzie ani powodem do szpanu, ani celem życia. I może dobrze. Bo dzięki temu zobaczymy wreszcie w celebrytach zwykłych ludzi, a nie tylko medialne kukły.

NIENORMALNY

Od lat uprawiam zawód konferansjera. Stara anegdota głosi, że konferansjer jest jak biustonosz. Niby niepotrzebny, a jednak podtrzymuje całość. Samo słowo „konferansjer” brzmi mocno archaicznie i niespecjalnie za nim przepadam. Nie tylko dlatego, że lekko zajeżdża naftaliną i kojarzy się z wizerunkiem estradowca w złotej marynarce.

Słowo „konferansjer” nie oddaje w pełni tego, co robię na scenie. Bliższe prawdy jest już określenie „showman”. Mój kolega ze sceny Paweł „Końjo” Konnak lubi tytułować się „artystą rewiowym” i taka dowcipna etykieta, zdaje się, trafia w punkt, choć dla wielu pozostaje słownym dziwolągiem i interpretacyjną zagadką. A w skrócie chodzi o to, że konferansjer to człowiek, który wie, jak trzymać mikrofon i sprawnie posługując się językiem polskim, potrafi zabawić publiczność.

Rozpoznawalnym showmanem zostałem na fali sukcesów programu „Lalamido”, który emitowany był w TVP2 w latach 90. Wspólnie z „Końjem” tworzyliśmy zgrany duet sceniczny, który siłą rozpędu z programu przeniósł się na sale koncertowe i festiwale. Nie było imprezy muzycznej, której byśmy nie prowadzili. Zapowiadaliśmy festiwale, zloty i maratony rockowe od Helu po Cieszyn. Z czasem zaczęto nas zapraszać nie tylko na imprezy muzyczne. Prowadziliśmy tak ekscentryczne imprezy, jak wybory Miss Mokrego Podkoszulka, Zawody w Rzucie Młotkiem do Telewizora, nie mówiąc już o Święcie Kaszy czy imprezie z okazji Dnia Koparki.

Wszystkie te okoliczności dostarczały nam i widzom wiele radości. Z biegiem lat przestaliśmy pracować w duecie. Końjo przykleił się do popularnego swego czasu zespołu Ich Troje i zjechał z nimi pół świata. Ja stałem się specjalistą od muzycznych jubileuszy. Prowadziłem 25-lecie zespołu IRA, 30-lecie Kobranocki, Farben Lehre czy całkiem niedawno 30-lecie Big Cyca i 40-lecie KSU.

Zdarza mi się też prowadzić konferencje naukowe czy imprezy dla firm. Pewnego dnia zadzwoniła do mnie zaprzyjaźniona agencja eventowa ze Śląska. Robiłem z nimi wiele imprez i mam do nich zaufanie. Poprosili o rezerwację odległego sobotniego terminu.

Jakiś czas później słyszę w słuchawce znajomy głos właścicielki;

– Krzysiek, zwalniam termin. Firma wybrała normalnego konferansjera.

I tym sposobem dowiedziałem się, że jestem nienormalny.

TAJNE NAGRANIE

Przedstawiamy Państwu zdobyte przez płetwonurków z Greenpeace tajne nagranie nocnej narady w siedzibie dyrekcji TVP przy ul. Woronicza, które wyciekło przez kran w kiblu na trzecim piętrze. Nagranie z narażeniem życia i kapelusza dostarczył ochroniarz królowej Szwecji Olaf Skibsson. Przepraszamy za słabą jakość nagrania, ale było mokre i trzeba było wysuszyć.

(odgłos ekspresu do kawy)

Ryszard Terlecki: Kura, to może jednak dasz transmisje z Nobla dla tej Tokarczuk?

Jacek Kurski: Tobie, Rychu, to się chyba stare hipisowskie czasy przypomniały, co? Butapren znowu wąchałeś?

Ryszard Terlecki: Butaprenu nie wącham od czasu, gdy mnie minister Radziwiłł uświadomił, że to na cerę szkodzi. Co do Tokarczuk, to ja bym tę wariatkę puścił, ona nam nie zaszkodzi.

Jacek Kurski: Ja mogę to puścić, ale niech się ona z nami kasą podzieli, przecież szmal ze Szwecji dostała…

Ryszard Terlecki: Co ty? Ona na to nie pójdzie!

Jacek Kurski: Nie? No to możemy to dać na ekran, ale niech ta akademia noblowska wręczy coś wcześniej naczelnikowi Kaczyńskiemu…

Ryszard Terlecki: Dobry pomysł! Tylko co oni mogą mu dać? On już wszystko ma. Parlament, prezydenta, Trybunał Konstytucyjny, media. No… senatu nie ma, to niech mu może dadzą senat?

Jacek Kurski: Zgłupiałeś? Szwedzi mu mają dać polski senat?

Ryszard Terlecki: A czemu nie? Tokarczuk dali nagrodę, to i naszemu Prezesowi też się coś należy. Tyle dla Europy zrobił.

Jacek Kurski: Ja cię rozumiem, ale to trzeba sprytniej przedstawić. Ogłosimy, że nie ma transmisji z wręczenia Nobla, bo Tokarczuk przyblokowała nagrodę dla Prezesa Kaczyńskiego, wpisując się w antypolską kampanię szwedzkich kół liberalnych, finansowaną przez niemieckich Żydów od Sorosa.

Ryszard Terlecki: Świetne! I oni to kupią?

Jacek Kurski: „Dziadka z wermachtu” kupili, zamach w Smoleńsku kupili, to i taką bzdurę kupią!

Ryszard Terlecki: Szwedzi?

Jacek Kurski: Nie „ciemna masa”! Nasi widzowie!

(odgłos otwieranego szampana albo szamponu)

PRZEGIĘCIE PAŁY

Czekałem na to od pięciu lat. Kiedy wreszcie zbuntują się młodzi ludzie? Kiedy powiedzą tym tłustym, zakłamanym pawianom u władzy „dość”?

Gdy patrzę na te tłumy, które wbrew zakazom (obowiązuje zakaz zgromadzeń – wszystkie demonstracje są nielegalne) rozlewają się w tysiącach pod biurami PiS-u, to serce rośnie.

I chcę zaznaczyć, że bardzo podoba mi się wulgarny charakter tych protestów. Dopóki jest wulgarny, dopóty jest autentyczny. Dopóki krzyczycie „Wypierdalać!”, dopóty żadna stara Budka wam się nie przyklei do akcji, żadna śliska Schetyna nie wlezie na trybunę.

Przegięli. Myśleli, że w pandemii przestraszą Polaków. Że już mogą załatwić te swoje zaległe interesy z obrońcami pedofilów w sutannach. Że tematem aborcji przykryją swoje afery z niedziałającymi respiratorami, lipnymi testami i maseczkami bez atestu. Że kilka feministek pokrzyczy pod siedzibą kucharki Przyłębskiej i się skończy.

A teraz zaczęli się bać. Jarka wywieźli helikopterem z Warszawy. Duda udaje, że ma koronawirusa. Mateusz apeluje o jedność w obliczu pandemii. Strach widać też w nienawistnych komentarzach. Poseł PiS-u z Gliwic nazwał protestujące kobiety „małpami”. Publicysta TVP, znany dżentelmen Rafał Ziemkiewicz wyzywa protestujących od „młodych kurewek” oraz sugeruje, że kobiety z manifestacji powinno się zabijać. Takie nerwowe ruchy świadczą o tym, że robią w gacie.

Kłamią jak zawsze i jak Łukaszenka wezmą na przeczekanie. Wczorajsze „Wiadomości” w TVP w ogóle nie informowały o protestach. Wszystkie materiały były o tym, jak pięknie buduje się szpital na Stadionie Narodowym i jak dzielnie młodzież oraz władza pomaga seniorom. W ostatniej migawce pokazano, że jacyś oszaleli, lewicowi chuligani weszli na msze i atakują Kościoły, a błyskawica – symbol protestów – ma charakter faszystowski.

A wy nie możecie teraz odpuścić. Bo będzie jeszcze gorzej. Na grzebaniu w majtkach i waszych brzuchach się nie skończy. Zobaczcie tylko, co za potwór został ministrem edukacji. W kolejce czekają zakaz rozwodów i cenzura internetu. Kaja Godek już ma nowy projekt ustawy zabraniającej sprzedaży zabawek erotycznych. Czyżby w żadnym sex-shopie nie znalazła swojego rozmiaru? To nie są bajki. Oni chcą to zrobić i zrobią. Albo będziemy mieli tu normalną, wolną Polskę, albo Katotaliban.

MŁODZIEŻ Z PARTIĄ SIĘ ROZLICZY!

To stare hasło z czasów PRL-u zrobiło się nagle bardzo aktualne. Młodszym przypomnę, że jednym z głównych haseł propagandowych komunistów był slogan „Młodzież z partią”. Złośliwi dodawali „się rozliczy”. I na naszych oczach ten żart nabiera nowego blasku.

Dziś wolność wypisana jest na kartonach. A te napisy są fantastyczne! Żartobliwe, prowokacyjne, obrazoburcze i inteligentne. Na kartonach króluje Jarek. Zauważył to nawet premier Morawiecki, który podczas wczorajszej konferencji prasowej wyraził lekko skrywany żal, że o nim się nic nie pisze. Premiera prawie nie ma na buntowniczych kartonach, a najwyraźniej chciałby być. Za to absolutnym hitem jest jego „podwładny”, czyli WICEpremier Kaczyński.

„Jarek, nie daruje ci tej nocy”, „Jarek lubi dziewczyny, tylko nie wie, jak zagadać”, „Moja pusia nie dla Jarusia” i wiele innych, a Mateusza zero. Nawet kot Kaczyńskiego jest bardziej popularny wśród protestujących niż premier. Przebojem są napisy „Kot może zostać” czy „Twój kot woli Tuska”. Zrobiłem szybką listę przebojów kartonowych napisów i zdecydowanie prowadzi Kaczelnik. Oto ranking tematyczny:

1. The winner is… Jarosław jako zbawca narodu i sprawca wszystkich jego nieszczęść.

2. PiS jako partia władzy.

3. Sympatyczne hasło #wypierdalać.

4. Kot Jarosława;

5. Niezbyt rozgarnięci wyborcy PiS-u;

6. Obsesje seksualne kleru;

7. Wolne macice, czyli prawa kobiet;

8. Prezydent Duda jako pacynka Jarosława;

9. Hasła po angielsku odwołujące się do wolnego wyboru;

10. Żartobliwe hasła z podtekstem erotycznym.

Trudno w to uwierzyć, ale premiera Morawieckiego nie ma w pierwszej dziesiątce. Być może dlatego Mateusz podczas konferencji powiedział, że on bierze wszystko na siebie i niech ten społeczny gniew skupi się na nim. Chce bohatersko odciążyć Jarosława! On chce być na kartonach! Oj nie! Nie ma tak łatwo. Tu trzeba się postarać.

Apeluję do demonstrantów, aby wykazać się empatią i jednak uwzględnić premiera w napisach, skoro prosi. To przecież pan premier buduje nam taki ładny cmentarz na Stadionie Narodowym.

ŁAPANKA W RYTMIE HIP-HOP

Ten kraj przeżył już wiele. Były zabory, powstania, okupacja, pożary i powodzie, stan wojenny, Eurowizja. Od dwóch miesięcy zmagamy się z tajemniczym wirusem. Jakby nie dosyć nieszczęść i kataklizmów, teraz nastąpiła jeszcze moda na #hot16challange2.

Na terenie całego kraju trwają brutalne łapanki na przypadkowe osoby, które są szantażem moralnym lub przemocą psychiczną zmuszane do rapowania. Początkowo epidemia rapu ograniczała się tylko do osób, które rapują na co dzień. Nie było to szkodliwe dla zdrowia, gdyż osoby stale rapujące są już uodpornione. Niestety naiwni byli ci, którzy przypuszczali, że rapowanie nie zagraża pozostałej części społeczeństwa.

Obecnie mamy do czynienia z pandemią rapu. Obok artystów masowo zmuszani są do rapu politycy, prawnicy, urzędnicy i dziennikarze. Po tej fali, która wstrząsnęła całym społeczeństwem, zaczynają już rapować modelki, komicy, bokserzy i krawcowe. Znawcy zagrożeń epidemiologicznych są przekonani, że niestety rozwój tego „czelędżu” rozniesie się po wszystkich warstwach społecznych.

Lekarze ostrzegają: rap nie wybiera, atakuje podstępnie każdego. Są już pierwsze niepokojące sygnały ze wszystkich stron Polski. Pani Zofia Seler, sprzątaczka w spółdzielni mieszkaniowej Słoneczko w Raciborzu, jak rano zaczęła rapować, tak do popołudnia klatki schodowe nie są wysprzątane. Znawcy tematu twierdzą, że swym rapem pani Zofia pozamiatała.

Kolejną ofiarą rapu okazał się pracownik stacji benzynowej w Staroźrebach, Maurycy Paliwo, który zaczął rapować na nocnej zmianie, wzbudzając powszechny popłoch i panikę. Przestał rapować dopiero po zrobieniu serii zastrzyków przez miejscowy oddział straży pożarnej. Epidemia rapu staje się także poważnym zagrożeniem dla służb mundurowych. Niepotwierdzona informacja dotarła do nas z Zawichostu. Podobno miejscowy komisariat opanowali rapujący policjanci, którzy od trzech dni rapują non stop wspólnie z trzema leśnymi tirówkami z Ukrainy.

Jak meldują obserwatorzy w wielu miastach, rapowanie ma charakter zorganizowany. W Sosnowcu kilkunastoosobowe grupy porywają starsze kobiety i zmuszają je do rapowania pod sklepem warzywnym. Ofiarą porwania w ramach hot16challange2 został starszy mężczyzna Janusz K.-M., szachista, brydżysta i polityk. Ten biedny, starszy pan zmuszony przez młodych ludzi zarapował i teraz grożą mu liczne procesy. Specjaliści od zatruć potwierdzają, że na dziś nie ma żadnego lekarstwa ani szczepionki na rapowanie.

Służby medyczne rozważają wprowadzenie czasowego zakazu rapowania. Jak rapowanie może zniszczyć psychikę człowieka, mogliśmy się dowiedzieć na przykładzie inżyniera Sadzonki z Ciechanowa, którego teściowa, rapując podczas snu, zamieniła się w odkurzacz.

Głośno jest także o gangu raperów z Podkarpacia, którym dowodzi Elwira Zdzira. Gang stosuje oryginalne metody terroru psychicznego, porywa swe ofiary i zmusza do rapowania za pomocą cytatów z Biblii i domowego wałka. Po takiej terapii ofiary zapisują się do podwórkowych kółek różańcowych i ciemną nocą udają się deskorolkami na Jasna Górę.

OD RAPERA DO ZERA

To ja zrobiłem z nim pierwszy wywiad dla telewizji. Nazywał się wówczas PM Cool Lee. Dotarł do nas do programu „Lalamido”, który w latach 90. realizowaliśmy dla TVP2. Wydał się na tyle ciekawy i inny od wszystkich, że reżyser Beata Dunajewska postanowiła zrobić mu kilka clipów, a potem nagrać krótki program o nim samym. Pomogliśmy mu zaistnieć, bo wydał się nam oryginalny. Jeszcze hip-hop nie był w Polsce modny. Ale wkrótce (w dużej mierze za sprawą programu „Yo! MTV Raps”) stał się muzyczną bombą, która zmieniła polską scenę muzyczną.

Piotrek Marzec z Kielc, bo o nim mowa, pochodził raczej z rodziny dysfunkcyjnej. Zdarzało mu się bywać na bakier z prawem i dokonywać drobnych kradzieży. Gdy trafił do Francji, spotkał się z muzyką hip-hop i postanowił zostać wykonawcą tego gatunku. Już jako Liroy wydał słynny pierwszy album z hitem o scyzoryku. Nagle pojawiły się duże pieniądze i sława. A wraz z nimi zazdrość i niechęć sporej części środowiska. Liroy mimo konfliktów z innymi raperami potrafił pokazać, na co go stać. Wyjechał do USA. Tam nagrał numery z raperami z Lordz of Brooklyn. Legendarny czarnoskóry raper Ice-T nazwał go „OG”, czyli przyznał mu tytuł Original Gangster będący w świecie hip-hopu czymś w rodzaju wyjątkowego wyróżnienia i potwierdzenia klasy. Na późniejszych jego nagraniach pojawili się nawet tacy wykonawcy jak Lionel Richie czy… Mietek Szczęśniak.

Politycznie Liroy był od zawsze kontrowersyjnym połączeniem anarchisty z liberałem. Walczył o legalizację marihuany w Polsce i popierał partię Janusza Palikota (nagrał numer, który wspierał jego kampanię wyborczą). Aż tu nagle dzięki Kukizowi został posłem. Szybko jednak z Kukizem popadł w konflikt i z partii został wyrzucony. Chyba jednak bycie politykiem mu zasmakowało, bo nadal chce być w grze za wszelką cenę. Pokumał się więc z ekipą wrogów UE, rasistów, antysemitów, ksenofobów i narodowców (Braun, Winnicki i inni). Taki wybór Liroya świadczy o kompletnym braku poglądów. Jak bowiem można zrobić skręt od antyklerykalnej i mocno liberalnej partii Palikota do towarzystwa posła Winnickiego (zwolennika hitlerowskich plakatów). Tym wyborem Liroy zdradził nie tylko fakt braku ideowych pryncypiów i jakichkolwiek poglądów, ale też muzykę i wszystko, co do tej pory robił jako pionier polskiego hip-hopu. Facet, który karierę zrobił na muzyce będącej dorobkiem kulturowym czarnej społeczności w USA jest teraz ozdobą list ultraprawicy, kolegą politycznym nacjonalisty Winnickiego? To tak, jakby będąc murzynem, zapisać się do Ku Klux Klanu. Dziś Ice-T nie nazwałby Liroya „OG”, ale raczej „typowym politykiem w pogoni za kasą”.

Dawno temu byłem kumplem Liroya, a ostatnio widzieliśmy się ze dwa lata temu w studiu TVN-u, wkrótce po tym, jak wywalił go z partii Kukiz. Żartował z lidera swej byłej już partii i mówił, że teraz pójdzie swoją drogą. Nie przypuszczałem, że będzie to droga z tak nieciekawym towarzystwem. Droga do ścieku.

OGÓREK KISZONY

Jak to brak wiedzy potrafi człowieka ośmieszyć. Przez prawicowe szamba w internecie przetoczyła się fala hejtu na prezydent Gdańska Aleksandrę Dulkiewicz za to, że 3 maja złożyła kwiaty pod pomnikiem króla Jana III Sobieskiego, który zmarł niemal 100 lat przed uchwaleniem konstytucji.

Słowa „głupia” i „kretynka” były najbardziej łagodne. Ludziom o silnych nerwach polecam lekturę komentarzy, choćby w takich prorządowych portalach jak wPolityce czy TV Republika. Tam mieszkańców Gdańska wyzywa się od folksdojczów, wyznawców Bismarcka i gestapowców, a samą prezydent od dziwek i Żydówek. Podobny ton napaści powtórzyła także gwiazda rządowych mediów, słodka jak czekolada nadziewana Magdalena Ogórek. Tymczasem wystarczyło mieć trochę więcej informacji niż te z rządowych mediów, żeby w pełni zrozumieć gest Dulkiewicz.

W czasach, gdy Ogórek i twórcy prawicowych portali chodzili na pochody pierwszomajowe z balonikami i cieszyli się, że ich mamusie kupiły rajstopy na festynie „Trybuny Ludu”, a tatuś z kolegami odłożył czerwoną szturmówkę i mógł z towarzyszami napić się piwa, to właśnie pod pomnikiem Sobieskiego w Gdańsku opozycja demokratyczna organizowała niezależne i nielegalne obchody Konstytucji 3 maja. W 1979 roku bezpieka wyłapała organizatorów manifestacji i dotkliwie ich pobiła (m.in. Aleksandra Halla). Organizatorami i pomysłodawcami powrotu do przedwojennego święta byli w Gdańsku działacze Ruch Młodej Polski. W tym Arkadiusz Rybicki, późniejszy wiceminister kultury i poseł, który zginął w katastrofie w Smoleńsku, czy wielokrotnie zatrzymywany przez SB młody lekarz Dariusz Kobzdej.

W okresie Karnawału Solidarności 3 maja 1981 roku, gdy na chwilę złapaliśmy trochę wolności, pod Sobieskiego przybyły tłumy. To była gigantyczna jak na tamte czasy manifestacja antykomunistyczna, która poważnie przestraszyła władze. Opozycja była na niej razem. Obok działaczy Solidarności także ludzie z NZS, KPN czy RMP. Szczególnie dramatyczny przebieg miała manifestacja pod Sobieskim w stanie wojennym. 3 maja 1982 roku mimo zakazów i silnych oddziałów ZOMO 5 tys. gdańszczan wzięło udział w demonstracji. Wiele osób zatrzymano i wiele pobito. Rondo przy królu Sobieskim było całe zagazowane, a walki z ZOMO przetoczyły się przez Główne Miasto i trwały kilka godzin.

Dlatego składanie kwiatów przez Dulkiewicz pod pomnikiem Sobieskiego w Gdańsku w dniu 3 maja miało swój historyczny sens. To jest miejsce wolnościowych zrywów Gdańszczan, i to nie tylko 3 maja.

Pisowska propaganda tylko na pokaz deklaruje oddawanie hołdu bohaterom. Tylko na pokaz deklaruje zainteresowanie historią. Tak naprawdę patriotyzm jest dla obecnej władzy prezerwatywą, która ma chronić ich historyczne fałszerstwa oraz cwane świństwa i przekręty.

Tym wyśmiewaniem składania kwiatów pod pomnikiem Sobieskiego napluliście na tych wszystkich, którzy walczyli o wolną Polskę, gdy jeszcze nie było to ani łatwe, ani modne. Czego się jednak spodziewać po takiej próżnej kobiecie jak Magdalena Ogórek, która karierę polityczną zaczynała od robienia kawy w biurach SLD, a teraz szoruje językiem dywany na salonach PiS-u. Język polski sam rozwiązał problem takich osób. Przecież kiszenie ogóra kojarzy się nam nie tylko z robieniem zapasów na zimę.

WITAJ NA POLSKIEJ ZIEMI

Szanowni Państwo! Po wielu dniach gorąco oczekiwany koronawirus dotarł wreszcie do Polski. Witali go w szpitalach przedstawiciele najwyższych władz państwowych i duchowieństwa. Premier Morawiecki w swym uroczystym oświadczeniu zaznaczył dobitnie, że przybycie koronawirusa jest kolejnym potwierdzeniem faktu, iż Polska należy do wąskiej elity krajów wysoko rozwiniętych. To dowód na to, że nasz kraj – tak sprawnie rządzony przez Prawo i Sprawiedliwość – niczym nie różni się od dynamicznych gospodarek Francji, Anglii czy Niemiec. Na razie mamy, jak podkreślił premier, tylko jeden przypadek koronawirusa, ale należy się spodziewać więcej tego typu przypadków i rząd dołoży wszelkich starań, aby tak właśnie było.

Szef MSWiA Mariusz Kamiński zapewnił, że specustawa dotycząca koronawirusa i sam wirus już obecny w Polsce pomogą wygrać wybory prezydentowi Dudzie, gdyż przykryją wszystkie machloje władzy, a specjalnie szerzona panika i strach zjednoczą naród pod sztandarem Zjednoczonej Prawicy.

Prezes TVP Jacek Kurski ujawnił, że koronawirus jest gościem, który może spodziewać się specjalnego traktowania. Poświęcone będą mu specjalne programy telewizyjne. Przede wszystkim informacyjne, ale także naukowe i rozrywkowe. Zenek Martyniuk obiecał piosenkę na ten temat, a reżyser Konrad Smuga specjalne pop-widowisko muzyczne w Zakopanem pt. Janosik zbladł – wirus nad koroną Tatr z udziałem Viki Gabor, Wojsk Obrony Terytorialnej, Beaty Kempy i innych gwiazd piosenki dziecięcej.

Dziennikarze „Gazety Polskiej” nie bez satysfakcji zauważają, że przybycie koronawirusa do Polski to kolejna klęska opozycji. To zdaniem dziennikarzy oczywisty dowód na to, że Polska nadal jest pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej. Skoro koronawirus zagościł w całej Europie, nie było powodu, aby bojkotował Polskę, na co zapewne liczyli Kidawa i Tusk. Niestety przeliczyli się ci marni pseudo-Polacy.

Przedstawiciele episkopatu są pewni, że koronawirusa zesłał Bóg i wszystko, co się dzieje wokół tej sprawy, to po prostu wola Boża. Trudno się sprzeciwiać Boskim planom, więc powitajmy koronawirusa datkami na tacę i gorącą modlitwą. Amen.

NOWE BREDNIE

Dawno temu pewien biedny filozof, syn cieśli głosił w Jerozolimie Dobrą Nowinę. Dużo później były górnik Marcin Luter, syn biednych wieśniaków przybił swoje tezy do drzwi kościoła w Wittenberdze, jeszcze później brodaty Karol Marks, syn adwokata ogłosił Manifest komunistyczny. Dopiero potem Magda Gessler (córka rondla i chochli) ogłosiła światu, jaką zupę ugotuje na obiad.

Obecnie, w czas zarazy, krążą w polskim internecie nowe brednie. Zwykle zaczynają się od słowa „Słuchajcie!”. Autorzy tych sensacyjnych treści przekonują czytelników, że słyszeli od pani Ewy z Bydgoszczy, której sąsiadem był przed laty pewien emerytowany lekarz, co zmarł na katar, że na koronawirusa dobrze robią pastylki do ssania na gardło o nazwie chlorchinaldin. Z kolei pani Zyta z Siemiatycz, która pracowała przed laty w aptece, ale ją wyrzucili, bo ukradła viagrę dla narzeczonego, odkryła, że osoby, które na bóle głowy używają ibupromu, są bardziej narażone na atak wirusa.

Pan Bartek z Ustrzyk Dolnych, były drwal i człowiek lasu, opracował w swoim laboratorium w garażu genialną maść, która chroni przed koronawirusem. Jest to sierść niedźwiedzia zmieszana z gównem komara. Osoba, która taką maścią wysmaruje sobie gardło i pośladki, nie ulegnie zarażeniu. Słuchajcie! Jest jeszcze receptura pani Zosi z Warszawy, która ma dyplom lekarza odbity na ksero na Ukrainie. Pani Zosia odkryła, że przed koronawirusem chroni sproszkowana noga żaby wsypana do zupy pomidorowej, która była wcześniej rosołem. Pojawił się też rewelacyjny przepis pana Macieja, inżyniera z Kolbud, który na własnej rodzinie dowiódł, że dzięki tabletkom stoperan zmieszanym z dżemem truskawkowym i piwem marki Żywiec koronawirus znika jak Wojciech Mann z radiowej Trójki.

Słuchajcie! Odkryto też, że ludzie mądrzy nie słuchają pseudomedycznych bzdur z internetu. Czego Wam wszystkim w dobie epidemii życzę.

FIKOŁEK W KACZY DOŁEK

Za uporczywe dążenie do władzy po trupach i rolę życia w filmie nakręconym przez rzeczywistość pt. M jak Małość Jarosław Kaczyński otrzymuje ode mnie filmowego Oscara z błota, papieru toaletowego i beczki śmiechu.

Ludzie martwią się, czy za dwa, trzy tygodnie starczy im na chleb, a tymczasem Admirał Floty Szaleńców organizuje nam wybory, wysyłając listonoszy na pierwszą linię frontu zarazy. Naukowcy z UMCS w Lublinie zrobili symulacyjne badania i wyszło im, że gdyby 10 maja zorganizować wybory dla 30 mln Polaków, to wirusem z koroną zaraziłoby się ponad 3 mln osób, a 58 tys. by zmarło.

Jeszcze niedawno kandydat Nuda Andrzej twierdził, że skoro ludzie chodzą do sklepu po zakupy, to mogą iść na głosowanie. A sam Naczelny Strateg Dojnej Zmiany w programie u redaktora Płaskoziemca w RMF był łaskawy wyrazić opinię, że nie widzi przeszkód, aby wybory odbyły się w wyznaczonym terminie.

Nie dość tego. Na wirusie jeszcze chcą ubić interes. Wykorzystując stan pandemii, władza dąży do przegłosowania w sejmie ustaw, które w sposób radykalny ograniczą prawa człowieka w Polsce i pozwolą Kaczce władać Polską w mieszanym stylu Putina i Ala Capone. Chcąc mieć Kościół w kieszeni i poparcie starszych panów w sukienkach, pchany jest kolanem projekt całkowitego zakazu aborcji. Jeszcze trochę, a wróci temat eutanazji, dzieci z in vitro, zakazu rozwodów i czym tam jeszcze mogą Polaków ogłupić. Kuchennymi drzwiami włazi Antoni z komisją smoleńską, ale jego „ostateczny raport” interesuje co najwyżej teatry muzyczne jako scenariusz do wesołych musicali.

Czy nie ma teraz innych spraw na głowie?! Służba zdrowia ledwo zipie, kasa państwa jest pusta, bo elita władzy wszystko przehulała i przejadła oszczędności na swoje zabawki, fanaberie, wypłaty i nagrody, firmy w stanie wirusowej hibernacji lada moment będą padać jedna po drugiej, ale tymczasem Zbawiciel Polski bawi się w gierki i podchody z Gowinem, układanki z Kościołem i wybory z listonoszem.

Nawet w obliczu prawdziwych wyzwań i kłopotów myślą tylko o tym, aby dalej mieć w łapach władzę. A przegłosujcie sobie razem z Dudą, Gowinem, Matką Boską i marszałek Witek nawet koronacje dla Jarosława i uchwałę, na mocy której poniedziałek będzie wtorkiem. Idźcie w cholerę sami na te wybory i przegłosujcie sobie kadencje na najbliższe 100 lat.

Nie ma to już absolutnie żadnego znaczenia. Państwo, które zbudowaliście Polakom, przypomina starą, dziurawą, wiejską chałupę ze spróchniałego drewna i z gnijącymi fundamentami. Ta chałupa niebawem się przewali, bo ceny idą w górę, a w kieszeni tylko maseczka na twarz pożyczona od sąsiada.

Pięć lat pięknie się bawili, zapasy przejedli i wszystko przepili. Czeka nas Kaczy Dołek. Głęboki jak odbyt gwiazdy porno z Brazylii.

MOWA KONCERTOWA

„Panie Krzysiu, pan dowali PiS-owi…” – słyszę czasem takie „prośby” od organizatorów koncertu. Ale bywa i całkiem odwrotnie:

„Panie Krzysiu, bardzo prosimy, tylko bez jakichś ostrych żartów, bo my, wie pan (tu zwykle organizator pokazuje swój strach lub zakłopotanie), jesteśmy neutralni (kończy z wysiłkiem)…”

No właśnie, co mówić między piosenkami. To wbrew pozorom nie jest taka ani prosta, ani łatwa sprawa.

Nie da się ukryć, że koncert to jest nie tylko odgrywanie piosenek z płyty. To także spektakl, w którym zespół łapie (lub nie) kontakt z publicznością. Są różne szkoły. Jedni wykonawcy są bardziej „gadatliwi”, inni milczą jak zaklęci. Bob Dylan kiedyś gadał, a teraz na koncertach nie mówi nic. Nawet „cześć”.

Jeżeli ktoś robi spektakl pełen pompatycznej muzyki jak Rammstein, czyli serwuje skrzyżowanie Wagnera z piłą tarczową, i dopieszcza show pokazem ogniowym, to trudno, aby zagadywał po kumpelsku między piosenkami do widowni. Ale taki Ozzy Osbourne to już jest i książę ciemności, i mistrz klaunady w jednym, bo obok „czarnej mszy” mamy okrzyki w stylu „Co jest, kurwa? Nie słyszę was, popierdoleńcy”. Słowa mówione do widowni między piosenkami muszą pasować do charakteru zespołu jak brzmienie gitary.

Pamiętam taką scenę, gdy zalany w trupa amerykański punkowy band NOFX robił sobie jaja z widzów na festiwalu w Niemczech, to wszyscy, mimo ostrych tekstów, odbierali to pozytywnie. Gdy Axel Rose wykrzykuje swoje fucki do publiczności, to wszyscy wyją z radości, bo przecież wiadomo, że na tym koncercie „witamy w dżungli”. Gdy jednak inni próbują czasem takie odzywki kopiować, to brzmią one wulgarnie lub kiczowato.

Do bluesrockowej kapeli takiej jak Dżem to słynne Ryśka Riedla „Się macie ludzie” bardzo pasowało. To był jego znak rozpoznawczy. Tak witał się zawsze. Tak nie powie do zebranych żaden przywódca, żaden dyktator czy prezes. Ani Marek Grechuta. Marek Grechuta mówił „Dobry wieczór państwu”. „Się macie ludzie” to takie slangowe jest, podwórkowe i bardzo fraternizujące, a to daje poczucie wspólnoty.

Inteligentne i na luzie zagadywanie do publiczności to jest jednak sztuka. Wymienianie jedynie tytułów piosenek i okrzyki w stylu „kochamy was”, „jesteście wspaniali” czy „rączki w górę”, to jest dramat gorszy niż serial o Zenku Martyniuku.

Bywa, że zespół nie przekonuje widzów i wówczas wokalista próbuje ratować sytuację tekstami w stylu „Ludzie, czemu się nie bawicie? Co jest z wami? Bawcie się!”. To jest już samobój kompletny i zatapianie całej kapeli. Dobra rada dla młodych zespołów: nigdy tak nie mówcie, bo po pierwsze, wszyscy i tak widzą, że nikt się nie bawi, więc po cholerę to ogłaszać, a po drugie, warto czasem zaczarować widownię absurdem i powiedzieć do znudzonych widzów coś, co ich zaskoczy, np. „Jesteście najlepszą naszą widownią. Nigdy takiej nie mieliśmy”.

Zawsze podziwiałem estradowców, którzy z maską Jokera uśmiechali się i nie wychodzili z przypisanej im roli „bożyszczy tłumów”, nawet wówczas, gdy na sali były trzy osoby. To prawdziwa sztuka. Ale jest większa. Rod Stewart mówi podczas koncertów sporo, ale mówi do tłumów. Żartuje, podrywa swoje dziewczyny z zespołu, przekomarza się z publicznością. Pewnie w ten sposób odpoczywa. W Gdańsku zdjął buty i skarpetki, bo go uwierały. Niewymuszony luz, naturalny, sytuacyjny dowcip. Tego trudno się nauczyć. Ale próbujcie. Każda widownia będzie wasza.

A Dylan milczy między piosenkami. Tylko gra i śpiewa. On może, bo ma Nobla z literatury i się już wygadał.

CZY PIOSENKA POTRAFI CHODZIĆ?

„Po prostu do mnie przychodziły” – powiedział w jednym z nielicznych wywiadów Jan Krzysztof Kelus, autor piosenek tzw. drugiego obiegu w czasach PRL-u. I dodał, że kiedyś przychodziły częściej, a teraz zjawiają się coraz rzadziej. Zapamiętałem ten wywiad i te zdania, bo ja mam bardzo podobnie.

Są okresy, gdy piosenka zjawia się jakby nieproszona. Czasem jest ich kilka, czyli potrafią chodzić grupowo. Najpierw chodzą autorowi po głowie, a potem, gdy zostają przelane na papier, to już nie chodzą, a tańczą przed oczami. Zdarza się, że piosenki wpadają do głowy jak spóźniony pasażer do tramwaju. W szalonym biegu i pędzie. Najczęściej jednak krążą wokół nas nieśmiało, by zabłysnąć pełnym blasku pomysłem w najmniej oczekiwanym momencie.

A bywa i tak, że rodzą się w bólu. Znam autora, który twierdzi, że dobry tekst pisze się w ciągu dwóch tygodni. Swoisty rekord, o jakim słyszałem, to pół roku. Pewien bardzo znany autor ujawnił w wywiadzie, że wracał do tekstu i stale go poprawiał, szlifował, dopieszczał. Trud i znój się opłacił, bo piosenka została przebojem.

Każdemu autorowi trafia się czas, że piosenki do niego nie przychodzą. I wówczas jest prawdziwa męczarnia. Zawodowcy mają na to swoje sposoby, piją gorąca herbatę, idą pod prysznic lub na spacer. Mają zlecenie i muszą coś napisać, nawet gdy nie ma weny. Gdy słyszę w radiu piosenkę z banalnym tekstem i bez pomysłu, to wiem, że to ta, której bardzo nie chciało się przyjść. Słabe piosenki rodzą się nie w bólu, tylko na kolanie.

Autorzy, których nikt nie ciśnie z terminami, mogą pozwolić sobie na komfort czekania. I czeka się wówczas, aż piosenka przyjdzie. A można czekać sobie nawet kilka lat. Lech Janerka opowiadał kiedyś, że miał takie okresy, gdy piosenki go omijały. Gdy jednak przyszły sobie jedna z drugą, to wiedział już, że to te trafione.

Piosenka na papierze to, używając języka przemysłowego, „półprodukt”. Stare przysłowie mówi, że papier jest cierpliwy, więc bywa, że piosenka na papierze leży i czeka. Zwykle w szufladzie autora, choć teraz to już raczej w komputerze. Szczęśliwe są teksty, które od razu trafiają do kompozytora lub te pisane przez kompozytorów.

Nawet najlepsza piosenka bez kompozytora to sierota. Bywa, że kompozytor nie ma litości dla oryginału. Na tekście do piosenki dokonuje się zazwyczaj precyzyjnych, chirurgicznych operacji. Teksty są najczęściej skracane, a czasem przerabiane. Gdy zbyt często trzeba zmieniać słowa w piosence, to na końcu zmienia się autora. W mojej karierze autora piosenek bywało, że nagle w studiu lub na sali prób zwrotka stawała się refrenem lub odwrotnie.

Są dwie szkoły pisania piosenek. Najczęściej autorzy tworzą tekst do powstałej już melodii. Melodia czasem jest tylko dobrym riffem na gitarze, z którego po czasie powstaje coś większego. Gdy zespół ma już kompozycję, to do pracy przystępuje autor tekstów, który pracuje do tzw. norwega. Tym określeniem w kręgach muzycznych nazywa się piosenkę w stanie roboczym z tekstem wymruczanym „po norwesku”, aby autor tekstu wiedział, w których miejscach oczekuje się od niego zwrotek i refrenów.

Mniej popularną metodą jest robienie muzyki do gotowego tekstu. Większość piosenek, które zrobiłem dla zespołu Big Cyc, tak właśnie powstało. Najpierw był tekst. Każda piosenka ma swoją historię. Niektóre są bardzo ciekawe. Przebój pod tytułem Berlin Zachodni powstał podczas wyjazdu zespołu na koncert do Berlina w 1989 roku. Były to czas PRL-u, w którym przedsiębiorczy rodacy kombinowali na wszystkie sposoby, jak dorobić do chudej pensji. Jednym z takich nie do końca legalnych sposobów był handel papierosami i alkoholem w Berlinie Zachodnim.

Pociąg, którym jechaliśmy na koncert, okazał się pełen przemytników. Nikt nie chciał nam uwierzyć, że jedziemy do klubu grać piosenki. Nie mieliśmy ze sobą nic na handel. Ani jednego kartonu papierosów czy wódki. W powszechnym wyobrażeniu artysta to ktoś poruszający się na koncerty wielkim samochodem z armią technicznych i ochroniarzy.

Zaczynaliśmy dopiero swą przygodę z muzyką, więc nikt nas nie znał. Przemytnicy buszujący po wagonach ze śrubokrętami i chowający w zakamarkach wagonów swe towary na handel doszli do wniosku, że tych czterech dziwaków to pewnie handlarze gitarami, bo jest na nich większe przebicie.

Efekt naszej inności w morzu zwolenników czarnego rynku był taki, że tylko my zostaliśmy zatrzymani przez niemiecką policję na dworcu w Berlinie Wschodnim. Na szczęście po kontroli bagażu okazało się, że nie mamy ani papierosów, ani wódki, ani narkotyków czy broni. Słynnym przejściem granicznym Checkpoint Charlie przeszliśmy do amerykańskiego sektora i tak znaleźliśmy się po tej kolorowej stronie muru.

Po powrocie napisałem tekst piosenki, a Jacek Jędrzejak zrobił do niego muzykę. Berlin Zachodni stał się wielkim przebojem i długo chodził w radiu. Chodzenie piosenki w radiu jest bardzo przyjemne dla każdego zespołu. Bo piosenki żyją dłużej, gdy chodzą sobie nie tylko w domu autora.

GŁUPIEJEMY

Głupiejemy. Systematycznie prowadzone badania wykazują, że na skutek nadużywania, komputerów, internetu i telefonów komórkowych społeczeństwa na całej kuli ziemskiej… głupieją. Kraje wysoko rozwinięte wbrew nazwie… się zwijają. Dotyczy to także (niestety) Polski. I w Polsce jest to bardzo widoczne.

Rząd Morawieckiego wychodzi naprzeciw tym wyzwaniom i chcąc dostosować przekaz do swoich wyborców, rozpoczął szkolenie urzędników, by nauczyć ich… prostszego pisania oficjalnych dokumentów. Zdania mają być krótsze. Treść pozbawiona skomplikowanych, niezrozumiałych słów. Styl jasny, prosty i zrozumiały. Szkolenia objęły na razie urzędników obsługujących działalność Rady Ministrów oraz pracowników niektórych urzędów wojewódzkich.

Swego czasu przeprowadzono badania i okazało się, że w Polsce 70 procent widzów nie rozumie prognozy pogody. Bo na cholerę ludziom te wszystkie niże ze wschodu, wyże z zachodu, hektopaskale, niezrozumiałe pomiary ciśnienia i tym podobne zamglenia i pierdoły. Oto wzór, w jakim już niebawem podawać się będzie w Polsce prognozę pogody w telewizji. Zgodnie z wytycznymi styl prosty, jasny i bez skomplikowanych, niezrozumiałych słów:

Słuchajta, chłopy i baby! Dziś będzie lało w całej wsi. Będzie tak mokro, jak w dupie u sołtysa, gdy go baba z kochanką nakryła. Rano mgła będzie taka, że nawet pijany Zyga takiej mgły w oczach nie miał, jak opijali ze szwagrem pierwszą zapomogę. A za rzeką na moment zaświeci słońce, jak wówczas, gdy z powiatu posła PiS na koniu z transparentami przywieźli, co kampanię robił i obiecał wszystkim kiełbasę i wódkę. A w nocy to i grzmoty mogą się pojawić takie, że proboszcz zapomni chłopcu dać snickersa. Tak więc padać będzie, grzyby urosną, a krowa od starej Morcinkowej, co na tacę nie dała, zdechnie.

JARO WRACA DO FILMU

Jarosław Kaczyński idzie drogą księżnej Meghan Markle i wraca do swych korzeni filmowych. Światową sensacją stała się nowina, że po opuszczeniu rodziny królewskiej i okpieniu brytyjskiej korony piękna Meghan wraca zygzakiem na łono Hollywood. Na początek pojawi się jako narratorka w filmie dokumentalnym o słoniach wytwórni Disneya.

Podobnie prezes PiS-u – rozzłoszczony tym, że chcą mu przesunąć wybory prezydenckie i pod pretekstem rzekomej epidemii storpedować rocznicę smoleńską (na którą zakupił już nowy szalik i buty) – postanowił całkowicie zrezygnować z kariery politycznej i wraca do świata rozrywki, gdzie przecież debiutował.

Przypomnijmy ogólnie zanany fakt, że Prezes partii rządzącej wspólnie z bratem Lechem wystąpili w filmie dla dzieci O dwóch takich, co ukradli Księżyc (1962). Mało kto wie, że Jarosław zagrał także w takich filmach jak Kacza Zupa z udziałem braci Marx (jako pani Teasdale) i w Potopie Hoffmana (tu jako Daniel Olbrychski).

Wczoraj wieczorem Kaczelnik Państwa i założyciel plemienia „Wolaków” uznał swoich politycznych podwładnych za ostatnich gamoni i wieczne fajtłapy i obrażony opuścił biuro Partii na Nowogrodzkiej, zostawiając tam swoje ulubione wiaderko, formę do robienia piaskowych babek oraz legendarną łopatkę.

Wieść niesie, że Wódz Narodu nie może się opędzić od propozycji ze świata filmowego. Na początek pojawi się jako konsultant w filmie dokumentalnym o pluszowych kotach molestowanych przez starego dziwaka. W dalszych planach o wiele poważniejsze propozycje. W tym m.in. nowe wydanie przygód Jamesa Bonda z Danielem Craigiem, gdzie Jarosław Kaczyński wcieli się w gumową kaczkę brutalnie utopioną w wannie Władimira Putina.

Wstępnie potwierdzony jest udział Prezesa w filmie katastroficznym Titanic – ostatnie kalesony o ekipie rządowej w nieustalonym kraju europejskim, która całą kasę wydała na własne podwyżki, garnitury i protezy zębowe. Wiadomo także, iż jest zgoda na rolę w historycznej produkcji o żołnierzach wyklętych pt. Czterej Pancerni i PiS. W tym filmie Prezes Prawdziwych Polaków zagra przywódcę leśnej partyzantki o pseudonimie „Gucio”.

Sporym zaskoczeniem dla wszystkich jest nie tylko filmowa decyzja Prezesa, ale także to, jak swobodnie porusza się na hollywoodzkich salonach. W studiu Disneya Kaczyński miał już randkę z Myszką Miki i wypad na piwo z Psem Pluto.

W dniu 1 kwietnia Prezesowi Kaczyńskiemu życzymy dużo zdrowia i wesołych przygód nie tylko na planie gry planszowej „Tato! Tato! Gdzie mój respirator?”, bo jest tam jednym z bohaterów.

DALEKO OD ŻYCIA

Mają rację ci, którzy twierdzą, że film Kler Wojciecha Smarzowskiego jest zakłamany. Konkretnie zakłamane są sceny, w których wieś buntuje się przeciwko księdzu podejrzewanemu o pedofilię. Polskie społeczeństwo, owszem, potępia en masse pedofilię, ale też nie przyjmuje do wiadomości, że takich czynów może się dopuszczać osoba duchowna, która jest w okolicy powszechnie znana i szanowana.

Oczywiście Smarzowski zrobił film fabularny, a nie dokument i w filmie takim może wymyślać sobie sceny, jakie chce. Ale skoro to ma być film mówiący prawdę nie tylko o klerze, ale także o nas jako społeczeństwie, to sceny, w których na kościelnym murze wypisywane są hasła „pedofil”, sceny, w których młodzi, wyrywni mieszkańcy gonią księdza po wsi i chcą go zatłuc, bo skrzywdził dziecko, sceny, w których księdzu wybija się na plebanii szybę, są nierealistyczne, to czysty wymysł reżysera i scenarzysty. Rozumiem, że twórcy filmu tego typu sceny były potrzebne do konstrukcji fabuły, ale nie zmienia to faktu, że są one czystą fantazją.

W Polsce nigdy nie doszło do takich sytuacji. Wręcz odwrotnie. Społeczności wiejskie, w których ujawniono księży pedofilów, zaciekle ich broniły. Ksiądz Michał M. z Tylawy był bezkarny przez 30 lat. Rozbierał dzieci, całował, pieścił, wkładał palce w pochwy nieletnich dziewczynek, spał z nimi w łóżku. Gdy pojawiły się oskarżenia i zarzuty, broniła go nie tylko hierarchia kościelna, jego stronę wzięli także mieszkańcy Tylawy. Dziwnym trafem wielu pedofilów jest w Polsce chronionych przez silnych i wpływowych ludzi władzy i Kościoła. Znany polityk PiS-u, poseł Stanisław Piotrowicz, bronił przed laty księdza z Tylawy, mówiąc, że ksiądz klepał dziewczynki po tyłku z ojcowską troską, a głaskał je po brzuszku, bo „ma zdolności bioenergoterapeutyczne”. Dzięki tej obronie wpływowej osoby przestępca z Tylawy został skazany jedynie na dwa lata w zawieszeniu.

Inny głośny przypadek to ksiądz Wojciech Gil, któremu udowodniono gwałt analny na trzech chłopcach w wieku 7–12 lat, a w jego komputerze odkryto 87 tys. zdjęć pedofilskich. Mieszkańcy jego rodzimej Modlnicy pod Krakowem stanęli za nim murem i twierdzili, że padł ofiarą prowokacji.

Warto przypomnieć też smutny przypadek arcybiskupa Paetza z Poznania, któremu udowodniono molestowanie seksualne młodych księży. Broniły go elity miasta, a wielu prominentnych artystów, biznesmenów i naukowców napisało list w jego obronie. W tym osoby tak wpływowe, jak multimilioner dr Jan Kulczyk, dyrygent Stefan Stuligrosz, dyrektor Teatru Wielkiego w Poznaniu Sławomir Pietras, rektor ASP Włodzimierz Dreszer czy słynna polska rzeźbiarka Magdalena Abakanowicz. Osoby z absolutnego topu polskich elit nie miały empatii w stosunku do ofiar arcybiskupa, ale znalazły litościwe usprawiedliwienia dla osoby znanej i wpływowej. W tym przypadku głoszona od lat teoria prawicowych publicystów o „zmowie elit” nie jest tylko czczą gadką. Tak już jest. Silnych i wpływowych się broni. Dla maluczkich pozostaje lekceważenie.

Aby nie trzymać się tylko przykładów kościelnych, warto wspomnieć skandaliczny przypadek dyrektora chóru Polskie Słowiki Wojciecha Kroloppa, który przez wiele lat był w Poznaniu nietykalny (pierwsze pogłoski o jego skłonnościach pojawiły się już w latach 70.). Gdy wybuchła afera z jego udziałem, rodzice chłopców śpiewających w chórze organizowali akcje w obronie pedofila.

Niestety, jako społeczeństwo nie jesteśmy gotowi uwierzyć, że wśród osób powszechnie znanych i szanowanych są zboczeńcy i przestępcy. Nie jesteśmy w stanie potępić też wysokiej rangi hierarchów kościelnych, którzy o pedofilii swoich podwładnych wiedzieli od lat i to ukrywali. Sceny osaczania księdza Kukuły przez oburzonych mieszkańców są w filmie Smarzowskiego zwyczajnie nieprawdziwe. Żadne polskie dziecko nie zapyta księdza: „Czy ksiądz jest pedofilem?” (jest taka scena w filmie). Nikomu takie pytanie nie przyjdzie do głowy, a gdyby nawet, to taki dzieciak z miejsca dostałby w pysk od głęboko wierzących rodziców. I w tym sensie uważam film Kler za „bajkowy”, a reszta problemów tam pokazana to niestety lustro przystawione Polsce kościelnej do twarzy.

CZŁOWIEK Z PAŁKI

Był już w filmach Wajdy „człowiek z marmuru” i „człowiek z żelaza”. O działaczu partyjnym Albinie Siwaku mówiono, że to „człowiek z betonu”, a o Wałęsie dowcipnie, że ze styropianu.

O Lepperze mówiono brzydko, że to człowiek z gnoju, znoju i słomy, o Robercie Biedroniu, że raczej z plastiku. Ryszard Petru to był facet niczego sobie, więc był to Człowiek z niczego i do niczego. Kukiz okazał się człowiekiem z gumy, bo zawsze potrafi się nagiąć do Prezesa. Antoni to człowiek z brzozy, Andrzej Duda to już nawet nie człowiek z długopisu, ale człowiek z wkładu do długopisu.

Sam Prezes to człowiek z kocich kłaków i żółci. O pewnej pani poseł, która wcinała sałatki, mówiono, że to kobieta z pustaka, a o innej, co sypiała z całym osiedlem, że z cegły dziurawki.

O Morawieckim wszyscy myśleli, że to człowiek z papieru, a okazało się, że to człowiek z pałki. I to teleskopowej. Tak już przejdzie pan premier do polskiej historii. Z pałki to poniekąd na skutek wytrysku jest każdy człowiek, ale z teleskopowej, to już tylko Morawiecki.

To bicie kobiet… jakiż to był wspaniały pisowski pokaz kurtuazji. Najpierw mówić w przymilnym tonie „nasze panie” i traktować kobiety jak grymaśne dziecko, jak zbiorowe, głupie babsko, które jest niezadowolone, bo znowu nie ma się w co ubrać, a potem wysłać na kobiety płatnych zbirów z pałami. Tylko Morawiecki tak potrafi. A żona pewnie dumna z męża.

Chyba że to nie on decydował, tylko ktoś za niego, ale to by znaczyło, że nie wie, co się pod jego nosem (pałką) dzieje. Na Białorusi odkryli, że bicie kobiet może sprawić przyjemność. Niektórym facetom nawet lepiej po tym staje. Czyżby szefostwo policji było już w tym wieku, że po prostu chcieli spróbować?

Takie zabawy w damskich bokserów źle skończą się dla ich życia osobistego. Już wielu z ujawnionych w mediach uczestników Wydziału Chaos krzywo się tłumaczy. Pewnie ich dziewczyny w odwecie odmówiły seksu i muszą teraz strugać rysia do PornHuba. Podobno szef policji został wyproszony z rodzinnej imprezy, bo mu marynarka mocno capiła gazem pieprzowym.

W Polsce bywali już u władzy idioci, cwaniacy, krętacze, złodziejaszki, a nawet jeden alkoholik. Po raz pierwszy mam wrażenie, że do władzy doszła ekipa, która przypomina zorganizowaną grupę przestępczą.

STAGNOSTÓJ POLSKI

Kolejny sukces rządu! Po przepychankach ulicznych w Warszawie, podczas których zamaskowana policja ubrana po cywilnemu pobiła pałkami teleskopowymi demonstrujące kobiety, Polska bezkonkurencyjnie wygrała konkurs na najlepszego sobowtóra Białorusi w Europie.

Gratulacje złożył przez głuchy telefon kotu Jarosława sam dyrektor kołchozu Aleksander „Hokej” Łukaszenka. Do gratulacji dołączył też dziki lokator Białego Domu – Donald Trump – który podobny konkurs chce wygrać w USA.

Zwycięstwo w tych trudnych zawodach zawdzięczamy przede wszystkim wysokim morale i niskim chwytom, wielkim ideom i przyziemnym interesom, ale także wysiłkom policji, która dzierży pałę pierwszeństwa w umiejętnym udawaniu dawnego ZOMO.

Ku radości obserwatorów z ulicy Nowogrodzkiej opancerzona w miłość, dobroć i pomoc obywatelom policja ponownie podczas demonstracji dodała gazu, w wyniku czego wszyscy jesteśmy na zakręcie. Historii.

I nie jest prawdą, ze za rządów PiS-u nic się nie rozwija. Bo na przykład techniki użycia pałek teleskopowych bardzo się rozwinęły. Władza PiS rozwija się przy pomocy mięśni. Jak średniowieczne koło do łamania kości.

Rząd ma teraz nowy pomysł na uspokojenie sytuacji. Krzyki bitych kobiet na ulicy będą zagłuszane przez piosenki disco polo. Wiecie, jaka jest najbardziej ostra scena współczesnego porno? Zamaskowany policjant po cywilnemu wyciąga w tłumie kobiet swoją pałkę. Te sceny przejdą do historii nie tylko kina, ale także politycznych zboczeń.

Dodawanie gazu w walce z kobietami stało się już nową świecką tradycją kultywowaną przez nadwiślańskie służby mundurowe. Stare hasło „Baby do garów!” zamieniono obecnie na nowe „Baby do kuchenek gazowych”. Stąd ten gaz, bo wszyscy widzą, że rządowi (i Prezesowi) brak pary. Nie tylko do kobiet. Ale przede wszystkim do walki z pandemią.

Za to pary nie brakuje grabarzom, którzy ręce mają pełne łopat. Ledwie rząd ogłosił, że jest stabilnie, i od razu na skutek świetnego zarządzania kryzysem padł wczoraj rekord dzienny padania, ale nie w objęcia, tylko poza nawias ludzi jeszcze żywych.

Jak wykazuje pokrętna i nieudaczna strategia walki z pandemią, zamknięcie wszystkich knajp nie sprawiło, że rząd zaczął podejmować trzeźwe decyzje.

Jak twierdzą patolodzy i poeci szmalocyrk władzy jeszcze będzie się kręcił, dopóki w telewizji pełen Bayer Full.

To oczywiste, że rząd zmusza kobiety, by rodziły dzieci bez głowy. Społeczeństwem bez głowy łatwiej się rządzi.

Konkurs na sobowtóra Białorusi zakończony. Puchar i złote kajdanki już w Polsce.

Dziś kolejne sympatyczne zawody, na które zaprasza IV RP. Tym razem będą to zmagania o tytuł Żenady Tygodnia pomiędzy martwowładem Prezesa, milczydołkiem Dziwisza, trupioporodem Godek i gnojopadem gospodarczym Morawieckiego.

Kto zwycięży?

Bądźcie czujni! Kurski poda wyniki na antenie TVP tuż po piętnastej mszy w intencji teściowej Sasina.

KREW NA ZĘBACH

Samochód traci na wartości w kilka chwil po wyjechaniu z autosalonu. Z przyjemnością byśmy zainwestowali w coś, co zyskuje na wartości, ale do tego trzeba mieć nosa i szczęście. Niestety wartość płata nam figle i zamiast wesoło rosnąć, uparcie spada jak desperat samobójca, który właśnie wyskoczył z okna.

Co ciekawe, spada wartość nie tylko tego, co mamy w portfelu (Polska liderem inflacji w Europie), ale także słów, które wypowiadamy. I to dopiero jest problem, bo zabijanie słów może spowodować (i już powoduje) kłopoty z komunikacją. Przestajemy się rozumieć. A na skutek nadużywania słów przestajemy rozumieć, co się wokół nas dzieje.

Oto przykład niepolityczny zabijania słów. Słowo „kurwa” używane zbyt często (przez wielu jako przecinek), zupełnie traci swoją moc. „Kurwa” wystrzelona niczym z karabinu maszynowego w trakcie monologu menela staje się słowem wyblakłym i nic nieznaczącym. Tymczasem „kurwa” użyta w rozmowie raz, i to w odpowiednim miejscu, brzmi mocno i zwykle odnosi zamierzony skutek.

Podobnie jest z utarczkami słownymi wśród polityków. Polemiki polityczne i język propagandy zwykle nacechowane są emocjami. Tu zwyczajowo nadużywa się wielkich słów. Trzeba pamiętać, że wielkie słowa takie jak „Polska”, „Ojczyzna”, „patriotyzm”, „honor” zwykle służą do załatwiania małych spraw i na ogół nie mają nic wspólnego z Polską, ojczyzną, patriotyzmem czy honorem. W politycznej paplaninie nie brakuje barwnych wyzwisk i dosadnych określeń. Także i one, wskutek nadmiernego stosowania, ulegają przyspieszonej dewaluacji.

W latach 90. bardzo popularnymi wyzwiskami na scenie politycznej były dramatyczne okrzyki „targowica” i „zdrajcy”. Wszystkie strony sporu politycznego okładały się nimi niczym wiejskie chłopaki sztachetami na weselu. Każdy, kto myślał inaczej, był zdrajcą i reprezentował sobą targowicę. Powstawały masowo listy polskich zdrajców. Na jednej takiej liście umieszczono nawet moje nazwisko. Znalazłem się tam obok Krystyny Jandy, Justyny Kowalczyk, Otylii Jędrzejczak, Kayah, Daniela Olbrychskiego, Adama Małysza, Artura Barcisia, Wojciecha Pszoniaka, Maćka Maleńczuka i wielu innych. Dawno nie przebywałem w tak dobrym towarzystwie!

A żeby dostać się na listę „zdrajców”, wystarczyło coś krytycznego powiedzieć o PiS-ie. Używano tych określeń tak często, że gdyby pojawił się gdzieś prawdziwy zdrajca, nikt by tego nie zauważył. „Zdrajca” i „targowica” zgrały się jak karty w podłym barze, czyli do cna, i przestały być nośne.

Kolejne słowa, których czas jest policzony, to słowa składające się na popularne zdanie: „Macie krew na rękach”. Najpierw, zdaniem prezesa Jarosława, „krew na rękach” miał mieć Donald Tusk za rzekomy zamach w Smoleńsku. Niestety, mimo eksperymentów z parówkami, a nawet bohaterskiego wysadzenia stodoły, podwórkowym naukowcom z piwniczki Antoniego nie udało się ani dowieść zamachu, ani zaprzeczyć prawom fizyki, choć trzeba przyznać, że bardzo się starali sami ośmieszyć. Tu jednak nie chodziło o szukanie prawdy, ale o pobieranie wysokich pensji. Ale krwiste oskarżenie poszło w Polskę i do Tuska się przykleiło. Potem było mniej krwawych metafor, aż przyszła pandemia i się zaczęło.

I tu uczciwie trzeba powiedzieć, że to opozycja parlamentarna jako pierwsza po tę krew sięgnęła. Władza miała mieć krew na rękach, gdyby zrobiła wybory w terminie, który z punktu widzenia opozycji był niekorzystny (chodziło o narażanie Polaków w dobie pandemii). Całkiem niedawno tego sformułowania użył oderwany od rzeczywistości prezes Kaczyński, który zarzucił opozycji dokładnie to samo, tyle że później, czyli że ta wyciąga ludzi na ulice i w związku z tym naraża ich na zakażenie i będzie miała krew na rękach itd.

Po poturbowaniu kilku pokojowych manifestacji krew rzeczywiście się polała, ale na razie bez skutków śmiertelnych. Efekt może być jednak podobny jak w przypadku „zdrajców”. Jeżeli obie strony będą zbyt często szafować „krwią na rękach”, to krwistość tego oskarżycielskiego zdania wyschnie szybciej niż słoik butaprenu w kieszeni marszałka Terleckiego. Politycy mają krew na zębach, bo sobie tą krwią wycierają gęby.

Nie zabijajmy więc sensu słów. Zarówno sens, jak i słowa jeszcze się nam jako budulce języka przydadzą. Choćby po to, by zbudować z nich normalną Polskę.

POLSKIE KRYMINAŁY

Dawno temu hasło „polskie kryminały” bardzo źle się kojarzyło. Wyśmiewał je Stanisław Barańczak w Książkach najgorszych, opisując m.in. popularną serię milicyjnych historyjek „Ewa wzywa 07”, której gwiazdą był Jerzy Edigey. O stylu tej prozy Barańczak pisał, że „przypomina konsystencją mamałygę z dodatkiem kleju stolarskiego”.

Dziś gwiazdami polskiej powieści kryminalnej są autorzy tacy jak Katarzyna Bonda, Zygmunt Miłoszewski czy Remigiusz Mróz. Daleko im do „mamałygi” Edigeya. Akcje ich powieści są wielowątkowe, bohaterzy wyraziści, dialogi dowcipne, inteligencja tryska z każdej strony, ale gdzieś podskórnie można odnieść wrażenie, że to jednak wszystko jest jedna wielka lipa, gdyż te wydumane historie to jednak nie jest prawdziwe życie.

W starym kabarecie śpiewano, że życie przerosło kabaret, a dziś życie przerosło kryminały. Weźmy choćby takiego księdza Sawicza. Jakaż to tajemnicza postać! Toż to jest ktoś z Biesów Dostojewskiego. Asystent biskupa Gocłowskiego, który po jego śmierci „opiekuje się” archiwum zmarłego, ucieka ze stanu kapłańskiego i olewa nakazy biskupa Głódzia, jednocześnie (już jako nie ksiądz) zostaje członkiem rady wpływowego Instytutu Lecha Kaczyńskiego, powiązanego ze słynną spółka Srebrna (zapleczem finansowym PiS-u), austriacki biznesmen wycyckany przez Jarosława z interesu budowy wieżowców K-Towers zeznał pod przysięgą, że to dla księdza Sawicza była przeznaczona gotówka w kopercie, którą przyniósł na Nowogrodzką jako zapłatę za podpis na dokumencie zgody Instytutu na budowę.

Po tym zeznaniu Austriaka cała Polska szuka księdza Sawicza, który nagle odnajduje się jako… szeregowy urzędnik pracujący w Urzędzie Miejskim w Gdańsku. Do pracy przyjmował go prawdopodobnie prezydent Paweł Adamowicz, zamordowany kilka tygodni temu, który zapewne znał Sawicza z czasów, gdy ten był asystentem biskupa Gocłowskiego. Tymczasem były ksiądz jest nieosiągalny dla dziennikarzy, bo… wyjechał na ferie. Urząd Miejski jest zaskoczony, bo nie miał pojęcia, że były ksiądz i członek wpływowej rady Instytutu im. Lecha Kaczyńskiego jest ich skromnym pracownikiem. Kościół jest wkurzony, bo Sawicza traktuje jak uciekiniera.

Pytania się mnożą jak koty na wiosnę. Czy jest możliwe, by Sawicz był tajnym agentem PiS-u w otoczeniu Adamowicza? Jakie tajemnice i dokumenty biskupa Gocłowskiego ma w posiadaniu Sawicz? Dlaczego uciekł ze stanu kapłańskiego? Jakim cudem, nie będąc już księdzem ani asystentem Gocłowskiego, został członkiem rady wpływowego Instytutu planującego miliardowe inwestycje? Czy rzeczywiście otrzymał pieniądze w gotówce od austriackiego biznesmena i kto mu je przekazał?

W tej historii są korupcja, wielkie pieniądze, machlojki władzy, ksiądz uciekinier i człowiek z kryształu. Brakuje tylko ludzi Putina i amerykańskiego wywiadu. Nie czytajcie wymyślonych kryminałów! Nawet tych najlepszych. Dziś wystarczy czytać codzienne serwisy informacyjne.

PROJEKT

Kasia Tusk poinformowała swoje czytelniczki na Instagramie, że jest w ciąży. Brawo! Gratuluję. Tata Donald na pewno będzie szczęśliwy. Przy tej okazji dowiedzieliśmy się też, że dziecko to „największy projekt” tej popularnej blogerki i córki znanego polityka. Jak się okazuje, dzisiaj dziecko może być „projektem”.

Rozumiem, że planujemy sobie rodzinę, ale do „projektowania” dziecka to jeszcze nam daleko, chociaż medycyna robi, co może. Abstrahując od przykładu Kasi T., teoretycznie można sobie zaprojektować, że potomek będzie przystojnym, wysokim blondynem o niebieskich oczach, ale ostateczny efekt może nam dać kulistego konusa z nosem jak kartofel, nogami jak doniczki i uszami jak znaki drogowe. Tego nigdy nie wiadomo, bo natura ma swoje dziwne i kręte ścieżki.

Obiegowa (co oznacza, że pewnie nieprawdziwa) historyjka głosi, że do Alberta Einsteina zgłosiła się pewna urodziwa blondynka, która chciała mieć z nim dziecko. Naukowiec się nie zgodził, gdyż istniało spore prawdopodobieństwo, że urodę dziecko przejmie po Einsteinie, a inteligencję po matce.

Dawno temu, jak ktoś budował dom, to potrzebował projektu stworzonego przez architekta. Jak ktoś zamawiał gacie u krawca, to ten brał miarę i robił mu projekt gaci. Dziś nadużywanie słowa „projekt” weszło już w fazę komiczną. Projektem jest wszystko, co ktoś planuje zrobić. Facet maluje obraz i ma projekt taki, że go namaluje. Ktoś robi koncert z udziałem kilku kapel, i to też – jak się okazuje – jest projektem. Dziewczyna jedzie na misję do Afryki, gdzie będzie robić zdjęcia w małych wioskach bez dostępu do wody. Po powrocie chce zrobić z tego wystawę i zbierać pieniądze na budowę studni. Te plany też są „projektem”. A teraz jeszcze baba z chłopem będą mieli dziecko i coś, co zdarza się od tysiącleci, gdy ludzie ściskają się zbyt mocno i czule, też jest „projektem”. Nie mamy już planów, pomysłów, scenariuszy, marzeń, tęsknot. Mamy projekty. Ocipieć można.

Dawno temu jakiś dziennikarz zapytał mnie:

– A co z projektem Big Cyc?

– To nie jest żaden projekt – odpowiedziałem. – To zespół.

POLSKI TROP. CZYLI JAK PIS MACZAŁ PALCE W UMYWALCE

Uwaga! Logikę rozumowania w tym tekście zastosowano, wzorując się na wypracowanej przez lata teorii zamachu w Smoleńsku i znanej w komisji Antoniego metodologii badań wybuchających parówek.

Zespół niezależnych naukowców, z których żaden nie zajmował się naukowo wirusami, ale za to dwóch było w dzieciństwie chorych na grypę, a jeden na mózg, opracował skrywany przez PiS raport, który niezbicie dowodzi, że wirus, który pojawił się w Wuhan, jest efektem wspólnych działań polskiego wywiadu i chińskich producentów telefonów.

Oto najważniejsze punkty raportu, który dotarł do nas drogą okrężną przez Alaskę, Radom, Ciechanów i Nowy Jork.

Główna teza raportu: PiS wymyślił wspólnie z Chińczykami koronawirusa, aby Jarosławowi Prezesowi Wszystkich Polaków wreszcie zamontowali skrzynkę pocztową przy jego walącej się szopie na Żoliborzu.

Dowody.

1. Morawiecki jako doradca Tuska na nagraniach u Sowy puszcza farbę o tym, że ludzie powinni pracować „za miskę ryżu”. Trop chiński jest aż nadto oczywisty;

2. Szef gabinetu politycznego premiera, z wykształcenia perukarz, Marek Suski od lat w imieniu PiS-u utrzymuje ożywione kontakty z Chińczykami. Bywał w Chinach wielokrotnie (Przypadek? Nie sadzę!). Miał chiński telefon Huawei P9. Jest znajomym carycy Katarzyny II. To on prawdopodobnie jest mózgiem tej koronkowej operacji;

3. Jarosław Kaczyński od zawsze marzył o skrzynce na listy na swoim domu. Niestety władze komunistyczne złośliwie i w ramach represji za jego odważną działalność opozycyjną pozbawiły go tej skrzynki, w czym maczały palce tajne służby takie jak SB, ale także osobiście Tusk, Bruce Lee i Mao Tse-tung;

4. W tajnym laboratorium w Chinach Suski wspólnie z grupą chińskich biznesmenów pozyskuje wirusa na bazie jednej ze swoich starych peruk z czasów, gdy pracował w Teatrze Wielkim jako garderobiany;

5. W czasie gdy Suski zatrudniony był w Teatrze Wielkim jest tam (kolejny przypadek?) wystawiana słynna opera Pucciniego Madame Butterfly, której akcja, jak wiadomo, toczy się w japońskim porcie Nagasaki, a to blisko Chin. Autorzy raportu są pewni, że był to tylko pretekst, aby nawiązać współpracę z chińskim wywiadem i chińskimi przyprawami;

6. Polityk PiS-u Ryszard Terlecki, jak nawącha się butaprenu, to podobny jest do nietoperza i ma chińskie gumowe klapki Kubota pod prysznic;

7. Przed wirusem rudera Jarosława Kaczyńskiego pozbawiona była skrzynki na listy. Wkrótce po dotarciu wirusa do Warszawy skrzynka się pojawiła i już teraz można przesyłać listy i karty wyborcze do tej meliny. Co jest jednoznacznym dowodem na wiadomo co;

8. Aktor Marek Kondrat dawno temu wystąpił w filmie pod tytułem Historia żółtej ciżemki, co jest kolejnym dowodem na to, że powiązani z branżą filmową bracia Kaczyńscy (film O dwóch takich, co ukradli Księżyc) w dzieciństwie przechodzili tylko na żółtym świetle;

9. Elżbieta Witek i Beata Szydło w czasach młodości jadły chińskie zupki i chodziły w chińskich trampkach, co domyka wyraźnie układ z wyprodukowaniem wirusa.

CZAS PLUCIA

Marian Brandys, autor wspaniałych powieści historycznych (m.in. Kozietulski i inni) wspomina w swoich Dziennikach, jak jego żona Halina Mikołajska nękana była przez SB. Mikołajska była wybitną aktorką, która w czasach komuny zaangażowała się po stronie opozycji. I to w latach 70., gdy mało kogo stać było na odwagę. Mikołajską usunięto z przestrzeni publicznej. Nie mogła grać w filmach, nie występowała w radiu ani w telewizji. Wkrótce zabroniono jej także występów w teatrze. Ta ulubiona aktorka Warszawy zniknęła na wiele lat z przestrzeni publicznej.

Za sprzeciwianie się władzy czekały ją jeszcze inne „atrakcje”.

W latach 70. opozycja to była grupka osób z Komitetu Obrony Robotników (KOR) oraz Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela (ROPCiO). Władze stosowały represje w formie ciągłych zatrzymań oraz nękały opozycjonistów na różne sposoby. Jednym z nich był zorganizowany „gniew ludu” w postaci obrzydliwych anonimów, pogróżek czy telefonów. Specjalny pion pracowników Służby Bezpieczeństwa zajmował się, jak byśmy dziś powiedzieli, masowym hejtowaniem ludzi, którzy przed władzą nie zginali karków. Wyzywanie od zdrajców, sprzedawczyków Zachodu, niemieckich kolaborantów czy prostytutek było na porządku dziennym.

Halina Mikołajska była ulubioną aktorką warszawiaków, dlatego kampania oszczerstw w jej kierunku była szczególnie ostra. Ten stan osaczenia, który władza rozpostarła nad jej postacią, miał ją złamać, zniszczyć i doprowadzić do wycofania się z działalności opozycyjnej. Marian Brandys opisuje, że aktorka słabo radziła sobie z tymi napaściami. Była dzielna, ale w pewnym momencie nie wytrzymała i próbowała popełnić samobójstwo. Taktyka SB polegała na sprawianiu wrażenia, że społeczeństwo jest przeciwko opozycjonistom. Opluwanie szanowanych osób, wyszydzanie autorytetów, chamskie listy i anonimy, grożenie pobiciem, śmiercią. Nie każdy jest w stanie wytrzymać tego rodzaju presję.

Brandys wspomina, że słynący z dużego poczucia humoru pisarz Stanisław Dygat, także zaangażowany po stronie opozycji, znalazł sposób na tego rodzaju represje. Gdy o drugiej w nocy zbudził go telefon i w słuchawce usłyszał grobowy głos mówiący: „Umrzesz, umrzesz, umrzesz…” odpowiedział szybko: „A ty, chuju, myślisz, że będziesz żył wiecznie?”.

Ta historyjka zapadła mi w pamięć i po latach, już w wolnej Polsce, zastanawiałem się, co takiego robią dziś ci wszyscy ubecy, którzy po nocach dzwonili do opozycjonistów i mówili im, że umrą, lub wysyłali listy do Mikołajskiej, że jest prostytutką na usługach Niemców. Przecież demokratyczna, wolna Polska była dowodem na to, że ich ciężka, oszczercza robota, że to całe zorganizowane zastraszanie poszło całkowicie na marne. Lata represji, plucia, kłamania nic nie dały. Dziś Halina Mikołajska ma w Warszawie swój pomnik, a do ubeków, specjalistów od nocnych telefonów, nikt się nie przyznaje.

Po aferze farmy trolli w Ministerstwie Sprawiedliwości (którzy za pieniądze opluwali niewygodnych dla władzy sędziów) już wiem, że ci anonimowi ubecy, funkcjonariusze komunistycznej bezpieki, pracownicy aparatu przemocy znaleźli godnych naśladowców. Kto wie? Może to ich dzieciaki?

UMYSŁOWO NIEZDOLNY

Były szef kampanii wyborczej Donalda Trumpa i jego były doradca do spraw strategicznych Steve Bannon określił prezydenta USA jako „umysłowo niezdolnego”. W książce Michaela Wolffa Ogień i furia. Biały Dom Trumpa znajdziemy więcej takich kwiatków. Dowiemy się, że Trump nie czyta książek, nie rozumie świata i nie zna się na polityce międzynarodowej, ma lekceważący stosunek do faktów i prawdy, za to jest mistrzem w samouwielbianiu się.

Wolff w swojej książce przytacza dowody na to, że Trump został prezydentem przypadkiem. Jest w tym podobny do naszego prezydenta, który miał tylko ładnie przegrać z Komorowskim. Kampania wyborcza Trumpa to miał być marketingowy zabieg poprzedzający otwarcie nowej stacji telewizyjnej. Trump to showman i milioner, który ku własnemu zaskoczeniu stał się lokatorem Białego Domu.

Jest to osoba drażliwa, nadmiernie przeczulona na swoim punkcie. To ktoś o mentalności handlarza używanych samochodów. Każdemu sprzeda jakiś kit. Facet, który robi interesy i nie interesuje go zbawianie świata.

Ukazało się już wiele szokujących książek bliskich współpracowników Trumpa. Najnowszą jest książka Johna Boltona, doradcy do spraw bezpieczeństwa narodowego, który wspomina, że Trump zupełnie nie pamiętał o tym, że zgodził się na amerykańską bazę żołnierzy w Polsce, co daje wyobrażenie o tym, jak lekceważąco traktuje prezydenta Dudę, z którym kilkakrotnie rozmawiał na ten właśnie temat.

Do takiego polityka udaje się teraz nasz Adrian i chyba umysłowo stara się dorównać swojemu partnerowi w interesach. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że interesy to robią na Polsce Amerykanie, bo my za wszystko płacimy (za wojsko i zabawki militarne). Jesteśmy jak ten frajer, któremu można sprzedać używane, wyklepane auto po zderzeniu czołowym i trzech powodziach jako nówkę, która stała na wystawie w salonie.

Nasz Andrzej to taki mini-Trump tylko bez grzywki i mniej cwany. Przed swoją podróżą do USA błysnął wypowiedzią w stylu Donalda Trumpa. „W czasach, kiedy rządziła Platforma Obywatelska, której członkiem jest pan Rafał Trzaskowski, Rosja napadała na Ukrainę”.

Warto dodać, że w czasach, gdy rządził PiS, zmniejszyła się populacja słoni w Afryce, zmalała liczebność pantery śnieżnej w Mongolii, misie panda w Chinach nie rozmnażają się tak chętnie, a stada kozic w Tatrach są poważnie zagrożone wyginięciem.

JESZCZE NIE TERAZ

Gdy ktoś osiągnie swą piosenką niebywały sukces, a tak jest w przypadku Pawła Domagały i jego hitu Weź nie pytaj (60 mln wyświetleń na YouTubie), to może być pewny, że koledzy z branży mu tego nie darują. Nie wiem, jak jest z kolegami z bufetu teatru, w którym grywa Paweł, ale pewnie niezbyt wesoło. Piotr Gąsowski wspominał mi kiedyś, że nie ma nic bardziej smutnego niż bufet teatralny. Aktorzy nabuzowani ambicjami i przerostem własnego ego w sosie braku sukcesów to idealny przepis na depresję. A zazdrość w tym środowisku (podobnie jest u muzyków) to już prawdziwe tsunami.

No więc dostało się Domagale od „kolegów”, że tekst piosenki to grafomania, że to nieporadne językowo, bo te zwroty w kółko powtarzane, to całe „weź się starzej”, „weź nie pytaj” to takie podwórkowe. Były nawet pretensje, że to jakaś absolutnie bezrefleksyjna piosenka „pisowska” (pewnie zamówiona przez Nowogrodzką lub sztab „myślicieli” od Kurskiego), bo podmiot liryczny śpiewa o tym, że nie chce wolności i polityka go nie interesuje.

Skoro już wszyscy znajomi i nieznajomi Pawła wylali na niego kubły pomyj, a piosenka i tak podbija serca słuchaczy (bo jest szczerym i autentycznym wyznaniem miłosnym), to jeszcze ja dołożę swoje pretensje do fragmentu tekstu, do którego nikt się jeszcze nie przyczepił, a jest o co.

Najpierw jednak pochwała dla Pawła, że na prostych funkcjach zrobił kawałek, który podbił serca Polaków. Gratulacje tym większe, że ten sukces przywraca wiarę w jaki taki gust estetyczny narodu, który przy hitach Zenka Martyniuka nadwyrężył się okropnie.

A teraz zgodnie z polską tradycją pretensje. W piosence pojawia się wers: „Kiedy stuknie mi 50 lat…”. W domyśle on nadal będzie ją kochał i szalał za nią tak jak teraz. Piękna idea i pomysł, ale absolutnie nie można się zgodzić na tę cezurę wiekową. Bo niby, co to, kurczę, ma być? 50 lat to jest dla autora wizja starości? Końca życia? Pampersów dla dorosłych na dupie? Paweł, jak będziesz miał 50 lat, to jeszcze wiele można. Zapewniam cię! Popatrz na Big Cyca. My ciągle możemy! I zmień ten wers na: „Kiedy stuknie mi 70 lat”, choć wiem, że to się gorzej śpiewa.

WSZYSCY PRZEGRALIŚMY

Dobra zmiana to tytuł nowego filmu dokumentalnego Konrada Szołajskiego. Film pokazuje losy dwóch bohaterek z przeciwnych stron barykady. Jedna jest zaangażowana w Klub „Gazety Polskiej” z Gliwic i ruch strzelecki, druga jest aktywistką Komitetu Obrony Demokracji na Mazowszu. Pierwsza szkoli wnuki z musztry wojskowej i chodzi z czterolatkiem na strzelnicę. Jest zachwycona rządami PiS-u i bierze udział w marszach smoleńskich, druga wspiera demonstracje antyrządowe, pikietuje pod sejmem i jest przerażona nową władzą.

Ciekawy film o rozdartej, podzielonej Polsce. Niesamowicie smutny i przygnębiający. Oglądając gdańską premierę w Europejskim Centrum Solidarności w ramach festiwalu filmowego All About Freedom, byłem ciekawy, czy te dwie kobiety potrafiłyby ze sobą rozmawiać, pójść na zupę do baru czy na spacer. Szołajski nie ocenia swych bohaterek. Nie komentuje ich postaw i wyborów. Pokazuje je na tle środowiska, w którym żyją. Widzimy, jak jedna i druga są autentycznie zaangażowane w swoje działania, uczciwie wierząc, że robią to dla dobra Polski.

Reżyser stawia nam widzom niewypowiedziane, trudne pytania. Czy potrafimy jeszcze zobaczyć w sobie ludzi, Polaków, czy już tylko przeciwników godnych poniżenia i oplucia? Czy jeszcze potrafimy ze sobą żyć? Gdzieś między wierszami telepie się też pytanie o to, kto rozpalił te emocje, kto naszczuł Polaków na siebie? Widz po obejrzeniu tego dokumentu jest w rozterce bez względu na sympatie polityczne. Tu nie ma wygranych. Wszyscy są przegrani, bo gołym okiem widać, że taki stan prowadzi do katastrofy, za którą jest już tylko ciemność. Widz ma też świadomość, że czas Polsce ucieka, że gdzieś tam daleko fantastycznie rozpędzają się nauka i świat, a my pogrążamy się w swojskich sporach tych samych od zawsze.

Film Dobra zmiana powstał dzięki wsparciu prywatnych sponsorów i zbiórce pieniędzy w internecie. To wstyd, że takie ważne filmy o Polsce nie są produkowane przez telewizję publiczną. Dziś, jak wiemy, telewizja z ulicy Woronicza zajmuje się głównie produkowaniem tandetnej rozrywki i propagandy.

Robienie trudnych, prawdziwych i gorzkich filmów o nas Polakach to jest właśnie ta „misja społeczna” zapisana w statucie TVP, którą od zawsze olewały wszystkie zarządy od lewa do prawa, bo ważniejsze było dla prezesów trzepanie kasy czy polityczny teatrzyk.

Idźcie na film Szołajskiego! Wszyscy bez uprzedzeń. Ten film zepsuje wam dobry humor, ale może skłoni do refleksji nad polską chorobą wzajemnej nienawiści.

WIELKA WSYPA

W języku kryminalistów „wsypa” oznacza odkrycie przestępczej działalności i ujawnienie sprawców tych działań. Słowo to pochodzi od „sypania”, czyli zeznawania na szkodę przestępców. Sypanie odgrywa coraz większą rolę we współczesnej Polsce. Odnoszę wrażenie, że obóz władzy trzyma się jako tako u steru, bo jeszcze nikt go poważnie nie sypnął. Elity rządzące co jakiś czas szachowane są jednak publicznie przez swych współpracowników, że jeśli władza nie załatwi im tego, czego żądają, to oni „zaczną sypać”.

Marek Falenta, który podsłuchami wysadził w powietrze poprzedni rząd, ogłasza w liście do prezydenta Dudy, że jeśli go nie ułaskawi, to będzie sypać swych zleceniodawców, czyli ludzi z gangu Kaczora.

Rzutki przedsiębiorca udający księdza – Tadeusz Rydzyk, który, jak obliczono, przyjął łaskawie na swoje konta 165 mln złotych dotacji rządowych – cały czas szantażuje szczodrą władzę, że jeśli tylko miliony przestaną płynąć, to albo sypnie, kogo trzeba, albo założy konkurencyjną partię.

Agent specjalny CBA Wojciech J. miał na zlecenie władz szukać haków na polityków opozycji, ale odkrył, że w burdelach Olimp i Imperium pod Rzeszowem prominentni politycy PiS-u zabawiali się z prostytutkami. Agent sypnął, że marszałek Marek Kuchciński tak uroczo zabawiał się z nieletnią Rusłaną, że jest z tego ciekawy film. Z sypiącego agenta specjalnego szybko zrobiono wariata, a jego zeznania uznano za niewiarygodne. Pytanie, kto do elitarnych służb specjalnych przyjął wariata? Czy nie jest tak, że jeśli ktoś zaczyna sypać, to albo się go ucisza na zawsze, albo robi z niego osobę niepoczytalną?

Austriacki biznesmen sypnął „Wyborczej” na Prezesa, że ten wykiwał go w interesach na kilka milionów euro. Na nikim nie zrobiło to wrażenia, bo kogo w Polsce obchodzi jakiś Austriak z milionami. Niestety, przy tej okazji posypał się wizerunek samego Prezesa jako osoby skromnej i praktycznie bez pieniędzy. Wyszło na jaw, że Jarosław to nie żaden „dobry dziadek”, tylko twardy gracz biznesowy, który planował poważne inwestycje komercyjne w Warszawie.

Ostatnio dziennikarz Tomasz Piątek wsypał dziwne kontakty i powiązania premiera Morawieckiego w książce Morawiecki i jego tajemnice, a sam premier wsypał się brakiem znajomości fraszek Kochanowskiego.

Władza straszona „sypaniem” trzyma się, bo sama sypie forsą zagarniętą obywatelom z podatków. Dawno temu najlepiej sypały się stare kamienice w Krakowie. Gdy nadejdzie czas wielkiej wsypy, PiS może to przebić.

SKARBOWA OPIEKA DUCHOWA

Media doniosły, że w Krajowej Administracji Skarbowej pracuje na pełnych etatach dziewięciu księży. Zarabiają od 3,5 tys. do 5 tys. złotych. Nie są to może szokujące pensje, ale księża… w ogóle nie przychodzą do roboty. Po prostu mają etaty i dwa, trzy razy w roku pojawiają się na jakichś imprezach i uroczystościach firmowych. Ich zadanie to „opieka duchowa” nad firmą i jej pracownikami.

W skarbówce brakuje kasy dla wysokiej klasy fachowców, ale jest kasa dla dziewięciu facetów, którzy modlą się, aby to wszystko nie padło na pysk. Wbrew krytykantom i marudom uważam, że księża są potrzebni w takich firmach, a w skarbówce to już na pewno. Przecież wszyscy wokół ciągle w Polsce powtarzają zaklęcie „Bóg zapłać”. Zastanówmy się, ile ten Bóg musi mieć kasy, jak ma tak stale i za wszystko płacić? Dlatego niech nikogo księża w urzędzie skarbowym nie dziwią! Bóg musi mieć kasjerów, którzy rozliczą każde nasze ziemskie „Bóg zapłać”, a polska ekonomia zawsze opierała się na cudach.

A poza tym, skoro pod władzą PiS-u stajemy się państwem wyznaniowym, to uważam, że jest więcej miejsc, w których ksiądz powinien mieć ciepły etacik. Każdy zakład fryzjerski powinien mieć na etacie łysego księdza, aby modlił się za naszą dobrą fryzurę. W każdej katolickiej siłowni i klubie SPA powinien być etatowy ksiądz, który zadba o opiekę duchową spoconych na bieżni i masowanych. Ksiądz w saunie (ubrany jedynie w koloratkę) mógłby pomóc wszystkim się wypocić w słusznej i zbawiennej intencji.

Zdecydowanie brakuje księży w sklepach i pubach. Każdy prywatny sklep powinien mieć etat dla księdza. Taki ksiądz pomodli się, żeby przeterminowany serek czy stare mięso kupione w sklepie nam nie zaszkodziło. Ksiądz w knajpie zadba, aby klient nie wydał przy barze za wiele, tak aby mu jeszcze na tacę w niedzielę starczyło.

Podobno Krajowa Administracja Skarbowa wspólnie z episkopatem pracuje już nad opracowaniem nowych modlitw w intencji oskubania podatnika. Być może powstaną też modlitwy dla sektora fitness i SPA w intencji wzmocnienia bicepsów i udanej depilacji.

WIELKA BUDOWA SŁOMIANEGO MISIA

Jak tylko naród w swej naiwności zadecydował, że Andrzej Duda dalej może udawać prezydenta, rozpoczęły się intensywne prace nad dalszym przechwytywaniem państwa, które finalnie ma być czymś w rodzaju zabawnego trofeum na biurku Prezesa.

Szybko wyjaśniono też, że nie będzie dodatkowych ekstraemerytur, bo one były jedynie w przemowach kandydata Dudy, skasowano też zasiłek opiekuńczy dla rodziców dzieci do lat ośmiu, którzy w czasie pandemii postanowili poświęcić swój czas na opiekę nad dziećmi kosztem pracy zawodowej.

Tętni za to niczym afrykański bęben robota przy przekopie Mierzei Wiślanej. Ta czołowa inwestycja rządu PiS-u, która z Elbląga uczyni największy na świecie port dla kajaków i pontonów (bo tylko takie tu wpłyną ze względu na płytkie wody) miała początkowo kosztować 880 mln, potem 1,5 mld, ale to nie ostatnie słowo tej władzy (która kasę zasysa jak przemysłowy odkurzacz) i pewnie na kwocie 2 mld albo i 3 mld może się nie skończyć.

Mateusz Morawiecki zapewniał, że piaski Mierzei kryją olbrzymie zasoby bursztynu, których wydobycie pokryje nawet 50 procent kosztów. Wiceminister aktywów państwowych Maciej Małecki optymistycznie ogłosił, że tego bursztynu jest tam blisko 7 ton. Media rządowe piały z zachwytu jak za Gierka. Łezka się w oku kręciła, bo słyszeliśmy odległe echa haseł typu „Polak potrafi”. Podobno co bardziej niecierpliwi zaczęli liczyć kasę, bo za kilogram bursztynu można dostać nawet 20 tys. zł.

Polak potrafi, i to bardzo, ale nadmuchać swój własny balon. Okazało się, że złoża bursztynu są tylko dwa. Jedno ma 900 kilogramów, a drugie 500, co raczej nie składa się na 7 ton. W dodatku to 900-kilogramowe złoże jest nie do wydobycia. A to, które ma 500 kilogramów, jest miałem bursztynowym i jego wartość wynosi nie więcej niż kilkaset tysięcy złotych.

Oto w skrócie gospodarowanie w stylu PiS. Wydać 2 mld złotych, aby zarobić marne kilkaset tysięcy. Ale przecież tu o żadną inwestycję nie chodzi. Jak obliczyli naukowcy, jeśli nie będzie wojny, katastrof ekologicznych, zapaści finansowych i kryzysu gospodarczego, to z tym przekopem uda się wyjść na zero po 300 latach. Tego momentu to nawet wnuki księdza Tymoteusza Szydło nie doczekają.

Całe to pierdzenie w trąbkę o wielkich inwestycjach rządu jest tylko po to, by zaprzyjaźnione z władzą firmy i wiadomy krąg kolesi nabiły sobie kabzę. Przy okazji monstrualnego koszenia kasy rząd w bonusie zafunduje mieszkańcom katastrofę ekologiczną regionu i tradycyjnie coś dla idiotów, czyli smaczek narodowo-patriotyczny w postaci buńczucznych deklaracji, że ta inwestycja ma charakter strategiczny.

Słynny słomiany miś z filmu Stanisława Barei, czyli cwany przekręt dyrektora klubu sportowego Tęcza, nadal w budowie. Kolejny słomiany miś powstaje na pastwiskach w Baranowie i udaje lotnisko. Nikt jeszcze nie wbił łopaty, aby zrobić pas startowy, ale kasa już leci, a kilku frajerów kupiło nawet bilety.

Jedyne, co nam pozostaje, gdy kraj dojony jest przez będących u władzy spryciarzy, to pokazać im gest posłanki Lichockiej oraz skrupulatnie liczyć każdą słomkę z Misia.

ZBIÓR BZDUR

Władza zaskoczona skalą protestów przespała kilka dni, ale teraz już otrząsnęła się z szoku i przystąpiła do działań propagandowych na miarę trzeciej wojny światowej. Nazywanie protestujących kobiet prostytutkami, agentami SB czy satanistkami stało się w kręgach PiS-u zwyczajową formułą. Pytanie brzmi: czy oni wierzą w swoją propagandę. Czy to tylko tak na potrzeby własnego elektoratu, bo – jak mawiał Jacek Kurski – „ciemny lud to kupi”?

Wiara we własną propagandę (która z natury rzeczy jest obrazem wypaczonym, skrzywionym, podkoloryzowanym) może mieć fatalne skutki. Taki błąd popełnili przy okazji pandemii. Zamiast przygotować kraj do walki z covidem, uwierzyli, że wirusa już nie ma, Morawiecki i Duda twierdzili, że wirus znika, a wybory prezydenckie były ważniejsze niż zdrowie Polaków. Teraz zbieramy tego efekty w postaci zapaści służby zdrowia.

Władza uznała, że może utonąć jak Titanic, i wzmocniła front propagandowy. Takiego zalewu bredni jak teraz już dawno w mediach rządowych nie widziałem. Przechodzą samych siebie, przekraczając granice absurdu, obłudy i żenady. Oto mój subiektywny ranking największych kuriozów i obelg w wykonaniu elitarnych funkcjonariuszy PiS-u.

1. Kacper Płażyński, poseł PiS-u z Gdańska, fakt, że kobiety z pewnego gdańskiego przedszkola na znak solidarności z protestujacymi przypięły sobie do ubrań znaki błyskawic, określił mianem „dna” i „zbydlęcenia”. Tak, tak, drogie panie! To jest właśnie zdaniem posła „zbydlęcenie”. Warto zapamiętać mu te słowa. Ojciec pana posła, Maciej Płażyński, był porządnym facetem. Szkoda, że syn poszedł w przeciwnym kierunku.

2. W Radiu Gdańsk odbyła się audycja, w której redaktor Piotr Kubiak rozmawiał z Michałem Rachoniem z TVP oraz z Arturem Ceyrowskim z tygodnika „wSieci”. W audycji postawiono tezę, że protesty uliczne są wspierane przez niemieckie lewicowe bojówki, a korzystając z chaosu, mniejszość niemiecka usiłuje oderwać Gdańsk od Polski. Himalaje absurdu w wykonaniu prawdziwych mistrzów.

3. Poeta smoleński Wojciech Wencel, piewca żołnierzy wyklętych i autor mocno niestrawnych, hurrapatriotycznych poezji, który od lat udaje powstańca warszawskiego z klocków lego, całkiem serio pisze na swojej stronie internetowej, że nie dziwi go przyłączenie się do protestów ulicznych grup satanistów. Nie jestem pewny, czy szatan istnieje, ale jeśliby istniał, to na pewno stworzyłby sobie takiego Wencla. Dla jaj.

4. Posłanka PiS Joanna Borowiak napisała na Twitterze, że protestujące kobiety to „Narkomanki-prostytutki i zabójcy dzieci” i że głos tych kobiet nie interesuje władzy. Gdy sprawa zrobiła się głośna, tłumaczyła, że to była „wiadomość prywatna”. A potem, że ktoś włamał się na jej konto. OK, przyjmijmy pierwsze tłumaczenie, czyli że to „wiadomość prywatna”. Jeżeli tak myśli o kobietach osoba, która jest posłem RP i doktorem nauk humanistycznych, to pokazuje skalę degrengolady elit tego środowiska i pogardy dla Polaków.

5. I na koniec mistrz publicystycznej gnojowicy, naczelny fabrykant prawicowych frazesów Rafał Ziemkiewicz, znany wcześniej z wyśmiewania zgwałconych kobiet, zabłysnął umysłowym moczem i tym razem, pisząc, że wśród protestujących dominują dziewczyny w typie „agresywnej, wulgarnej kur*wki”.

Podsumowując te złote myśli, warto się zadumać. Czy oni tak serio, czy chodzi tylko o klakę i lajki na prorządowym morzu? Setki tysięcy prostytutek i satanistów, którzy ulegli zbydlęceniu? Serio? Tego nie ma, drodzy chłopcy i dziewczęta, nawet w Tajlandii, Hamburgu, Amsterdamie i Paryżu razem wziętych. Wy tak po prostu myślicie o braciach i siostrach swoich. O Polakach.

EDYTA NA PREZYDENTA!

Już od dawna nie możemy posłuchać jej nowych przebojów. Największymi jej hitami od lat są kolejni źle dobrani partnerzy, z których po rozstaniu połowa ląduje w więzieniu, a druga połowa w psychiatryku. Ale jest wreszcie temat niezwiązany ze sprawami osobistymi. Edyta Górniak ujawniła, że otrzymuje wiele próśb dotyczących startu w wyborach prezydenckich. W tej ważkiej dla narodu sprawie piszą do niej oprócz dzieci z całej Polski „także dorośli ludzie, profesorzy, lekarze”.

Przez lata ulubiona wokalistka Aleksandra Kwaśniewskiego, której zdarzało się fruwać prezydenckim samolotem za czasów prezydenta z SLD, dziś jest idolką skrajnej prawicy i antyszczepionkowców. Ta była uczennica technikum pszczelarskiego w Kluczborku (w trzeciej klasie przerwała naukę i nie zrobiła matury) dziś na forach tropicieli prawdy spod znaku brunatnej flagi robi za eksperta medycznego.

Głośna była jej wypowiedź o tym, że „woli odejść z tego świata niż pozwolić komukolwiek cokolwiek wstrzyknąć w swój organizm”. Po wypowiedzeniu tej deklaracji stała się gwiazdą dla wierzących w płaską ziemię, w światowy spisek lekarzy, producentów respiratorów czy w krwiożercze zapędy Billa Gatesa, który chce zmniejszyć populację ludzi, tylko po to, by sprzedawać mniej oprogramowania do komputerów.

Broniłem Edyty, gdy pół narodu atakowało ją za „dziwne” wykonanie hymnu narodowego podczas mundialu w Korei. Orkiestra strasznie fałszowała nasz hymn, a piosenkarka usiłowała po prostu ratować sytuację. Piłkarze zagrali mecz fatalnie, ale piłkarzy się kocha, więc cała nienawiść skupiła się na Edycie. To ona była winna, bo oni okazali się patałachami.

Dziś raczej trudno Edyty bronić, gdy gada tak szkodliwe bzdury. To, że jej fani (w tym „lekarze” i „profesorzy”) proszą ją, by została prezydentem, świadczy o tym, jaki mamy wesoły elektorat. Na tyle starczyło jej rozwagi, by oświadczyć, że nie jest gotowa do pełnienia tak zaszczytnej funkcji i woli się skupić na muzyce.

I całe szczęście. Katastrof takich jak powodzie, pożary, prezydent Duda, TVP, druki Sasina, kierowcy Macierewicza, inteligent z Żoliborza czy inwazja kleszczy Polska miała wiele. Po co jej jeszcze jedna?

Ambicje polityczne piosenkarka schowała głęboko do szuflady, ale nie przestała wypowiadać się na tematy związane z pandemią. Głośna była jej wypowiedź o tym, że osoby pokazywane w relacjach telewizyjnych jako chorzy na covid to „statyści”. Raporty Ministerstwa Zdrowia w tym czasie podawały dane o kilkuset zgonach dziennie. Polski przemysł filmowy w zagrożeniu! Jeśli co dzień będzie umierało 500–600 statystów, to jeszcze trochę i nie będzie z kim filmów kręcić.

W związku z takimi „złotymi myślami” boskiej Edyty, stojącymi na niezwykle wysokim poziomie pustostanów umysłowych, poważnie się zastanawiam, czy ludzie przychodzący na jej koncerty to aby nie podstawieni przez organizatora koncertu statyści.

KULTURA JAKO WROGIE TERYTORIUM

W kierownictwie Partii Kolekcjonera Kotów podjęto decyzję, że sztuka jest społeczeństwu niepotrzebna. Artyści sporo kosztują (utrzymanie teatrów, galerii, oper), a tak naprawdę nic Partii nie dają.

Szczególnie bezużyteczna wydaje się tzw. „sztuka współczesna”. To jawny pasożyt żyjący na zdrowej tkance społeczeństwa. Po pierwsze, jest niezrozumiała (instalacje Kozyry, performance Abramović). Po drugie, podejrzana („banany” Natalii LL).

Opery należy zamknąć, bo śpiewa się tam głównie po włosku (Puccini) i niemiecku (Wagner). Teatry poddać kontroli i zostawić tylko te, które grają repertuar zgodny z linią Partii (Zapolska). Z panteonu dramaturgów usunąć niepewny i wrogi element, w tym przede wszystkim Wyspiańskiego (autor skandalicznej Klątwy), Mrożka (w młodości komunista), Witkacego (narkoman i wariat).

Zlikwidować należy też festiwale teatralne (w Poznaniu) i filmowe (w Gdyni) gdyż dochodzi tam do scen gorszących (Oliver Frljić na Malcie i Smarzowski w Gdyni).

Z kultury (wzorem PRL-u) ma się ostać jedynie rozrywka (głównie Pietrzak i Rosiewicz) oraz koncerty sylwestrowe z Zenkiem Martyniukiem i Festiwal Piosenki w Opolu (z kimkolwiek, kto będzie popierał Partię i chciał dla niej śpiewać). Co do literatury, to Partia stawia na Wildsteina (proza) i Rymkiewicza (poezja). Zdaniem Partii społeczeństwu należy się sztuka mięsa, a nie sztuka w wykonaniu artystów.

Wszystkimi zboczeńcami (da Vinci) i dewiantami (Gombrowicz) czy buntownikami (Warpechowski, Rypson, Libera, Bałdyga, Partum) zajmie się ochoczo minister Brudziński. I będzie posprzątane…

To oczywiście na razie żarty, ale niebawem być może rzeczywistość. Panująca od czterech lat władza nie uważa sztuki – czy szerzej kultury – za coś wartościowego. Patrzy na nią tylko i wyłącznie pod kątem wykorzystania propagandowego i użyteczności politycznej. Tak właśnie czynili komuniści. Sztuka ze swej definicji musi być wolna od nacisków politycznych i niezależna od decydentów.

Mam wrażenie, że obecna władza większość artystów uważa za podejrzanych, a sztukę i kulturę za wrogie sobie terytorium. Świadczą o tym liczne konflikty na linii artyści–władza. Próby cenzurowania spektaklu Klątwa (według Stanisława Wyspiańskiego) w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Konflikt w Teatrze Polskim we Wrocławiu, gdzie narzucony dyrektor rozbił zespół i doprowadził teatr do upadku. Ataki na festiwal Malta w Poznaniu. Protesty wokół wystawy Mariny Abramović w Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu. Cała masa zwolnień z instytucji kultury osób niewygodnych (Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, Muzeum Narodowe w Warszawie, Instytut Książki, Centrum Spotkań Kultur w Lublinie) i mianowanie na te stanowiska osób mało kompetentnych, próby usunięcia z Muzeum Narodowego prac znanych artystek czy chociażby ostatni skandal w Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku z przerwaniem koncertu zespołu, który śpiewał piosenkę co prawda miłosną, ale rosyjskich autorów.

Porywczy dyrektor Nawrocki tłumaczył, że to bolszewicka propaganda. Człowiek, który z racji wieku ZOMO widział tylko na zdjęciach, idealnie wczuł się w zomowca od kultury. Nam też kiedyś przerwano koncert, ale było to w 1988 roku i zrobiła to Służba Bezpieczeństwa wraz z dzielną Milicją Obywatelską, która nie była w stanie zdzierżyć naszych żartów na scenie. Dziś w tej zaszczytnej roli występują mianowańcy PiS-u od kultury, którzy dla własnego BHP kryją się za dyrektorskimi i naukowymi tytułami. Dyrektor Nawrocki jako historyk powinien wiedzieć, że autor słów do tej piosenki był zesłany na Sybir i siedział w Gułagu. Piosenkę w Polsce z tekstem Juliana Tuwima śpiewali Wiera Gran i Mieczysław Fogg. Owszem, piosenka miłosna żołnierza, który tęskni do żony, pochodzi z radzieckiego filmu wojennego. Ale zapraszanie kogoś na występy w języku zawodowców oznacza znajomość i akceptację jego repertuaru.

To wszystko jest elementem absurdalnej „zimnej wojny” władzy z artystami. Skąd biorą się te zatargi, kompromitujące wpadki, nerwowe decyzje? Oczywiście z jednej strony jest to próba sprawowania „rządu dusz”. PiS chciałby o wszystkim decydować, na wszystkim położyć łapę. Są przekonani, że kulturą łatwo sterować za pomocą dotacji i stypendiów. Dajemy tylko naszym, wiernym i takim, co zginają karki. Niestety, w dzisiejszym świecie taka metoda sprawdza się tylko w części. Istnieje wiele niezależnych sposobów funkcjonowania projektów artystycznych, jak chociażby zbiórki finansowe w internecie. Dzięki takim zbiórkom powstało już kilka filmów dokumentalnych niewygodnych dla władzy np. świetna Dobra zmiana Konrada Szołajskiego czy Tylko nie mów nikomu Tomasza Sekielskiego.

Innym aspektem jest fakt, że obecni ludzie władzy nie mają po prostu potrzeb kulturalnych. Nie jest im kultura do niczego przydatna. Nie chodzą do teatru, kina czy opery i nie czytają książek. Wyobraźcie sobie ministra Brudzińskiego na premierze w teatrze! To obrazek tak niewyobrażalny, jak słoń bez trąby czy Krystyna Pawłowicz jako Miss Polonia. Prawicowe tygodniki mają bardzo ubogie strony kulturalne. Nie ma tam recenzji nawet z ważnych wystaw, premier teatralnych czy operowych. Rzadko piszą coś o filmie czy literaturze. To są sfery w ogóle ich nieinteresujące. Jest tylko chwalenie władzy i atak na opozycję.

Na Zachodzie politycy uczestniczą czynnie w życiu kulturalnym i uważa się to za coś oczywistego. W Polsce największą sensacją było to, że dwa lata temu premier Szydło poszła z koleżanką na nowego Jamesa Bonda.

Jeśli elita władzy jest wielkim analfabetą kulturalnym, to skąd oni mogą wiedzieć, co jest sztuką, a co nie? Stąd liczne wpadki i kompromitacje oraz ustawienie się w kontrze do elit artystycznych i lans na poziomie zespołu Bayer Full – gwiazdy disco polo.

SEZONOWY ODSTRZAŁ GEJÓW

Sygnał do nagonki dał znany publicysta Rafał „Kartoflana” Ziemniakiewicz. W dawnych czasach autor powieści o statkach kosmicznych i sztucznej inteligencji, dziś ponury jeździec brunatnej fali. Napisał, że do gejów i lesbijek należy „strzelać”, bo stanowią zagrożenie takie jak 100 lat temu Lenin i Czapajew.

Napełniony tak uroczym paliwem miłości pracownik szwedzkiej firmy budowlanej IKEAS napisał na forum firmy, że należy mordować gejów, i podparł się cytatami ze starej książki, o której w Polsce wszyscy słyszeli, ale mało kto ją czytał, zwanej Biblią.

Zarząd firmy, kierując się przepisami polskiego prawa, które wbrew nastrojom zabraniają głoszenia mordowania kogokolwiek, zwolnił pracownika i tu zaczęła się prawdziwa jatka. Najpierw głos zabrał Zerro, minister i prokurator w jednym, który uznał, że zwolnienie pracownika było uderzeniem w polską tradycję. Dzięki temu cały świat dowiedział się, że mordowanie gejów to oparta na chrześcijańskich zasadach stara polska tradycja. Na nic zdały się tłumaczenia, że polski kodeks pracy, polska konstytucja zabraniają prześladowania kogokolwiek ze względu na preferencje seksualne. Kwiat publicystyki prawicowej uznał, że pracownik miał prawo do mordowania gejów, gdyż opierał się na cytatach ze świętej księgi.

Nieśmiałe tłumaczenia, że może i przed laty była moda na mordowanie gejów, ale dziś jest raczej nieaktualna i w myśl obowiązujących (nawet w Polsce) przepisów nielegalna, spotykały się z dzikim wrzaskiem oburzenia obrońców „polskości” i „chrześcijaństwa”. Wychodzi więc na to, że polskość obok romantyzmu, wierzby płaczącej, orła białego, wódki i polonezów Chopina opiera się przede wszystkim na prawie do mordowania gejów. Potwierdził to minister Zerro i wielu jego pomniejszych urzędników, którzy chcą teraz zaskarżyć firmę IKEAS za zwolnienie „morderczego” pracownika.

Są tacy, którzy twierdzą, że IKEAS sama sobie napędziła kłopotu, bo przyjęła do pracy miłośnika zabijania ludzi, którzy pod kołdrą bawią się nieco inaczej niż on i Zerro. Problem pomógł rozwikłać minister myślistwa z TVPIS Jazek Kurrawski, który w praktyce i na wizji zaproponował w swych stacjach sezonowy odstrzał gejów. Eksperci z polskiego związku strzeleckiego przypomnieli, że w wypadku dzików i innej zwierzyny tego rodzaju odstrzały uspokoiły sytuację. Konkretnie – odstrzał miałby być medialny i trwać do czasu wyborów. Po co komu geje po wyborach? Po wyborach geje znikną jak pieniądze w SKOK-u Wołomin.

Polak musi być zawsze czymś lub kimś straszony, a ostatnio coraz trudniej go zastraszyć. Hitler i Kiszczak nie żyją, uchodźców nikt w Polsce nie widział, bo omijają nasz mlekiem i słowną uryną płynący kraj z daleka, Żydzi się już najwidoczniej przejedli, Ukraińcy są potrzebni na budowach i w wielu firmach, no to pozostali gej i lesba, oboje w opiętych skórzanych gaciach. I będą do nich teraz walić miłośnicy władzy jak czołg Rudy 102 podczas ostrzału Berlina.

WIELKIE SIEDZENIE

Dawno temu wielkie siedzenie kojarzyło się wszystkim z wielkim tyłkiem. Mieć wielkie siedzenie oznaczało tyle co być grubym i mieć pupsko jak kancelaria Trzeciej Rzeszy. Bywało, że w sklepach meblowych sprzedawcy reklamowali osobliwie rozłożyste skórzane fotele klasy premium jako wielkie siedzenia. Dziś, gdy wszyscy na skutek zbiorowej kwarantanny siedzimy przymusowo w domach, „wielkie siedzenie” kojarzy się już zgoła inaczej.

Nie ma w tym określeniu przaśnej frywolności, podtekstów erotycznych czy niezbyt kulturalnej oceny czyjejś figury. Wielkie siedzenie realizuje nagle misję prozdrowotną. Kojarzy się obecnie z rozsądkiem i odpowiedzialnością. Z postawą osób, które przestrzegają zaleceń sanitarnych i wykazują się dyscypliną społeczną.

Atrakcją polskich świąt było zawsze to, że one potrafiły choć na chwilę zatrzymać rozpędzoną karuzelę życia. W czas świąteczny zawsze mieliśmy sposobność, by wreszcie przestać biec z wywieszonym jęzorem za sprawami, które nie są tego warte. By uspokoić nerwy codzienności i w gronie rodzinnym spędzić czas na sympatycznym siedzeniu w domach. To świąteczne zatrzymanie było nam potrzebne jak łyk świeżego powietrza. Co więcej, oczekiwaliśmy od Bożego Narodzenia czy Wielkanocy nie tylko emocji religijnych, ale także właśnie tej przyjemnej, domowej nudy. Tego siedzenia na tyłku, które okazywało się luksusem w epoce gonitwy za karierą i wszystkim, co się świeci.

Zużyte filozoficzne maksymy mówiły, że wszystko możesz kupić oprócz miłości i czasu. Z miłością to chyba nadal aktualne, ale z czasem już nie do końca. Czasu mamy teraz wszyscy pod dostatkiem. Trwa bowiem od wielu tygodni Wielkie Narodowe Siedzenie w Domach. Co tam narodowe! Europejskie! Światowe! Wirus z Chin zatrzymał cały świat. Widziałem w internecie zdjęcia mojego ulubionego miasta – Nowego Jorku. Miasta, o którym mówiono że „nigdy nie zasypia”. Słynny plac Times Square, który od zawsze tętni życiem, pusty jak po wybuchu bomby neutronowej. Cały Manhattan pusty jak komora próżniowa. W Polsce podobnie. Sprawiają przygnębiające wrażenie zdjęcia miejsc kiedyś wiecznie zatłoczonych, a dziś jakby oczyszczonych z życia. Kiedyś tłum, ciżba, głośne krzyki, ciasnota i zapchane centra miast nas wkurzały, a dziś do nich tęsknimy. Opustoszały Rynek w Krakowie, Marszałkowska w Warszawie, Krupówki w Zakopanem, Długi Targ w Gdańsku czy Monciak w Sopocie to widoki rodem z filmów katastroficznych.

Pomijając pustelników i tych, którzy samotnie płyną kajakiem przez ocean, ludzie są stworzeniami bardzo towarzyskimi. Brakuje nam żywych kontaktów z innymi. Życie to my i inni. A jak siedzi się w domu tygodniami, to pozostajemy sami ze swoimi złymi myślami.

Nagle święta ze swoją zwyczajową ofertą „wolnego czasu” i „świątecznego oddechu” przestały być atrakcyjne. Pomijam świadomie aspekt religijny, tak przecież ważny dla wielu, ale nie dla wszystkich. Nie ma co ukrywać, że coraz bardziej laickie społeczeństwo postrzegało czas świąteczny jako rodzaj dodatkowych wakacji. Rodzaj miłego bonusu w postaci kolejnego długiego weekendu. O ile podczas Bożego Narodzenia śpiewanie kolęd, wystawianie szopek, wkładanie sianka pod obrus, celebrowanie wieczerzy z jej kultowymi daniami (zwyczaj popularny szczególnie w Polsce) miały w sobie nawet dla ateisty czy mocno wątpiących coś magicznego i boskiego, o tyle święta Wielkanocne wyprane są od lat ze swej religijnej otuliny.

Pamiętam, jak 10 lat temu spędzałem Wielkanoc w Paryżu. Na próżno szukałem śladów świątecznych. Szukałem dekoracji z jajeczkami, szukałem małych pisanek, pistoletów na wodę (tak potrzebnych w śmigus-dyngus), szukałem śladów tak popularnych w Polsce palm czy bazi. Szukałem nawet komercyjnych kolorowych zajączków i nic. Nic nie znalazłem. Nawet jednego małego czekoladowego zajączka! W Paryżu. W mieście archikatedry Notre Dame. Najbardziej znanej katedry katolickiej na świecie.

Wirus ukradł Wielkanocy czas na refleksje i zadumę. Wielkie Siedzenie w Domach obfituje w nadmiar czasu i, jak widać, powoli wszyscy tęsknimy za pracą i ruchem. Dobrze jest się zatrzymać i pomyśleć, ale potem trzeba ruszyć tyłek z fotela. A tu nie ma gdzie go ruszyć, bo najwyżej możemy pokonać dystans od telewizora do lodówki i biegiem do komputera, a na koniec wykonać skok przez szafę do łóżka. Jesteśmy w trakcie najmniej świątecznej Wielkanocy w historii. Z pustymi kościołami i rozdrażnioną rodzinką, która ma się wzajemnie dosyć.

Dzielę się z Państwem tym felietonem jak jajeczkiem, mając nadzieję na to, że już niebawem Wielkie Siedzenie w Domach przejdzie do historii i będziemy o nim czytać jak o czasach dawno minionych. Tak jak się czyta o wielkiej wędrówce ludów czy o dinozaurach. Wesołych świąt!

BÓG PRZEPRASZA

Zeus, bóg grecki, władca Olimpu, nigdy nie przepraszał. Ale Zeus z Łodzi, czyli Kamil Rutkowski, gwiazda hip-hopu, artysta, który zaprosił prezydenta Dudę do łańcuszka rapujących w ramach hot16challange2 przeprasza.

Prezydent Duda niespodziewanie przyjął zaproszenie Zeusa i poczęstował internet swoim rapem o „ostrym cieniu mgły”, który z jednej strony wzbudził śmiech i kpiny, a z drugiej spiskowe teorie pokrętnie odczytujące „poetyckie” frazy o cieniu mgły. Nagranie Dudy spotkało się z mocną krytyką wielu raperów, którzy w ostrych słowach potraktowali nie tylko prezydenta, ale także Zeusa za jego nominację.

I rzeczywiście coś, co było fajne i niosło ze sobą szlachetne idee pomocowe (uczestnicy zabawy namawiają wszystkich do wpłaty na rzecz służby zdrowia i walki z wirusem), stało się częścią kampanii prezydenckiej. Nie da się ukryć, że kandydat obozu władzy wykorzystał moment, by swym popisem ładnie się podlizać młodym wyborcom i zyskać trochę punktów u zdezorientowanej młodzieży.

Zeus jest doświadczonym artystą pod czterdziestkę. Jako dojrzały facet i popularny artysta powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji swoich czynów. Tymczasem, gdy znalazł się w ogniu krytyki, to tchórzliwie i mocno bełkotliwie się wycofuje. Przeprasza za zaproszenie prezydenta, twierdzi, że on tego nie chciał, że chciał co innego. I tu po raz pierwszy muszę stanąć w obronie Andrzeja Dudy. Tłumaczenia Zeusa są żałosne. Polacy słyną z gościnności. Jak się prezydenta zaprosiło na swoje hip-hopowe podwórko, to wypadało mu podziękować, że nagrał te swoje biedarapowanie o „ostrym cieniu mgły”, a nie pokrętnie tłumaczyć, że miało się co innego na myśli.

Sprawa byłaby błaha i niewarta opisywania, gdyby nie jeden ważny szczegół. To jest idealny przykład bezrozumnego postępowania. Wyrosło nam pokolenie, które wiele rzeczy robi dla żartu. Dla jaj głosują na Korwin-Mikkego, dla beki głosowali na Liroya, Kononowicza czy Kukiza. Na złość wszystkim i na przekór. I jak głosowaliście, tak macie teraz taką jajcarską Polskę z rozmontowanym systemem prawnym jak w starym radzieckim traktorze oraz kupą śmiechu i zabawy jak w czeskim burdelu.

Szczególnym przypadkiem bystrości inaczej są wszyscy młodzi wyznawcy Korwin-Mikkego. Młodzież go uwielbia, bo ten dowala równo wszystkim wokół i ciągle mówi o „złodziejach z PO” czy „złodziejach z PiS-u”. Absolutnie nie zdają sobie sprawy, że gdyby Korwin-Mikke i jego formacja doszli do władzy, to za studia trzeba byłoby płacić. Darmowe uczelnie to przecież socjalizm. Socjalizm to także darmowa służba zdrowia. Że jest kulawa i garbata, każdy widzi, ale gdy czekają nas poważne operacje serca, nerki czy choćby złamanej nóżki, to mało kto chce robić zabiegi prywatnie, gdyż kosztuje to fortunę.

Od czasu, gdy w internecie dobrze klika się każda bzdura i niezła beka, mamy rapującego prezydenta i pokolenie, które nie ma czasu na Polskę.

JEZUS POSZEDŁ NA PIWO

Wakacje. Sierpień. Piękna, słoneczna pogoda, to i nikogo nie dziwi, że facet od scenografii położył krzyż na plażowym leżaku. A gdzie Jezus? Pewnie wstał z krzyża i poszedł po kolejne piwo lub zmienić kąpielówki.

Ufff! Minęło kilka dni od rocznicy Bitwy Warszawskiej, to dobra okazja, by na spokojnie podsumować to monstrum patriotycznego kiczu, które się na nas wylało niczym łajno z beczki śmiechu.

Zdjęcie z leżącym krzyżem na leżaku plażowym opublikowane zostało na stronach kancelarii premiera. Pochodzi z widowiska TVP 1920. Wdzięczni Bohaterom. Widowisko odbyło się na Stadionie Narodowym w Warszawie w stulecie Bitwy Warszawskiej. Był na nim obecny premier Morawiecki i wielu notabli oraz mandarynów PiS-u. Rząd sprytnie podpina się pod historyczne sukcesy, bo nie ma własnych.

Władze zapowiadały, że zbudują wielki pomnik wygranej bitwy (był nawet koszmarny projekt łuku triumfalnego fundacji Pietrzaka, który przypominał faceta sikającego do rzeki), że powstanie monumentalne muzeum Bitwy Warszawskiej. Jak to zwykle bywa, nic z tego nie wyszło, podobnie jak z miliona aut elektrycznych i programu Mieszkanie plus, ale widowisko w TVP zrobili.

Oglądając te i inne wytwory propagandy historycznej PiS-u, mam wrażenie, że wrócił reżyser Wowo Bielicki, specjalista od propagandy telewizyjnej za Gierka, gwiazda TVP ery Macieja Szczepańskiego. Wowo Bielicki był autorem serii scenariuszy dożynek, świąt 22 lipca, widowisk plenerowych, które sławiły Partię i pierwszego sekretarza. Naśmiewał się z jego pomysłów telewizyjnych Stanisław Barańczak w słynnych Książkach najgorszych. Wiadomo! Dmuchany patriotyzm musi być wielki jak balon i piękny jak ułan po imprezie.

Szkoła Wowo Bielickiego nie poszła na marne. Podobny styl i toporność przekazu, esencja kiczu otulona duchem paździerzowej akademii szkolnej, a scenografia jak z najlepszych czasów festiwali piosenki żołnierskiej w Kołobrzegu, na których dziarsko śpiewano o przyjaźni z Armią Czerwoną i obronie ojczyzny przed wrogim NATO oraz chwalono krzepę dzielnych wojaków z ludowego Wojska Polskiego, co to po trudnej służbie dla ojczyzny rwali najładniejsze dziewczyny we wsi.

Współcześni naśladowcy Wowo Bielickiego podobnie jak on dali się ponieść swej niezbyt bujnej wyobraźni, osiągając znaczące sukcesy jedynie przy wypłacie za swe usługi.

Przy okazji rocznicy Bitwy Warszawskiej zafundowano nam nie tylko popkulturową tandetę w telewizji, ale także stek bzdur o tym, że Polakom pomogły siły nadprzyrodzone, a sama Matka Boska ciskała granatami w bolszewików. Dlaczego Matka Boska, żydówka z dalekiej, rzymskiej prowincji, miałaby opowiadać się za jedną ze stron w tej okropnej i krwawej wojnie, tego nie wiadomo. Twierdzenia o boskiej ingerencji tak naprawdę pomniejszają chwałę bohaterów tej bitwy, bo sugerują, że Polacy wygrać mogą jedynie przy pomocy Pana Boga, któremu na siłę wręczą polski paszport tuż przed bitwą.

Mój dziadek ze strony matki, Klemens Kuziemski, który w roku 1920 na ochotnika zgłosił się do wojska, uczestnik Bitwy Warszawskiej, odznaczony za odwagę Krzyżem Walecznych, prześladowany przez komunistów właśnie za to, że bił się z bolszewikami, spytałby pewnie, czemu Jezus nie ma parasolki na tym leżaku plażowym. Dziadek był krawcem w Sopocie. Ubierały się u niego same elegantki i bohema artystyczna Trójmiasta. Miał poczucie humoru, wyczucie estetyki i brzydził go socrealizm, który, jak widać po wysiłkach TVP, najwyraźniej powrócił.

KANDYDAT SPOD BUDKI Z PIS-EM

Dawno temu Stanisław Jerzy Lec napisał, że „tonący brzydko się chwyta”. I to by się nam sprawdzało w tej kampanii. Policja już nie udaje, że reprezentuje demokratyczne państwo. Brutalnie zatrzymywane są osoby, które demonstrują na ulicy sprzeciw wobec kandydatury Andrzeja Dudy.

Sebastian Pawłowski jeździł po Trójmieście busem z napisem „Wolę w szambie zanurkować niż na Dudę zagłosować”. Został zatrzymany w Gdańsku przez policję. Skuto go kajdankami i przewieziono na komisariat w Oliwie. Tam kazano mu się rozebrać do naga. Zrobiono rewizję osobistą i przesłuchiwano wiele godzin. Grożą mu trzy lata więzienia za „obrazę głowy państwa”. Zatrzymano też osobę, która była pasażerem w busie, i usiłowano na niej wymóc obciążające zeznania.

W Wejherowie Longin Skrzypiński zorganizował legalną demonstrację przeciwko Dudzie. W trakcie manifestacji on i jego żona zostali zaatakowani przez zwolenników PiS-u. W trakcie szarpaniny jedna z atakujących kobiet rzekomo zgubiła złoty łańcuszek. Policja zrobiła nalot na mieszkanie Skrzypińskich bez wymaganych nakazów pod pretekstem „kradzieży łańcuszka”. Takich spraw jest o wiele więcej. To już metody zastraszania w prawdziwie ubeckim stylu.

Tymczasem sam prezydent Duda też coraz bardziej nerwowy. Na wiecach już nie przemawia, ale krzyczy. Z dnia na dzień krzyczy coraz głośniej. Zdaniem psychologów osoba podnosząca głos to ktoś, kto nie jest pewny swoich racji, chce dominować i krzykiem zagłuszyć oponentów. Krzykiem nie da się zagłuszyć smutnej prawdy o tej wyjątkowo słabej prezydenturze.

Może ktoś prezydentowi źle doradził? Że krzykiem wzmocni swój wizerunek „silnego przywódcy”. To w tym wypadku niewykonalne. Bo silny to jest pewien starszy pan z Nowogrodzkiej, który stoi za plecami pana Dudy. A sam Duda jest przez niego ugniatany jak plastelina i o żadnej sile nie można tu mówić.

Z kręgu szanowanych prawników Adrian po wielokrotnym złamaniu konstytucji został wykluczony już dawno. Wstydzi się go nawet jego były mentor i promotor pracy doktorskiej profesor Jan Zimmermann. Tymczasem czas chyba wykluczyć pana Dudę także z kręgu osób po prostu kulturalnych. Prezydent kraju mimo ostrej walki wyborczej powinien jednak trzymać jakiś fason. Nazywanie Tuska cykorem, mówienie, że Trzaskowski jest „niezrównoważony”… Dodajmy do tego wypowiedzi zalatujące antysemityzmem oraz te, które odmawiają człowieczeństwa środowiskom LGBTQ, uzupełnijmy to o słynne głupie miny prezydenta i wypowiadane niby żarty, a stworzy nam się obraz kandydata, który bardzo obniżył loty, który chce wygrać za wszelką cenę, który wydaje się nie tylko zagubiony i bez klasy, ale także słaby jak flak po przekłutym balonie. Tak kończy kandydat, który wybrał wspinaczkę po drabince populizmu.

Mówiono nam kiedyś, abyśmy szanowali prezydenta Dudę, bo w poprzednich wyborach głosowało na niego ponad 5 mln Polaków. Tak, taki wyniki budzi respekt, ale czy szacunek? To nie jest przecież prezydent tych milionów, którzy na niego głosowali. To jest prezydent jednego człowieka. Pana Prezesa. Znanego Kolekcjonera Kotów z Żoliborza. To on go wybrał i namaścił. Bez Prezesa Andrzej Duda nadal grałby w trzeciej lidze, a Agata nie mieszkała w pałacu, tylko uczyła niemieckiego za marną nauczycielską pensję.

Prezydent powinien jednoczyć wspólnotę Polaków, tymczasem Duda ku uciesze Prezesa rozbija ją jak szklankę z bimbrem podczas sylwestra.

Kiedyś mówiło się o ludziach „spod budki z piwem”. I od razu było wiadomo, o jakie wykwintne towarzystwo chodzi. Dziś mamy kandydata spod budki z PiS-em. I mam wrażenie, że różnice są niewielkie.

DZIDZIUŚ DOSTANIE NOWĄ ZABAWKĘ

Finisz kampanii prezydenckiej zaowocował prawdziwym festiwalem obietnic prawie wszystkich kandydatów. Każdy nam coś obiecuje. Zwykle są to przysłowiowe złote góry, ale padają też konkrety.

Przypomina to kostiumowe filmy o królach z dawnych epok, gdy karoce z władcą wyjeżdżały z pałacu, król sypał złotymi monetami w zbity tłum, który z energią rzucał się za złotym cielcem i bił pokłony ludzkiemu panu.

Feudalizm niby dawno temu się skończył, ale te zwyczaje pozostały. Oczywiście nikt już nie rzuca monetami w tłum. Rzuca się obietnicami. Ale tłum łyka je jak ciżba złote monety w średniowieczu pod dworem pana. Specjaliści od prowadzenia kampanii potwierdzają. Obietnice świadczeń, dodatków finansowych, dopłat, czyli – popularnie mówiąc – sypanie kasą odnosi najlepszy skutek. Szczególnie w takim kraju jak Polska, który nie ma ani zbyt długich tradycji demokratycznych, ani dojrzałego społeczeństwa obywatelskiego.

I także ta kampania nie odbiega od tego schematu. Ku zaskoczeniu populistów nie sprawdziły się w tym sezonie stare numery. Nie chwyta już straszenie uchodźcami czy LGBT. Niestraszna Polakom fala neomarksizmu czy upiór filozofii gender. Po raz pierwszy nikt nie dał się nabrać ani na nowego dziadka z wermachtu, ani na ciotkę z Luftwaffe. Duda krzykliwie i widowiskowo wystrzelał się z tych straszaków, a poparcie mu tylko spadało. Także Trzaskowski straszący w TVP łamaniem konstytucji i zawłaszczeniem sądów porwać może jedynie zwolenników, a nie zdobędzie sympatii niezdecydowanych.

W dobie koronawirusa nie chwyta kampania negatywna, a najskuteczniejsze okazują się propozycje ekonomiczne. Jesteśmy jak te dzieci, które czekają na dodatkowego pączka. Pieszczochami kandydatów są jak zwykle emeryci, rodziny wielodzietne i niedochodowe górnictwo. Okruchy z pańskiego stołu wpadną Polakom w postaci bonu turystycznego, dodatków dla emerytów, dopłat do oczek wodnych, a górnicy za postojowe w kopalniach dostali już 100 procent pensji. Mnożą się pomysły na wręczanie łakoci. Polskie społeczeństwo traktowane jest jak dzidziuś, któremu co jakiś czas, aby nie beczał i nie marudził, trzeba dać nową zabawkę.

POPARCIE NA STARCIE

Brawo! Rośnie poparcie dla Andrzeja Dudy. Kolejne partie i ugrupowania ogłaszają, że poprą tego kandydata na prezydenta.

Unia Polityki Realnej – partia, która uważa, że osoby niepełnosprawne nie powinny być pokazywane publicznie, bo zakłócają ducha narodu, partia, która jest za tym, aby odebrać kobietom prawa wyborcze, wreszcie partia, która jest za globalnym ociepleniem, płatną służbą zdrowia i skasowaniem wszelkiej pomocy socjalnej – zdecydowała się poprzeć Andrzeja Dudę, który być może zrealizuje te upragnione przez UPR postulaty.

Partyjne masy UPR liczą szczególnie na to, że prezydent pomoże globalnemu ociepleniu, bo lato mamy do dupy.

A oto pełna lista ugrupowań, które wspierają „prezydenta polskich spraw”.

1. Polski oddział Ku Klux Klanu. Organizacja założona w USA, specjalizująca się w wieszaniu czarnoskórych. Popierają Andrzeja, bo uważają, że to prawdziwy biały człowiek i dobry rasista.

2. Ogólnopolskie Stowarzyszenie Kibiców „Wpierdol”. Z nadzieją na zniesienie prawnego zakazu ustawek kibicowskich. Jak wyjaśnił prezes stowarzyszenia, przez pandemię wiele oczekiwanych bójek zostało wstrzymanych lub odwołanych, wiele zaplanowanych mordobić musi czekać w kolejce i chłopaków teraz roznosi.

3. Związek Kół Różańcowych „Zbawienie przez zapłacenie”, propagujący rozgrzeszenia przez wysłanie płatnych SMS-ów.

4. Kongres Osób Fikcyjnych, którego przewodniczącym jest znany projektant z TVP Christian Paul. Kongres gromadzi znane osoby, które co prawda nie istnieją, ale za to wypowiadają opinie w telewizji Kurskiego.

5. Stowarzyszenie Miłośników Musztardy, które zbiera kasę na pomnik musztardy w Zakopanem jako podziękowanie dla władzy za tanie podpaski i środki na przeczyszczenie.

JAŚNIE PAŃSTWO

Emeryt ze Szczecina ukradł w Biedronce cukierka. Cukierek był wart 40 groszy. Emeryt został skazany przez sąd na 20 złotych grzywny. Ciekawy jestem, ile powinien zapłacić minister Jacek Sasin za to, że z pogwałceniem prawa wydrukował pakiety wyborcze za 70 mln złotych.

Usprawiedliwiając ministra, warto zaznaczyć, że nie buchnął tych pieniędzy dla siebie, a jedynie bezmyślnie zmarnował nasze pieniądze. Oczywiście łatwiej zjeść cukierka z Biedronki niż tony papieru, więc efekt jest taki, że cukierek wylądował w brzuchu emeryta i fizycznie go nie ma, a pakiety wyborcze są i można je oddać na makulaturę.

Skoro wartość cukierka to 40 groszy, a kara za jego kradzież jest pięćdziesięciokrotnością tej kwoty, to trzymając się tego rozumowania, Sasin powinien zapłacić… 50 razy 70 mln złotych minus wartość makulaturowa druków.

Ale przecież pan Sasin sam nie wpadł na pomysł wyborów kopertowych. Realizował jedynie decyzję premiera Morawieckiego w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zadecydował, że decyzja Morawieckiego o zleceniu Poczcie Polskiej zorganizowania wyborów korespondencyjnych była bezprawna. Połowę tej sumy powinien więc sprawiedliwie zapłacić Mateusz. 50 razy 70 mln złotych to 3,5 mld złotych. Wychodzi po 1 mld 750 mln złotych grzywny na łeb do zapłacenia minus to, co Sasin uzyska w skupie makulatury. Choć przecież makulatury już praktycznie nie skupują, więc to nie jest żaden ewentualny zysk, tylko brutalne 0 złotych. PiS jednak od pewnego czasu praktykuje specyficzną matematykę dobrej zmiany i tam każde 0 złotych jest wartością dodaną, nie mówiąc już o ludzkich zerach.

Taka na przykład TVP dostała od władz dotacje w postaci 2 mld zł. Miliard to jest dziewięć zer. Ale Kurski ma wokół siebie ich zdecydowanie więcej. Ktoś o mentalności księgowego z Sieradza powiedziałby, że w aferze z drukowaniem kart do głosowania, które się nie odbyło, dochodzą jeszcze koszty magazynowania i transportu. Ja bym już jednak nie był taki drobiazgowy.

Mateusz, spoko, da radę wybulić te 1 mld 750 mln zł, wystarczy, że sprzeda buty, garnitur i zegarek. Gorzej z Sasinem, bo garnitur ma co prawda trzy razy większy niż premier, lecz wygląda w nim, jakby zwinął go z darów dla powodzian.

Państwo polskie i jego machina sprawiedliwości dorwało emeryta i go ukarało. Ciekawe teraz, czy państwo złapie Morawieckiego z Sasinem, skoro elita władzy to Jaśnie Państwo.

RODZINA NA NASZYM

„Rodzina nie cieszy, gdy jest, lecz kiedy jej ni ma, samotnyś jak pies” śpiewano dawno temu w Kabarecie Starszych Panów. Rodzina jest ważna i każdy o tym wie. Władza stale brzęczy o rodzinie, ciągle się troszczy o rodzinę i w kółko międli te rodzinne banały.

Z rodziny zrobiono niemalże oręż propagandowy. Każdy przekręt, naginanie prawa, każde świństwo, każda podwyżka, każda kretyńska decyzja tłumaczona jest „dobrem polskiej rodziny”. Tymczasem po latach rządów dojnej zmiany wiemy już, o jakie rodziny konkretnie chodzi. Dokładnie chodzi o ich rodziny.

Najpierw skasowano konkursy na posady wymagające wiedzy, kompetencji i doświadczenia, a potem rozpoczął się rozbój w biały dzień, czyli swoiście rozumiana „polityka prorodzinna”. W spółkach skarbu państwa i na intratnych posadach zależnych od władzy pozatrudniano członków własnych rodzin. Dawno temu był taki program społeczny Rodzina na Swoim. Obecnej władzy udało się go zrealizować w 100 procentach, ale w wersji Rodzina na naszym. Państwie.

Grzeją poślady na ciepłych posadach kuzyn Kaczyńskiego, ojciec Dudy, stryj Dudy, córka Dudy, syn Kamińskiego, córka Piotrowicza, żona Ziobry, brat Ziobry, synowa Sobeckiej, siostra Morawieckiego, ojciec Jakiego, syn Przyłębskiej, syn Czarneckiego, połowa rodziny Sasina i setki innych.

I pomyśleć, że w 2005 roku profesor Zytę Gilowską, posłankę PO, wyrzucono z partii, bo wyszło na jaw, że zatrudniła w swym biurze poselskim synową, a synowi zlecała płatne ekspertyzy. Dziś standardy są niższe niż poziom najgłębszej kopalni.

W Arabii Saudyjskiej cała elita władzy to jedna rodzina. Nie jest to jednak wzór, do którego powinniśmy dążyć.

DO KUMPLI WETERANÓW

Tak się losy człowieka poskręcały śmiesznie i rogato, że ja komediant i wielu moich kumpli z lat 80. byliśmy uczestnikami ruchów tyleż podziemnych, co zbuntowanych i tyleż opozycyjnych, co zadziornych. IPN zebrał na ten temat pokaźną dokumentację dawnej Służby Bezpieczeństwa i jest co czytać i opowiadać wnukom. Zanim fanki zaczęły rzucać biustonosze na scenę, rzucało się kamieniami w ZOMO i ulotki w tłum.

Dziś kolejna rocznica „półwolnych” wyborów 4 czerwca 1989 roku, kiedy to po ustaleniach Okrągłego Stołu komuniści dopuścili opozycję z Solidarności do zabawy wyborczej i szybko przegrali jak Artur Szpilka swoje ostatnie walki na ringu. I znów przez internet i media przeleją się kombatanckie wspominki. Nie zabraknie zdjęć Wałęsy, Geremka i Mazowieckiego. Tu i ówdzie pojawi się słynny plakat z filmu W samo południe z Garym Cooperem, który z kartką wyborczą z napisem „Solidarność” idzie pogonić złych ludzi. I dobrze. Fakty historyczne trzeba przypominać, a sentymentalne kombatanctwo, jeśli nie jest nachalne, nikomu specjalnie nie zaszkodzi.

Było biednie i marnie, ale ku zaskoczeniu komunistów Solidarność wygrała wszystko, co było wówczas do wzięcia. Kolejne wybory były już w pełni demokratyczne, a komuna zdechła w swej znanej jako PZPR postaci.

Nie wdając się w spory, czy można było więcej i czy aby na pewno to były wybory choć trochę wolne, mam do dawnych kolegów z opozycji skromny apel.

Dziś, gdy dziewczyna samotnie demonstrująca z plakatem i rowerem pod radiową Trójką jest zamykana przez policję, dziś, gdy uczestnicy Strajku Przedsiębiorców są gazowani i pałowani w centrum Warszawy, gdy jak za PRL-u demonstrantów z opozycyjnych manifestacji przesłuchuje się godzinami na komisariatach, poniża i każe rozbierać do naga, gdy niewidomy będący uczestnikiem protestu brutalnie odłączony zostaje od osoby się nim opiekującej, jest wywożony kilkadziesiąt kilometrów poza miasto i wreszcie, gdy wszyscy przeciwnicy władzy są w państwowej telewizji opluwani i niszczeni jako „gorszy sort”, „niemieckie sługusy” czy „zdrajcy narodu”, to może wstrzymajmy się z tymi sążnistymi artykułami o walce z komuną i o tym, jak odważni byliśmy w czasach generała Jaruzelskiego.

Tak… obaliliśmy komunę, ale ona wróciła przebrana za PiS i skacze nam po głowie i po całym kraju. Demokracja, którą stworzyliśmy, okazała się krucha i garbata. W imię podziękowań za papieża, za sprzyjanie opozycji i pomoc w PRL-u pozwoliliśmy, aby Kościół i Watykan zrobił sobie z Polski własną kolonię. Pozwoliliśmy, aby różni dranie doili ten kraj na lewo i prawo. A teraz pozwalamy, aby Gang Kolekcjonera Kotów na naszych oczach przekształcał kraj w worek treningowy.

Jesteśmy jak te nieszczęsne konie z Janowa Podlaskiego, które dawno temu wygrywały wszystkie konkursy, a teraz zdychają, głodują i spadły do piątej ligi, ale ciągle myślą, że nadal są piękne i fajne, bo ciągle żyją wspomnieniami.

Kombatanctwo szkodzi! Ordery już dawno rozdane! Czas jak za komuny bronić wolności i splunąć diabłu w oko. Władza ma już pełno w gaciach. Nie dajmy im dobiec do kibla.

CO MI WYSKAKUJE?

Napiszę Państwu, co mi ostatnio wyskakuje. Z komórki. A konkretnie z przeglądarki internetowej. Otóż gdy tylko włączę w telefonie komórkowym wujka Googla, pojawiają się tam pisane w sensacyjnym tonie anonse informacji z portali tak beznadziejnych jak wPolityce, Do Rzeczy czy Super Express. Jest pewien duet „gwiazd”, który pojawia się tam non stop. Wyskakują mi na zmianę Ziemkiewicz i Andruszkiewicz. Doprawdy nie mam ochoty czytać o tym, kogo znowu opluł Ziemkiewicz, i co głupiego powiedział Andruszkiewicz, ale wujek Google mi ich wpycha na moją komórkę niczym PiS Beatę „Brochę” Szydło na jakąkolwiek posadę w europejskim parlamencie.

Ja tego Andruszkiewicza nawet nie znam i nie uważam, aby to był ktoś istotny w polskiej polityce. Ot, kolejny, słabo wykształcony młokos narodowiec, który okazał się karierowiczem. Wciśnięty do sejmu dzięki Kukizowi, którego wykiwał, a potem zdradził i przeszedł do PiS-u. Jego największym osiągnięciem jako posła była ściema i kombinowanie przy zwrotach za paliwo. Kolejny sejmowy cwaniak, który okazał się paliwowym rekordzistą parlamentarnym, bo wziął blisko 70 tys. złotych, nie mając nawet samochodu, a niektórzy twierdzą, że i prawa jazdy. Nawet Kukiz przejrzał na oczy i krzyczał, że Andruszkiewiczem powinna się zająć prokuratura. I się zajęła, ale w innej sprawie. Miał ci „bohater” internetu Andruszkiewicz wpadkę z fałszowaniem podpisów poparcia, gdy starał się o wejście do sejmu. Dziennikarze TVN ujawnili, że prokuratura miała dowody na fałszowanie podpisów przez Andruszkiewicza, ale dokumenty zostały zabrane przez Ziobrę do kontroli i do dziś są pewnie trzymane w pancernej szafie Prezesa na Nowogrodzkiej. Andruszkiewicz wkrótce awansował na wiceministra cyfryzacji, a PiS ma na niego takiego haka, że będzie im wiernie służył do końca świata i jeden dzień dłużej.

Tymczasem tandetny kombinator Andruszkiewicz pojawia mi się nachalnie w wyszukiwarce niczym jakiś geniusz słowa, gwiazda mediów czy mąż stanu. Pojawia się częściej nawet niż etatowy opluwacz Ziemkiewicz. Owszem, może bym i chciał, aby mi wciskano, co do powiedzenia mają Olga Tokarczuk, Szczepan Twardoch czy Jacek Dehnel, czyli ludzie wysokiej kultury i wiedzy. Ale nikt w dzisiejszych czasach Olgi Tokarczuk nie wciska. Ludzie sami czytają, bo ma talent. A Andruszkiewicza i Kartofla Ziemkiewicza trzeba wciskać. I Andruszkiewicz z Kartoflem są wciskani na wszelkich frontach. Ja już boję się włączyć cokolwiek, choćby mikrofalówkę, bo zachodzi obawa, że pojawią się tam rozsiewający złą energię Andruszkiewicz i Kartofel.

Do czego to doszło? Żyjemy w czasach, gdy w sieci zarażonej chorymi reklamami kimś ważnym jest taki Andruszkiewicz. Polityk z Grajewa. Człowiek bez klasy, wiedzy i osiągnięć. Na szczęście oprócz internetu jest jeszcze normalne życie, a w nim Andruszkiewicz nadal jest tylko mianowańcem PiS-u, czyli zwykłym dzbanem i nikim więcej.

DOBRE WIEŚCI

Humor absurdalny w Monarchii Kartoflanej PiS-u traci na znaczeniu, bo rzeczywistość sama w sobie jest tak absurdalna, że żadnych dowcipów wymyślać nie trzeba. Już w komunie śpiewano, że „życie przerosło kabaret”, ale w Kaczogrodzie pobito ten rekord i głupota wystrzeliła wyżej niż amerykańska sonda na Marsa.

Nestor satyry Stanisław Tym zaproponował, żeby litościwie wstrzymać się z inwektywami w stosunku do rządzących, czego nie ma w zwyczaju pisarz Kuba Żulczyk, czy młodzież w czasie demonstracji, bo już samo zdanie „prezydent Andrzej Duda” jest tak śmieszne, tak absurdalne i tak odbiegające od realnej rzeczywistości, że żaden dowcip, ani epitet tego nie przebije.

Absurdów jednak nigdy dosyć i choć mamy ich ostatnio sporo wokół siebie, zaproponuję garść takich, które są adekwatnym komentarzem do stanu psychicznego polskiego podwórka.

1. Jak informują handlarki dewocjonaliów w Toruniu, pierwsza kosmiczna misja PiS-u zakończyła się wielkim sukcesem. Statek kosmiczny zbudowany przez najlepszych inżynierów z Kraśnika w nowoczesnej stoczni statków parowych w Radomiu wylądował na Marsie, czyli na dachu należącego do Obajtka trzygwiazdkowego hotelu na Mazurach. Uczestnicy misji rozbili po drodze dwa samochody i namiot. Dzięki pośrednictwu Edyty Górniak udało się nawiązać kontakt z kosmitami i pożyczyć od nich dwie stówy na flaszkę;

2. Mimo dyplomatycznych starań i zabiegów samego ministra spraw zagranicznych Jarosław Kaczyński niestety nie został przyjęty do sycylijskiej cosa nostry. Jak dowiadują się nasi reporterzy, Prezes nie był w stanie przejść rytuału braterstwa krwi i po nacięciu kciuka nożem schował się pod szafą w kuchni;

3. Internetowy kanał modowy prowadzony przez biskupa generała Sławoja Leszka Głódzia został wybrany przez Fashion Awards najlepszym programem w stylu glamour w Europie. Nadawany z olśniewającego pałacu na Mazurach program poświęcony jest modzie koktajlowej dla myśliwych;

4. Borys Budka został twarzą kampanii społecznej poświęconej budowaniu budek na plaży dla osób bojących się wody. W wywiadzie dla pisma „Droga Smażona Flądra” ujawnił, że inspiracją dla niego był BARAK Obama i NORA Jones;

5. Dzięki wsparciu kapitału rosyjskiego i sponsorów z przemysłu farmaceutycznego powodzeniem zakończyła się zainicjowana przez Antoniego Macierewicza akcja, aby palmę w centrum Warszawy wymienić na brzozę na rogatkach Białegostoku;

6. Znany aktor serialowy Tomasz Karolak po raz 152. w tym tygodniu powiedział w mediach coś głupiego i tym samem pobił rekord Polski należący od lat do jego byłej partnerki Violi Kołakowskiej;

7. Szymon Hołownia, lider Ruchu Fajno Będzie, w swoim kolejnym przemówieniu internetowym, tym razem z okazji Prima Aprilis, zaapelował do rodaków, aby byli dla siebie mili, a do rządzących, aby byli uczciwi;

8. Najlepszy piłkarz świata Robert Lewandowski odwiedził prezydenta Andrzeja Dudę w jego pałacu na stoku narciarskim w Małem Cichem i podziękował mu za wymyślenie piłki lekarskiej. Andrzej Duda odznaczył Roberta Lewandowskiego prywatnym telefonem do ochroniarza Donalda Trumpa;

9. Po wizycie byłego marszałka sejmu Marka Kuchcińskiego w Krakowie hotel Mariana Banasia zmienił status z „hotelu na godziny” w „hotel na minuty”;

10. Kaja Godek i jej ogólnopolski ruch przeciwko wzwodom zaapelowali do rządu, aby każde nienarodzone dziecko katolickie miało prawo do zatrudnienia w zarządzie Orlenu.

CIOTKA NADCHODZI

Natrafiałem w internecie na akcję zbierania podpisów przeciwko „propagandzie homoseksualnej w szkołach”. To ciekawe. Może chodzi o księży? W końcu to faceci w sukienkach, a sporo się ich po szkołach kręci.

Ale pogadajmy poważnie. Od trzech lat w szkołach rządzi minister Zalewska i o wszystko można ją podejrzewać, ale nie o to, że sprzyja „propagandzie homoseksualnej”. Prawdopodobnie akcja z „propagandą homoseksualną” ma stłumić nieśmiałe głosy domagające się edukacji seksualnej w szkołach, bo prawdziwy katolik, jak wiadomo, opowiada dzieciom barwne historie o bocianach i kapuście.

Tak już mamy, że lubimy straszyć. Straszenie gejami jest bardzo modne wśród środowisk narodowo-konserwatywnych. Niestety, ciągłe poruszanie tematu związanego z pederastią (zarówno w poważnych dyskusjach, jak i na wiecach czy marszach) może sugerować niepewność liderów tych środowisk co do własnej orientacji. Zdaniem psychologów to ciągłe atakowanie środowisk homoseksualnych ze strony „patriotów” może być sprytną formą kamuflażu. W historii znane są takie przypadki. Słynny dyrektor FBI Edgar Hoover nie tylko radykalnie zwalczał homoseksualizm, ale dochodziło do tego, że zamykał homoseksualistów w więzieniach. Po latach okazało się, że sam był gejem.

Inny znamienny przykład to lider Ku Klux Klanu Glenn Miller, bojowy rasista i antysemita, zdecydowany przeciwnik mieszania ras, terrorysta oskarżany o zamach, w którym zginęły trzy osoby. Ten konserwatysta i wróg gejów, rycerz białej rasy został przyłapany przez FBI, gdy uprawiał seks z czarnym mężczyzną przebranym za kobietę.

Wcale bym się nie zdziwił, gdyby wyszło na jaw, że głośni „pogromcy pedziów” tacy jak np. Winnicki, Bosak, Andruszkiewicz czy Cejrowski mają ukryte ciągoty homoseksualne. Przeciętny heteroseksualny facet nie ma obsesji na punkcie gejów, bo to nie jest dla niego żaden problem. Nikt normalny nie chce dziś nawracać leworęcznych na to, by pisali prawą ręką, bo wiemy, że to jest sprawa półkuli mózgowej, a nie upodobań.

Już samo pojęcie propagandy homoseksualnej jest zabawne. Homoseksualizm jest determinowany biologicznie, a nie kulturowo. O tym, czy ktoś jest homoseksualistą, nie decyduje otoczenie, filmy czy kolorowe skarpetki. Nauka twierdzi, że dzieje się to w okresie prenatalnym w łonie rodzicielki, a nie wówczas, kiedy człowiek znajduje się już pod wpływem słabego ojca i silnej matki czy zbereźnych filmików.

Rozumiem, że na skutek nasiąkania propagandą można zmienić poglądy, głosować na jakiegoś debila czy zapisać się do partii, ale żadna „propaganda” nie zrobi z nas geja. Niestety, czas to uświadomić tym wszystkim, którzy mieszają politykę do nauki, że „ciotą” zostaje się z natury. A skoro z natury, to Pan Bóg tak chciał i wara od tego! Z bycia gejem nie można nikogo wyleczyć. To bzdura, którą serwują szarlatani. Jak nasze oczy nie staną się skośne od oglądania filmów z Bruce’em Lee, tak spotkanie z Biedroniem nie spowoduje, że ktoś zmieni orientację. Chyba że polityczną, ale to już inna bajka.

LIST OD PREZESA

Panie Prezesie, melduję wykonanie zadania! Chłopaki z naszej siłowni, polscy patrioci, klubowi zadymiarze, a także ekipa, co na co dzień wymusza haracze, wszyscy (nawet Toporek, co był na przepustce z pierdla) masowo się stawili, aby w Białymstoku, mieście czystym rasowo, pogonić „tęczowych”.

Pokazaliśmy całej Polsce i światu, że nie ma w Białej Polsce miejsca dla zboków. Po katolicku i chrześcijańsku powiedzieliśmy im „wypierdalać”. Dziękujemy Prezesowi za wieloletnie wsparcie ideowe. Te wszystkie mowy o „gorszych sortach”, „zdrajcach” i o tym, gdzie stało ZOMO, były dla nas inspiracją do czynów patriotycznych, takich jak rzucanie butelkami czy kamieniami w nieletnie panienki krzyczące o tolerancji.

Dziękujemy także Kościołowi katolickiemu za wsparcie duchowe. Dzięki kazaniom takich mądrych ludzi jak biskupi Jędraszewski, Dec, Głódź czy nasz biskup białostocki Tadeusz Wojda, mieliśmy duchową siłę, by pluć w twarze tych podludzi z marszu. Dziękujemy też za piękne słowa poparcia parafii św. Jadwigi z Białegostoku, która od zawsze wspiera nas modlitwą w intencji miłości bliźniego podczas licznych zadym i klubowego mordobicia.

Także redaktor Tomasz Sakiewicz z „Gazety Polskiej” (propagator stref wolnych od LGBT) zasługuje na specjalne podziękowania. Dzięki jego cennym wskazówkom nie mieliśmy wątpliwości, którego faceta skopać i której dziewczynie obić ryja.

Jeszcze raz dziękujemy, Panie Prezesie, za opiekę prawną nad naszymi chłopakami, wsparcie finansowe i parasol ochronny, a przede wszystkim za wskazanie wrogów naszej umiłowanej ojczyzny. Kopać ich będziemy z radością, aż do wyrzucenia ich z Polski albo zamknięcia w obozach.

W imieniu dumnych i spoconych polskich patriotów

Marian Butapren (ksywka stadionowa Zderzak)

WSZYSTKO LIPA

Minęło już kilka dni od słynnej orgii w Brukseli, na której przyłapano węgierskiego konserwatystę, ważną figurę rządzącej partii prawicowej Fidesz, który na golasa zacieśniał stosunki międzynarodowe za pomocą mięśni kegla.

Wiemy o tej pikantnej i jakże prestiżowej imprezie już nieco więcej. Organizatorem orgietki był nasz rodak (brawo!) o biblijnym imieniu Dawid, pochodzący z papieskiego miasta Wadowice. Dawid ujawnił portalowi Onet, że stałymi bywalcami gejowskich spotkań roboczych są czterej wysokiej rangi politycy PiS (hurra!). Organizator nie podał nazwisk, ale ujawnił zasady wspólnych wesołych zabaw. Podczas orgii nie wolno być obserwatorem. Wszyscy muszą być aktywni i pukać się bez prezerwatyw (co za zaufanie!). Zwykle podczas zabaw bywa tam nawet 100 osób, ale podczas tej ostatniej było tylko 25 panów.

Dowiedzieliśmy się także, że policja, która zrobiła nalot, wtargnęła do lokalu ze względu na ograniczenia sanitarne. W Brukseli na prywatnych przyjęciach może się spotkać grono pięciu osób. Belgia to nie Czeczenia, to wolny kraj i każdy może uprawiać seks, jaki chce i z kim chce, więc nie gejowski seks był powodem interwencji, ale zwykły tłok na kanapie i zbyt duża grupa przy grupowym seksie.

Uczestnicy balangi byli początkowo przekonani, że czterej umundurowani policjanci to miły prezent od organizatora. Niestety policjanci zamiast wyciągania lśniących z podnieceniem fujar wyciągnęli szare bloczki mandatowe i bajka się skończyła. Było trochę zamieszania, bo znaleźć dokumenty nie jest tak łatwo, zwłaszcza gdy jest się nago, ale największego pecha miał prawicowy polityk z kraju gulaszu i czardasza – József Szájer, który w zamieszaniu usiłował wydostać się przez okno i zbiec po rynnie. Nic nie byłoby w tym sensacyjnego, gdyby nie znana postawa tego brodatego kumpla premiera Orbána, który znany jest z mocno religijnych i konserwatywnych deklaracji. To on m.in. jest autorem zapisu w węgierskim prawodawstwie o tym, że małżeństwo to święty związek kobiety i mężczyzny.

Już teraz wiemy, jak konserwatywna prawica wyobraża sobie tradycyjną rodzinę. Mąż, żona, dzieci, Kościół, wartości chrześcijańskie i chłopczyk na boku w Brukseli, u którego można się spuszczać. Po rynnie. Przy okazji obalono też mity o tym, że populistyczna prawica rozbija wspólnotę europejską. Ten akurat poseł integrował się w pocie członka, mocno i zawzięcie.

W Polsce poszła plotka, że pewien polityk na wieść o brukselskim party także usiłuje zorganizować gangbang na Żoliborzu, tylko nie wiadomo, czy mu kotów wystarczy.

Żarty na bok! Pogadajmy poważnie. Homoseksualizm nie wynika z jakichś skłonności czy ideologii, jak by chcieli niektórzy politycy, tylko decyduje o tym Natura. O tym, czy ktoś będzie gejem, czy lesbijką, decyduje liczba takich, a nie innych chromosomów i dzieje się to w okresie płodowym człowieka. Nikt nie ma na to wpływu. Ani wychowanie, ani filmy porno czy literatura gejowska nie są w stanie „przekabacić” żadnej osoby na geja czy lesbijkę. Nauka udowodniła, że jesteśmy tacy, a nie inni z natury. Tak więc o tym, czy ktoś jest heteroseksualny, czy homoseksualny decyduje Bóg (przez ateistów zwany Naturą).

Nie da się geja „wyleczyć”, tak jak nie da się osoby heteroseksualnej przekonać do bycia gejem. To znane nam od dawna poparte nauką prawdy, ale na potrzeby politycznej napierdalanki Kościół i prawica wymyślają sztuczny strach przed LGBTQ, robią wroga z „innych” i szukają „ideologii”, którą będą mogli dzielnie zwalczać i przed którą mogliby bronić „zdrową” część społeczeństwa. Wszystko to lipa. Tak jak poglądy konserwatywne pana Szájera.

Jeśli przyjąć konserwatywny typ postrzegania świata i uwierzyć, że wszystko, co jest na ziemi, pochodzi od Boga, to gej, lesbijka, biseksualista i transwestyci też od Boga pochodzą, bo też przez Boga (naturę) zostali stworzeni. Tak więc to Kościół kłamie, twierdząc, że broni natury i chroni naturalny porządek świata. Bóg zaprojektował geja i lesbę tak jak zaprojektował Presleya i Marilyn Monroe, Orbána i Ziobrę, Anję Rubik i Trumpa.

Trudno podejrzewać zwierzęta o jakieś mody czy ideologie. Wśród zwierząt homoseksualizm jest bardzo mocno obecny, mimo że nie grasują tam agitatorzy LGBTQ. Żyrafy, szympansy, pingwiny, wróble bardzo często łączą się w pary homoseksualne. Bo tak lubią i tak kochają, i tak stworzył te zwierzaki Bóg. Nie wszyscy muszą być tacy sami. Jesteśmy różni, a stare dziady z PiS-u i episkopatu niech przestaną pierdzieć w swe ideologiczne i propagandowe trąby, bo śmiech niesie szeroko nie tylko przez rozporki.

UPADEK

Kardynał nie pamięta, arcybiskup sobie nie przypomina, biskup nigdy nie słyszał. A ofiary do dziś mają poranioną psychikę. Kardynał Dziwisz używa chyba jakiejś specjalnej maści. Takiej jak spray na komary. Bo się nie drapie. Sumienie go jeszcze nie gryzie.

A może, jak pisał Stanisław Jerzy Lec, ma sumienie czyste, bo nieużywane? Jabłka na zdjęciu są aż nadto wymowne. Nie wszystkie są robaczywe, ale wiele z nich przegniłych. Jabłuszka to ulubiona metafora biblijna. Po owocach ich poznacie, mówi pismo i powtarza ksiądz na ambonie. Te „owoce”, które poznajemy podczas odkrywania tajemnic zasłużonych dostojników kościelnych, wykrzywiają nam twarze w zdziwieniu i bólu.

Tak patrzę na to wszystko, tak czytam i dochodzę do wniosku, że Maryja z tym biednym dzieciątkiem i dzisiaj musiałaby uciekać, i to nie tylko z Betlejem, ale także z Polski. I to nie przed Herodem, lecz przed polskimi biskupami.

Moje pokolenie pamięta Kościół z lat 80. Kościół przyjazny ludziom, otwarty na dialog, wspierający wiernych w trudnych chwilach, bo przecież „trudno nie wierzyć w nic”. Kościół odważny i dający wiarę w lepszy świat. Pomagający w stanie wojennym podziemnej opozycji.

To już historia. Jak się teraz okazuje, mocno przesłodzona. Jednak dziś w czasach zarazy przydałoby się trochę takiego Kościoła z sercem, który ludzi będzie wspierał. Niósł pociechę i oparcie. Tymczasem polski Kościół jako instytucja sam zdegradował się do przykrej roli przybudówki partyjnej. Szczekaczki do naganiania wyborców PiS-owi. Kościelna struktura przypomina obecnie dobrze zorganizowaną korporację kryjącą przestępców pedofilów, pazernych na wpływy, kasę i wszelakie dobra cwaniaków, którzy potrafią wystawiać Polsce tylko rachunki za dawne zasługi i za coraz mniej świętego Jana Pawła II.

Jest oczywiście dylemat, czy papież wiedział o skali nagannych procederów wśród najwyższych hierarchów, czy nie miał o tym pojęcia. Jeżeli wiedział i krył, to nie jest święty, a jeśli nie miał pojęcia, to był biednym, zagubionym człowiekiem, którego kiwano i oszukiwano jak naiwnego pięknoducha. W obu przypadkach papież jest przegrany.

Kardynał Dziwisz, który w filmie dokumentalnym Don Stanislao Marcina Gutowskiego zasłania się niepamięcią, był, jak wynika z zeznań licznych świadków, kluczową postacią w tuszowaniu skandali seksualnych na najwyższych szczeblach kościelnych struktur, pobierającym opłaty i haracze za dostęp do papieża. Jednym z watykańskich księgowych diabolicznej postaci Maciela Degollado (założyciela wpływowego zakonu i przestępcy pedofila).

Mam wrażenie, że kardynał i podobni mu „dostojnicy” już dawno zdradzili nie tylko samego papieża i wszelkie zasady moralne, ale przede wszystkim Boga, któremu niby służą. Bo Pan Bóg (jeśli istnieje, a tego przecież do końca nie wiemy) raczej nie trzyma z tymi, którzy ukrywali i tuszowali pedofilię. Tak przecież wynika z całej nauki o nim. Bóg nie popiera krzywdzenia dzieci. Chyba że wierzymy w takiego Boga, który się na to godzi. To już wówczas lepiej zostać ateistą i mieć dylemat z głowy.

Wielu z nas wątpi, a wierzy z przyzwyczajenia. Bo tradycja i rodzice, bo babcia z dziadkiem, bo dzieciak idzie do komunii czy bierzmowania. Tli się w nas ten ogień, ale słabo. A biskupi robią wiele, aby go zupełnie zgasić. I ciągle wierzymy wszyscy w tych nielicznych księży, którzy są wspaniali. Którzy nie traktują wiary jak maszynki do zarabiania pieniędzy. Zapewne są i tacy, i sam znam kilku. Ale wiara w nich w obliczu upadku, który dzieje się na naszych oczach, jest coraz słabsza.

Jeśli są w Polsce jeszcze jacyś prawdziwi katolicy, którzy wiarę swoją traktują poważnie, to powinni podać kardynała Dziwisza do sądu ze słynnego paragrafu o „obrazie uczuć religijnych”. Nikt tak bowiem nie obraża wiary w Boga, jak wpływowe osoby systemowo przyzwalające na krzywdzenie dzieci. Ten paragraf bywał w Polsce nadużywany. Wykorzystywano go m.in. do straszenia artystów, którzy w swej twórczości posługiwali się symbolami religijnymi w sposób – zdaniem niektórych – „niegodny”. Nie jestem prawnikiem, ale myślę, że nikt tak nie uraził uczuć religijnych bardzo wielu osób, jak właśnie kłamiący w sprawach pedofilii ważni ludzie Kościoła.

Tylko odśrodkowy ruch zaangażowanych osób świeckich, którym na Kościele jako wspólnocie jeszcze zależy, i księża niebojący się mówić prawdy, tacy jak np. dominikanin Paweł Gużyński, mogą wspólnie uratować Kościół, bo sama hierarchia tego absolutnie nie zrobi, bo po prostu nie chce. Może papież Franciszek powinien rozważyć podanie całego polskiego episkopatu do dymisji, tak jak w Chile? To by oczyściło sytuację. Pomogło zwalczyć raka zakorzenionej degrengolady.

Nic już bowiem nie pomogą codzienne msze w państwowym radiu czy telewizji Kurskiego. Nie pomoże nachalna wszechobecność Kościoła w każdym przejawie życia społecznego. Nie pomoże zwiększenie liczby lekcji religii w szkołach. To już nie jest kryzys wiary. To jest absolutny upadek. Zawiniony przez pychę, pazerność i bycie ponad prawem.

WIELKIE OBALENIE MITÓW

Do tej pory byliśmy przekonani, że światem rządzi wywiad izraelski wspólnie z Amerykanami z CIA. Były sugestie, że w rządzeniu światem ma jednak jakiś tam udział słynne KGB czy równie groźne GRU, ludzie Putina, ekipa Trumpa czy szejkowie z Arabii Saudyjskiej. Do tego grona często dorzucano też Bank Światowy, bank spermy z Kalifornii, klub byłych prezydentów USA udający dla niepoznaki klub płetwonurków, Związek Marsjan z Arizony, Stowarzyszenie Filatelistów z Paryża czy kartele narkotykowe z Kolumbii.

Wszystkie te przypuszczenia okazały się niestety nietrafne i mylne. Światem rządzą producenci gumowych rękawiczek. Okazali się lepsi od Mossadu i od Putina. Wykiwali Macrona, Trumpa i Kaczyńskiego. W kozi róg zapędzili służby specjalne z całego świata. Wirus to sprawa naciągana jak guma z rękawiczek ochronnych. Nikt w niego już nie wierzy. Czy ktoś w ogóle widział tego wirusa?

Zdaniem pana Józefa Baryłki (montera instalacji elektrycznych), który jako pierwszy w historii świata przeczytał w czasie kwarantanny wszystko, co było do przeczytania w internecie, zamieszanie z wirusem to lipa wymyślona przez koncerny zarabiające obecnie miliardy na produkcji środków ochrony (maski, rękawiczki, kombinezony).

Wirus najzwyczajniej nie istnieje, a dali się na niego nabrać najpierw Chińczycy, potem Włosi, a obecnie obywatele 180 państw. Zdaniem pana Józefa, którego kolega był kiedyś na medycynie, ale go wrzucili na drugim roku, wirus to nic innego jak znana już ludzkości grypa, tylko zmutowana z biegunką i katarem siennym.

W opinii pana Józefa mafia producentów gumowych rękawiczek to międzynarodowa organizacja przestępcza, która od lat wywołuje wirusy i zarazy. Ma w tym doświadczenie od tysięcy lat. Ich struktury są starsze niż Watykan. Jak wiadomo, zarazy trapiły ludzkość od zawsze. Były i w czasach faraonów i w średniowieczu. Te stare plagi to również wszystko robota producentów gumowych rękawiczek.

Pan Józefa Baryłka, absolwent Technikum Elektrycznego w Zamościu, obala także mity dotyczące instalacji masztów z technologią 5G. Maszty te wytwarzają promieniowanie, które wspomaga aktywnie pandemię homoseksualizmu w społeczeństwie. Pan Józef ma na to dowód. Gdy tylko w okolicy zamontowano taki maszt, właścicielka solarium ogłosiła, że jest gejem.

Pan Józef Baryłka dużo czyta prawicowych stron w internecie. Analizuje i swoje wie. Producenci gumowych rękawiczek nie zamydlą mu oczu. Nie da się zgwałcić ani gejom, ani gumowej mafii. W samoobronie przed światowym spiskiem zapuścił wąsy i chodzi w zielonej marynarce, która odstrasza wirusa. Skuteczny jest też wywar z żaby według przepisu babci Jadzi oraz starte jaja osła. Słowo osioł jest tutaj kluczowe.

ZDALNY CZY ZDOLNY?

Sporą karierę robi teraz zapomniane słowo „zdalny”. Dawno temu zdalny to był co najwyżej samochodzik na baterie, a teraz zdalne ma być całe państwo. Lekcje w szkołach mają charakter zdalny (jak się okazuje, nie zawsze zdawalny, bo już pierwsze złe oceny się posypały i jest szok, że niby wakacje, a jednak jedynki wlepiają).

Artyści zdalnie nagrywają i kręcą teledyski. Nawet politycy komunikują się zdalnie, a rząd zdalnie obraduje. Czy jest to rząd zdolny, to się okaże, ale są już przesłanki, że jest zdolny do wszystkiego.

Do tej pory politykiem, o którym mówiono, że jest zdalnie sterowany, był Andrzej Duda. Teoretycznie skoro on już od pięciu lat działa zdalnie, to w tej zdalności powinien mieć największe doświadczenie. Inni będą się teraz dopiero wdrażać w zdalność i zanim osiągną mistrzostwo Andrzeja, minie sporo czasu. A ten, proszę… działa na pilota, jak trzeba, i podobno nawet rzadko na Nowogrodzkiej wymieniają baterie.

Trudno zdalnie zbierać podpisy pod poparciem kandydata na prezydenta, ale byłemu posłowi Kukiz’15 Markowi Jakubiakowi się to udało. Ogłosił, że ma 150 tys. podpisów i chce startować na przywódcę narodu. Jakubiak, jak wiadomo, jest właścicielem sporego browaru, a przy dużej ilości chmielu w beczce, to nie takie zbiory w punktach opakowań szklanych się robiło.

Nie daje o sobie zapomnieć Sławomir S., lider zespołu Bayer Full, który – mimo że odcięty przez wirusa od swoich fanów – nie jest najwyraźniej odcięty od barku w swoim domu. Sławomir ogłosił na Twitterze, aby zbojkotować wezwania sanepidu i odważnie pojawiać się na mszach świętych, bo tylko w kościele Polak może być Polakiem. Sławek (najwyraźniej sterowany z kosmosu) nie uznaje mszy przez internet. Kościół przez setki lat nie uznawał prawdy, że to Ziemia kręci się wokół Słońca, a nie odwrotnie. Sławek próbuje mu dorównać. O takich jak on mówi się często „zdalny inaczej”.

Wierzymy, że Sławek mimo wszystko przetrwa te trudne czasy w dobrym zdrowiu. Podobno ostatnio zrobił sobie spore zapasy w domu, aby przetrzymać wirusa. Kupił papier toaletowy na podtarcie mózgu.

LIST KIESZONKOWCÓW

My zawodowi polscy kieszonkowcy domagamy się – podobnie jak wiele branż, które ucierpiały z powodu przymusowej kwarantanny – aktywnego wsparcia ze strony rządu. Takiego wsparcia rząd udzielił ostatnio przedsiębiorcom w postaci tarczy antykryzysowej.

My jako kieszonkowcy uprawiamy zawód pokrewny zawodowi rządzących polityków. Też wyciągamy ludziom forsę z ich kieszeni. Apelujemy więc do premiera Morawieckiego o solidarne wsparcie kolegów po fachu.

Od czasu kwarantanny uprawianie naszego zawodu stało się praktycznie niemożliwe. Brak tłoku w tramwajach, autobusach czy metrze. Zamknięte są typowe miejsca naszych działań takie jak kluby, restauracje czy dyskoteki. Jeszcze dawaliśmy rade praktykować nasz zawód w sklepach czy na poczcie, ale dobił nas przepis o przymusowej odległości dwóch metrów od osób stojących w kolejce.

Wiemy, że ten rząd w odróżnieniu od lewaków z PO, PSL i SLD przywiązuje wielką wagę do polskich tradycji i do historii. Wykonujemy jeden z najstarszych polskich fachów. Nasi dziadowie reprezentowali słynną przedwojenną szkołę lwowską. Nasi ojcowie tworzyli grupy kieszonkowców ze znanych złodziejskich szkół radomskiej i kieleckiej.

Wyszkolenie zawodowego kieszonkowca to lata ćwiczeń i praktyki ulicznej. Dziś wszystkie te wysiłki idą na marne. Zginą prawdziwe młode talenty, odejdą też starzy mistrzowie. Młodzi kieszonkowcy w obliczu braku perspektyw zawodu powoli zmieniają branże. Kilku przestawiło się i napada na tiry, inni wchodzą w oszustwa internetowe czy pranie brudnych pieniędzy. Jeśli nie otrzymamy wsparcia, zginie typowy polski zawód z pięknymi tradycjami.

Apelujemy więc w imię patriotyzmu i solidarności zawodowej o wsparcie w postaci miesięcznych wypłat ze starego portfela.

Przewodniczący

Związku Zawodowego Kieszonkowców Polskich

Bibi Kieszonka

ZŁOTE PLEŚNI

Dawniej mieliśmy złote myśli. Dziś wszystko spleśniało. Szpital na Stadionie Narodowym okazał się scenografią dla TVP. Pokazówką za miliony, którą utworzono tylko po to, by Morawiecki mógł o tym gadać na konferencjach, a Holecka miała się czym zachwycać w „Wiadomościach”. Idea pomocy bliźniemu i ratowania zdrowia Polaków spleśniała jak francuski ser.

Kompletnie spleśniała nam stabilizacja. Dawniej stabilizacja była synonimem zastoju. A nawet zacofania. Podśmiewywano się z niej i ją wyszydzano. Dialektycy mówili, że skoro coś stoi, to znaczy, że się cofa (bo świat idzie do przodu).

O szarych i nudnych czasach Gomułki mówiono „nasza mała stabilizacja”. Było biednie, ale stabilnie. Zgrzebnie i do dupy, ale stabilnie. To stare dzieje. W czasach boomu gospodarczego, gdy wszyscy kupowaliśmy sobie lepsze samochody, a byle durnia stać było na wyjazd do Dubaju czy na Teneryfę, nikt nie chciał stabilizacji, za to wszyscy myśleli o podboju. O rozwijaniu się i o zdobyczach. Gromadnie pędziliśmy drogimi SUV-ami po nowych autostradach w pogoni za zyskiem i przyjemnościami. Śmialiśmy się, że za chwilę Niemcy będą szukać u nas roboty, a wartość dolara tak spadła, że nasi znajomi, którzy wyjechali przed laty zarabiać do USA, nagle wydali nam się całkiem biedni.

To już stare dzieje. Dziś wyszydzana stabilizacja jest wybawieniem, dziś to światowy sukces. Rekord olimpijski. Rząd pieje jak kogut po zerżnięciu całego kurnika, że ma oto na jakimś odcinku stabilizację. Fakt, to zawsze sukces, gdy mimo bajzlu coś się jednak kręci.

W kryzysie pandemicznym spadki są rekordowe, choć władza przekonuje, że sytuacja jest stabilna. Słowo „stabilność” jest dziś kotarą językową, która zasłania nieudolność, błędy i rządową wszechporażkę. Gdy usłyszymy z ust premiera Morawieckiego, że jest stabilnie, to możemy być pewni, że rządowi coś się znowu wykopyrtnęło. Sytuacja jest tak stabilna, jak pijany łyżwiarz czy kombajnista po wypłacie. Jak trafiony cegłówką majster na budowie. Jak antyterrorysta po spotkaniu z Czarzastym.

W mediach przeczytałem, że w jakimś DPS-ie na Dolnym Śląsku zmarło w ciągu zaledwie kilku miesięcy 46 osób, ale jak uspokaja kierownictwo ośrodka, sytuacja jest… stabilna. To ma nas uspokoić? Myślę, że kierownictwo nie tylko DPS-u, ale także kraju będzie spokojne, gdy większość umrze, bo jak umrą, to nie będą protestować.

Mamy obecnie w Polsce największą umieralność od czasów drugiej wojny światowej. To trzeba złotymi literami wyszyć na wielkim gobelinie, który powiesi się na Zamku Królewskim w Warszawie jako dowód sprawności ekipy Mateusza.

Z tych tysięcy obywateli, którym bajkę życia przerwał covid, wielu na pewno wierzyło, że głosując na PiS, znajdą się w raju. Niestety nie mieli pojęcia, że stanie się to tak szybko.

PROCESY

Procesy są jak słońce, bo „zachodzą”. Pamiętam, jak mój nauczyciel chemii opowiadał o procesach chemicznych. Większość z nich w szklanej kolbie, gdzie dochodziło do reakcji. Gdy procesują się znani artyści, reakcje bywają bardzo głośne.

W laboratorium chemicznym czasem wybuchną źle połączone substancje. Gdy procesują się artyści lub politycy, to zwykle wybucha z tego jakaś afera medialna. Ludzie już tak mają, że lubią wytaczać sobie procesy. Najsłynniejszy proces miał Franz Kafka, bo sam go napisał. Ozzy Osbourne w swej biografii wspomina o wielu procesach z wytwórniami muzycznymi i byłymi muzykami. Upierdliwość tych prawnych batalii była w pewnym momencie tak wielka, że odbierała mu całą frajdę z grania muzyki.

Czytając biografie słynnych zespołów rockowych, trudno nie oprzeć się wrażeniu, że rockowy biznes polega w dużej mierze na procesowaniu się z byłymi menedżerami. Mało jest zespołów, których menedżer by nie oszukał i które nie poszłyby z tym do sądu. Niektórzy artyści – tacy jak John Lydon czy George Michael – procesowali się przez lata ze swoimi wydawcami. Ten pierwszy, będący legendą punk rocka, wystąpił nawet w reklamie masła tylko po to, by mieć kasę na kolejne procesy.

Także i u nas, na rodzimym poletku rockowym, nie brakowało procesów. Przed laty zespół TSA procesował się sam z sobą dłużej, niż nagrywał płyty. Weterani bigbitu, członkowie Czerwonych Gitar, procesowali się o to, kto ma prawo do nazwy. W tym czasie kilku muzyków zespołu zmarło, ale spory i procesy trwały dalej. Można więc powiedzieć, że były to procesy historyczne, bo trwały latami i przeżywały procesujących się.

Są osoby, które uwielbiają się procesować. Dobrym przykładem jest wdowa po legendzie polskiej piosenki Czesławie Niemenie. Pseudonim artysty (wymyślony w Gdyni, na kanapie w mieszkaniu przy ul. Władysława IV 32 przez żonę Franciszka Walickiego – pierwszego menedżera Niemena) stał się zastrzeżonym znakiem towarowym i właściwie każdy, kto użyje tej nazwy bez zezwolenia, może spodziewać się procesu. Dzięki tym zabiegom oryginalnej muzyki Czesława w obiegu jakby coraz mniej. Pewnie po latach młodzież będzie przekonana, że NIE-MEN to jest jakiś NIE-CZŁOWIEK, czyli postać z komiksu.

Proces od zawsze był dobrym alibi dla polityków. Jak coś szło nie tak i obietnice zorganizowania nam wszystkim raju okazały się dziurawe jak niemiecki hełm pod Stalingradem, to wówczas zawsze słyszeliśmy, że to „proces” czyli coś, co musi trwać, i to na ogół bardzo długo. Dlaczego nie udał się komunizm i ludzie w Rosji prawie umarli z głodu? Proces. Dlaczego na Kubie nie ma raju, choć obiecywał go Fidel Castro? Proces. Dlaczego minister Zalewska zrobiła totalny burdel w polskiej edukacji pod płaszczykiem reformy? Proces.

Jako zgniła gwiazda rocka też mam ostatnio procesy. Nie można być znanym i nie mieć procesów. Nergal i Edyta Górniak najlepszymi na to dowodami. Moje procesy są polityczne. TVP i jej prezes Jacek Kurski poczuli się zniesławieni zdaniem, które miałem wypowiedzieć podczas jednego z wywiadów telewizyjnych. Zdanie to brzmiało: „TVP szczuła na prezydenta Adamowicza i oto mamy tego efekty”. Wywiad był w dniu, w którym zaatakowany nożem prezydent zmarł.

Wolę oczywiście spotykać się na salach koncertowych niż sądowych, ale myślę, że mojemu koledze ze szkolnej ławki, prezydentowi Gdańska, jestem winien udowodnienie, że to ja miałem rację. Patrząc na styl „dziennikarski” TVP, mam przeczucie, że nie będzie to trudne.

PASZTET WYBORCZY

Ruszył Duda Bus, a wraz z nim nasz Naczelny Narciarz Kraju. Sam Prezes „Dwie Wieże” Kaczyński powiedział o Dudzie, że jego największy sukces to fakt, że ma żonę, córkę i rodziców. Osiągnięcia rzeczywiście na skalę światową! Ponieważ kandydat Duda jest tak nudny, jak niedogotowany makaron, doklejono do niego atrakcyjną szefową kampanii, która zasłynęła w poprzednich wyborach łamaniem ciszy wyborczej i pogryzieniem obywatela, który przeciwko temu protestował.

Pani Jolanta Turczynowicz-Kieryłło, chociaż kąsa, nie gryzie się widocznie z wizerunkiem PiS-u, który ma być ostry i zdecydowany. Media piszą głównie o niej, bo o samym Dudzie nie ma co pisać, zupełnie jak o polskich sukcesach w walkach sumo.

Specjaliści od politycznych przebieranek dwoją się i troją, aby ożywić kandydata PiS-u. Dzięki ich staraniom oraz perfekcyjnej reżyserii największych talentów z Woronicza, Prezydent „Ja się cały czas uczę” Duda po raz pierwszy od pięciu lat wszedł do sklepu spożywczego i z błyskiem w oku zakupił pasztetową oraz chleb. Sensację wywołała głównie pasztetowa – przysmak polski B. Dziennikarze dopytywali, czy aby na pewno prezydent chce ją zjeść. Pasztetu to nam prezydent już przecież narobił swoimi podpisami, ale (jak znam życie) pewnie będzie tego dużo więcej. Mieszkaniec pałacu prezydenckiego oświadczył, że woli suchą krakowską, ale dla wyborców z prowincji się poświęci i pasztetową też łyknie jak wszystko, co wymyślają w siedzibie PiS-u.

A skoro już przy kiełbasie wyborczej jesteśmy, to cała Polska zauważyła, że w sklepie, po którym odważnie chodził prezydent, usunięto ceny wędlin. Organizatorzy wyborczej wycieczki autobusem chcą utrzymać Andrzeja w fałszywym przekonaniu, że za jego narciarskich rządów nic nie podrożało. Tymczasem mięso i wiele innych towarów spożywczych podrożało niczym aparaty tlenowe w czasie pandemii.

W trosce o dobre samopoczucie kandydata w sztabie wyborczym ustalono, że na trasie Dudy masowo usuwać się będzie także niepełnosprawnych, chorych na raka, pielęgniarki, młodych lekarzy i nauczycieli. Za to masowo mają się pojawiać statyści od Sakiewicza z „Gazety Polskiej”, którzy wcielą się w rolę społeczeństwa.

Aby ożywić kampanię na trasie Dudabusa i zanotować skok notowań, pojawią się też takie atrakcje jak:

1. Rodząca na ulicy trojaczki kobieta (w tej roli Beata Kempa bez charakteryzacji), od której prezydent dzielnie odbierze poród (w tej roli poseł Dominik Tarczyński) i wręczy jej używane pieluchy (dbałość o ekologię) oraz klucze do mieszkania Mateusza Morawieckiego (bo ten ma ich wiele) w ramach rządowej akcji Mieszkanie plus.

2. Emeryt z małego miasteczka, weteran wojenny, trzykrotnie zastrzelony przez Biuro Ochrony Rządu za czasów Tuska (w tej roli ucharakteryzowany na starca ze wsi Bronisław Wildstein), z którym prezydent porozmawia sobie przy parówkach i grochówce o Polsce i nartach, wręczając mu przyznaną przez rząd trzynastkę oraz złotą kartę klienta do klubu Pieścidełko. Scenariusz przewiduje całowanie po rękach w wykonaniu emeryta. Wildstein się chętnie zgodził, bo, jak sam stwierdził, jego artykuły publicystyczne to właściwie to samo.

3. Zespół disco polo Zięciu na Przyjęciu, którego lider, Mario Puzderko, po awarii swojego ferrari łapie stopa i spontanicznie natyka się na Dudabusa. Muzycy na gorąco (czyli z taśmy) zaśpiewają prezydentowi wiązankę pieśni taneczno-patriotycznych Hej, narciarzu, smaruj narty! Czeka piwo, koks i karty.

Po wizycie prezydenta w sklepie spożywczym w Turku rozważa się budowę pomnika Polskiego Pasztetu, z którym prezydent i większość jego wyborców utożsamia się duchowo. Jest to o tyle realne, że pomnik Paprykarza Szczecińskiego (hit kulinarny z czasów PRL-u) już jest i cieszy oko przechodniów w Szczecinie, podobnie jak inne kulinarne wyniesienie na cokoły, czyli pomnik Ziemniaka w Biesiekierzu. Prezydent pomnik Pasztetu odsłoni, biskup poświęci, telewizja ładnie to pokaże, a naród puści pawia.

OSZUSTWO JAKO SPEKTAKL

Oszustwo to jest spektakl teatralny. Aktor w sztuce Szekspira tak umiejętnie gra króla, by publiczność mu uwierzyła, że jest Ryszardem III. Aktorzy „nabierają” nas po to, by nas wzruszyć, rozbawić lub skłonić do refleksji.

Oszust przestępca też wciela się w pewne role, ale po to, by wyłudzić od nas pieniądze. Gdy już nas okradnie, w pakiecie obok pustego portfela otrzymujemy refleksję, że ludzie są podli, a my pozostajemy łatwowierni. Naiwniaków nigdy nie brakowało, więc cwaniacy mają wielkie pole do popisu.

Osoby starsze to łatwy łup dla oszustów. Ci przebiegli ludzie (zawsze o miłej powierzchowności) żerują na dobrotliwości i braku orientacji emerytów. Odgrywają zwykle rolę przyjaciół, dobroczyńców, osób, które chcą pomóc.

Znanym chwytem jest wymyślona przez gang z Wielkopolski metoda „na wnuczka”. Celny haczyk chwytający za serce i odwołujący się do rodzinnej miłości. Każda babcia i każdy dziadek kocha swoje wnuki. Problem w tym, że przeważnie wnuczek, jak dorośnie, nie pamięta o babci. Ale jak zadzwoni z prośbą o pieniądze, bo miał wypadek samochodowy ze swojej winy i trzeba zapłacić łapówkę policji, babcia czy dziadek nigdy nie odmówią pomocy.

Drugą znaną metodą jest wyłudzenie „na policjanta”. Powaga instytucji policyjnej i służbowy ton, który nagle pojawia się w słuchawce, także wymyślone nazwisko i stopień oficerski skłaniają starsze osoby do dania wiary dramatycznej opowieści. Okazuje się, że w banku, w którym ofiara trzyma pieniądze, pracują złodzieje. „Policja” prowadzi skomplikowaną operację schwytania oszustów, więc aby złapać złodziei i ocalić oszczędności emeryta, trzeba natychmiast wypłacić pieniądze z banku i przekazać oficerowi „policji”.

Jest też metoda „na urzędnika”. Oszust pojawia się w mieszkaniu starszej osoby i ujawnia, że jest z pomocy społecznej, służby zdrowia, urzędu skarbowego lub z ZUS-u. Opowiada bajkę o tym, że należą się jakieś dopłaty, darmowe świadczenia. Wystarczy tylko wypełnić odpowiednie papiery. Gdy podniecony wizją otrzymania nieoczekiwanych środków emeryt szuka dokumentów, długopisu i okularów, oszust go okrada, bo przecież każda babcia i każdy dziadek trzymają pieniądze niemalże na wierzchu, czyli w kredensie lub pierwszej z brzegu szufladzie.

Metody oszukiwania emerytów przysposobił sobie ostatnio pewien polityk. Bardzo umiejętnie wcielił się w rolę przyjaciela starszych osób. Obiecywał dodatkowe emerytury plus złote góry i diamentowe rzeki. Wykorzystując naiwność i dobrotliwość starszego pokolenia, wyłudził wiele milionów głosów. Po wyborach okazało się, że dopłat nie będzie, bo państwo nie ma kasy. Odegrał swój spektakl, na który poczciwcy dali się nabrać. Niektórych tak zaczarował, że będą mu klaskać do śmierci. Głodowej.

PEŁNIA KSIĘŻYCA

Przy pełni Księżyca rodzą się potwory. Głównie w mózgu. Podczas polowania w okolicy Zaręby na Dolnym Śląsku myśliwy zastrzelił konia, bo wziął go za dzika. Wiadomo, że przy takiej mrocznej scenografii to różne rzeczy się dzieją. W Polsce dzielni myśliwi potrafią zastrzelić i krowę, i rowerzystę, a czasem to i kolegę z polowania, jak za dużo żubrówki jest w manierce. Nie dziwi pomylenie konia z dzikiem w kraju, w którym wielu pomyliło Andrzeja Nudę z prezydentem. A to przecież służący Jarosława. Szkoda zwierzaka, ale trudno, zdarzają się większe tragedie. Jak na przykład ta, gdy miliony Polaków głosowały na Adriana, bo wzięły go za dobrego wujka, co wszystko załatwi.

I załatwił. Posadę własnemu stryjowi Adamowi Dudzie w radzie nadzorczej PKP. W ostatnich wyborach stryj mimo nazwiska Duda (a może właśnie dlatego) nie zdobył mandatu poselskiego z ramienia PiS-u, bo głosowali na niego tylko członkowie rodziny i kumple z osiedla, którym daje na piwo. Nareszcie teraz, przy pełni Księżyca, zdobył ciepłą posadę w PKP. Zarzuty, że nie zna się na kolei, są całkowicie bezzasadne. Problemy kolejnictwa są mu znane, bo dawno temu, jak złamał nogę, to założyli mu szyny.

W Polsce pełnia Księżyca zdarza się także w dzień. Zbigniew Boniek tuż po wyborach zadrwił z elektoratu, co wybiera sobie prezydenta na uwięzi, i już wiadomo było, że PiS przygotuje na niego druzgocący materiał. „Gazeta Polska” wystawiła do biegu podniecającego się podsłuchami i obeznanego w aferach taśmowych dziennikarza Piotra Nisztora, który w swych licznych publikacjach zaczął sugerować, że Boniek powiązany był z ludźmi z SB oraz agentami wokół Jana Pawła II. To przecież dla wszystkich oczywiste, że Boniek, kopiąc piłkę w Juventusie, sam prawdopodobnie kapował na Wojtyłę, który też był na włoskim kontrakcie, i to w ekstralidze. Nic dziwnego, że Boniek się wkurzył po takich „rewelacjach” i na drodze prawnej wywalczył dla Nisztora piękny zakaz publikowania bzdur na swój temat. Teraz Sakiewicz i cała ekipa opluwaczy święcie jest oburzona, że nie mogą zmyślać dalej. Prawo do plucia i pomawiania jest dla prawicowca jak oddychanie. Bez tego się udusi. Pełnia Księżyca.

W czasie pełni Księżyca wyją nie tylko wilki i wilkołaki, ale także narodowcy, którzy postanowili uporządkować sprawę spodni. Okazuje się, że w Polsce jest za mało problemów i obok wielu konfliktów jest nam potrzebna jeszcze walka odzieżowa.

Narodowcy wywiesili w Warszawie billboardy z cytatem z biblii: „Kobieta nie będzie nosiła ubioru mężczyzny ani mężczyzna ubioru kobiety, gdyż każdy, kto tak postępuje, obrzydły jest dla Pana, Boga swego”. Wychodzi na to, że kobiety nie powinny chodzić ani w spodniach, ani w marynarkach. Ciekawe, kto będzie z nich te spodnie ściągał. Pewnie specjalne patrole napalonych narodowców. Było wielkie narodowe czytanie Balladyny, będzie wielkie ściąganie peleryny. A co z kobietami w wojsku, które noszą mundury? A co z dziewczynami z WOT? One tam przecież na apelach Antoniego Aviatora wszystkie w męskich drelichach polowych.

Takie zapędy odzieżowe narodowców mogą się źle skończyć, bo skoro faceci nie mogą ubierać się jak kobiety, to co robić z sukienkami biskupów?

Ta pełnia Księżyca miesza ludziom w głowach, ale nie tym z rządu. Ta ekipa twardo zapowiada wzrost zachorowań na covid jesienią i robi wszystko, aby tak było. Zapowiada też masowe dorwanie się do naszych pieniędzy poprzez rosnące podatki, bo lepiej im się wydaje cudze niż swoje. Podatnikom pozostaje napicie się księżycówki przy pełni księżyca, by o tym wszystkim zapomnieć.

NIC SIĘ NIE ZMIENI...

Po pierwszych żartach z epidemii, z braku masek i rękawiczek, po licznych teoriach spiskowych i poradach, jak przetrwać czas izolacji, po pierwszym przerażeniu, gdy zaczęło się robić groźnie, po pierwszym wkurzeniu, gdy władza zatrzymywała ludzi z pytaniem, jaki jest cel czyjegoś spaceru, po pierwszym zmęczeniu nadmiarem wolnego czasu, po pierwszych awanturach i nerwowych ruchach nastał czas rozpaczliwego szukania sensu w tym wszystkim.

Jak zwykle nie zawiedliśmy się na co głupszych przedstawicielach Kościoła, którzy z ambon swych prowincjonalnych parafii ogłosili, że epidemia to kara za grzech homoseksualizmu i rozpasania erotycznego. Na szczęście byli to kapłani trzeciej ligi, a może nawet czwartej i nikt, łącznie z propagandową telewizją publiczną, nie potraktował tych „nowin” poważnie.

Z drugiej strony pojawiło się całkiem sporo głosów mocno nawiedzonych obrońców przyrody i zwierząt, którzy głosili, że wirus to zemsta natury nad hulaszczym i niszczącym planetę stylem życia człowieka. Wzywali więc do pokory i zastanowienia. Byli tacy, którzy bez żadnych dowodów twierdzili, że to zemsta krówek na człowieku za zbyt łapczywe jedzenie kotletów.

Ostatnio dominuje podejście mniej radykalne w formie i treści. Podejście, można rzec, filozoficzne. Ach… może to nam wszystkim było potrzebne? To zatrzymanie karuzeli pędzącej na zatracenie. Głos Kultu, Kazik Staszewski, stan epidemii nazwał w wywiadzie „błogosławieństwem”. Wielu innych przedszkolnych filozofów widzi w tym radykalnym zatrzymaniu świata szansę na autorefleksję, zastanowienie się nad preferencjami życiowymi, na spojrzenie w głąb własnej duszy.

Mnożą się apele, aby nie zmarnować okazji i wykorzystać ten niespodziewany nadmiar czasu na poukładanie sobie w głowie, poczytanie mądrych książek, przemyślenie własnej drogi życiowej. Czy coś w tej gonitwie za szmalem i sukcesami nam nie umknęło? Czy potrzebne są nam nowe, drogie auta jak z filmów z Jamesem Bondem, wycieczki na Hawaje, czy naprawdę potrzebujemy modnych butów, torebek, płaszczy za kilka tysięcy?

Wszystkie te apele i refleksje są z grubsza słuszne i warto się nad nimi pochylić, bo przecież zawsze warto zastanowić się nad sobą i światem wokół, ale odnoszę wrażenie, że wraz z tym zbiorowym apelem o zrewidowanie swojego życia płynie rzeka naiwności podszyta ślepą wiarą w to, że po epidemii świat będzie inny, lepszy, radykalnie odmieniony. Sporo gazetowych psychologów głosi teorie, że po epidemii nie ma już powrotu do takiego świata, jaki znaliśmy. Epidemia nas odmieni i jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zmienimy się jako ludzie i społeczeństwo.

Niestety żywię poważne obawy, że jeśli się coś zmieni, to tylko w życiu jednostek, i to nie na długo. Jeśli się zatrzymamy, to na chwilę. Tak jak ten facet, który, biegnąc, nie zauważył niskiego sufitu i uderzył się w czoło. Po roztarciu guza i odsapnięciu, będzie biegł dalej. Nadal wszyscy będą myśleć kategoriami zysku, kariery, pośpiechu, kategoriami szczęścia od zaraz i sukcesu za wszelką cenę. Świni nie da się zamienić w anioła, a anioła w helikopter.

ZIMNA WÓDECZKA Z JP

Zmarł Jerzy Pilch. Jeden z niewielu, którzy potrafili z rozbudowanych i rozciągniętych na kilkaset stron felietonów budować powieści. Bohater słynnego wiersza Marcina Świetlickiego Nieprzysiadalność. Pisarz, który skutecznie i aktywnie promował wielowyznaniowość w Polsce, opisując w swych powieściach luterańską rodzinę i społeczność Wisły. Ważnym motywem jego prozy jest ser luterski. Ser luterski jednym smakował, innym nie. Pilch był człowiekiem o luterskich korzeniach, ale pił jak katolik.

Podobała mi się jego absolutna wewnętrzna wolność. W latach 90. na łamach polskiego wydania amerykańskiego magazynu „Hustler” (pornograficzne pismo z ambicjami) opublikował artykuł o „dymaniu w sztafecie”. Z artykułu można było się dowiedzieć ciekawych historii. Między innymi o tym, którzy wybitni pisarze chwalili „dymanie w sztafecie” i jakie były tego efekty. Obecnością Pilcha w „Hustlerze” zszokowane były cały konserwatywny Kraków i pół Polski. Zniesmaczony Paweł Huelle napisał nawet potępieńczy felieton.

To był wybryk literacki wolnego autora, ale Pilch pisał też poważniejsze rzeczy, i to nie tylko o kobietach, alkoholu czy mieszkańcach Wisły. Także o filozofii i Polsce, w której można kupić kremówki i kabanosy papieskie. Jako felietonista wyśmiał kiedyś chwaloną przez wszystkich powieść Mariusza Wilka Wilczy notes i stał się wyrocznią literacką. Gdy pochwalił debiutancką powieść Doroty Masłowskiej, cała Polska rzuciła się do księgarń, by kupić coś, co napisała nastolatka z bloku w Wejherowie. Dziś żadne recenzje nie mają już takiej mocy i takiego kalibru, jak miały teksty Pilcha.

Był moment, że w Warszawie stał się literackim celebrytą i choć nie występował w reklamach garniturów jak Szczepan Twardoch, trzeba przyznać, że celebryta literacki to niesłychanie rzadki w Polsce gatunek. Miał oryginalne poczucie humoru. W jednym z felietonów opisywał swój pierwszy występ w telewizji w jakimś programie kulturalnym. Był tak zestresowany i przerażony, że zapomniał, jak się nazywa. Już chciał się poddać i uciekać, ale właśnie pani z księgowości przyniosła wypłatę.

Mało kto pod polskim niebem tak dowcipnie potrafił napisać o sobie. Nic tylko sami herosi i bohaterzy, pewni swych topornych racji. Pożegnajmy dziś Jerzego Pilcha, bo na to zasługuje. Koniecznie po polsku, czyli zimną wódeczką w kieliszku.

POLSKA ŚLINA

Witam Państwa w programie „Echa stadionów” w Telewizji Kaczka Dziwaczka. Trwają właśnie zawody w opluwaniu Janusza Gajosa, który powiedział dwa zdania o Jarosławie. To ważne eliminacje do Mistrzostw Polski w pluciu na rozkaz. Zawodnicy, którzy dostali się do ścisłego finału, wcześniej zdrowo opluwali Agnieszkę Holland, Krystynę Jandę, Olgę Tokarczuk i wielu innych przedstawicieli kultury. W drodze trudnych eliminacji regionalnych opluwali gorszy sort, sędziów, lekarzy i nauczycieli.

Dziś na Stadionie Narodowym zebrała się elita opluwaczy, którym już ślinka cieknie z ust, a więc zawody zapowiadają się niezwykle emocjonująco i ciekawie. Jako pierwsza startuje Beata Pazurek, która w swoim biurze europosła PiS-u trenowała ze specjalnie dla niej skonstruowaną spluwaczką. Jej trener twierdzi, że zawodniczka jest w życiowej formie i podobnie jak aktualny mistrz śliny Mateo Pinokio, liczy na wysokie miejsce na podium.

Po odegraniu obowiązkowych piosenek Zenka i Benka z grupy disco polo Wodogłowie czas na zawody. Sędzia daje znak gumową pałką i słyszymy z megafonu okrzyk „Bierz go!”, co jest równoznaczne z hasłem „start”. Beata z numerem startowym –001 bierze duży rozbieg, marszczy brwi i zwinąwszy język w rulonik, puszcza zielono-żółty płyn z głębi samego żołądka. Rezultat jest znakomity. Janusz Gajos otrzymuje cios w lewe oko, a zawodniczka zdobywa całe 10 punktów. To mistrzowska zagrywka, którą ciężko będzie przebić, ale mamy tu najlepszych opluwaczy, więc sytuacja może się zmienić w kilka sekund.

Jako drugi przystępuje do zawodów weteran dyscypliny Richard Terlecki, ksywa Butapren. To doświadczony zawodnik, który miał świetne wyniki w zawodach pokrewnych, takich jak maraton obrzucania błotem czy pięciobój lania gówna. Na znak sędziego, który porozumiewawczo rzyga do wiadra, Richard w podskokach podbiega do linii startu i techniką szybkich splunięć wypuszcza z ust klasyczny jad wściekłej żmii. Niestety kiepski wzrok i brak zębów powodują, że ślina zawodnika opluwa jedynie marynarkę Gajosa. Sędzia daje trzy punkty za technikę i dwa punkty za celność. Pięć punktów Richarda to za mało, aby pokonać Beatę Pazurek. Zawodnik wraca więc do szatni wąchać butapren.

Wyniki zawodów rozstrzygną się więc w trzecim podejściu. Teraz do startu szykuje się minister braku kultury profesor Glina. Niedoszły premier z tabletu pracuje intensywnie ustami i nosem. To znana technika, by zebrać możliwie gęstą ślinę, czyli tzw. charchy, w jednym zespolonym pocisku. Profesor Glina czeka na znak sędziego, który po otrzymaniu SMS-a z Nowogrodzkiej ściąga portki i puszcza smrodliwego bąka. To sygnał dla zawodnika, że może zaczynać. Minister braku kultury mija się chyłkiem z kulturą i puszcza szprycę śliny niczym fontannę w kierunku Janusza Gajosa. Zaskoczenie jest ogromne. Liczyliśmy na jeden strzał prosto w czoło, wówczas Glina pokonałby Pazurek. Tymczasem zawodnik zdecydował się oddać strzał tzw. rozpylaczem. Nie ma on takiej siły i jest słabiej punktowany przez sędziów, ale przy tego typu strategii istnieje większa szansa na oplucie całego Janusza Gajosa. Sędzia, zanurzając się w beczce gnoju, przyznaje tylko osiem punktów i już wiadomo, że zawody wygrała Beata Pazurek.

Na koniec naszej relacji z zawodów w opluwaniu Janusza Gajosa pytamy młodych zawodników, dlaczego warto uprawiać tę dyscyplinę sportu.

Hieronim Kamuflaż (klub sportowy Trolle i Zwyrolle):

– To sport przyszłościowy, który przynosi sporo satysfakcji i pieniędzy osobom, które tak jak ja, do czterdziestego roku życia mieszkały z mamą i sikały w rajtuzy.

W opinii obserwatorów tej dyscypliny sportu największą szansę na wybicie się wśród młodych zawodników i być może zdeklasowanie takich zawodowców jak Richard Terlecki czy profesor Glina ma niezwykle obiecujący zawodnik drużyny Narodowy Białystok, Zyga Pacan, który potrafi od wewnątrz opluć własne okulary, trzymając je na nosie, a także solidnie strzykać śliną między wierszami i mimo uszu.

DOBRE POSUNIĘCIE

Błyskawicznie przeprowadzona akcja repolonizacji mediów, polegająca na utopieniu w benzynie Orlenu niezbyt patriotycznych gazet i portali skupionych bezwstydnie w obcych rękach, była dobrym posunięciem, ale niestety niewystarczającym. Władza domaga się kolejnych posunięć na tym polu minowym.

Okazuje się, że obce są nie tylko gazety, ale też spora część literatury. Dostęp do tej literatury na naszych ziemiach stanowi poważny problem, głównie z tego względu, że tematyka tam poruszana nie docenia polskości jako wartości i zbyt mało naszą polskość chwali.

Stan taki jest wysoce szkodliwy dla zdrowia psychicznego młodego pokolenia i dlatego powołano specjalny zespół naukowy, który przerobi wielkie dzieła obcej literatury tak, aby były bardziej właściwe i zgodne z wymaganą polityką historyczną i z linią Partii.

W skład Komitetu Naukowego zajmującego się dostosowaniem obcej literatury do polskich warunków weszli m.in. profesor Ryszard Legutko, śmiało głoszący tezę, że podczas walki z komuną w latach 80. zginęło zbyt mało ludzi, więc ta odzyskana niepodległość jest mniej ważna. Tylko stosy trupów legitymizują patriotyczny czyn, uważa Legutko.

Kolejną perłą komitetu jest podróżnik Wojciech Cejrowski, od lat uważający, że wszyscy Indianie, muzułmanie oraz hindusi powinni przejść na katolicyzm i zostać Polakami. Gwiazdą tego grona jest także guru narodowców i idol literatury dla kiboli Rafał „Kartoflana” Ziemniakiewicz. Skład Komitetu uzupełnia przedstawicielka gastronomii katolickiej – siostra Anastazja.

Są już pierwsze efekty prac Komitetu. Oto lista nowych dzieł, które bezpiecznie mogą czytać Polacy:

1. Hamlet Szekspira. W nowej wersji książę Danii jest członkiem podkomisji smoleńskiej Macierewicza i za wszelką cenę, nawet za cenę utraty parówek z Biedronki, chce dojść do prawdy i odkryć zamachowców z kręgu Tuska.

2. Zbrodnia i kara Dostojewskiego. Bohater powieści Raskolnikow to żołnierz wyklęty, który zabija starą lichwiarkę, gdyż jest ona agentem bezpieki.

3. Stary człowiek i morze Ernesta Hemingwaya to w nowym wydaniu powieść o Jarosławie Kaczyńskim, który przez cały tekst ciągnie sieci. Tygodnik „Sieci”.

4. Perła literatury rosyjskiej Rewizor Mikołaja Gogola. W przerobionej wersji dopuszczonej na rynek polski główny bohater Chlestakow jest prawicowym blogerem o nazwisku Makary Prawdziwy. To student prawa zafascynowany Narodowymi Siłami Zbrojnymi i przemówieniami Ziobry. Przyjeżdża do małego miasteczka rządzonego przez klikę ludzi z Platformy. Stosując pewien fortel, obnaża miejscowe układy i korupcję urzędniczą.

5. Trzej muszkieterowie Aleksandra Dumasa to pełna brawurowych akcji i przygód opowieść o dzielnych chłopakach z młodzieżówki PiS-u, zaufanych ministrantów arcybiskupa Jędraszewskiego, którzy walczą z bojówkami LGBT, próbującymi zniszczyć cywilizację chrześcijańską i polskie państwo narodowo-katolickie.

6. Kod Leonarda da Vinci Dana Browna. W wersji dopuszczonej do obiegu to powieść detektywistyczna, w której znany patomorfolog odkrywa tajemnicę portalu Sok z Buraka, kierowanego przez zakamuflowanego oficera gestapo udającego podstępnie pracownika geotermii ojca dyrektora. Kluczem do rozwiązania sznurowadeł i zagadki spisku światowego jest kocia kupa odkryta w pobliżu pewnej rudery na Żoliborzu.

7. Winnetou Karola Maya to teraz opowieść o dzielnym uczniu ministra Szyszki, który ukrywając się w lasach przed bojówkami ekologów z Greenpeace’u, walczy z kornikiem drukarzem oraz ekoterrorystami. Bohater przybiera pseudonim Winnetou i wycina wszystkie lasy, tak by ekolodzy nie mieli się do czego przypiąć ani przyczepić.

Prace komisji trwają w pocie czoła i członka. Do przerobienia zostało jeszcze wiele dzieł, ale czego nie robi się dla ojczyzny. Nie będzie nam tu obca literatura w obcych językach opowiadać o obcych sprawach. „Repolonizacja to dobre posunięcie” – ocenili pracę komitetu aktorzy filmów erotycznych.

PREZYDENT I WÓDKA

Prezydent Gdańska Aleksandra Dulkiewicz kupiła w Biedronce butelkę wódki i dwie cole. Pracownik sklepu ją sfilmował, a film opublikowano w internecie. Prawicowe media uznały, że kupno wódki przez osobę dorosłą to skandal. Na filmie widać, jak prezydent Gdańska stoi w kolejce, a towarzyszą jej dwaj ochroniarze.

To rzeczywiście niebywały skandal. PiS-owskim Jaśnie Panom to ochrona lata po wódzię albo służący. A kto by tam samemu męczył się w kolejce? Jest długa tradycja wysyłania ochrony po alkohol, kultywowana pieczołowicie przez wybrańców narodu. Są też tacy, co przez całe życie do sklepu nie poszli. Jak Najjaśniejszy z jasnych, panujący nam miłościwie, Bóg Słońca, Pocieszyciel Ludu, Prezes Jarosław Kaczyński poszedł raz w trakcie kampanii wyborczej do sklepu, to wszystkie telewizje pokazały to wydarzenie. Cyrk był taki, że kilka bab w sklepie z wrażenia zemdlało. Bo nikt wcześniej nie widział Geniusza z Nowogrodzkiej z siatką zakupów. Informacja o tym, że na warzywniaku Król Polski PiS kupił pomidory, była czołowym newsem we wszystkich programach informacyjnych. Taka to była heca!

A poza tym zgodnie z polską tradycją Dulkiewicz powinna kupić dwie wódki i jedną colę, bo kto do jednej butelki wódki aż dwie cole kupuje? Chyba tylko ten, co ma za dużo. A co tam cola! Wódkę zapija się zimną herbatą. Ot! Polska tradycja!

Oburzenie na prawicy wielkie, bo przecież nikt z PiS-u wódki nie pije. Po twarzach bonzów partyjnych – takich jak Rysio „Butapren” Terlecki, Marek „Caryca” Suski, Dominik „Jad” Tarczyński czy zawsze czerwony i nabrzmiały na licach poseł Ricardo „Dam każdemu” Czarnecki – od razu widać, że nigdy żadnego alkoholu do ust nie wzięli, ani wódki, ani wina, a co najwyżej wodę święconą.

Są też malkontenci, którzy twierdzą, że to nie żadna afera, bo prezydent Dulkiewicz wódkę kupowała przed Dniem Kobiet, a to dzień przecież szczególny i każda pani ma prawo symbolicznie sobie chlapnąć dobrego trunku. Afera to by była, gdyby sfilmowano minister „Nowe zęby” Zalewską w sex-shopie, jak kupuje siatkę wibratorów na wiosnę.

Jaka jest puenta tej historii? Są dwie. Fałszywe oburzenie moralne prowadzi do ośmieszenia. Warto też wiedzieć, Drodzy Rodacy, że gdy kupujesz wódkę w Biedronce, możesz zostać nagrany. Strach kupić cokolwiek, bo jak kupisz kostkę masła, to w rządowych pisemkach ogłoszą, że pewnie to do seksu analnego. Od dziś będę się zawsze uśmiechał przy półkach z procentami i wam też radzę. Jak mamy być non stop filmowani, a filmy te mają być publikowane na prawicowych portalach, to najlepiej się wychodzi z uśmiechem.

BEREK PRZEZ TELEFON

Rząd, jak napotyka nabrzmiałe problemy, to idzie do wulkanizacji, by spuścić powietrze. Zorientowali się, że spacery czy biegi w lesie mają jednak dla ludzi spore znaczenie, a ryzyko zarażenia jest niewielkie, gdy obok siebie poruszają się osoby mieszkające razem. Tak więc drzwi do lasu najpierw zamknęli, teraz będą otwierać.

Morawiecki zapowiada powolne odmrażanie gospodarki. Ale nikt nie wie, na czym to ma polegać. Kościół naciska, by zezwolić na msze przy większej frekwencji, bo taca pusta, ale jak ma się otworzyć kościół, to czemu nie fryzjer czy dentysta? Tłumów tam nie ma.

Prawda jest taka, że coś otworzyć trzeba, aby ponownie karuzela ruszyła, bo kasa państwa jest jak dziurawe wiadro. Cenna woda dawno się wylała, bo władza chlapała nią na lewo i prawo, choć głównie na prawo. I teraz grozi nam posucha gospodarcza. Już dziś wiemy, że ten wirus szybko się nie zwinie i wszystko to jeszcze potrwa.

Będą więc robić uniki i zachowywać pozory, aby fala społecznych protestów ich nie przykryła, a po cichu kupować dla swojego ZOMO sprzęt do rozganiania tłumów. Takie zakupy właśnie zrobiono, wydając miliony na wozy opancerzone do walk ulicznych i polewaczki. Jakiś sceptyk mógłby zapytać, a na cholerę nam polewaczki do walki z tłumem, po co te nowiutkie pały, kaski, tarcze? Chyba bardziej potrzebne są nam karetki. Już tam oni w rządzie wiedzą, co jest bardziej potrzebne. Wam, społeczeństwu, może i karetki, ale władzy na pewno polewaczki.

Tymczasem trwa teatrzyk pozorów, czyli granie w berka przez telefon. Otworzą jeden trawnik, zamkną trzy chodniki. To wszystko zasłona dymna dla własnego dyletanctwa, bezradności i braku kasy. Za chwilę pozwolą nam łaskawie oddychać, a my będziemy szczęśliwi. Jedyne, czego im nie brakuje, to pomysły na ogłupianie ludzi. Wirus jest straszny, ale jeszcze gorsza jest wizja utrata władzy. A władzy raz zdobytej, jak mówił Jarosław Prezes Polski, już nie oddamy.

Aby uspokoić przedsiębiorców, którzy straty najpierw liczyli w setkach tysięcy, a teraz liczą już w milionach, pozwolą na otwarcie:

- zakładów naprawy parasolek;

- punktów repasacji pończoch;

- przedsiębiorstw naprawy dorożek.

A dlaczego właśnie te firmy będą mogły działać? Bo już dawno nie istnieją, ale za to Holecka będzie miała o czym pitolić z uśmiechem w trakcie „Wiadomości”. Szykujcie się na niezły chocholi taniec skrzyżowany z ciuciubabką.

AMERYKAŃSKIE ROZWIĄZANIE

Dożyliśmy czasów, kiedy to durnie i nieuki są u władzy. Dawniej też się zdarzało, że osoby bezczelne i przebojowe, ale głupie strasznie i nieoczytane dochodziły do najważniejszych stanowisk. Dawniej jednak władcy i królowie nie byli obserwowani przez media i ich głupota była sprytnie kamuflowana przez dwór i otoczenie.

Król Polski Bolesław Chrobry był sprawnym politykiem, ale analfabetą. Umiejętność pisania i czytania nie była w tamtych czasach uznawana za coś ważnego. Miał od tego kronikarzy. Wielu królów Francji i Anglii to byli szaleńcy lub skończeni idioci. Król Anglii Ryszard II nie pozwalał patrzeć na swoją twarz. Był narcyzem. Miał omamy i halucynacje. Król Francji Karol VI uważał, że jest ze szkła i może się potłuc. Nie wolno było go dotykać. Chodził w ubraniach wypchanych poduszkami. Wariatem był też władca Bawarii Ludwik II, który rozmawiał z przedmiotami. Pewnego razu uciął sobie pogawędkę z drzewem.

Dziś, gdy władcy żyją w świetle kamer, miliony informacji spadają nam na głowę, a każdy z nas ma dostęp do internetu, trudniej ukryć głupotę, brak piątej klepki czy podstawowej wiedzy. Ostatnio władca połowy świata – prezydent USA Donald Trump – wprawił w konsternację dziennikarzy. Podczas konferencji prasowej palnął czysty idiotyzm dotyczący możliwego lekarstwa na koronawirusa:

„Środki dezynfekujące zabijają wirusa w minutę, jedną minutę. Czy jest sposób, żeby zrobić to poprzez zastrzyk, takie czyszczenie? Ciekawie byłoby to sprawdzić”.

W samym Nowym Jorku 30 osób zgłosiło się do szpitali po zaaplikowaniu sobie do organizmu środków czystości” (informacja za portalem OKO.press).

Dla wszystkich jest jasne, że człowiek to jest to samo, co podłoga, klamka, kibel czy kosz na zakupy. Skoro środki dezynfekujące działają na klamkę lub kibel, to czemu nie na człowieka?

I ten facet ma dostęp do guzika atomowego! Dureń u władzy jest bardziej niebezpieczny niż COVID-19. Czego dowodem nie tylko koleś z wiewiórką na głowie.

A tymczasem zaśpiewajmy wszyscy razem na melodię dowolnej amerykańskiej piosenki: „Wstrzyknij cifa sobie w żyłę, a przepędzisz z jajec kiłę”.

GÓWNIADA

W polskiej polityce od kilku dni trwa rozgrywka rozpalająca emocje niczym krowie łajno rzucone do ogniska, ze względu na głównego bohatera zwana GÓWINIADĄ. Przyznam szczerze, że przestałem śledzić zakręty tego slalomu na ostatnim etapie przed pewną wywrotką. Nie obchodzą mnie te podwórkowe zagrywki, czy Gowin ma pięciu pewnych posłów, czy może ośmiu i jak zamierza wykiwać Kaczyńskiego albo opozycję. Czy zajdzie ich dyskretnie od tyłu, czy wydyma otwarcie od przodu? A może schowa zabawki, gdy otrzyma to, o co tak naprawdę grał?

Gowin to wysoki facet i na tym jego wysokości się kończą, mimo że w czasach, gdy jeszcze nauka miała dla niego znaczenie, zrobił doktorat.

Dla mnie zawsze był i będzie małym graczem stołkowo-posadkowym, któremu nie chodzi o nic innego niż o siebie. Jasne jest, że skoro był w ekipie Tuska, a teraz przeszedł do Kaczyńskiego, to może być też w ekipie PSL, ZSRR czy PCK. Nie ma to kompletnie żadnego znaczenia, bo zawsze najważniejszy jest tzw. własny pępek.

Gowin zyskał ostatnio sympatię, bo wszyscy liczą, że dzięki niemu można popsuć szyki Prezesowi Wszystkich Polaków. Jak twierdzą stare czarownice z Łysej Góry, Gowin tymczasem zagra w swoim stylu, czyli ostatecznie zagłosuje za czymś strasznym, ale nie będzie się cieszył.

Nie dziwię się ogólnemu zmęczeniu polityką, bo w czas epidemii ludzie mają inne preferencje, a polityczne spartakiady tylko uświadamiają nam wszystkim, że oto toczy się jakaś kolejna przepychanka bęcwałów, którzy z braku pomysłów na normalne życie zostali „naszymi” politykami.

Wirus namieszał nie tylko w gospodarce, ale i w polityce. Jedni prą za wszelką cenę (nawet cenę śmieszności) do wyborów, inni głoszą bojkot i olewkę. Ciekawe w tym wszystkim są scenariusze dotyczące prezydenta Dudy. Że może bez wyborów, ale ze zmianą konstytucji i tylko dwa lata albo że z wyborami, ale za rok, i wówczas, jak wygra, to cała kadencja. Trwają targi i układanki, ale samego prezydenta w tym nie widzę.

On jakby zniknął i w tym procesie nie uczestniczy. Niby jest, ale jednak nieobecny. Tylko się uśmiecha i jak zawsze klepie slogany. W samej rozgrywce jest jak stary ręcznik w szatni. W zawieszeniu. Jedna i druga strona, a nawet trzecia i czwarta traktują prezydenta bardzo przedmiotowo. Jak pusty kubek po herbacie, który można dowolnie przestawiać. Trzeba przyznać, że prezydent zapracował sobie na takie traktowanie. Tak się dzieje, gdy jedyną samodzielną decyzją Dudy przez ostatnie pięć lat było to, który krawat dobrać do marynarki.

ZABAWA W INDIAN

Mało kto wie, że minister obrony narodowej Antoni Macierewicz jest specjalistą nie tylko od analizy mgły smoleńskiej czy nocnych włamań do biur NATO w Warszawie, ale że zna się także bardzo dobrze na historii plemion indiańskich Ameryki Południowej. W młodości, gdy był wykładowcą w Katedrze Iberystyki Uniwersytetu Warszawskiego, nauczył się nawet języka Indian Keczua (choć są tacy, którzy twierdza, że to lipa). Jest to prawdopodobnie jedyny były już minister w Europie, który posługuje się językiem dawnego imperium Inków. Na migi.

Kilka słów z języka Indian Keczua przyjęło się w języku polskim np. lama, puma, kondor czy guano. Szczególnie to ostatnie słowo minister dobrze przyswoił w swoim stylu działania. Fascynacja Indianami z Argentyny, Ekwadoru, Kolumbii czy Peru to niejedyne pasje ministra rządu PiS-u. Antoni był w młodości apologetą takich osób jak legendarny Che Guevara, komunistyczny rewolucjonista, który na Kubie podbitej przez Fidela Castro założył pierwsze obozy koncentracyjne. Nie krył swej fascynacji peruwiańską organizacją terrorystyczną Świetlisty Szlak, która chciała w Peru obalić rząd i wprowadzić system maoistowski. Organizacja ta miała świetnie działające struktury i wyszkolonych partyzantów, znana była z fanatyzmu i mordowania chłopów, których chciała wyzwolić.

Oczywiście każdy wrażliwy i romantyczny osobnik w młodości popełniał głupstwa i wierzył w bajki o dobrym świecie głoszone przez obłąkanych szarlatanów. Wielu z nas bawiło się na podwórku w krwawych piratów czy czterech pancernych. Trudno byłoby podejrzewać, że dziś pan minister podziela swe dawne pasje i zainteresowania z czasów studenckich. Jednak obserwując przenikliwe, gorące spojrzenia ministra, ten bliski fanatyzmu żar w jego oczach, mam wrażenie, że on dalej bawi się w Indian. Tylko tym razem do tej zabawy zaprosił całą Polskę. Czas robić sobie pióropusze z gęsich piór, a klucze francuskie zamieniać na tomahawki.

Sprawy obronności kraju to nie pole do żartów. Nawet największy idiota wie, że nie da się walczyć ze wszystkimi i na wszystkich frontach. Tymczasem rząd zachowuje się jak gość, który przychodzi do czyjegoś domu, pluje mu do zupy, po czym grzecznie prosi o pożyczkę na wakacje i jest zdziwiony, że mu jej nie dają. Przykłady: rząd deklaruje, że w interesie polskich przedsiębiorców chce ułożyć sobie dobre stosunki gospodarcze z Rosją, po czym ogłasza, że będzie likwidował rosyjskie pomniki w Polsce. Rząd domaga się od Rosji wydania wraku samolotu prezydenckiego (oczywiście to nasz samolot i dawno powinni go oddać) i jednocześnie przez swoich urzędników (np. w IPN-ie) zaleca, by nie palić świeczek na grobach rosyjskich żołnierzy (takie pisma wysyłano m.in. w Gdańsku). Nie bronię koszmarnych, betonowych pomników, na których rosyjski sołdat trzyma w ręce granat i karabin, ale na coś trzeba się zdecydować. Albo pomagamy polskim firmom handlować i robić interesy w Rosji, albo wbijamy osinowe kołki w pomniki i setki polskich firm zdycha. Człowiek rozumny przemyślałby sprawę i zastanowił się nad jakimś salomonowym rozwiązaniem. Może pomniki trzeba było demontować po cichu, pod pretekstem renowacji, a nie tak ostentacyjnie i z hukiem, który tylko narobił nam kłopotów. Ale ten rząd nie może inaczej i przy każdej głupkowatej decyzji trzęsie się z emocji jak nastolatka na pierwszej randce.

Minister Macierewicz deklaruje, że chcemy amerykańskich baz w Polsce, a jednocześnie obraża Amerykanów, że nie będą nas pouczać w sprawach demokracji. Ludzie z kręgu Antoniego tak się zapędzili w ogłaszaniu, że Polska chce być dumnym posiadaczem broni atomowej, a nawet nie wiedzieli, że na taką broń jest potrzebna zgoda NATO, a poza tym trzeba ją sobie kupić. Dać Antoniemu dostęp do guzika atomowego to tak, jakby Breivikowi otworzyć celę i wręczyć pistolet.

Mówiąc łagodnie: przekaz generowany przez gabinet Broszki Prezesa jest niespójny, a działania ministrów Waszczykowskiego i Macierewicza są bardzo amatorskie. To nie jest polityka. To jest zabawa w Indian. Cierpi na tym wizerunek Polski i spada nasza wiarygodność jako partnera w rodzinie krajów europejskich. Skutkuje to wszystko obrazem Polski pod rządami PiS-u jako kraju nieobliczalnego, w którym duzi chłopcy ze spoconymi rękami dorwali się do ciekawej zabawki, jaką jest państwo.

Wymarzoną zabawką Indianina Antoniego od zawsze była armia. Teraz jako minister obrony ma pole do popisu i może się bawić na całego. Oczkiem w głowie ministra jest Obrona Terytorialna kraju, czyli oddziały złożone z amatorów, którzy w weekendy udają w lesie prawdziwe wojsko. Ciekawe, czy ktoś z was chciałby być operowany przez np. weekendowego lekarza? Pan Zdzisio na co dzień jest ślusarzem, ale zawsze marzył o tym, aby być lekarzem, więc w soboty pracuje jako chirurg. Podobno śrubokręt i skalpel tak naprawdę niewiele się różnią.

Minister już tworzy strukturę, w której oddziały OT będą integralną częścią polskiego systemu obronnego. Zamiast dozbrajać i unowocześniać polską armię, szkolić zawodowców i podwyższać ich poziom bojowy decyzją Macierewicza potężne pieniądze przeznacza się na zabawę grup pasjonatów, którzy w wolnej chwili robią pompki na łące. Młodzież taką otacza się czułą opieką ideologiczną i pierze jej mózgi, wmawiając, że największymi wrogami Polski byli Wałęsa, Geremek, Mazowiecki czy Michnik.

W czasie prawdziwej wojny oddziały takie będą znaczyły tyle co odchody komara. Posłużą co najwyżej jako mięso armatnie przy rozpoznaniu bojowym. Ale w czasie pokoju mogą się przydać do rozbijania protestów opozycji. Już wiadomo, że dziarska młodzież z ONR-u garnie się do takich oddziałów. Dostaną mundury i karabiny oraz pancerne kropidła. Macierewicz zapowiada, że pozwoli tym oddziałom na posiadanie broni palnej i ostrej amunicji. W Gdańsku trwa publiczna zbiórka sympatyków OT na zakup broni maszynowej. Skoro oni bawią się za nasze pieniądze w Indian, to ciekawe, kto wystąpi roli „bladych twarzy”? Jak nic szykuje się w Polsce, mówiąc językiem Indian Keczua, „wielkie guano”.

ATAK FLESZEM

Witam na konferencji prasowej Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej. Na początek może wyjaśnienie odnośnie do mojego milicyjnego munduru z czasów PRL-u. Policja sięga do tradycji ZOMO, więc wracają nie tylko metody, ale także umundurowanie. Kim byśmy byli bez tradycji? A skoro wzorce są dobre i sprawdzone, więc na pewno warto.

Przechodzę teraz do bulwersującej sprawy ataku fleszem na funkcjonariusza. Jak Państwo wiecie, w trakcie demonstracji reporterka błysnęła fleszem prosto w twarz milicjantowi. Została zatrzymana, gdyż milicjant obawia się, że będzie miał chujowe zdjęcie. A to wiąże się z traumą całej jego rodziny, która zawsze świetnie wychodziła na fotografiach z wakacji.

Proszę się nie śmiać! Atak fleszem wiąże się z poważnym uszczerbkiem na zdrowiu. Funkcjonariusz do dziś mruga oczami i łzawi. Prawdę mówiąc, płacze ze szczęścia, bo dostał premię za tę właśnie akcję.

Atakująca broni się, mówiąc, że pokazywała legitymację prasową. Akurat na tę akcję wysłaliśmy oddział, który najpierw uczyliśmy pałować, a dopiero później czytać, ale ten błąd już został naprawiony. Policjant dostał skierowanie do okulisty, aby następnym razem mógł dostrzec dziennikarkę i spałować ją przed zrobieniem zdjęcia.

Błyskanie fleszami jest bardzo szkodliwe dla zdrowia. Przykładem niech będzie chociażby gwiazda amerykańskiego kina Marilyn Monroe. Błyskano w nią fleszami i efekt jest taki, że kobieta nie żyje. Policjo-Milicja poważnie zastanawia się, czy nie objąć ochroną osób takich jak Anja Rubik czy Edyta Górniak, które na co dzień są narażone na błyskanie fleszy. Edyta Górniak ma zresztą podejrzenia, że te zdjęcia robią jej statyści, ale to już jest inna sprawa.

A ponieważ dziennikarze mają nieustanne pretensje, że podczas demonstracji są szarpani, pałowani i zatrzymywani, Milicja, wychodząc dziennikarzom naprzeciw, wprowadza na terenie całego kraju godzinę policyjną, ale tylko dla dziennikarzy. Po 16.00 żaden dziennikarz nie może się pojawić na ulicy. A młodzież i kobiety zapraszamy na protesty, jak najbardziej. Bo przecież każdy fachowiec wie, że najlepiej bije się bez świadków.

Na koniec chciałbym ogłosić Młodzieżowy Tydzień Współpracy z Policją pod hasłem „Pomóż policji, pobij się sam”. Dziękuję za uwagę i żadnych zdjęć, żadnego błyskania fleszami!

NIE PODOBAJĄ SIĘ!

Osoby protestujące zawiodły PiS. Okazuje się, że ciężko jest dogodzić władzy i dobrać takich protestujących, żeby się rządowi i Prezesowi podobali. Gdy protestowano w obronie Trybunału Konstytucyjnego i Wolnych Sądów, propaganda narzekała, że na te manifestacje tylko same stare pryki i emeryci przychodzą. Teraz, gdy protestuje młodzież, propaganda twierdzi, że to tylko rozwydrzeni gówniarze i baby, którym się w głowach poprzewracało.

Do gustu PiS-owi nie przypadły też rodziny i opiekunowie niepełnosprawnych, strajkujący nauczyciele, pielęgniarki, rolnicy czy lekarze rezydenci. Wszyscy protestujący w Polsce są, zdaniem PiS-u, hołotą, zachowują się chamsko, są powiązani z komunistami, byłymi ubekami, z Niemcami lub z międzynarodowymi fundacjami wrogimi naszej ukochanej ojczyźnie.

Teraz szczególnie głośno jest o barbarzyńskich lewakach, femi-nazistkach i rozwydrzonych młodych ludziach wychowanych na Netflixie. Oni także (mimo że mieli religię w szkole, a i niejednego ksiądz po tyłku przyjacielsko poklepał) nie podobają się PiS-owi, a już szczególnie rażą oczy i uszy pana Prezesa.

Palącym problemem staje się więc wybór osób protestujących, które mogłyby spełnić oczekiwania władzy i wysokie wymagania TVP Jacka Kurskiego. W tym celu przeprowadzi się specjalne testy, korzystając z doświadczeń programów takich jak „Familiada” czy „Rolnik szuka brony”.

Osoby, które pomyślnie przejdą takie testy, pojadą na specjalne zgrupowania płukania mózgu „Gazety Polskiej”, Radia Maryja lub te organizowane przez ONR. Po pomyślnym zakończeniu zgrupowań i przydzieleniu służbowego moherowego beretu osoby takie będę mogły do woli protestować.

PUSZCZANIE NERWÓW

I znowu zamknęli nam Polskę na cztery spusty, aby się polepszyło, a przecież wiadomo, że w Polsce się polepszy dopiero wówczas, gdy zamkną rząd. I niekoniecznie na cztery spusty, wystarczy do paki.

Kobiety w ramach protestu wyszły na ulice, więc PiS uważa je za ulicznice. Może niech następnym razem wyjdą na chodnik. To PiS da chodu. Ale nie ma co narzekać! PiS tak pięknie walczy z pandemią. Zamiast karetek kupili sobie limuzyny, zamiast szukać rozwiązań problemów, oni szukają Niemców na demonstracjach.

Niedługo czeka nas ciekawy mecz piłkarski. Wydarzenie sportowe, które przebije mecze Barcelony i Bayernu. Minister zdrowia ma strzelić zepsutym respiratorem pierwszego samobója na Stadionie Narodowym.

Podczas protestów największe obroty zrobiły pizzerie ze sprzedażą na wynos, bo młodzież potrzebowała kartonów. Podobno władza rozważa wprowadzenie zakazu sprzedaży pizzy w kartonach pod pretekstem, że to nieekologiczne i szkoda drzew. Jak Szyszko wycinał puszczę, to nie przeszkadzało. I teraz polscy partyzanci nie będą mieli gdzie się chować, jak wejdzie Putin.

Władza specyficznie reaguje na postulaty społeczne. Jak protestowała gastronomia, że branża jest w zapaści, to Morawiecki od razu zamknął wszystkie knajpy i restauracje, jak protestowali artyści, że nie mają z czego żyć, to premier od razu zamknął wszystkie domy kultury, galerie, kluby i teatry. Może niech rodzina Przyłębskiej wyjdzie na ulice z kartonami, to wreszcie zamkną, kogo trzeba. Super była demonstracja artystów, na której pojawił się znany wokalista Michał Szpak. Policja wyjątkowo nie pałowała demonstrantów, bo brała autografy dla żon.

Co ciekawe, te demonstracje antyrządowe, które zawsze odbywały się albo pod kancelarią premiera, albo pod pałacem prezydenckim, albo pod sejmem, teraz wszystkie odbywają się pod domem Kaczyńskiego. Naród instynktownie kojarzy, że rząd, prezydent i parlament nie mają w Kaczystanie nic do gadania i walą pod chatę tego, który decyduje. Taka sytuacja powoduje, że kot Jarosława dostał, bidak, depresji, bo pod chałupą od dwóch tygodni ciągle stoi psiarnia.

Policja teraz już nie łapie bandytów, bo ma ważniejsze sprawy na głowie, na przykład ściganie nastolatek z tekturami i napisami, że taki jeden polityk z drugim to cipa. Podobno zatrzymują młodych za brzydki charakter pisma.

We Wrocławiu policja złapała nie tylko katar, ale także jednego bandytę, ale musiała go zwolnić, bo okazało się, że pobił dwie dziennikarki z „Wyborczej” i ma na koncie liczne inne pobicia. On tak lubi pobicia, że nawet auto ma na przebitych numerach. Według standardów PiS-u to są zalety, a według szefa prokuratury Ziobry to patriota, więc policjanci musieli go puścić. Jeszcze trochę takich wypuszczeń i społeczeństwu mogą puścić nerwy, a wówczas Kaczelnika i jego zgrai nie obroni nawet 100 wirusów.

ZABAWKI Z UMYSŁOWEJ SADZAWKI

Nie od dziś wiadomo, że hart ducha i właściwą postawę ideologiczną należy kształtować od dziecka. Jak wykazały ostatnie protesty uliczne, młodzież jest już dla władzy stracona, ale zostały przecież jeszcze dzieci. Nie zaszkodzi kilkulatkom zamieszać w głowie i wdrożyć słuszną wersję historii.

Do Centrum Zdrowia Dziecka przyszedł świąteczną porą Mikołaj przebrany za byłego ministra zdrowia Konstantego Radziwiłła. Mikołaj, jak to ma w zwyczaju, rozdał chorym dzieciom prezenty, aby choć na chwilę zapomniały o swych chorobach, a pomyślały sobie o miłych i przyjemnych rzeczach takich jak na przykład wojna czy mordowanie ludzi.

Dzieci w wieku od trzech do 15 lat nie dostały żadnych pluszaków. Takie przytulanki brzydzą polskie dzieci i to nieprawda, że rozładowują napięcie i strach przed operacją. Pluszaki są na ogół niewiadomej płci, jak Teletubisie czy np. Miś Puchatek, który nie dosyć, że obżera się miodem, ma kumpli takich jak prosiaczek i osioł, to jeszcze chodzi w samej koszulce i bez gaci, czym obraża nie tylko Pana Jezusa i PiS, ale także świętą naszą ojczyznę i osobiście ojca dyrektora.

Przytomnie nie rozdano dzieciom także żadnych szmacianych kotków czy piesków, bo takie zabawki robią z dzieci wrażliwe cioty, a nie twardzieli i żołnierzy, którzy mają wesoło ginąć na wojnie z orłem na piersiach i okrzykiem „Polska” na ustach.

Były minister, senator, a obecnie wojewoda nie dostarczył na szczęście dzieciom kolorowych bajek o miłości do mamy czy o przygodach grupy przyjaciół z podwórka, bo to są brednie dla mazgajów i słabeuszy. Nie było też żadnych filmów o dinozaurach, gier komputerowych czy piłek, bo te odciągają tylko dzieci od modlitwy, wody święconej i spotkań z miłymi księżmi w ich sypialniach.

Aby wzmocnić dzieci patriotycznie i umilić im czas przed zabiegami, aby skutecznie obniżyć poziom ich stresu w czasie białaczki i innych chorób, Konstanty Radziwiłł dostarczył każdemu dziecku takie oto piękne podarki:

1. Puzzle przedstawiające marszałka Piłsudskiego na kasztance;

2. Grę planszową „Bitwa Warszawska”;

3. Karty do gry „Mój pradziadek był żołnierzem wyklętym”.

Brawa dla św. Mikołaja! Pozostaje jednak pewien niedosyt. Dlaczego zabrakło fascynującej gry planszowej „Zamach w Smoleńsku”, śmiesznych kolorowanek „Jak rozpoznać zdrajcę ojczyzny” czy najnowszego hitu przemysłu zabawkarskiego PiS-u, czyli różańca w kształcie noża sprężynowego?

Wszystkim dzieciom gratulujemy tak udanych i trafionych prezentów oraz życzymy wesołej zabawy. Zapewniamy także, że następnym razem pan doktor Radziwiłł dostarczy wam plastikowe pałki teleskopowe do bicia złych kobiet oraz gumowe miotacze gazu pieprzowego o zapachu landrynkowym.

Na zdjęciach opublikowanych przy okazji tego wydarzenia w internecie widzimy pana Radziwiłła na szpitalnym korytarzu (byłego uczestnika ruchu pacyfistycznego „Wolność i Pokój”) jak w stroju św. Mikołaja wręcza militarne prezenty. Mała dziewczynka w wieku około pięciu, sześciu lat nie może się już doczekać, kiedy podczas zabawy będzie zabijać komunistów.

PATAŁACHY U STERU

Jak tam wyborcy PiS-u? Zadowoleni z decyzji o zamknięciu cmentarzy?

Ta decyzja to przecież wspaniała wiadomość dla tych, którzy chcieli odwiedzić groby bliskich. Szczególnie jest to dobra wiadomość dla sprzedawców kwiatów i zniczy. Tydzień temu zamknęli bary, puby i restauracje tuż przed weekendem. Zakupione żarcie trzeba było wywalić. Teraz zbankrutuje branża kwiaciarska. To przecież tak, jakby zamknąć pola rolnikom przed żniwami.

Nie wszystko da się wytłumaczyć chęcią ograniczenia pandemii. O problemie dnia Wszystkich Świętych mówiono już od dawna. Można było ludzi uprzedzić tydzień temu i każdy pojechałby na groby wcześniej. Ogłoszenie decyzji o zamknięciu cmentarzy na osiem godzin przed wyznaczonym terminem to dowód na absolutny chaos decyzyjny. W Radzie Ministrów chyba wszyscy są na tanich sterydach kupionych na promocji od Najmana.

Rząd udowodnił, że absolutnie nie radzi sobie w kryzysowej sytuacji. Podczas pierwszej fali pandemii eksperymentowano z zamykaniem parków i lasów przy 20 zarażonych dziennie. Za to masowe, darmowe festyny disco polo rządowa TVP zafundowała społeczeństwu przy blisko tysiącu zarażonych na dobę. Ciężko w takich paranoicznych strategiach dopatrzyć się logiki.

Rząd stracił zdolność zarządzania kryzysowego. Bajkami o wielkości Polski i baśniami o żołnierzach wyklętych trudno naprawić zapaść służby zdrowia, załatać dziurę budżetową, zmniejszyć drożyznę czy wyprostować absurdalne decyzje związane z pandemią.

Ci ludzie nie nadają się do kierowania budką z frytkami na plaży. Nauczyli się rozrzutności. Miliardy na abstrakcyjne inwestycje, przy których zarobią zblatowane firmy, dla TVP na propagandę, dla Kościoła na zakup poparcia, dla elektoratu na jałmużnę, aby się zamknął i pozwolił zawłaszczyć Polskę. Nie liczą się z przedsiębiorcami, bo traktują ich jedynie jak krowy do wydojenia. Gdyby Morawiecki miał udziały w firmach produkujących znicze, na pewno bramy cmentarzy byłyby dziś otwarte. I to szeroko.

Wszędzie na świecie rządy i społeczeństwa mobilizują się, aby zwalczać pandemię. W obliczu globalnego kryzysu normalne państwa jednoczą siły, a w naszym domu wariatów Kaczysław i jego gang Olsena zafundował Polsce absurdalną wojenkę o aborcję.

I pomyśleć tylko, że ta ekipa marzyła, aby Donald Trump dał im bombę atomową. Zadzwońcie do Trumpa i przekażcie, żeby atom trzymał w plecaku, bo Polskę już wysadzili. I to bez bomby.

CIĄGLE JEST MROK

Mijający rok 2020 był dla wszystkich tak chudy, że tylko minister Szumowski i jego kumple mają nadwagę portfela. Jak fama głosi, bracia Szumowscy przy wigilijnym stole podzielili się siankiem. Przeciętni obywatele szwendają się po mieszkaniu z kąta w kąt. I tylko bracia Szumowscy z konta w konto.

Kumpel ministra, handlarz bronią, ten, co wziął miliony za respiratory, których nadal nie dostarczono, nie oddał kasy, bo jej nie ma. Jak on może mieć kasę, skoro ona już dawno w banku na Kajmanach?

Prokurator Ziobro, tak bardzo czuły na punkcie przestrzegania prawa, powinien takie afery ścigać. Ale gdyby miał być uczciwy, to powinien zamknąć w pierwszej kolejności samego siebie za nękanie lekarzy transplantologów, a przede wszystkim za wyłudzenie kasy z funduszu UE na kongres ekologiczny, który de facto okazał się (jak doniosły media) partyjnym zlotem Solidarnej Polski.

W PiS-ie jest jak podczas orgii gejowskiej w Brukseli. Każdy każdego kryje. I tylko czasem trzeba się spuścić do wspólnej rynny.

A co do spuszczania – ostatnio podczas spuszczania kasy na walkę z covidem pieniążki dostały tylko te gminy, które popierają PiS. Jeszcze trochę, a u lekarza trzeba będzie pokazywać legitymację partyjną. Władza ma słuszny pogląd, że leczenie ludzi, którzy jej nie popierają, mija się z celem. Takie pomysły mogą być w przyszłości rozszerzone. Prąd, ciepła woda, pieczywo będą dostarczane tylko do tych miast, w których wygrywa PiS.

Cała Polska się śmiała, że Prezes nie potrafi nosić maseczki, bo zamiast na nosie, ma ją na oczach. Tymczasem to przemyślana strategia. Prezes nie chce widzieć własnego upadku.

13 grudnia 2020 roku znowu jak za Jaruzela była niedziela. I ciągle jest mrok umysłowy jak za PRL-u. Według oficjalnych danych 83 radiowozy pilnowały domu Prezesa na Żoliborzu. Zdaniem weterynarzy gniazdko Jarosława to teraz najsłynniejsza psia buda w Warszawie. Kot wodza PiS-u był podobno u psychologa, bo jak tu psychicznie wytrzymać nawet na najlepszej karmie, gdy wokół sama psiarnia.

Nie tylko Kaczelnika chroni policja. Także słynnych schodków na placu Piłsudskiego. To jedyne schody, po których wspinaczka grozi natychmiastowym zatrzymaniem. Policjanci pilnujący stopni liczą pewnie na stopniowe awanse. Tymczasem policja już dawno zeszła schodami do piekła. Dopingowani przez rządzących damscy bokserzy z oddziałów szturmowych podtrzymują dzielnie tradycje ZOMO. Nie tylko gazują, ale także załamują ręce. Nad młodzieżą. Podczas pokojowej demonstracji w Warszawie 19-letniej dziewczynie złamano rękę w dwóch miejscach. A powszechnie wiadomo, że lubią łamać co najmniej w trzech.

Policja zamyka ludzi w ulicznych kotłach, bo chce się zbiorowo dostać do programu Gesslerowej. Trochę jeszcze tych rąk połamią. A my musimy łamać sobie głowę. Nad tym, jak wyjść z tego gówna.

BOMBKI ŚWIĄTECZNE

Boże Narodzenie to najsmutniejsze święta w ciągu roku, a to dlatego, że…

1. Cieszymy się z narodzin Jezusa, który głosił dobrą nowinę, ale przecież wszyscy znamy zakończenie tej historii, które nastąpi 33 lata później. Wiemy, co ludzie zrobią bohaterowi tej opowieści. Cieszymy się z narodzin dzieciątka i śpiewamy o tym kolędy, zapominając, że wbijanie gwoździ w ręce i nogi strasznie boli;

2. Boże Narodzenie to ulubiona pora samobójców. Statystyki potwierdzają, że wielu Polaków wybiera ten radosny czas na moment pożegnania się z życiem. W święta zabił się m.in. raper Magik z Paktofoniki, dziennikarz muzyczny Tomasz Beksiński i wielu innych;

3. W święta dochodzi do całego mnóstwa awantur domowych, a w konsekwencji do „poświątecznych” rozwodów. Ten czas, który nagle mamy dla siebie, okazuje się zabójczy dla wielu związków. Póki się nie widzimy, pracujemy i biegamy jak zwariowani w amoku zarabiania kasy, to związek trwa siłą rozpędu i wygody. Gdy nagle przytłoczy nas świąteczne lenistwo, dostrzegamy w partnerze (partnerce) okropne cechy i wady oraz fałdki tłuszczu czy pypcie na plecach, których wcześniej jakoś nie mieliśmy czasu dostrzec. Wówczas wystarczy tylko iskra i po małżeństwie;

4. Tradycja świąteczna w Polsce to głównie obżarstwo połączone z piciem alkoholu. Zwykle w towarzystwie rodziny, z którą na co dzień nie utrzymujemy zażyłych kontaktów. Co jest fajnego w piciu wódy z przygłupim wujkiem? Obżarstwo świąteczne to po prostu złe nawyki żywieniowe, a nie żadna tradycja.

5. Przymus świątecznego obżarstwa, robienia w związku z tym męczących zakupów czy koszmar szukania prezentów powoduje, że mamy dosyć takiej tradycji i uciekamy do ciepłych krajów. Przed pandemią ponad 5 mln Polaków wyjeżdżało z Polski na święta pod palmami. Pewnie drugie tyle uciekłoby, gdyby miało na to pieniądze. Skoro miliony uciekają przed tradycją, i to przeważnie do krajów nie tak świętych i katolickich, jak nasz, gdzie w Wigilię organizuje się hotelowe Christmas Disco lub na bożonarodzeniowy stół stawia wielkanocnego zająca z czekolady i nikt już nie wypatruje pierwszej gwiazdki na niebie, to jesteśmy świadkami narodzin nowej tradycji, czyli tradycji all inclusive i last minute;

6. Święta mają wymiar religijny tak naprawdę dla skromnej grupy obywateli. Dotyczy do głównie osób starszych, głęboko wierzących. Dla pozostałych święta mają charakter biznesowo-rozrywkowy. Handel i producenci wykorzystują święta do nadprogramowego wciskania ludziom towarów wszelkiej maści. To już od lat prawdziwy festiwal komercji, złego gustu i zepsucia, a nie przeżycie duchowe. Większość z nas traktuje ten czas jako okazję do złapania oddechu i postrzega jako dodatkowy czas wolny, zimowy urlop. Gdyby jeszcze księża nam pomagali w religijnym przeżywaniu Bożego Narodzenia. Nic z tego. Poza nielicznymi wyjątkami mądrych kazań serwuje się nam oklepane formułki bożonarodzeniowe plus polityczny bełkot o koniecznej walce z gender, LGBT i lewactwem. Tymczasem Jezus nic nie mówił o walce z gender i pewnie sam był po trosze lewakiem, a już na pewno był rewolucjonistą, uchodźcą i Żydem, więc jako taki niespecjalnie do polskiej mentalności pasuje. Wiadomo: Jezus jeździł na osiołku, ale Prezes woli na wyborcach. Każdy Polak ma w domu Biblię, ale mało kto ją czyta, a jeszcze mniej rozumie, więc o wymiar duchowy w święta ciężko, a ważniejsze dla nas zawsze jest to, aby przed rodziną się pokazać (by zazdrościli) i na bogato postawić i żeby sąsiad wyraźnie zobaczył, jaką wypasioną furą zajechaliśmy przed kościół;

7. Zalew życzeń świątecznych może przyprawić o mdłości. Te wszystkie kretyńskie wierszyki, migające choinki, dyndające bombki to istne tsunami kiczu, które zabija w nas wrażliwość na prawdziwe piękno. Oczywiście to miłe, że dawny znajomy o nas pamięta i wysyła nam telefonem głupkowaty filmik z gołymi babami i Mikołajem, który z kutasem wielkości maczugi biega za śnieżynkami. Tylko chyba lepiej, abyśmy wszyscy o sobie pamiętali na co dzień i byli dla siebie mili bez okazji. Kto więc przeżyje święta w zdrowiu psychicznym, bez kredytu, straty kasy, awantury, nerwicy, nadwagi, rozwodu czy samobójstwa, może się uważać za szczęściarza.

I na koniec coś bardziej optymistycznego. Kolędy polskie są naprawdę piękne, a święta można wykorzystać nie tylko do bezrozumnego obżarstwa i chlania, ale także do obejrzenia dobrych filmów czy przeczytania mądrych książek.

No i przecież ten cały Mikołaj, gwiazdka i choinka są nie tyle dla nas, ile dla dzieci. Skoro dzieciaki się cieszą i czekają na prezenty, to będziemy je robić do końca świata.

WYWIAD Z GODZINĄ POLICYJNĄ – NAJWIĘKSZĄ GWIAZDĄ SYLWESTRA 2020

Czy jest trema przed sylwestrem?

Trochę jest. Nawet za Jaruzelskiego nie mogłam bawić się w sylwestra. No i będę dłuższa niż w stanie wojennym, bo już od godziny 19. Powiem szczerze, wprost nie mogę się doczekać imprezy aranżowanej przez PiS.

Jakiego możemy się spodziewać repertuaru?

Przygotowałam przede wszystkim surowe mandaty i zamierzam rozrzucać je jak serpentyny, czyli szeroko. Będą też zatrzymania, gorąca szarpanina, dynamiczne kotły uliczne i to, co lubię najbardziej, czyli zamaszyste pałowanie.

Z kim wybiera się pani na sylwestra?

W tym roku mój partner to policja państwowa. W dawnych czasach lubiłam chodzić z ZOMO, czasem z wojskiem z KBW, a bywało też z ORMO, ale to była straszna oferma. Mój historyczny partner z czasów wojny to oczywiście granatowa policja, krótko wermacht i najbardziej przystojny partner, czyli niemieckie gestapo.

W jakiej kreacji będzie można panią zobaczyć na balu?

Mam modne kaski, nowe tarcze i świeże pały teleskopowe. Poruszać się będę w nowoczesnych wozach bojowych, które kupiono z myślą o mnie i zamiast tych głupich karetek. Mam też wspaniałą, gustowną ozdobę, absolutny hit rynku policyjnego, czyli rozpylacze gazu pieprzowego. Ładne, zgrabne i poręczne. Mam nadzieję, że wpadną Polakom w oko.

Będą jednak i tacy, których pani nie dotknie np. uczestnicy koncertu sylwestrowego TVP…

Ja jestem dla wszystkich z wyjątkiem władzy. TVP to dziś resort siłowy, bo przecież nie kulturalny (śmiech), więc nie będę miała przyjemności z nimi potańczyć. Swym stalowym ramieniem obejmę za to większość Polaków i przyznam, że mnie to bawi.

A jak kondycja przed imprezą?

Dużo ostatnio trenowałam, głównie na schodkach i na Żoliborzu. Jestem więc w świetnej formie tanecznej, a i wy zatańczycie, jak wam zagram…

Dziękuję za rozmowę i życzę miłej zabawy.

COŚ KOJARZĘ

Dawno temu swatki kojarzyły pary. Dziś kojarzą ludzi portale towarzyskie. Student na egzaminie czasem coś kojarzy, a czasem nie. Widzowie TVP zwykle nie kojarzą niczego i trzeba im łopatą do głowy kłaść propagandę, aby nie skojarzyli, że są nabijani w butelkę.

Są osoby, które się dobrze kojarzą, i takie, które kojarzą się fatalnie. Te, które kojarzą się bardzo źle, zwykle ostatnio awansują. Dziś, gdy czytamy o awansach i katapultowaniu na wysokie stanowiska, dowiadujemy się, że pan X czy pan Y kojarzony jest albo z prezesem Kaczyńskim, albo z premierem Morawieckim, a bywa, że z prokuratorem Ziobro czy ministrem Gowinem. Może jestem naiwny, ale jak ktoś awansuje na zaszczytne miejsce, to wydaje mi się, że powinien być kojarzony z jakimiś osiągnięciami. Z wiedzą, doświadczeniem, kompetencją, a nie tylko z politykiem, pod którego jest podklejony.

Sportowcy, na przykład Robert Lewandowski, kojarzony jest z sukcesami, takimi jak tytuł najlepszego piłkarza na świecie. Skoczek Adam Małysz kojarzony jest z licznymi wygranymi zawodami i medalami, tenisistka Iga Świątek z wygraniem arcyważnego turnieju French Open.

A z czym kojarzona jest armia przydupasów, którą władza pompuje na strategiczne i tłuste posady? Czy jest tam choć kilku, którzy osiągnęli w życiu coś oprócz mistrzostwa w nurkowaniu bez mydła w wiadome miejsce?

Owszem, wśród ludzi popierających władzę nie brakuje i takich z tytułami naukowymi. Odnoszę jednak wrażenie, że poza kilkoma wyjątkami stanowią oni rodzaj ozdoby i dekoracji. Kadry partyjne to na ogół średniacy, ślepo oddani wodzowi. Zwykle z trzeciej ligi umysłowej. Obowiązkowo bez własnego zdania i bez zahamowań.

PiS, obsadzając tysiące stanowisk własnymi rodzinami i ludźmi znanymi tylko z tego, że są posłuszni, zbudował nam państwo będące królestwem niekompetencji i indolencji. Z miernot i potakiwaczy nie da się stworzyć ani sprawnego państwa, ani rozwiniętej demokracji.

I dziś, gdy jako kraj stoimy w obliczu dramatu pandemii, zapaści gospodarczej i kryzysu na niewyobrażalną skalę, to państwo oparte na znajomkach i kojarzeniu z panem Prezesem przestaje po prostu działać. Skrzypi jak stary tramwaj na zakręcie. Telepie się jak dziurawy beczkowóz. Państwo PiS sprawnie działa jedynie na odcinku propagandy i mydlenia oczu. Na pozostałych odcinkach leży plackiem.

Widać to przy okazji wariactw z kwarantanną narodową, idiotycznych rozporządzeń z sylwestrem, nielogicznych zakazów, sprzecznych komunikatów i chaosu w każdej praktycznie dziedzinie. Do kiwania przeciwników pokrętne taktyki Kaczyńskiego okazywały się dobre, ale do zarządzania sytuacją kryzysową zdają się zupełnie do niczego. W czas pandemii ta hałastra znajomków zarządza Polską jak pijany kot Prezesa na łyżwach.

W prezentowane statystyki zachorowań i zgonów już nikt nie wierzy. Państwo PiS przegrywa na wszystkich frontach, ale wali w bębny i codziennie ogłasza zwycięstwo.

Chyba już wszyscy kojarzymy, że gdy PiS padnie, to Polskę trzeba będzie zbudować od nowa. O ile się uda, bez partyjnych kluczy, które dzwonią nam w kieszeniach jak portmonetka Rydzyka na widok starszej pani.

SZCZEPIENIE PO POLSKU

Zgodnie ze słowami Roty „polski my naród, polski ród, królewski SZCZEP piastowy” Polska zaczęła się szczepić przeciwko wirusowi.

Premier Morawiecki tak uroczyście witał szczepionki na lotnisku, jakby to Orlen je wyprodukował na bazie mikstury z cebuli, buraków i bimbru. Inna sprawa, że taka mikstura pogoniła już niejednego do kibla, to i może WIRUSA też by przepędziła.

Pierwszą osobą, którą zaszczepiono z wielką pompą i fanfarami, była szefowa pielęgniarek. Ceremonia była tak podniosła, jakby Kaczyńskiemu wręczali Nobla po uprzednim odebraniu go Wałęsie. Od razu odezwali się antyszczepionkowcy, że to wszystko lipa, bo szczepionki kradną nasze DNA, że po szczepieniu można zmienić płeć i ta pielęgniarka, co się w telewizji zaszczepiła, to teraz będzie Marianem.

Zresztą są podejrzenia, że pierwszym zaszczepionym Polakiem wcale nie była ta pielęgniarka, tylko jakiś mały facet z kocimi kłakami na marynarce.

Piosenkarka Edyta Górniak – wielki autorytet naukowy – oświadczyła, że nic sobie nie da wstrzyknąć oprócz botoksu, kolagenu i hialuronu. Te paskudztwa widać musi sobie wstrzykiwać, bo się rozsypie. Przeciwnicy szczepionek twierdzą, że szczepienia to część światowego spisku, a wszczepione ludziom czipy pozwolą nimi sterować.

Coś w tym jest, bo u mnie w okolicy mieszka taka gruba baba, co ma w sobie same CZIPsy, i to z bekonem, i nią chyba rzeczywiście ktoś steruje, bo jak się nawali, to potrafi pójść po bandzie. Edzia Górniak też wygląda na taką, co ma lekko bajkowy odlot w oczach, bo po tym, co mówi, jest podejrzenie, że ma w organizmie nie tylko Chipa, ale i Dale’a.

Kościół bez entuzjazmu podszedł do szczepionek. Biskupi oświadczyli, że chcą się szczepić, ale na razie tylko ze swoimi ministrantami. Emeryci z DPS-ów też podeszli do szczepień bez euforii, bo nie byli pewni, czy to aby nie grzech. Samo w sobie brzmi źle, kontakt intymny jest, no i ukłucie. Ale gdy rozpuszczono informacje, że po szczepionce lepiej dyga przyrodzenie, to połowa emerytów od razu połamała nogi w biegu do rejestracji, a ci na wózkach to musieli opony wymieniać, bo podczas wyścigu gumy im się popaliły.

Prezydent Duda raczej niechętny szczepieniu, bo, jak wyznał, od dzieciństwa boi się igieł, dentysty i ciemnego luda. A poza tym po co mu szczepionka? Z jego punktu widzenia jest bezużyteczna. Na strzykawce nie można się podpisać. On słyszał, że szczepienie jest w pupkę, a to miejsce zarezerwowane jest tylko dla Prezesa. No i przede wszystkim nie ma zgody ani Agaty, ani proboszcza, to on sobie jeszcze poczeka.

Tymczasem aktorzy bardzo się chcieli szczepić i tak bardzo się spieszyli, że wcisnęli się bez kolejki, i to jako „personel medyczny”. Jako aktorzy mogą zagrać każdego. Personel medyczny także. Nawet wycieńczony. Krystyna Janda grała wiele wspaniałych ról, ale ta rola personelu to jej się nie udała. Później się okazało, że Grycan, ten od lodów, też kręcił lody poza kolejką. On ma takie hasło reklamowe „Lody od pokoleń” – no to już teraz wiadomo, o co chodzi. Ja teraz, jak kupuję lody w sklepie, to tylko od Grycana, bo wiem, że zaszczepione.

Zrobiła się z tego chryja na cały kraj, że Jaśnie Państwo nie czeka na swoją kolej, tylko się nerwowo wpycha. Że co to jest, że skandal, hańba, zgniłe elity, które myślą, że im się więcej należy, i jak to w Polsce, wyzywanie od najgorszych.

TVP grzała temat jak palenisko pod stosem na czarownice. A najgłośniej to krzyczeli ci, którzy w ogóle nie chcieli się szczepić. PiS teraz żąda, aby Janda w ramach przeprosin wypruła sobie z żyły szczepionkę i oddała Holeckiej, a teatr Kurskiemu. Po co Kurskiemu teatr, jak on ma własny cyrk?

Chodzą słuchy, że Janda za karę ma zagrać za darmo w scenie miłosnej z Jakimowiczem w nowym serialu TVP – w reżyserii Pietrzaka i z muzyką Bayer Full. Jakimowicz już szykuje się do roli i zaczął upinać włosy. Scena ma się nazywać „Szczepieni”.

Rydzyk naciska na ministra zdrowia, aby czym prędzej zaszczepić wszystkich bezdomnych z samochodami. Ale tylko tych, co mają mercedesy.

Z „Wiadomości” w TVP wiem, że PiS robi wszystko najlepiej na świecie i aby zwiększyć liczbę szczepień, będą teraz szczepić za pomocą węży strażackich, bo te mają większą przepustowość.

A najlepiej to szczepią w Kraśniku – pierwszej polskiej gminie bez LGBT, 5G, LPG, ZHP, PKP i PCK zaszczepiono już 100 osób, z czego 200 poza kolejką. Podobno połowa szczepiła się z łuku, a druga połowa w nocy z procy.

CZŁOWIEK ABSOLUTNIE ZAGUBIONY

W jaskini wapiennej na indonezyjskim Celebesie odkryto malowidła sprzed ponad 45 tys. lat. Znalezione malunki przedstawiają czerwoną świnię i ludzkie dłonie. To najstarszy dowód na to, że sztuka od zawsze towarzyszyła człowiekowi i odwzorowywała świat wokół niego. Dobrze, że nie mieli w tamtych czasach TVP Info. Namalowana świnia na pewno miałaby twarz kogoś z opozycji.

Skoro znajdujemy tak stare znaki działalności twórczej, mamy dowód, że homo sapiens, czyli człowiek rozumny, miał od dawna potrzeby duchowe i estetyczne. Nasz przodek sprzed 2 mln lat, homo erectus, miał zwinne palce i potrafił robić kamienne narzędzia, by polować na antylopy. Nic jednak nie wiemy o tym, czy tworzył komiksy i kręcił seriale.

Ogień potrafili opanować już poprzednicy homo sapiens, ale dopiero człowiek myślący miał potrzebę obcowania ze sztuką. Gatunki ewoluują i dziś człowiek staje się coraz mniej rozumny. W słynnym internetowym filmie dowcipnisie pytają przechodniów, co by zrobili, gdyby się dowiedzieli, że w ich rodzinie ktoś jest homo sapiens. Tylko jedna osoba zrozumiała podstęp i powiedziała, że wszyscy jesteśmy homo sapiens. Pozostali deklarowali, że jakoś staraliby się to zaakceptować. Był też osobnik, który twierdził, że to niemożliwe, bo w jego rodzinie nie ma gejów.

Julia Ebner w swojej książce Coraz ciemniej. Ekstremiści w sieci udowadnia, że takich, którzy nie są już homo sapiens, jest wśród nas coraz więcej. Człowiek rozumny przestał być rozumny. Ruchy antynaukowe i antyszczepionkowe, płaskoziemcy, wyznawcy teorii, że rządzą nami jaszczury z kosmosu, połykacze wiedzy spiskowej o rozpylaniu nowotworów przez samoloty są dowodem na wyczerpanie się formuły homo sapiens. W dzisiejszym świecie sterowanym przez internet, w którym ilość bzdur i fake newsów spadająca na głowę człowieka jest większa niż liczba goli Lewandowskiego, kształtuje się nowy gatunku homo – człowieka absolutnie zagubionego.

Co łączy fanatyków szturmujących na Kapitol, ekstremistów z ISIS czy radnych PiS-u z Kraśnika? To wszystko ofiary ideologii rozpowszechnianych przez internet. Od nadmiaru żartów w internecie i wojny na memy też można zgłupieć.

O ile ludziom z wapiennej jaskini w Indonezji sztuka była potrzebna, o tyle wyznawcom PiS-u wystarczy disco polo.

Stajemy się gatunkiem coraz mniej rozumiejącym świat, bo media schlebiają najniższym gustom. W większości mediów prawicowych kultura jest zbędnym bibelotem. Sztuce współczesnej nie poświęca się wcale miejsca, a jeżeli już, to po to, by ją atakować. Kultura i sztuka są dla nich wrogim lewackim terytorium.

Artysta sprzed 45 tys. lat mógł na ścianie wspólnej jaskini namalować czerwoną świnię. W dzisiejszej Polsce nie miałby już takiej swobody. Pewnie potrzebna byłaby zgoda policji, opinia konserwatora zabytków z PiS-u, pieczątka rady osiedla, zezwolenie administracji, błogosławieństwo biskupa i poparcie organów centralnych.

Nie można mieć pretensji do ludzi, że dają się nabierać na manipulacje polityków, pułapki szarlatanów i teorie ekstremistów, skoro wszyscy daliśmy się przekonać, że życie to nieustanna walka wszystkich ze wszystkimi. A walka o poparcie dla swoich partii, gangów czy plemion jest ważniejsze niż wspólnota.

FLETY DLA LUDU

Pociąg władzy do młodych zadziwia! Władza biega za młodzieżą nie tylko po ulicach w trakcie demonstracji, ale także po korytarzach rządowych. Był już słodki Misiu Misiewicz jako prawa ręka Antoniego, był młody Janniger, co to został doradcą ministra obrony, gdy jeszcze się nie golił. Następnie wiceminister finansów Piotr Patkowski, który z kasą miał tyle wspólnego, że mama od zawsze dawała mu kieszonkowe.

Teraz mamy nowość! Pismo „Komputer Świat” ujawniło, że rządowa strategia walki z pandemią opiera swoje działania na bazie danych, które hobbystycznie i z nudów przygotowuje pewien zdolny 19-latek. Jest podejrzenie, że rząd nie ma własnych badań i opiera się na wyliczeniach przypadkowych internautów.

Pewnie cała kasa, która miała być przeznaczona na badania naukowe i zbieranie danych poszła na wysadzenie stodoły w ramach podkomisji smoleńskiej i na parówki, nad którymi eksperymentował Macierewicz, po czym je zjadł, a Misiewicz przyniósł musztardę.

Może być jeszcze gorzej. Chaos i bałagan w zwalczaniu pandemii potwierdzają najgorsze przypuszczenia ekspertów, że strategię walki z pandemią opracowuje zespół wybitnych naukowców pod kierownictwem teściowej Sasina i zięcia Suskiego oraz pana Ziutka, który z kuzynem Kaczyńskiego był kiedyś na rybach.

Jest informacja, która uspokoiła nie tylko emerytów. Jacek Kurski dostał rządową ochronę „ze względu na dobro państwa”. Chyba dobro państwa Morawieckich? Wcześniej taką ochronę otrzymała też Krystyna Pawłowicz. To trochę tak, jakby rekin ludojad i pirania poprosili słonia o maść na komary. To nie Kurskiego i Pawłowicz powinno się chronić przed społeczeństwem, ale społeczeństwo przed Jackiem i Krystyną.

Służby specjalne przydzieliły Pawłowicz ochroniarza i kierowcę, a ten w ich stylu już pierwszego dnia pracy widowiskowo zderzył się z tramwajem. Pani Pawłowicz bardziej bezpieczna byłaby w środku demonstracji Strajku Kobiet niż w łapach oferm od Mariusza Kamińskiego.

Jest też dobra wiadomość. Wojsko oddaje flety i puzony oraz inne instrumenty muzyczne. Jak poinformował dziennik „Rzeczpospolita”, wojsko ma prawo przekazać sprzęt, który jest wojsku niepotrzebny. Regulują to nawet specjalne przepisy. Ciekawe, czemu akurat teraz rozdają flety i puzony? Może przeczuwają, że w czasie pandemii lud przyduszony sukcesami rządu zacznie cienko śpiewać?

OSIECKA U KURSKIEGO

O tym serialu TVP napisali już wszyscy. Najbardziej ostro chyba Tomasz Raczek, określając go jako „szarlotkę na zarzyganym talerzu”. Przy czym szarlotką jest poetka, a obrzyganym talerzem TVP.

Jak zwykle przy tego typu produkcjach filmowych jedni są zachwyceni, inni sceptyczni. Wielu uważa, że zmarnowano świetny temat, jakim jest życie i twórczość Osieckiej, i że autorka piosenek, których słuchała cała Polska, zasługuje na dzieło bardziej wyrafinowane.

Inni podkreślają świetną grę aktorów i doceniają fakt, że wreszcie PiS-owska TVP poświęciła pieniądze na hołd dla prawdziwej i wartościowej kultury.

To przecież niezwykle zastanawiające, że propagandowa stacja, która od rana do wieczora żywi się opluwaniem elity, robi film o elicie kulturalnej, i to głównie z czasów PRL-u. Zwrócił na ten paradoks uwagę Michał Ogórek w swoim felietonie w tygodniku „Angora”. Zdaniem Ogórka, gdyby nie ludzie, którzy zwykle w TVP są obrzydzani, czyli przedstawiciele elity kulturalnej i umysłowej, to TVP nie miałaby o kim zrobić serialu.

Ten serial mógł wywołać szok. I pewnie wywołał u stałych widzów TVP, karmionych na co dzień partyjnym przekazem dnia, w którym niezwykle ważnym elementem zohydzania wrogów jest kopanie artystów i wyśmiewane elit. Szokiem mógł być także dla prawicy i Kościoła. Oto bohaterką serialu narodowych mediów jest ciągle zmieniająca facetów i nadużywająca alkoholu, omijająca Kościół z daleka, frywolna poetka. Skandal!

Pamiętam, jak przed laty przedstawiciel prawicowego talibanu, publicysta „Gazety Polskiej”, autor bloga o Jezusie i współczesny Savonarola – Robert Tekieli – głosił mądrości w stylu, że nie chciałby żyć w Polsce, w której byłaby ulica im. Agnieszki Osieckiej. Tymczasem Osiecka ma nie tylko własną monetę wybitą przez NBP, dwa pomniki (w Warszawie i Opolu), płaskorzeźbę uliczną w Łodzi, jest patronką licznych szkół, ale ma mieć także swoją ulicę w Białymstoku, a przede wszystkim ma o sobie serial. Dla Tekielego i kolegów to naprawdę musiał być szok.

W serialu przewija się cała gama niezwykle ważnych dla polskiej kultury postaci, takich jak Kalina Jędrusik, Elżbieta Czyżewska, Olga Lipińska, Hanna Bakuła, Anna Szałapak, Maryla Rodowicz, Bogumił Kobiela, Zbigniew Cybulski, Marek Hłasko, Jerzy Andrzejewski, Wojtek Frykowski, Jeremi Przybora, Daniel Passent, Piotr Skrzynecki, André Ochodlo i wielu innych. To przecież przedstawiciele tak wzgardzanej przez Tekielego elity kulturalnej PRL-u i III RP.

Teraz dla wyrównania proporcji Kurski będzie musiał zamówić serial o Tekielim, Sakiewiczu, matce Kaczyńskiego albo o chłopakach z ONR-u.

Przyznam, że mnie serial wciągnął i tylko dla niego przełączałem się na TVP. Brakowało mi w serialu ducha twórczego szaleństwa, jakim emanowała Osiecka, odtwórczyni głównej roli była niestety poniżej urody oryginału, raził pewien schemat pokazywania postaci, ale mimo tych wad uważam, że to i tak najlepiej wydane pieniądze z abonamentu TVP od ponad pięciu lat. Nie na propagandową szczujnię i nie na tandetę disco polo, ale na opowieść o polskiej kulturze.

BABSKIE KINO INACZEJ

Serial telewizyjny jest jak bagno. Potrafi wciągnąć. Nie przepadam za serialami, bo po prostu nie mam na nie czasu. W dzieciństwie wszyscy oglądaliśmy seriale przygodowe: Bonanzę, Czterech pancernych, Stawkę większą niż życie i Janosika. No i świetną Wojnę domową Jerzego Gruzy, bo to był serial o wiecznym konflikcie świata rodziców i dzieci.

Ze starych ramot poruszały mnie jeszcze Daleko od szosy z Krzysztofem Stroińskim czy Droga z Wiesławem Gołasem i piosenką Młynarskiego w czołówce. Kochałem te filmy za taką trochę życiową naiwność bohaterów, za klimat lat 70. i za niespotykaną dziś społeczną wrażliwość. Perłą w koronie seriali z czasów PRL-u był oczywiście Czterdziestolatek – satyra na życie w czasach Edwarda Gierka.

Jako dzieciak lubiłem, rzecz jasna, seriale kryminalne, takie jak amerykański Kojak, o twardzielu policjancie (w tej roli wspaniały Telly Savalas), który jeździ pięknym buickiem century regal 455 i łapie drani w Nowym Jorku, czy przygody piekielnie dociekliwego porucznika flejtucha Columbo, z rewelacyjnym Peterem Falkiem. Oglądałem też milicyjny serial 07 zgłoś się, bo porucznik Borewicz, czyli Bronisław Cieślak, miał jak na polskiego milicjanta bardzo niestandardowe „amerykańskie” odzywki i sypiał z ładnymi kobietami.

Jako interesujący się historią licealista obejrzałem jeszcze słynny serial telewizji BBC o fascynujących intrygach na szczytach władzy cesarstwa rzymskiego Ja, Klaudiusz, nakręcony na podstawie książki Roberta Gravesa. Za to przez całe studia nie obejrzałem żadnego serialu, bo byłem rewolucjonistą i miałem inne sprawy na głowie, takie jak balangi, sztuka i obalanie komuny.

Potem, będąc gwiazdą rocka, tym bardziej nie miałem czasu na seriale. Trochę inaczej ma się sprawa z sitcomami. Czasem jednym okiem i w biegu oglądałem pojedyncze odcinki świetnych seriali komediowych takich jak Alf czy brytyjskie Allo, Allo. Do serialu Świat według Kiepskich nie tylko napisałem z Big Cycem piosenkę, ale także zagrałem gościnnie w sześciu odcinkach. To był jednak ukłon w kierunku komedii, czyli sztuki, którą przecież sam wykonuję.

Terytorium seriali w konwencji „na serio” czy ciągnących się jak rosyjskie rury z gazem oper mydlanych było dla mnie nie tyle terytorium wroga, ile po prostu miejscem raczej omijanym z daleka. Byłem przekonany, że wchodząc w świat seriali, przekraczam granicę z napisem „Rezerwat Pustki Umysłowej”. Przez długie lata nie straciłem ani jednej minuty życia na serial. Do seriali miałem stosunek wręcz pogardliwy i uważałem je za nudne towarzyszki życia bardzo samotnych i nieszczęśliwych osób.

Nie miałem czasu ani na hity takie jak Pogoda dla bogaczy czy Moda na sukces. Nie śledziłem brawurowych akcji Policjantów z Miami. Nie przejmowałem się ani losem milionerów z Dynastii, ani biedną niewolnicą Isaurą. Nic mnie nie obchodziły śledztwa ojca Mateusza ani zabawne rzekomo problemy i dialogi mieszkańców dziury z serialu Ranczo. Polskie tasiemce typu Klan, Złotopolscy czy Na Wspólnej uważałem za wypełniacze czasu dla emerytów. Nawet chwalone przez znajomych seriale takie jak Rodzina Soprano czy Dr House obejrzałem może na kacu, i to zaledwie po dwa odcinki każdego z nich. Wiem, że wyda się to absolutnie niewiarygodne, ale nie widziałem takich hitów jak Gra o tron, House of Cards, Zagubieni czy Dexter.

Aż nadeszła pandemia, a wraz z nią pojawił się nadmiar czasu i za jednym zamachem obejrzałem kilka nowych seriali. I wpadłem jak wiadro do studni. Oglądałem to nowe kino jak kosmita z innej planety albo jak przybysz z dalekiego kraju. Myślę, że takie spojrzenie człowieka, który nie jest znawcą kina ani telewizyjnym maniakiem, może się wydać ciekawe.

Pewnie jest to poboczny efekt starzenia się i nadużywania zimowej herbatki z miodem, ale te nowe seriale mnie zaintrygowały. Przede wszystkim zauważyłem kolosalną zmianę roli kobiet w serialu. Do tej pory kobiety były w filmach dodatkami do twardych facetów. Ładnymi, atrakcyjnymi dekoracjami, uzupełnieniem scenografii jak samochód czy pistolet. Owszem, zdarzały się intrygantki, wpływowe kochanki, sekretarki przejmujące nagle inicjatywę, ale w tym nowym kinie to one rządzą. One są na pierwszym planie.

W filmie dokonała się prawdziwa prokobieca przemiana. Kobiety, będąc głównymi bohaterkami nowych produkcji, zdecydowanie zawładnęły światem, który do tej pory należał do silnych, białych facetów. Przez dekady producenci filmów postrzegali kobietę jako tło. Najlepszym symbolem jest tu seria o agencie Jej Królewskiej Mości Jamesie Bondzie. W filmach z Agentem 007 pięknych kobiet nie brakuje, ale nawet gdy są one groźnymi szpiegami czy zdolnymi agentkami, to zwykle albo ulegają urokowi Bonda, albo szybko giną jako przedstawicielki złych mocy służące zwariowanym naukowcom czy szaleńcom marzącym o opanowaniu świata.

Świeża jakość tych nowych seriali nie bazuje też na jakichś szczególnie silnych kobietach, supermenkach o męskiej sile i sprawności. Takie panie w kinie już były, jak chociażby kobieta komandos, czyli Demi Moore w G.I. Jane czy silna i charyzmatyczna Jennifer Lawrence ratująca siostrę w Igrzyskach śmierci. Siłę kobiet pokazywano też przewrotnie i komediowo, jak w przypadku agentki FBI granej przez Sandrę Bullock w Miss Agent czy komiksowo, jak u Tarantino w Kill Billu.

Kobiety w nowych serialach są do bólu sobą, czyli wierzą facetom w ich bajki, plotkują, robią bzdury, szukają torebek, stroją się i wkurzają na dzieci. Ich siła polega na tym, że w sytuacji zagrożenia działają. A ich fascynujący obraz wynika z faktu, że w tych serialach wszystko dzieje się wokół nich.

Takie przestawienie światów to prawdziwa rewolucja, gdyż tym razem to faceci, nawet tak charyzmatyczni, jak Hugh Grant czy Donald Sutherland (serial Od nowa) są jedynie wypełniaczem świata wokół głównej postaci, którą jest kobieta. W serialu Od nowa Nicole Kidman gra zdesperowaną kobietę, która – mimo że jej świat się załamał – zaczyna działać i bronić tego, co jeszcze z tych ruin zostało. Mimo żartów, że operacje plastyczne nie pozwalają Kidman na mimikę twarzy, aktorka gra świetnie. Mogłaby grać w arabskim nikabie zasłaniającym twarz, bo oczami potrafi wyrazić całą gamę emocji.

W serialu Ostre przedmioty Amy Adams wciela się w dziennikarkę z problemami, która choć wydaje się charakterna, nieustępliwa i do tego pije jak facet, to ma poważną traumę i lęki z czasów dzieciństwa, ale mimo prześladujących ją niepokojów rozwiązuje mroczną tajemnicę miasteczka.

Trzeci serial, charakterystyczny dla tego nowego, babskiego kina, to Wielkie kłamstewka z Reese Witherspoon, Laurą Dern i Nicole Kidman. Tu mamy cały babski ul, pełen nadopiekuńczych mamusiek, niezbyt lubiących się bogatych Amerykanek, sfiksowanych na sobie karierowiczek, które kłamią, zdradzają, popełniają błąd za błędem, rywalizują między sobą, ale w sytuacji dramatycznej łączą się i zaczynają funkcjonować jak dobrze zorganizowany gang.

Wśród partnerów i mężów bohaterek Wielkich kłamstewek nie brakuje zdolnych komputerowców, sprawnych biznesmenów czy przystojnych bogaczy, ale są oni tylko (znowu!) zwykłym tłem dla tego fascynującego, babskiego ula. Babskie kino nie musi się już kojarzyć z idiotycznymi komediami romantycznymi, w których bogaty książę z bajki zakochuje się w kopciuszku lub kurwie, czy wyciskaczami łez o siłaczkach, które nadludzkim wysiłkiem poradziły sobie w beznadziejnych życiowych sytuacjach takich jak rak, bankructwo czy bomba atomowa w szufladzie.

To współczesne babskie kino opowiada inaczej. I to inaczej robi wielką różnicę. Bo to „inaczej” oznacza, że nawet tak odpornym na seriale osobnikom, jak ja te zdecydowanie kobiece filmy bardzo się podobają. I nie przypuszczam, aby to była zasługa feministycznych manifestów. Twórcy kina uznali najzwyczajniej, że patrzenie na świat tylko z męskiego punktu widzenia jest po prostu nudne. I ja się z nimi zgadzam. Tych seriali, w których baby dają czadu, jest oczywiście więcej! I to te zwykłe kobitki, normalne i z sąsiedztwa, a nie komiksowe Kobiety Pająki strzelające błyskawicami spod palca.

MIŚ BEZ MAJTEK

Radni z Tuszyna nie zgodzili się, by Kubuś Puchatek był patronem placu zabaw dla dzieci. Argumentem przeciw Puchatkowi był fakt, że miś chodzi bez majtek, co organoleptycznie odkrył radny Ryszard Cichy. Z kolei radna Hanna Jachimska dokonała pełnej lustracji nie tylko Kubusia Puchatka, ale także jego autora.

Zdaniem radnej twórca Puchatka, angielski pisarz Alan Aleksander Milne miał kłopoty z identyfikacją płciową i w wieku 63 lat obciął sobie jaja tępą brzytwą. Wysoce podejrzany jest też sam bohater powieści ze Stumilowego Lasu. Nie dość, że jego kompani to niezbyt wyszukane towarzystwo, czyli osioł i prosiaczek, to na dodatek Puchatek jest obojnakiem, bo w angielskim oryginale nosi damskie imię Winnie. Toż to genderyzm w czystej postaci!

Tępa brzytwa, brak jaj u autora oraz chodzenie bez gaci niedźwiedzia, który niby jest facetem, a tak naprawdę dziewczynką, skutecznie storpedowały pomysł z Puchatkiem jako patronem. Radnym nie przeszkodził fakt, że informacji o obcięciu jaj nie potwierdzają żadne oficjalne biografie pisarza. Nie pomogło także to, że imię bohatera bajki dla dzieci jest wzorowane na ulubionym zwierzaku syna pisarza, a była nią niedźwiedzica Winnie z londyńskiego zoo. Radnych nie zastanowił także fakt, że przygody Kubusia Puchatka od dziesięcioleci są wydawane w wielu krajach świata, przetłumaczono je na 12 języków i sprzedano w nakładzie ponad 7 mln egzemplarzy. Gdyby lektura Puchatka była szkodliwa dla dzieci, to ktoś z rodziców już dawno by to zauważył.

Ślepcy! Nie mieli tej czujności co radni z Tuszyna! Pierwsze wydanie Kubusia Puchatka ukazało się w Londynie w 1926 roku. Po 88 latach wnikliwi strażnicy moralności znad Wisły odkryli, że Puchatek jest niemoralny, prawdopodobnie jest zboczeńcem, bo chodzi bez gaci, oraz firmuje swoją osobą złowrogie gender. Byłem wiele razy w zoo i nie widziałem, aby żyrafa chodziła w kalesonach, hipopotam taplał się w błocie odziany w dżinsy, a zebra brykała po trawce w biustonoszu i stringach. Ale może radni z Tuszyna też byli w zoo i widzieli co innego.

Za przykładem radnej Jachimskiej warto dokonać zbiorowej lustracji postaci z bajek, bo mam przeczucie, że kryje się tam wielu dewiantów. Taka Królewna Śnieżka absolutnie nie nadaje się jako przykład dla dzieci. Ukrywa się w lesie, gdzie mieszka bez zameldowania i bez ślubu z siedmioma krasnoludkami. Jaś i Małgosia to także zdecydowanie zły przykład do propagowania. To opowieść o rodzinie patologicznej, która własne dzieci porzuca w lesie. Dziś odebrano by im prawa rodzicielskie, a nie pisano o nich książki. Same dzieci też nie są niewinne. Mają na sumieniu okrutne morderstwo czarownicy, która prowadzi rozwiniętą działalność gospodarczą w dziedzinie ziołolecznictwa.

Właściwie żaden z bohaterów słynnych powieści czy bajek dla dzieci nie powinien przejść weryfikacji radnej Jachimskiej i innych pogromców gender. Trudno bowiem wśród tego rozpasanego i rozwydrzonego towarzystwa znaleźć jakichś pasujących do wzorowej moralności osobników. Kopciuszek to bajka lewacka o wykorzystywaniu służącej. Pinokio to kłamczuch i zły chłopiec, który często oszukuje własnego ojca. Makowa Panienka to ewidentna narkomanka, pies Reksio to chuligan, Rumcajs – kryminalista, Muminki to bezpłciowe stworki o zagubionej orientacji, Teletubisie to transseksualiści i geje, Bolek i Lolek to para agentów dawnej SB oraz aż nadto jaskrawi homoseksualiści, Żwirek i Muchomorek (mieszkają w jednym domu) to również para gejów i narkomanów (szczególnie Muchomorek). Zaczarowany ołówek to ewidentny podtekst falliczny, Piotruś Pan to psotny chłopiec, który nie chce dorosnąć i potrafi fruwać (oczywiste propagowanie dopalaczy i marihuany), Śpiąca królewna to promowanie lenistwa i olewactwa, co w dobie walk z separatystami na wschodzie Ukrainy oraz zagrożenia militarnego ze strony Putina jest wręcz sabotażem.

Może słynny krecik z czeskiej bajki by się nadał, ale niestety w każdym odcinku on wchodzi do dziury i wychodzi z dziury, a to też może się wszystkim wiadomo z czym kojarzyć. Nawet słynna para Jacek i Agatka ze znanej bajki z lat 70., kiedy to nikt nie słyszał jeszcze o gender, też lawiruje wokół wielu śliskich podtekstów o charakterze mocno erotycznym i nieprzyzwoitym. W jednym z odcinków Agatka mówi do Jacka: „Ty idź spać, a ja się umyję”. Jest to czytelna dla każdego radnego (nie tylko z Tuszyna) zapowiedź orgii.

Reasumując: Kubuś Puchatek był misiem o małym rozumku, ale na szczęście ludzie o wielkiej wiedzy, można rzec prawdziwie tęgie głowy z miasta Tuszyna, dostrzegły zagrożenie i wstrzymały demoralizację dzieci oraz propagowanie zgubnych wzorców przez misia zboczeńca. Napisały o tym incydencie światowe media m.in. w Kanadzie, Holandii, Australii, Anglii i Niemczech. Wielu czytelników i widzów na całym świecie po raz pierwszy usłyszało nazwę Tuszyn. Super! Znowu Polska jest na pierwszych stronach! Tylko czemu większość tych artykułów zaczynała się od słowa „Idioci”?

Mieszkańcy miasta doszli najwyraźniej do wniosku, że ta afera ośmieszyła ich na 20 lat do przodu oraz 100 lat do tyłu i zamieszanych w zadymę „puchatkową” radnych nie wybrali na następna kadencję. I słusznie!

Skandal z Puchatkiem wygasł, a po kraju do dziś krąży wierszyk:

Kubuś Puchatek to lewak i zdrajca

Chodzi bez majtek obcięli mu jajca

I nie wiadomo: chłopak to czy dziewczyna?

Śledztwo prowadzą radni z Tuszyna.

CHOWAJMY, BO COŚ STRACIMY

Na płatnej antenie TVN GO można już obejrzeć kolejny film dokumentalny o pedofilii w kościele. Tym razem sprawa dotyczy niezwykle wpływowego księdza Andrzeja Dymera. Film autorstwa Sebastiana Wasilewskiego pod tytułem Najdłuższy proces Kościoła pokazuje, jak przez wiele lat ten pedofil jest[1] chroniony przez najwyższych dostojników kościelnych i polityków wszystkich opcji.

Trudno nie ulec wrażeniu, że gdyby chodziło o jakiegoś mniej znaczącego księdza, to być może już dawno zostałby on wyrzucony ze stanu kapłańskiego. Ksiądz Dymer to jednak sprawny biznesmen, mający niezwykłe talenty organizacyjne. Karanie go było po prostu dla Kościoła nieopłacalne.

Ksiądz pozyskiwał od władz miejskich Szczecina budynki za ułamek ich wartości. Organizował pieniądze na remonty i wyposażenie. Tak powstało piękne liceum i instytut medyczny. Wielka kasa, wpływy i umiejętność zarządzania spowodowały, że przymykano oko na skargi dotyczące molestowania chłopców w podległych mu placówkach. Pierwsze sygnały o wykorzystywaniu seksualnym dzieci (m.in. 11-letniego chłopca) w Ognisku św. Brata Alberta, w którym Dymer był dyrektorem, pochodzą sprzed blisko 30 lat.

Uparty dominikanin ojciec Mogielski dotarł do pięciu świadków, którzy byli molestowani przez bohatera filmu. Usiłował tę sprawę załatwić kanałami wewnątrzkościelnymi, ale odbił się od ściany. Zastanawiające jest to, że w tym wypadku trudno zasłonić się brakiem wiedzy czy świadomości, kim naprawdę jest ksiądz Dymer. W sprawę nagłośnienia problemu zaangażował się franciszkanin, który jako małoletni chłopiec był molestowany przez Dymera. Przez lata najwyżsi hierarchowie kościelni byli informowani o przestępczym obliczu sprawnego organizatora, a mimo to talenty biznesowe księdza były ważniejsze niż krzywda chłopców.

Dawno temu tematem zajął się Michał Stankiewicz, dziennikarz „Rzeczpospolitej”. Przez kilka miesięcy prowadził własne śledztwo. Publikację jego dobrze udokumentowanego artykułu przyblokował ówczesny redaktor naczelny pisma Paweł Lisicki (obecnie „Do Rzeczy”). Jakiś czas później obszerny artykuł o słabościach księdza Dymera opublikowała „Gazeta Wyborcza” piórem Romana Daszczyńskiego i Pawła Wiejasa.

Po latach na skutek nacisku Watykanu sprawą wreszcie zajął się sąd biskupi, który na podstawie zebranych materiałów stwierdził, że ksiądz Dymer „wykorzystywał seksualnie osoby od niego zależne”. Mimo tak kompromitujących i zawstydzających faktów ksiądz Dymer nadal cieszył się wielkimi wpływami i dobrą opinią wśród biskupów i elit władzy.

Przez lata był dyrektorem zarządzającym placówkami szkolnymi (szkoła podstawowa i liceum) oraz dyrektorem instytutu medycznego. Na licznych okolicznościowych uroczystościach z udziałem księdza Dymera byli obecni posłowie Platformy Obywatelskiej, politycy PSL-u, prezydent Szczecina, a także Beata Kempa, Beata Szydło i Joachim Brudziński z PiS-u.

Smuci fakt, że zbudowaliśmy sobie państwo, w którym osoba niemoralna, skompromitowana i wstrętna może być personą poważaną, fetowaną i chronioną przez najwyższych urzędników. Przez 26 lat księdza Dymera ochraniali też biskupi Dzięga, Przykucki i Sławoj Leszek Głódź. Arcybiskup Przykucki już w 1996 roku otrzymał sygnały o zachowaniu księdza Dymera. Sporządził o tym notatkę i nic z tym nie zrobił.

W przypadku księdza Dymera egzamin zdali tylko dziennikarze. Opisali i udokumentowali jego występki. Niestety zarówno duchowni, jak i urzędnicy państwowi nie tylko przemilczeli tę sprawę, ale przez lata nadal pomagali w błyskotliwej karierze pedofila.

Niezwykle ciekawa w filmie jest wypowiedź dominikanina Józefa Politowskiego, który mówi tak:

„To jest ciągle relikt myślenia kościelnego – chowajmy, bo się zgorszą, chowajmy, bo coś stracimy. Uważam, że to jest z jednej strony bardzo niemoralne, a z drugiej strony bezczelność, ludzie za pewne rzeczy pokutują więzieniem, a tutaj facetowi nic się nie dzieje”.

Wczoraj (w piątek 12 lutego) biskup Dzięga, chcąc zapewne osłabić kolejny skandal wokół księdza Dymera związany z premierą filmu, zdjął go z funkcji dyrektora Instytutu Medycznego im. Jana Pawła II w Szczecinie. Nic to nie zmienia. Dymer wielokrotnie był zdejmowany z funkcji dyrektorskich i ponownie, gdy sprawy przycichły, je obejmował. Ktoś, kto potrafi organizować pieniądze, jest dla dzisiejszego Kościoła bardziej cenny niż przyzwoitość.

ŚWIĘTE KURWY

Jak Polska długa i szeroka wieje przez nią wiatr odnowy moralnej. Hula sobie ten wiaterek po mediach, ulicach, paragrafach, a i czasem pod kołderkę obywatelom w ich sypialni zajrzy.

Wiatr, a w zasadzie mały podmuch powstał na skutek ogólnego dmuchania nas przez prawicową władzę. Im władza bardziej dmucha moralnie, tym życie częściej sobie na nią gwiżdże. Podmuch moralny też gwiżdże, ale jego gwizd przypomina raczej gwizdki policyjne lub dobrze znane z innych czasów gwizdki strażników obozowych.

Zorganizowany odgórnie przez rządzących podmuszek moralny, co to ma wyplenić z życia wszelkie robactwo i nieprawomyślne poglądy, nie przypomina jeszcze tornada czy huraganu, ale są tacy, którym na skutek jego podwiewania już co nieco przewiało.

Wiatru w opinii nawigatorów wieje mocno na prawo i prorządowo, ale halnym to on na razie nie jest, mimo że ociera się o szczyty, tyle że głupoty. Można by go porównać do trąby powietrznej, ale nie ze względu na siłę rażenia, tylko ze względu na jakość załogi dmuchającej, wśród której dominują pospolite trąby, ale i cymbałów nie brakuje. Jest takie stare indiańskie przysłowie: z dużej chmury mały deszcz. W naszym przypadku można by je nieco zmienić: z małej trąbki duża trąba (propagandowa).

Ciekawostką jest fakt, że wiatr odnowy moralnej tak naprawdę ani żadnej odnowie, ani tym bardziej odnowie moralności nie służy. Co nie oznacza, że nie odgrywa żadnej roli. Wiaterek ten zaspokaja ambicje władzy na trudnym odcinku walki z golizną w teatrze i przestrzeni publicznej, zgorszeniem in vitro i innym paskudztwem, a ku zaostrzeniu ustawy antyaborcyjnej. A zatem krucjata pseudoodnowy moralnej służy głównie władzy, która może o sobie pomyśleć, że dzięki swym działaniom jest bardziej święta, a na pohybel kobietom, rodzinom i społeczeństwu, które święte raczej nie jest.

Zaczęło się od ogólnie słusznych i pięknych haseł walki z korupcją i złodziejstwem poprzedniej władzy. Któż w obliczu licznych afer i przekrętów protestowałby przeciwko tak rozumianej odnowie moralnej? Czas pokazał, że z tej szlachetnej chęci walki o zdrową i czystą Polskę, dzięki której prawica zdobyła głosy wyborców, pozostały tylko wszechobecne straszenie zagrożeniem ze strony całego świata, a w praktyce biurokratyczne pomysły mnożenia etatów, unaradawiania służb (absurdalny pomysł wzorowania Biura Ochrony Rządu na Kedywie Armii Krajowej) oraz wysyłanie na każdą ciepłą posadkę kumpli i członków własnych rodzin.

Okazuje się, że prawdziwym cwaniakom i złodziejom nie tak łatwo dobrać się do dupy. Łatwiej za to dobrać się do dupy obywatelowi i opozycji. A konkretnie zaglądać im do komputera, inwigilować połączenia telefoniczne, a i zerkać od czasu do czasu pod kołderkę i kontrolować, czy aby czegoś brzydkiego nie robią. Mimo groźnych min ministra Ziobry i tajemniczych spojrzeń ministra Błaszczaka spektakularnych sukcesów prawicy na polu walki z korupcją nie widać. Audyt poprzednich rządów, które przyniosły rzekomo miliardowe straty, to był jedynie cyrk na potrzeby mediów. Efektów procesowych nie ma. Także kwestia nieprawidłowości w odzyskiwaniu warszawskich kamienic to nie efekt drobiazgowego śledztwa prawicy, ale dociekliwych artykułów w tak nielubianej „Gazecie Wyborczej”.

Ciągłe bredzenie o oplatających Polskę i gospodarkę spiskach i wszechwładnym układzie nie przekłada się na konkrety. W tej sytuacji władza musiała znaleźć sobie łatwiejszego wroga.

Najłatwiejszym wrogiem okazali się etatowi gorszyciele ludzkich sumień, czyli dziennikarze, artyści, kurwy i pedały. To powtórzenie mechanizmów z czasów pierwszych rządów PiS-u, tyle że na o wiele większą skalę. Najpierw oczyszczono pole, wyrzucając z pracy ponad 250 pismaków, a na ich miejsce przyjęto uległych i wiernych, którzy bez skrępowania głoszą chwałę PiS-u.

W okresie pierwszych rządów PiS-u ostro po łapach dostali satyrycy. Z telewizji znikło wówczas kilka nieprawomyślnych programów rozrywkowych (m.in. ceniony i przez lata nagradzany program Jacka Fedorowicza). Teraz też pogoniono z TVP 2 kabarety (pozbyto się z anteny show popularnego kabaretu Paranienormalni), i to tak, że oglądalność spadła o 40 procent. Szybko więc do kabaretów wrócono, ale w formie złagodzonej. Powróciły dowcipy o kelnerach i babie, co przyszła do lekarza, a na dobitkę emeryt sceny, piewca PiS-u Jan Pietrzak, który satyrykiem już dawno nie jest, a jeno propagandowym wyjcem bez poczucia humoru.

Rozpoczęło się masowe tropienie golizny i niecnych treści w spektaklach teatralnych (narzucona dyrekcja i próby cenzury w Teatrze Polskim we Wrocławiu, śledztwo prokuratury w sprawie obrazy uczuć religijnych w Teatrze Powszechnym w Warszawie i wyrzucenie grającej w tym spektaklu aktorki Julii Wyszyńskiej z TVP). To kolejny scenariusz z epoki pierwszych rządów PiS-u, kiedy to z Łódzkich Spotkań Teatralnych wyrzucono pewien zespół za rozbierane sceny w przedstawieniu, które komuś się nie spodobały. Odwołano kilka zbyt śmiałych wystaw artystycznych (np. wystawę propagującą tolerancję i wolność słowa pt. Tiszert dla wolności).

Satyryczną piosenkę zespołu Big Cyc pt. Antoni wzywa do broni skutecznie przyblokowano we wszystkich państwowych stacjach radiowych i telewizyjnych, podobnie jak w 2006 roku utwór Moherowe Berety. Pozbawiono dotacji Centrum Praw Kobiet i Niebieską Linię zajmujące się przemocą w rodzinie. Gejów tępi się nie tylko poprzez obrzydzenie społeczeństwu prezydenta Słupska Roberta Biedronia, ale nawet w reklamach społecznych o segregowaniu śmieci (usunięty z telewizji spot z Maciejem Nowakiem). PiS ma w tym spore doświadczenie, bo w latach swej pierwszej misji zamknął słynny warszawski klub Le Madame.

O ile w wypadku artystów można mówić o pewnym przyduszeniu, a nie chamskiej cenzurze, o tyle w sprawach edukacji seksualnej i praw kobiet bite są już wszelkie rekordy państwa katotalibanu. Tabletka „dzień po” z ogólnie dostępnej stała się nagle tabletką na receptę, proponuje się, aby kobiety zgwałcone rodziły dzieci gwałcicielom, a kobiety noszące poważnie uszkodzone płody rodziły półtrupki. Nie brakuje myślicieli głoszących brednie, że dzieci z in vitro mają bruzdy na czołach oraz problemy psychiczne związane z pochodzeniem z próbówki. Symbolem i autorytetem tej krucjaty jest profesor Bogdan Chazan, który w czasach PRL-u masowo dokonywał aborcji (usunął ponad 3 tys. zdrowych dzieci), a teraz odmawia matkom usunięcia płodów, które nie mają szans na przeżycie. Minister zdrowia Konstanty Radziwiłł pozbawia kobiet dostępności do tabletek „dzień po”, kłamliwie informując, że mają one działanie wczesnoporonne.

Z kolei walka z rynkiem erotycznym wydaje się przestrzenią, na której władza pozwoli sobie pójść „na całość”, z niczym zupełnie się nie certoląc. Bicz odnowy moralnej ma dotrzeć teraz do tych obywateli, którzy kupują pisma erotyczne i chodzą do klubów dla dorosłych. Władza wybierze nam, co mamy czytać, jak się kochać i do jakich klubów chodzić. Jakby w tej naszej Polsce nie było innych problemów, prawica zapowiada ostateczną rozprawę z klientami agencji towarzyskich.

Mówi się o ich filmowaniu i „napiętnowaniu” w środowiskach ich rodzin i w zakładach pracy. Już widzę te propagandowe masówki w hutach i kopalniach. Dyrekcja czytająca potępieńcze komunikaty przez megafon: „Kierownictwo zakładu potępia obywatela Jana Kowalskiego, który zamiast po robocie wracać grzecznie do domu odwiedził agencję Pieścidełko, gdzie wydał pieniądze przeznaczone na opłaty rachunków za światło i gaz”.

– Potępiacie? – pyta zakładowy proboszcz.

– Potępiamy! – odpowiada bez przekonania załoga.

W tych niedojrzałych i dziecinnych pomysłach naprawiania świata obok nuty humorystycznej pobrzmiewa też niebezpieczna nutka ograniczania wolności i swobód obywatelskich. Widać, że władza chętnie wzięłaby za mordę wszystkich tych, którzy mają inny pomysł na życie.

No cóż, burdele i pisma erotyczne istnieją dłużej niż partia Jarosława. Należy się spodziewać, że mimo zakazów i represji burdele przetrwają. Czy przetrwa PiS, nie jest to już takie pewne, mimo że posłowie tej partii też lubią pieprzyć, i to nie tylko z trybuny sejmowej.

W swym moralnym zapędzie prawica może i chce dobrze, bo w głębi duszy marzy jej się utopia, w której nawet kurwy są święte. To by tłumaczyło zaproszenie do TVP pewnej znanej skandalistki, która wcześniej kpiła z Biblii i Pana Boga, ale teraz się zreflektowała i wiesza na ramieniu ministra Macierewicza oraz wielbi żołnierzy wyklętych. Zwykła kurwa wiadomo, kim jest, a święta kurwa to gatunek specjalny. Kurwa święta to osoba wyjątkowa i namaszczona. Z taką to już, zdaniem rycerzy krucjaty moralnej, nie ma grzechu i dupczyć można sobie śmiało, a nawet grubsze interesy robić. Amen.

To kropienie święconą wodą całej Polski okazało się zwykłą lipą, gdy na jaw wyszły fakty w tzw. aferze podkarpackiej, gdy wyszło na jaw, że podrzeszowskie burdele, do których uczęszczali prominenci z lokalnych elit PiS-u, oraz pewien wysokiej rangi rządowy polityk, miłośnik latania po świecie na koszt podatników, były pod czułą opieką stróżów moralności. Przy okazji tej afery zginęło już trzech świadków. Mokro jest więc nie tylko w gaciach.

WŁASNOŚĆ PRYWATNA

Lemingi i pięknoduchy, a także ciapy z Platformy czy lewicowe zboki ciągle się łudzą, że żyjemy w demokratycznej Polsce. Metodami znanymi z demokratycznych krajów usiłują okiełznać chaos, w jakim znalazł się kraj. Tymczasem Polska to już od kilku lat dodatek do prywatnej spółki Srebrna. Właścicielem tej firmy jest pewien szeregowy poseł znany pod pseudonimem Bez Żadnego Trybu.

Poseł ten ustala przy kawie z kumplami wyroki Sądu Najwyższego, a przy obiedzie dyktuje kucharce Przyłębskiej, co ta, udając prawnika, ma ogłosić w Trybunale Konstytucyjnym. Ten wybitny Dyrygent Chaosu stworzył z Polski prywatne państewko, którego system nie jest nawet jego pomysłem. Jak ukraść nie milion dolarów, ale od razu całe państwo, wymyślił Viktor Orbán, który całe Węgry przekształcił w swój prywatny folwark. Poseł Bez Żadnego Trybu konsultował techniki kradzieży państwa obywatelom i dziś z powodzeniem uprawia u nas te mdłe owoce z cudzego drzewa.

W państwie, którego właścicielem jest partyjna firma, każda, nawet największa afera przechodzi z gracją jak modelka na wybiegu. Dzień bez afery wokół PiS-u i polityki rządu to dzień stracony. Wielki Posiadacz Ziemski, zwany dla zmylenia premierem, witał niedawno na lotnisku największy samolot na świecie, AN-225, który dostarczył z Chin 80 ton maseczek i innych środków ochrony. Po kilku dniach okazało się, że maski sprowadzone przez państwową firmę KGHM nie mają atestów i nadają się co najwyżej do ścierania kurzu z konstytucji w gabinecie Sasina.

Dziś media doniosły, że na geszefcie z maskami, które tak uroczyście witała rządowa świta, zarobiła firma należąca do oficera dawnego WSI. Firma ta zajmuje się handlem bronią, a nie sprzętem medycznym, ale zarobić na frajerach każdy chce, tym bardziej że przebicie na maseczce bez atestu było niezłe.

Tyle krzyczeli o sowieckich agentach, komunistach czy wręcz przestępcach w dawnych służbach WSI, a tymczasem sami z nimi robią interesy. Wielki Posiadacz Ziemski musiał chyba jakąś działę za reklamę przytulić, bo witał maski na lotnisku z Sasinem jak, nie przymierzając, brytyjska królową. Pewnie było z czego się dzielić, bo takie maski kosztują niecałe dwa złote, a u chłopaków z WSI, co je w Chinach na targu z rybami kupili, już osiem zyla. 8 złotych za sztukę, co waży 20 gramów, razy ileś tam, żeby wyszło 80 ton, to na trzeci wieżowiec dla Srebrnej w centrum Warszawy starczy. Podobno Sasin obiecał, że Polska jako własność Srebrnej będzie mieć ładną metkę: „Nie prać, nie zginać, nie gnieść”. To przy takim traktowaniu jeszcze spoko ze dwa, trzy lata posłuży.

CZAS WIELKIEJ KASTRACJI

(Tekst opublikowany w roku 2015)

Były czasy Wielkiej Inkwizycji, teraz mamy czasy Wielkiej Kastracji. Ten bolesny zabieg robi się modny, a być może stanie się powszechny. Kastracja wraca ku przerażeniu nie tylko producentów prezerwatyw.

Dawno, dawno temu kastracji poddawali się śpiewacy operowi i fanatyczni członkowie sekt. Jedni czynili tak dla słowiczego głosu, sławy i pieniędzy, drudzy dla ducha. Fizyczny efekt był zawsze taki sam. Wyznawcom skrajnych ruchów religijnych kastracja wydawała się idealnym środkiem, który odetnie ich od zgubnych pokus tego świata. Pomysł taki miała m.in. słynna sekta Skopców (odłam prawosławia), która powstała w XVIII wieku w Rosji, za czasów Piotra I. Niestety, jak się wkrótce okazało, samo odcięcie członka i jąder nie czyni człowieka ani szczęśliwszym, ani lepszym. Wśród wyznawców kastracji zanikał co prawda „grzeszny” popęd płciowy uważany za źródło zła, ale dawały o sobie znać inne cechy takie jak egoizm i chciwość. Cerkiew zwalczała mroczną sektę, a jej założyciel wylądował w domu wariatów. Wyznawcy sekty przenieśli się na Bałkany, gdzie do dzisiaj mają swe niezbyt liczne skupiska, na przykład w klasztorach w Serbii.

Jeszcze w latach 60. XX wieku w wąskim gronie francuskich intelektualistów modny był pogląd, że kastracja to dobra droga do osiągnięcia „pełnej wolności”. Uważano, że jednostka uwolniona od erotycznych trosk może doskonalić swój rozwój duchowy. Na szczęście osób, które współcześnie nabrały się na te bzdurne teorie, nie było wiele. Dziś kastrować niektórzy chcą nie siebie, lecz innych.

Zaczęło się od pomysłu kastrowania chemicznego pedofilów. Była to zagrywka pod publiczkę w wykonaniu rządu Donalda Tuska. Od razu było wiadomo, że nic z tego nie będzie, bo w Unii Europejskiej tego rodzaju barbarzyńskie pomysły nigdzie nie są stosowane. Oczywiście, gdyby spytać opinię publiczną, to niewykluczone, że kastracja zboczeńców cieszyłaby się wielkim poparciem, podobnie jak powrót do pręgierza i zakuwania w dyby dla złodziei czy łamania kołem i ćwiartowania dla większych złoczyńców.

Pomysł kastracji to był taki medialny ochłap rzucony, aby się podlizać masowemu wyborcy i dać sygnał, że rząd jest wrażliwy i będzie ostro zwalczał przestępców macających dzieci. Później, gdy wszyscy już o tym zapomnieli, Platforma wpadła na pomysł, aby kastrować koty. Posiadacz kota miał do wyboru kastrację albo płacenie podatku rozpłodowego za swego czworonoga. Jak to zwykle bywa, nic z tego nie wyszło. Platforma wkrótce przegrała wybory, a do władzy doszedł PiS i odpuścił kastrowanie pedofilów oraz kotów, a wziął się do kastrowania Trybunału Konstytucyjnego. Z sukcesem.

Obserwatorzy sceny politycznej są zgodni, że zapędy kastracyjne PiS-u mają szeroki rozmach. Telewizję publiczną i radio skutecznie wykastrowano z dziennikarzy, którzy nie dość głośno i ochoczo oklaskiwali myśli Jarosława Kaczyńskiego. Spółki skarbu państwa i wszystkie posady zależne od rządu wykastrowano z menedżerów poprzedniej ekipy w sposób hurtowy, często wyrzucając wysokiej klasy fachowców, a na ich miejsce wciskając ludzi bez kompetencji i wykształcenia, ale za to rodzinnie lub partyjnie powiązanych z nową władzą.

Wykastrowanie armii z doświadczonej kadry generałów i pułkowników porównywalne jest tylko do strat w kilku wojnach naraz, a wykastrowanie Biura Ochrony Rządu z doświadczonych oficerów zakończyło się serią niebezpiecznych wypadków limuzyn rządowych.

Nikt nie wie, jak tak wielka kastracja się zakończy (wielu twierdzi, że zbiorową katastrofą), ale już dziś można ocenić, że ambicje kastracyjne dobrej zmiany są imponujące i nie ograniczają się tylko do technicznego przejęcia władzy i wycięcia starej ekipy. To kastracja daleko idąca. Można zaryzykować stwierdzenie, że podjęto zbiorowy wysiłek wykastrowania nas z instytucji demokratycznych, a w perspektywie także z Unii Europejskiej.

PŁYNIEMY WESOŁO

W związku z bałaganem wokół szczepień, ciągle słychać narzekania, a tymczasem władza wszystko dobrze zaplanowała i wymyśliła. Aby ożywić transport kolejowy i autobusowy w czasie pandemii, każdy emeryt szczepi się minimum 100 kilometrów od miejsca zamieszkania. Rekordziści mają do przejechania po 200, a nawet 300 kilometrów. A dotyczy to grupy 90- i 80-latków.

Jeżeli z każdą dekadą wiekową odległość od punktu szczepień będzie się zwiększać, to wychodzi na to, że osoby 30-letnie będą się musiały zaszczepić w Australii. Dawniej ludzie cieszyli się, jak byli młodzi. Przy takim ślimaczym tempie szczepienia młodzież nie doczeka łaski szczepienia, a stary, nim dotrze do punktu szczepień, kipnie.

Oczywiście nie brakuje takich, którzy wciskają się w kolejkę. Ostatnio wcisnął się poseł Girzyński z PiS-u, który w Toruniu udawał lekarza, a przecież wszyscy widzą, że to zwykły ministrant jest.

Gdziekolwiek spojrzeć, wszędzie rozwój, szczęście i radość. Wielu naszych rodaków jest niezwykle pomysłowych i kombinuje, jak zarobić w tym trudnym czasie. Pewien mieszkaniec Rybnika wypożyczał swoją sukę rasy amstaff do uprawiania seksu. Okazuje się, że jest popyt na tę usługę. Sprawa by się nie wydała, a suka pewnie by uszczęśliwiła jeszcze wielu klientów, ale niestety, seks z czworonogiem okazał się zbyt namiętny dla jurnego 50-latka, któremu tuż po seansie miłości wysiadło serce. Przyjechało pogotowie i zjawiła się policja, a pies wszystko wyszczekał.

Ledwie minister Czarnek zaordynował młodzieży więcej studiowania pism Jana Pawła II, a wyszło na jaw, że za pontyfikatu Karola Wojtyły nie tylko pedofilia na salonach papieskich była tuszowana, ale także masowe gwałty na zakonnicach. Coś za dużo tych zgniłych jabłek jak na świętego i zdaje się, że aureolę będą niebawem z hukiem zdejmować.

W telewizji zwanej dla żartu „publiczną” (ona jest tak publiczna, jak dom publiczny) ciężkim żartem błysnął Jan Pietrzak, który ogłosił, aby w odpowiedzi na Strajk Kobiet panowie też protestowali i przestali kobiety zapładniać. Łatwo mu mówić! Pietrzak to takie sprawy dawno ma za sobą. Ostatnio ciężko mu zapłodnić nawet kartkę papieru jakąś świeżą myślą czy tekstem piosenki.

Płyniemy więc sobie wesoło! A kurs mamy świetnie obrany przez pana Jarosława. Prosto do czarnej dziury. W mózgu albo w dupie. Okaże się na końcu.

BAJKA O CHŁOPCU Z REKLAMÓWKI

Za górami, za lasami, za milionem obiecanych samochodów elektrycznych, za wirusem, który jest w odwrocie, za morzami głupoty i jeziorami bezwstydu, nieopodal dworku Obajtka, hotelu Banasia oraz firmy wujka Brudnej Pały, była kraina księcia Pinokia, który nos miał tak długi, jak nogi Justyny Steczkowskiej.

Pinokio rządził krainą za łaskawym pozwoleniem króla, starego Gnoma, któremu nie chciało się wiązać butów i łazić na te wszystkie nudne konferencje. Gnom lubił jeść palcami, ale rządzić przy pomocy innych. Gdy Beata zgubiła w Brukseli broszkę, rozbiła auto i przestała robić dobre weki na zimę, wymienił ją na Pinokia, który miał lepszy zegarek i czysty garnitur.

Pinokio ostro wziął się do roboty, bo wiedział, że taka fucha drugi raz mu się w życiu nie trafi. Do własnej kieszeni pchał tyle sałaty, ile się mieściło, a nawet więcej. Wszystkim obiecywał złote góry, szklane domy, a także dodatkowe czterdzieste emerytury po śmierci.

Przez jakiś czas udawało mu się zaspokoić potrzeby Gnoma, bo lepiej opowiadał bajki niż sam Książę Narciarz, Król Wiejskich Festynów, zwany dla żartu prezydentem.

Aż tu nagle niczym zła czarownica pojawił się sprytny Daniel z Orlenu, Mistrz Mowy Fekalnej, który na robieniu sałaty znał się nawet lepiej niż Pinokio. Gnom chwalił Daniela i opowiadał wszystkim, że ten to dopiero ma aureolę i zdolności w duszeniu monety dla Partii. Przebąkiwano nawet, że Daniel i jego Zespół Taboreta, którym kierował, przejmą tytuły książęce od Pinokia.

Pinokio wpadł więc na pomysł, jak podbudować swoją pozycję, i nakazał Polskiej Fundacji Narodowej (napompowanej sałatą z państwowych spółek) nakręcić teledysk o sobie, lepszy niż Thriller Michaela Jacksona.

I tak powstał filmik piękniejszy niż bajki o Mao Tse-tungu i Kim Ir Senie, weselszy niż biografia matki Benny’ego Hilla i słodszy niż czekolada nadziewana wyrokami cioci Przyłębskiej.

Film okazał się tak żałośnie propagandowy, że nawet Złote Maliny zwiędły po jego obejrzeniu. Im bardziej Pinokio jest w tym filmie mocarny, tym bardziej przypomina nakręconego błazna. Specjaliści od bajek Disneya wysiadają. To już nawet bajka o Królewnie Śnieżce i siedmiu impotentach jest bardziej wiarygodna.

W ramach promocji tego wybitnego dzieła dziś o godzinie 12.00 Pinokio nada imię maszynie, która będzie kopała tunel do Świnoujścia. Czekamy, kiedy premier nada imiona taczkom, łopacie i betoniarkom pracującym przy budowie nowoczesnych wieżowców K2 dla króla Gnoma w centrum stolicy. Kopanie tunelu jest potrzebne, ale czasem warto też kopnąć się w głowę. Najlepiej przed zrobieniem o sobie filmu za 17 mln złotych.

MIŚ SIĘ NIE KOŃCZY

Baczny obserwator już dawno mógł dojść do wniosku, że obecna rzeczywistość przypomina plan zdjęciowy filmu Miś, kultowej komedii z czasów PRL-u, w której absurdalne zdarzenia były trwałym elementem krajobrazu. Ten film się nie kończy, a każdy dzień w krainie PiS-u to potwierdza.

Pokuszę się o ryzykowną tezę, że obecnie przebijamy w dziedzinie absurdu rzeczywistość z epoki realnego socjalizmu. W czasach PRL-u działałem w Pomarańczowej Alternatywie – ruchu happeningowym, który urządzał akcje uliczne ośmieszające władzę. W latach 80. buntowaliśmy się przeciwko totalitarnej władzy, cenzurze i braku wolności, organizując pomysłowe happeningi, które wpisywały się w materię codzienności i na ogół kończyły się zatrzymaniem.

W Dzień Dziecka zatrzymano mnie w stroju krasnoludka i w żółtych kalesonach na kiosku Ruchu z transparentem „Światu – pokój! Dzieciom – mieszkania”. Byłem oskarżony o rzucanie cukierkami w ZOMO. Wspólnie z grupą przyjaciół zostałem złapany na ulicy, gdy biegłem z napisem „Galopująca inflacja”. Tym samym milicja zatrzymała „galopującą inflację”. Moich kumpli wsadzono do więzienia, bo rozdawali przechodniom podpaski i papier toaletowy. Milicja dzielnie goniła młodzież przebraną za krasnoludki. Zdarzało się, że zatrzymywali osoby przebrane za Misia Uszatka czy Królewnę Śnieżkę.

Wraz z upadkiem komunizmu byliśmy przekonani, że absurd w tej postaci nie wróci już nigdy. Wrócił dzięki mozolnej pracy i postawie PiS-u. A zaczęło się od ścigania osób, które w Legnicy ustawiły na placu Słowiańskim pomnik gumowej kaczki. Po kilkudziesięciu minutach załoga policyjnego radiowozu aresztowała kaczkę, bo kaczka w tym kraju nie jest neutralna politycznie. W mieście pojawiły się transparenty i plakaty z hasłem „Uwolnić Kaczkę”. Policja rozpoczęła intensywne śledztwo. Badano ślady DNA w ustniku kaczki, wychodząc z słusznego założenia, że ten, kto kaczkę dmuchał, pewnie też ją ustawił na kartonowym postumencie. W całym kraju zaczęto stawiać podobne pomniki kaczek i zawiązał się nawet spontaniczny ruch Żółta Alternatywa z hasłem „Śmiech wrogom ojczyzny”.

To było w latach 2017–2018. Od tego czasu poziom absurdu systematycznie rósł, by w 2020 eksplodować na skalę do tej pory niespotykaną nawet w PRL-u. Owszem, już wcześniej władzy zdarzały się historie w rodzaju zatrzymania podczas marszu smoleńskiego staruszki z biała różą, której obecność zagrażała bezpieczeństwu Polski i raniła uczucia Jarosława Kaczyńskiego czy zabawne historie takie jak ta z Białegostoku, gdzie policjanci zamiast patrolować miasto cięli papier na konfetti, by zrzucić je z helikoptera na powitanie ministra spraw wewnętrznych.

Jednak dopiero teraz orzeł absurdu w pełni rozwinął skrzydła nad wesołą polską krainą. To już nawet nie chodzi o te 82 radiowozy pilnujące rudery na Żoliborzu lepiej niż wojsko USA Kapitolu, o babcię Kasię z Warszawy, oskarżoną o pobicie tęczową torebką policjantów w trakcie demonstracji, o intensywne śledztwo w sprawie obrzucenia samochodu Kai Godek trzema śnieżkami czy o kaczkę ze śniegu, którą uznano za zagrożenie terrorystyczne. Tu chodzi o całokształt naszego państwa dowodzonego przez PiS, które od góry na dół i od lewej do prawej przypomina plan upiornej komedii.

Chaos i bałagan wokół szczepień, kłamstwa i przekręty w erze pandemii, jawna kpina notabli z ustanawianych przez siebie przepisów, kretyńska, ale skuteczna propaganda utkały nam dziwaczną rzeczywistość, w której nie jest już tak wesoło, jak na komediach Barei czy zabawnych akcjach Pomarańczowej Alternatywy. To moment, w którym Joker spotyka Stańczyka. To się może zakończyć salwą. Nie tylko śmiechu.

CHWILA DLA „DEBILA”

I tak jak śpiewał Kazik w słynnym numerze „Stało się, stało to, co miało się stać” (Dziewczyny z 1991 roku) – stało się, i to z hukiem. Wpis Jakuba Żulczyka o Andrzeju Dudzie stał się światowym hitem. Sam post pochodzi sprzed kilku miesięcy i znały go tylko te osoby, które śledzą profil pisarza, ale dzięki prokuraturze Ziobry i sygnaliście, który zgłosił opinię Żulczyka jako „obrazę głowy państwa”, wpis zyskał rozgłos i teraz cała Polska oraz pół świata cytuje zdanie Kuby o tym, że „Andrzej Duda jest debilem”.

Procesy za słowa to w Polsce codzienność. TVP hurtowo podaje do sądu tych, którzy ją krytykują, a prominentni politycy PiS-u także ciągle czują się obrażeni opiniami społeczeństwa i skarżą się prokuraturze. To ściganie za słowa, opinie czy ostrą nawet krytykę z archaicznego artykułu 135 nie tylko upodabnia nas do takich pięknych systemów jak Rosja Putina, Białoruś Łukaszenki czy Turcja Erdoğana, ale także doprowadza do absurdów rodem z Monty Pythona.

Szczególnie dotyczy to podobnego paragrafu o „obrazie uczuć religijnych”. Okazuje się, że flaga LGBT powieszona na płocie przy kościele czy wizerunek Matki Boskiej z tęczową aureolą obrażają w Polsce uczucia religijne. Dwa lata temu sam miałem podobny przypadek, choć bez tęczy. Pewien facet (mąż radnej PiS-u) zobaczył w sieci koncert, na którym występowałem, i zgłosił sprawę na policję, bo uznał, że obraziłem jego uczucia religijne, proponując ze sceny wybudowanie pomnika Jabola w Ustrzykach Dolnych, rodzinnym mieście zespołu KSU, autorów hitu Jabol Punk.

Poziom absurdu przy okazji afery o „debila” jest jeszcze większy. W świetle uciechy, jaką mają naród i media, cytując Żulczyka, prokuratura Ziobry zrobiła prezydentowi tzw. niedźwiedzią przysługę. Hitem w sieci są memy o tym, jak to Holecka w TVP zaprzecza, że Duda nie jest debilem, i dziesiątki innych. Ktoś odkrył, że po hiszpańsku „duda debil” oznacza „wątpliwość słabą” i rozpoczęła się zabawa. Po kraju krąży żart, że Żulczyk będzie karany nie za obrazę prezydenta, ale za ujawnienie tajemnicy państwowej. Światowe media z nieukrywaną satysfakcją już piszą o całej sprawie, tak więc także czytelnicy i politycy w innych krajach mogą przyswoić sobie dosadną opinię Żulczyka.

W „Gazecie Wyborczej” sugerują nawet, że to wydawca książek Żulczyka zgłosił sprawę do prokuratury, aby zrobić reklamę pisarzowi. Żulczyk takiej promocji nie potrzebuje, bo jego świetne książki takie jak Ślepnąc od świateł czy Czarne słońce bardzo dobrze się sprzedały, a na podstawie pierwszego tytułu nakręcono nawet serial telewizyjny.

Gdyby doszło do procesu i skazania Żulczyka (grożą mu trzy lata więzienia) jego notowania oraz nakłady zdecydowanie poszybują w górę. Kto straci? Straci Andrzej Duda. Ale może komuś w PiS-ie na tym zależało? A może chodziło o przykrycie „debilem” pałaców Obajtka, bo pałace i apartamenty się już powoli nudzą czytelnikom, a afera debila jest świeża i w sumie niegroźna dla PiS-u.

Wszak pisowski prezydent już nie takie komplementy brał na klatę. Był już przecież określany „Długopisem”, „Klenczonem”, „Adrianem” czy „Jasiem Fasolą”. Teraz hitem jest „debil” i dzięki prokuraturze może na stałe wejść w polski krwiobieg kulturowy. Nowym popularnym wyzwiskiem może być okrzyk „Co za Duda!”.

Istnieje też problem innego rodzaju – czysto formalnego. Skoro Żulczyk, jak twierdzi prokuratura, „obraził głowę państwa”, a wszyscy wiedzą, że prawdziwą głowa państwa jest Jarosław K., to zarzut staje się bezprzedmiotowy, bo o Jarosławie we wpisie Żulczyka nie ma ani słowa.

TURNIEJ DAMSKICH BOKSERÓW

Wszystkich fanów sportów walki ucieszy relacja z najnowszych zawodów lania po ryju. Na terenie całego kraju pod patronatem mediów narodowych odbyły się kolejne zawody dla prawdziwych mężczyzn, czyli Turniej Damskich Bokserów o puchar Prezesa Kaczyńskiego.

Po kilkudniowych zmaganiach ulicznych udało się wyłonić grupę finalistów konkursu, którzy przeszli do ostatniego etapu rozgrywek. Oto oni:

1. Posterunkowy Zenon Kalafior z dużym poświęceniem i mimo gwizdów tłumu własnoręcznie złamał rękę nastoletniej dziewczynie, która wykrzykiwała antyrządowe hasła.

2. Starszy posterunkowy Józef Mitręga z dużym sukcesem i fachowo ciągnął za nogę babcię z transparentem „Prawa kobiet”. Jak nikt nie widział, dał jej w pysk.

3. Młodszy sierżant Kazimierz Piguła, prawdziwy artysta Ręcznych Miotaczy Gazu. Z wielką wprawą dawał gazu na nielegalnych protestach. Pozbawił wzroku i równowagi co najmniej kilkanaście kobiet wrogo nastawionych do wartości chrześcijańskich.

4. Sierżant Marcin Lebioda poszczuł psem młode dziewczyny z demonstracji, które źle się wyrażały o jakości programów TVP, a jedną tak przydusił, że miała świeczki w oczach.

5. Starszy sierżant Aleksander Macanka, mistrz akcji i zamykania demonstrantów w kotłach. Osobiście skopał i spałował wiele kobiet, które nie zachwyciły się dobrą zmianą.

Jury miało twardy orzech do zgryzienia, ale po sumiennym podliczeniu punktów i fachowej ocenie znawców robienia z pyska pomidora królem turnieju zostaje Kazimierz Piguła – mistrz miotaczy gazowych.

Puchar Prezesa Kaczyńskiego zostanie do jego domu dostarczony czołgiem.

Prezes osobiście wręczy trofeum zwycięzcy. Już dziś przywódca przewodniej siły narodu pogratulował wszystkim finalistom konkursu i gorąco zachęcił do dalszej rywalizacji między oddziałami szturmowymi. Puchar ma charakter przechodni, więc każdy z policjantów ma szansę na jego zdobycie.

Żony i dziewczyny policjantów napisały do Prezesa Kaczyńskiego słodki i rozczulający list w podziękowaniu za pomysł zorganizowania turnieju. Dzięki temu, że ich mężowie i narzeczeni pałują kobiety na ulicach w ramach Turnieju Damskich Bokserów one choć przez kilka dni mają spokój i nie dostają tradycyjnego łomotu w domu, co pozwala im złapać oddech i podleczyć rany.

Gratulujemy zwycięzcy i z radosnym podnieceniem czekamy na kolejne edycje tej fascynującej rozgrywki.

TAK BĘDZIE!

W czasie pandemii poruszamy się często po omacku jak grotołaz, któremu wysiadła latarka. Gdy zaczął się dramat i wirus z Chin dotarł do Europy, nikt nie wiedział, jak ta zaraza się rozwinie i jak skończy.

W polityce jest podobnie. Gdy PiS zaczynał rządy, wielu niezdrowo się cieszyło, niektórym nawet podobała się ogólnopolska rozpierducha. Teraz dawni potakiwacze rządów Jarosława nagle są przerażeni, bo walec przejechał się równo także po nich.

Trwa stan niepewności i trwogi. W mediach parada blagierów, którzy przepowiadają przyszłość, wróżąc z fusów po herbacie albo z braków w uzębieniu. Poważni politolodzy zastanawiają się, co będzie po PiS-ie i czy w ogóle coś będzie, czy już tylko pustynia, a na niej cyrk, burdel, Kościół i wielki zakład karny.

Także i ja postanowiłem wcielić się w wizjonera przyszłości i na podstawie skomplikowanych obliczeń, łącząc dane o ilości wypitego piwa w województwie mazowieckim, ilości ton kartonu zużytego na transparenty, po wysłuchaniu wyznań Jacka Sasina w sprawie afery pocztowej i płomiennych kazań Międlara oraz po dogłębnej analizie zużycia bielizny erotycznej polskich celebrytów stworzyłem klarowną wizję tego, co nas czeka.

Będzie tak:

1. Kaja Godek zostanie prezydentem Polski i z nart Andrzeja Dudy przyjmie tytuł królowej Słowian rosyjskich;

2. Dawny księgowy biskupa Dziwisza, który zrobił forsę na handlu częściami Jana Pawła II, zostanie premierem;

3. Radę Ministrów stworzy zarząd Orlenu z Kraśnika (firmę doi teraz inna ekipa);

4. Sekta Ordo Mulisz wprowadzi swoje pomysły w życie:

- wzwody surowo zakazane (potrzebna specjalna koncesja);

- sztuczne pochwy dostępne tylko dla członków partii rządzącej;

- wibratory na kartki za zgodą proboszcza;

- na orgie z udziałem trzech osób potrzebna zgoda ministra leśnictwa, który opiekuje się tartakami;

5. Gigantyczne Mauzoleum Tadeusza Rydzyka zajmie pół Torunia. Wyburzone zostaną szkoła, przedszkole i szpital, aby mauzoleum Wielkiego Polaka zajęło należne mu miejsce. W wielu świątyniach wierni zaczną się modlić do wizerunku Beaty Kempy;

6. Dostęp do internetu możliwy po zakupie krzesła elektrycznego;

7. W obrębie kręgów kościelnych i kręgów władzy pedofilia będzie legalna, a nawet wskazana;

8. Hołownia nadal będzie głosił potrzebę reform w Kościele;

9. Jedyną opozycją będzie partia Gowina, który założy partię szachów. Grał będzie sam ze sobą, często samemu się ogrywając;

10. Tortury gejów i wyrzucanie śmieci do lasu będą legalne. To odpowiedź na prawdziwe potrzeby Polaków;

11. Hymnem Polski będzie pieśń o dzielnym zarodku, który walczył z wrogami ojczyzny i został kibolem już w łonie matki.

UWAGA! POLICJA!

Ponury spektakl pod schodkami smoleńskimi, 60 policjantów zatrzymujących babcię Kasię, wcześniejsze brutalne ataki na uczestników Strajku Kobiet czy Strajku Przedsiębiorców każą nam się zastanowić, co się dzieje z polską policją.

Kim są ci damscy bokserzy i skąd się wzięli? Jak mogło dojść do sytuacji, w której polska policja państwowa jest de facto przeciwko społeczeństwu? Z badań wynika, że mozolny wysiłek, jaki włożono, by przez lata odczarować wizerunek policjantów jako zomowców i ciemiężycieli z czasów PRL-u, legł obecnie w gruzach.

Policja, podobnie jak TVP, ma już w państwie PiS-u charakter czysto partyjny, a nie obywatelski. Służbę społeczeństwu zamieniono w służbę partii, która jest u władzy. Warto może przypomnieć, że w rocie przysięgi policyjnej każdy policjant przysięga służyć narodowi i konstytucji. Wyniki badań przeprowadzonych przez Ipsos dowodzą, że dwie trzecie Polaków postrzega policję negatywnie. Przy tej okazji zawsze rodzą się naiwne pytania:

Dlaczego tak się dzieje?

Skąd oni ich biorą?

Dzieje się tak dlatego, że każda władza autorytarna potrzebuje policji do ochrony swoich działań. Policja to struktura hierarchiczna oparta na rozkazach i podporządkowaniu. Po przejęciu władzy szybko wyrzuca się poprzednich dowódców i mianuje swoich. Zwykle bardziej uległych i z awansu. Awansując niższej rangi policjantów na wysokie stopnie i stanowiska, uzyskuje się możliwość dowolnego sterowania nimi i zdobywa pewność, że zrobią każde świństwo.

O ile pod rządami ministra Jarosława Zielińskiego policja narażona była na śmieszność, bo cięła konfetti i sypała je z helikoptera podczas ministerialnych wizytacji na Podlasiu albo konno ochraniała orszak w święto Trzech Króli w Szczecinie z doczepionymi skrzydłami aniołów, o tyle obecnie za ministra Mariusza Kamińskiego policja nie bawi się już w takie paradne cyrki, tylko skutecznie rozwija techniki użycia pałek teleskopowych i pryskania gazem pieprzowym w oczy obywateli.

W stanie wojennym za czasów generała Jaruzelskiego też ulegliśmy złudzeniu, że cały naród popiera Solidarność, że wszyscy są przeciwko komunie. Pamiętam dobrze to zdziwienie, gdy do miasta zwalały się masy zomowców. Do Gdańska przywożono ich autokarami jak wycieczki i umieszczano w hotelach. Przez kilka pierwszych miesięcy stanu wojennego mieszkali w centrum Gdańska, w reprezentacyjnym hotelu Heweliusz. Chodziło o to, aby byli na miejscu, blisko punktów zapalnych takich jak Stocznia i stałe miejsca demonstracji i żeby nie trzeba było ich zwozić z dalekich koszar. Gdy miasto tonęło w demonstracjach, zomowcy zawsze byli pod ręką.

Po kilkumiesięcznym pobycie ZOMO w Heweliuszu, hotel musiał zostać poddany gruntownemu remontowi. Wszystkie pokoje były zdemolowane. Ci młodzi ludzie pierwszy raz przebywali w takim miejscu. Patrolując gdańskie ulice, zupełnie nie znali miasta. Sprawdzali nam dowody i adresy zamieszkania. Często dawali sobie wmówić, że Zaspa jest w kierunku Głównego Miasta.

Byli to młodzi ludzie ze wsi, którzy zamiast do wojska poszli do ZOMO, dla wyższej pensji, dodatkowej kiełbasy i atrakcji takich jak hotel Heweliusz w centrum turystycznego miasta. I to jest odpowiedź na drugie pytanie: „Skąd oni ich biorą?”. Przy odpowiednim systemie nagradzania zawsze chętni się znajdą.

We współczesnej Polsce praca w policji nie jest chyba obiektem marzeń wielu młodych ludzi. Dane policyjne mówią o ponad 7 tys. wakatów. Są miasta, w których obsada komisariatów jest więcej niż skromna. Pamiętajmy o tym, że w policji też pracują ludzie. W dniach demonstracji wielu z nich idzie taktycznie na chorobowe lub biorą wolne, co spotyka się z szybką reakcją przełożonych i karami służbowymi.

Aby zachęcić młodych ludzi do służby w policji, obniżono kryteria przyjęcia. Testy sprawnościowe, a przede wszystkim psychologiczne, są już na tak niskim poziomie, że przyjmuje się pośpiesznie prawie każdego, a policjantem staje się ktoś po kilkumiesięcznym przeszkoleniu. Państwo PiS masowo wypuszcza na ulicę uzbrojonych ludzi nieprzygotowanych do pełnienia służby. Dołączmy do tego praktyczną bezkarność policjantów i tragedia gotowa. Stąd mamy takie sytuacje jak morderstwo Igora Stachowiaka na komisariacie we Wrocławiu czy śmierć Tomasza Wróblewskiego, który zmarł po interwencji policji w Ełku. Głośna jest też najnowsza sprawa z miejscowości Piątek, gdzie w czasie świąt doszło do zatrzymania pewnego 30-latka, który został pobity przez policjantów, a jego zwłoki porzucono w lesie.

Naiwnością byłaby jednak wiara w to, że za pomocą demaskatorskich artykułów, apeli moralnych, autorytetów przemawiających do sumienia, buntowniczych czy ośmieszających piosenek, powszechnego nawet społecznego potępienia siłowe oddziały policji nagle odmówią wykonania absurdalnych rozkazów czy zbuntują się przeciwko represjonowaniu społeczeństwa. Takie zdarzenie nigdy nie nastąpi, bo wymagałoby sytuacji rewolucyjnej, a do takiej mimo licznych i masowych protestów jeszcze daleko.

Ludzie, którzy decydują się na pracę w policji, mają specyficzną osobowość. To tutaj mogą nagle stać się ważni i odreagować swoje życiowe niepowodzenia. Otrzymują też skrawek władzy, która pozwala zakuć obywatela w kajdanki, pobić, a nawet decydować o jego życiu.

Z wielkim przygnębieniem przeczytałem ostatnio książkę Jana Grabowskiego pod tytułem Na posterunku. Autor opisuje drobiazgowo udział polskiej policji granatowej i kryminalnej w zagładzie Żydów w czasie drugiej wojny światowej. Po przegranej przez Polskę kampanii wrześniowej policja granatowa złożona z Polaków bardzo szybko, bo już praktycznie w październiku i listopadzie 1939 roku, przeszła pod niemieckie rozkazy. Część z policjantów współpracowała później z konspiracją i Armią Krajową, ale zdecydowana większość szybko dostosowała się do potrzeb nowej władzy i gorliwie spełniała rozkazy okupanta.

Wniosek płynie z tego niestety taki, że nie mamy się co dziwić brutalnym interwencjom policyjnym, pobiciom kobiet, wnoszeniu staruszek do radiowozów, wywożeniu demonstrantów kilkadziesiąt kilometrów od miejsca zatrzymania czy nawet „wypadkom przy pracy”, czyli zabijaniu podczas interwencji. Obecna władza na to absolutnie pozwala. Gorliwych nagradza, a przestępców chroni. Taki mamy klimat. Mam nadzieję, że do czasu.

SPRZEDAWCY PAPIEROWYCH SAMOLOCIKÓW

Korzystając z nadmiaru czasu, obejrzałem ostatnio ciekawe seriale dokumentalne na Netflixie. Na miejscu zbrodni: zaginięcie w hotelu Cecil opowiada o zaginięciu studentki Elisy Lam w owianej złą sławą hotelu w Los Angeles, a Zaginięcie Madeleine McCann to drobiazgowo opowiedziana historia głośnego zniknięcia trzyletniej dziewczynki, która wraz z rodzicami przebywała na rodzinnych wakacjach w Portugalii.

Obie sprawy były niezwykle głośne medialnie i rozpalały wyobraźnię goniących za sensacją dziennikarzy oraz samozwańczych detektywów z internetu. W serialach niezwykle ciekawy jest wątek mechanizmu psychologii tłumu. Obie historie są niezwykle tajemnicze, co z pewnością przełożyło się na powstanie licznych teorii spiskowych na ich temat. Przy okazji prowadzonych śledztw pracująca pod presją mediów policja, media szukające atrakcyjnych i bulwersujących wydarzeń oraz społeczność internetowych maniaków doprowadziły do bezpodstawnych oskarżeń niewinnych osób. Ta łatwość rzucania podejrzeń (co szczególnie cechuje królów internetu) nie przybliżyła nikogo do rozwiązania zagadek, a jedynie zniszczyła życie oskarżanych osób.

Przy okazji sprawy Elizy Lam oskarżono Bogu ducha winnego muzyka metalowego, który, jak się szybko okazało, nie miał ze sprawą nic wspólnego. Zatruto mu życie i zniszczono karierę. Facet przestał nagrywać i występować, zmienił nazwisko i skończył jako wrak człowieka na kozetce u psychologa. „Tropem”, które miały wskazywać na jego „winę”, był fakt, że rok wcześniej muzyk był w hotelu Cecil, w którym zaginęła studentka, oraz że w teledysku, który nagrał, jest scena, w której ktoś goni w lesie kobietę. Tak! To były „dowody” jego winy.

Podobnie działo się wokół sprawy trzyletniej Madeleine, tu oskarżono Anglika, który w pierwszych dniach po zaginięciu dziewczynki udzielał się jako tłumacz. Zatrzymano nie tylko „podejrzanego”, ale także wszystkie osoby z jego rodziny oraz współpracownika. Przetrzymywano ich godzinami na policji, sprawdzono mieszkania i komputery. Wszystkich zastraszano, poddano ostracyzmowi, palono im samochody. Z tłumacza zrobiono pedofila, a gazety brukowe pisały wprost, że to on jest porywaczem i prawdopodobnie mordercą. Wszystkie zarzuty okazały się bezsensowne i bezpodstawne. Dowodami winy miały być takie interesujące tropy jak to, że facet „ma dziwne oko” oraz że zmiękcza imię „Madeleine”.

Na podstawie tak absurdalnych „dowodów” policja, media oraz internauci wydali wyrok. To wystarczyło, by facet stał się medialnym sprawcą porwania.

Dlaczego o tym piszę? To dlatego, że dziś mija 11 lat od katastrofy w Smoleńsku. Ileż przy tej okazji mieliśmy oskarżeń i teorii spiskowych, ileż bzdur wygłoszono i ile kitu nam sprzedano… Przypomnę tylko najsłynniejsze hity smoleńskiej ściemy:

1. Teoria wielkiego magnesu, który ściągnął samolot na ziemię;

2. Teoria sztucznej mgły rozmyślnie rozpuszczonej w rejonie lądowania;

3. Teoria helu rozpuszczonego nad lotniskiem, który miał zmienić parametry samolotu;

4. Teoria bomby ukrytej w gaśnicy;

5. Teoria bomby termobarycznej, która wybuchła po wylądowaniu samolotu;

6. Teoria świadomego podawania złych parametrów pilotom;

7. Teoria bomb wybuchających jak parówki;

8. Teoria wybuchu liniowego;

9. Teoria wybuchu bomby ukrytej w skrzydle;

10. Teoria wybuchu punktowego;

11. Teoria wady fabrycznej tupolewa, która miała być rozmyślnie zaplanowana i zamontowana podczas serwisowania samolotu. Nie podano oczywiście, na czym miałaby polegać.

12. Teoria zamachu terrorystycznego. Po normalnym wylądowaniu samolotu terroryści mieli uśpić pasażerów i wybuchami upozorować katastrofę.

Wszystkie te teorie rozpowszechniali internetowi detektywi, ale głównym inkubatorem bredni była i jest podkomisja Macierewicza złożona z fryzjerów i blogerów, która swe rewelacje oparła na eksperymencie wybuchu stodoły i eksperymencie z puszką coli. Zamach mieli zaplanować Putin razem z Tuskiem w trakcie spaceru po molo w Sopocie w 2009 roku. Motywem miało być popieranie przez Lecha Kaczyńskiego wydobycia gazu łupkowego, co bardzo nie podobało się Rosji.

Wszystkie te teorie bez żadnych dowodów rozpowszechniały media rządowe ze szczególnym uwzględnieniem „Gazety Polskiej”, tygodnika „Sieci” i portalu wPolityce, a także setki pomniejszych mediów usłużnych władzy. Biznes smoleński się kręcił. Napisano książki, nakręcono filmy, wzrosły nakłady upadających prawicowych gazetek.

Mózg człowieka jest tak skonstruowany, że łatwiej wchłania najbardziej fantastyczne teorie niż prawdę. Łatwiej otwiera się na głupotę niż mądre przemyślenia. Pomijając śmieszność wszystkich tych teorii oraz fakt, że odkrycie dużych złóż gazu łupkowego w Polsce okazało się tyleż wspaniałe, ile zupełnie nieopłacalne, należy podkreślić, że słynne „dochodzenie do prawdy” podczas miesiączek smoleńskich opakowane w najbardziej podłe zarzuty typu „zabiliście mi brata”, to w wykonaniu Prezesa Jarosława niezwykle przydatna, ale prosta jak cep taktyka zdobywania władzy. Swoista sprężyna, która pomogła jego formacji dojść do stanowisk i kasy oraz pognębić przeciwników. Dla Antoniego Macierewicza był to obok zysków politycznych także świetny biznes przeliczalny na konkretne miliony wydawane przez podkomisję, którą kieruje.

Smoleńska ściema zafundowała Polsce wewnętrzną zimną wojnę, dawno niewidziany głęboki podział społeczeństwa, brak zaufania do struktur państwowych, brak zaufania do prawdziwych ekspertów lotnictwa, dystans do nauki, a przede wszystkim do praw fizyki oraz partię u władzy, która zarządza Polską jak agencją towarzyską dla swoich wujków i kuzynów.

Na koniec wypadałoby zapytać: „Gdzie dziś jesteście, nieustraszeni tropiciele «prawdy»?” Gdzie są ci bezkompromisowi detektywi i kowboje internetu? Gdzie są te setki samozwańczych Sherlocków Holmesów? Gdzie chowają się te mądrale od „Trotyla” Gmyza po Matkę Kurkę? Gdzie są ci śledczy „redaktorzy” z „Gazety Polskiej”, sprzedawcy mętnych śmieci i bajkowych teorii? Gdzie oni są? I czy Wam nie wstyd? Dziś, gdy po 11 latach ściemy i sześciu latach rządów PiS-u Antoni Macierewicz nadal szuka bomby we własnej głowie. Ze skutkiem śmiertelnym. Dla polskiej demokracji.

PRZYPISY

[1] Ks. Andrzej Dymer zmarł 16 lutego 2021 r. – przyp. red.

Autor pragnie tą drogą podziękować wszystkim Przyjaciołom za wsparcie okazane w trakcie pisania tej książki.

Szczególne gorące podziękowania należą się Agnieszce Żylicz, Marcinowi Lindnerowi, Zbigniewowi Canowieckiemu.

Dziękuję za okazaną pomocw różnych wymiarach także Tomaszowi Wincenciakowi, Tomaszowi Czypionce, Andrzejowi Trochymowi.

Zawsze mogę liczyć także na: Marcina Twardowskiego, Tomasza Bożyczkę, Michała Rychławskiego, Roberta Pruszka, Bartka Krysiaka, Norberta Niedojadło i Michała Marcinkowskiego.